ویرگول
ورودثبت نام
Erodito
Erodito«چرا مجبورم میکنی حقیقتی را بگویم که ندانستن‌ش برایت موجب بهترین لذت‌هاست؟بهترین تقدیر آن‌ست که در دسترس شما نیست،یعنی نزادن و نبودن.پس از آن بهترین تقدیر زود مردن است.» ×سیلنوس‌به شاه میداس×
Erodito
Erodito
خواندن ۴۷ دقیقه·۱ سال پیش

ماجراجویی نقطه دوم(شرلوک هُلمز)آرتور کانن دویل

قصد داشتم «ماجراجویی ابی گرنج» آخرین اثر از شاهکارهای دوستم آقای شرلوک هولمز باشد که تا به حال به عموم ارائه خواهم داد. این تصمیم به دلیل کمبود مطالب نبود؛ من خاطراتی از صدها پرونده دارم که قبلاً هرگز به آنها اشاره نکرده‌ام؛ و همچنین به دلیل کاهش علاقه خوانندگانم به شخصیت و روش‌های منحصر به فرد این مرد برجسته نبود. دلیل واقعی تصمیم من، بی‌میلی آقای هولمز به انتشار مداوم ماجراجویی‌هایش بود. ثبت موفقیت‌های او در حالی که واقعاً مشغول انجام حرفه خود بود، برای او ارزش عملی داشت؛ اما از آنجایی که او قطعاً از لندن بازنشسته شده و خود را وقف مطالعه و پرورش زنبور عسل در ساسکس داونز کرده بود، تبلیغات برای او نفرت‌انگیز شده بود و او درخواست قاطعی کرد که خواسته‌هایش در این مورد کاملاً رعایت شود. تا زمانی که به او اعلام نکردم که متعهد شده‌ام ماجرای پیش رو را در زمان مناسب منتشر کنم، و به او خاطرنشان نکردم که شایسته است این سلسله طولانی از وقایع با مهمترین امر بین‌المللی که تا به حال به عهده من گذاشته شده است، به پایان برسد، سرانجام موفق شدم رضایت او را برای ارائه روایتی دقیق و کنترل‌شده از این رویداد به عموم جلب کنم. اگرچه روایت من از وقایع داستان ممکن است در برخی جزئیات تا حدودی مبهم به نظر برسد، اما مردم فوراً متوجه خواهند شد که دلیل خوبی برای سکوت من وجود دارد.

یک سال، یا حتی یک دهه - باید نامشخص بماند - صبح سه‌شنبه‌ای در پاییز، دو مهمان مشهور اروپایی را در میان دیوارهای آپارتمان ساده‌مان در خیابان بیکر یافتیم. اولی، مردی جدی، تیزبین و مسلط، کسی نبود جز لرد بلینگر مشهور، که دو بار نخست‌وزیر بریتانیا بود. دومی، مردی تیره‌پوست، تیزبین و برازنده که به سختی از میانسالی فراتر می‌رفت و از تمام فضایل جسمی و روحی نیز برخوردار بود، جناب تریلانی هوپ، وزیر امور اروپا و برجسته‌ترین سیاستمدار کشور بود. دو مرد کنار هم روی مبل پوشیده از کاغذ ما نشسته بودند و از چهره‌های خسته و مضطربشان مشخص بود که برای موضوعی بسیار مهم به ما مراجعه کرده‌اند. دستان لاغر و رگه‌دار نخست‌وزیر محکم روی دسته چتر عاجی‌اش قفل شده بود و چهره نحیف و گوشه‌گیرش، نگاهی غم‌انگیز بین من و هولمز می‌انداخت. وزیر امور اروپا با حالتی عصبی سبیلش را می‌کشید و با سگک‌های زنجیر ساعتش ور می‌رفت.

او گفت: «وقتی متوجه شدم چه چیزی را گم کرده‌ام، آقای هولمز، که ساعت هشت صبح امروز بود، فوراً به نخست وزیر اطلاع دادم. به پیشنهاد او بود که ما پیش شما آمدیم.»

«به پلیس گزارش دادی؟»

نخست وزیر با همان سرعت و قاطعیت همیشگی‌اش گفت: «نه، قربان. ما این کار را نکرده‌ایم و نمی‌توانیم بکنیم. گفتن به پلیس، در درازمدت، به معنای گفتن به عموم مردم است. و این دقیقاً همان چیزی است که ما می‌خواهیم از آن اجتناب کنیم.»

«چرا، آقا؟»

«زیرا سندی که درباره آن صحبت می‌کنیم از چنان اهمیتی برخوردار است که انتشار آن می‌تواند به راحتی منجر به پیچیدگی‌های بسیار جدی در امور اروپا شود. اغراق نیست اگر بگوییم که انتخاب بین صلح و جنگ ممکن است به این سوال بستگی داشته باشد. اگر بازیابی آن با نهایت پنهان‌کاری همراه نباشد، ممکن است هرگز آن را بازیابی نکنیم، زیرا هدف نهایی کسانی که آن را به دست آورده‌اند، علنی شدن محتوای آن است.»

«می‌فهمم. حالا، آقای تریلانی هوپ، اگر شرایط ناپدید شدن این سند را به طور خاص به من بگویید، بسیار سپاسگزار خواهم بود.»

«آقای هولمز، این را می‌توان در چند کلمه خلاصه کرد. من نامه را دریافت کردم - زیرا سند، نامه‌ای از یک فرمانروای خارجی بود - شش روز پیش، و آنقدر مهم بود که هرگز آن را در کمدم نگذاشتم، بلکه هر شب آن را به خانه‌ام در وایت‌هال تراس می‌بردم و در اتاق خوابم در جعبه‌ی اسناد رسمی درون یک کمد قفل‌دار نگه می‌داشتم. مطمئنم که دیروز آنجا بود. وقتی داشتم برای شام آماده می‌شدم، جعبه را باز کردم و سند را در آن دیدم، اما امروز صبح ناپدید شده بود. تمام شب کنار آینه‌ی بالای میز آرایش مانده بود. من خواب سبکی دارم، و همسرم هم همینطور، و هر دوی ما آماده‌ایم قسم بخوریم که هیچ‌کس نمی‌توانسته در طول شب وارد اتاق شود. با این وجود، آنچه را که در مورد ناپدید شدن سند گفتم تکرار می‌کنم.»

«کی شام خوردی؟»

ساعت هفت و نیم.

«چقدر طول کشید تا خوابت برد؟»

«همسرم به تئاتر رفته بود، بنابراین منتظر برگشتنش ماندم. ساعت یازده و نیم بود که به اتاقمان رفتیم.»

«پس گاوصندوق چهار ساعت بدون مراقبت رها شده بود، مگه نه؟»

«هیچ‌کس اجازه ندارد صبح‌ها وارد آن اتاق شود، جز خدمتکار و بقیه‌ی روز، خدمتکار خودم یا خدمتکار همسرم. هر دو مورد اعتماد ما هستند و مدت‌هاست که در خدمت ما بوده‌اند. به‌علاوه، هیچ‌کدام از آن‌ها نمی‌توانستند بدانند که گاوصندوق من چیزی ارزشمندتر از اوراق اداری معمولی دارد.»

«چه کسی از این نامه خبر داشت؟»

«هیچ‌کس در خانه از این موضوع خبر نداشت.»

«اما همسرت قطعاً می‌دانست، مگر نه؟»

«نه، آقا؛ من تا وقتی که نامه را امروز صبح گم نکردم، چیزی به همسرم نگفتم.»

نخست وزیر با تکان دادن سر موافقت خود را اعلام کرد.

سپس گفت: «مدتی است که می‌دانم آقا، چقدر عمیقاً نسبت به مسئولیت ملی خود احساس مسئولیت می‌کنید. مطمئنم که اگر قرار باشد رازی به این مهمی حفظ شود، برای شما حتی از صمیمی‌ترین روابط خانوادگی نیز مهم‌تر خواهد بود.»

وزیر امور اروپا به نشانه قدردانی تعظیم کرد.

سپس گفت: «آنچه شما گفتید چیزی بیش از حقیقت وجودی من نیست، آقا. من تا قبل از امروز صبح حتی یک کلمه هم با همسرم در این مورد صحبت نکرده بودم.»

«مگر نمی‌توانست حدس بزند؟»

«نه، آقای هولمز، او نمی‌توانست حدس بزند، و هیچ‌کس دیگری هم نمی‌توانست حدس بزند.»

«تا حالا مدارکی گم کردی؟»

«نه، آقا.»

«چه کسی می‌دانست که این نامه در تمام انگلستان وجود دارد؟»

«تمام اعضای کابینه دیروز از آن خبر داشتند؛ اما سوگند رازداری که در هر جلسه کابینه وجود دارد، با هشدار جدی نخست وزیر تقویت شد. خدای من! چقدر تکان دهنده است که خودم بعد از چند ساعت آن را از دست بدهم!» چهره زیبایش با هجوم ناامیدی درهم رفت و موهایش را با دستش کند. برای لحظه‌ای توانستیم نگاهی اجمالی به طبیعت مرد بیندازیم؛ او عجول، دمدمی مزاج و بیش از حد حساس به نظر می‌رسید. لحظه بعد، همان نقاب اشرافی جای خود را به نقاب دیگری داد و صدای آرام دوباره گفت: «به جز اعضای کابینه، دو یا شاید سه نفر از کارکنان اداری از این نامه خبر دارند. به شما اطمینان می‌دهم، آقای هولمز، در انگلستان هیچ کس دیگری از این موضوع خبر ندارد.»

«اما در خارج از کشور چطور؟»

«من معتقدم که هیچ‌کس در خارج از کشور آن را ندید، جز مردی که آن را نوشته بود. و من کاملاً مطمئنم که وزرای او - که معمولاً وسیله‌ی ارتباط رسمی هستند - در این موضوع دخیل نبوده‌اند.»

هولمز لحظه‌ای فکر کرد.

سپس گفت: «و حالا، آقا، باید به‌طور خاص‌تر از شما در مورد ماهیت این سند بپرسم، و اینکه چرا ناپدید شدن آن ممکن است چنین عواقب جدی داشته باشد؟»

دو دولتمرد نگاهی سریع رد و بدل کردند و نخست وزیر اخم کرد.

«آقای هولمز، پاکت، پاکتی دراز و باریک به رنگ آبی کم‌رنگ است که مُهر مومی قرمز رنگی به شکل شیری چمباتمه‌زده دارد و با خط درشت و واضحی خطاب به ...»

هولمز گفت: «آقا، متاسفم که این جزئیات واقعاً جالب و قابل توجه هستند، اما تحقیقات من باید فراتر برود. ماهیت این نامه چه بود؟»

«این یکی از مهم‌ترین اسرار کشور است و می‌ترسم که نتوانم و لازم هم ندانم که آن را به شما بگویم. اگر شما، با قدرت‌هایی که گفته می‌شود به شما اعطا شده است، بتوانید چنین پاکتی را که توصیف کردم و محتویاتش را پیدا کنید، سزاوار بخش زیادی از کشور خود خواهید بود و هر پاداشی را که ما می‌توانیم به شما اعطا کنیم، دریافت خواهید کرد.»

شرلوک هولمز با لبخند از جایش بلند شد.

سپس گفت: «شما هر دو از پرمشغله‌ترین مردان کشور هستید، من هم همینطور. با اینکه متواضع هستم، مسئولیت‌های زیادی دارم. خیلی متاسفم که نمی‌توانم در این مورد به شما کمک کنم و ادامه این مکالمه اتلاف وقت خواهد بود.»

نخست وزیر از جا پرید، چشمان گود افتاده‌اش با آن برق شدید و نافذ که وزرا را از ترس به خود می‌لرزاند، برق می‌زد. او گفت: «آقا، من عادت ندارم...» اما خشم خود را کنترل کرد و به صندلی‌اش تکیه داد. حدود یک دقیقه سکوت بر همه ما حاکم شد، سپس سیاستمدار پیر شانه‌هایش را به نشانه‌ی تسلیم بالا انداخت.

او گفت: «ما باید شرایط شما را بپذیریم، آقای هولمز. شما قطعاً حق دارید. ما نمی‌توانیم از شما انتظار داشته باشیم که این کار را انجام دهید مگر اینکه به شما اعتماد کامل داشته باشیم.»

سیاستمدار جوان‌تر گفت: «با شما موافقم، آقا.»

«پس، با تکیه کامل بر حسن شهرت شما و همکارتان، دکتر واتسون، به شما خواهم گفت. همچنین می‌توانم از حس میهن‌پرستی شما کمک بگیرم؛ زیرا نمی‌توانم مصیبتی جدی‌تر از افشای این موضوع برای کشور تصور کنم.»

شما می‌توانید با خیالی آسوده به ما اعتماد کنید.

«بنابراین، این نامه از یک فرمانروای خارجی است که از برخی از گسترش‌های استعماری که کشور اخیراً انجام داده، نگران است. این نامه با عجله و کاملاً با مسئولیت خودش نوشته شده است. تحقیقات نشان داده است که وزرای او چیزی از این موضوع نمی‌دانند. در عین حال، نامه چنان نادرست نوشته شده و زبان برخی از عبارات آن چنان تحریک‌آمیز است که اگر منتشر شود، بدون شک خطرناک‌ترین وضعیت افکار عمومی را در این کشور ایجاد خواهد کرد. آقا، چنان حالت هیجان و آشفتگی ایجاد خواهد شد که من بدون هیچ تردیدی می‌گویم که ظرف یک هفته پس از انتشار آن نامه، این کشور درگیر جنگی خونین خواهد شد.»

هولمز اسمی را روی تکه کاغذی نوشت و آن را به نخست وزیر داد.(امپراتور آلمان، قیصر ویلهلم)

«دقیقاً. او آن مرد بود. و این نامه بود - این نامه‌ای که می‌توانست میلیون‌ها دلار هزینه داشته باشد و جان هزاران نفر را بگیرد - که به این شکل مرموز گم شد.»

«به فرستنده‌اش گفتی؟»

«بله، آقا، من به سرعت یک تلگراف رمزی برایش فرستادم.»

شاید او بخواهد نامه را منتشر کند.»

«نه، آقا، ما دلایل خوبی داریم که باور کنیم او از قبل می‌داند که عجولانه و بی‌ملاحظه عمل کرده است. اگر این نامه کشف شود، فاجعه برای او و کشورش بیشتر از ما خواهد بود.»

«اگر اینطور باشد، چه کسی از علنی شدن آن نامه نفع می‌برد؟ چرا کسی باید بخواهد آن را بدزدد یا منتشر کند؟»

«صبر کنید، آقای هولمز، شما دارید من را به حوزه‌های بالای سیاست بین‌الملل می‌بریم. اما اگر وضعیت اروپا را در نظر بگیرید، در درک انگیزه آن مشکلی نخواهید داشت. تمام اروپا یک اردوگاه مسلح است و دو اتحاد با قدرت نظامی برابر وجود دارد و بریتانیای کبیر این تعادل را حفظ می‌کند. اگر او با یکی از اتحادها وارد جنگ شود، برتری دیگری را تأیید می‌کند، چه در جنگ شرکت کرده باشند و چه نکرده باشند. آیا متوجه منظورم هستید؟»

«معلومه. پس به نفع دشمنان این پادشاهه که این نامه رو به دست بیارن و منتشرش کنن، تا بین کشورش و ما اختلاف ایجاد کنن، مگه نه؟»

«بله، آقا!»

«و اگر این سند به دست دشمن بیفتد، برای چه کسی می‌توان فرستاد؟»

«به هر یک از دولت‌های قدرت‌های بزرگ اروپایی. شاید او اکنون با تمام سرعتی که یک کشتی می‌توانست حمل کند، به آنجا می‌شتافت.»

آقای تریلانی هوپ سرش را به سینه‌اش چسباند و ناله‌ای کرد. نخست وزیر دستی آرام روی شانه‌اش گذاشت.

«رفیق عزیزم، این از بدشانسی توست. هیچ‌کس نمی‌تواند تو را سرزنش کند. تو هیچ احتیاطی نکرده‌ای. و حالا، آقای هولمز، تمام حقایق در دست توست. چه راهی پیشنهاد می‌کنی؟»

هولمز با ناراحتی سرش را تکان داد.

او گفت: «آقا، فکر می‌کنید اگر این سند پیدا نشود، جنگی درخواهد گرفت؟»

«من این را بسیار محتمل می‌دانم.»

«پس، قربان، برای جنگ آماده شوید.»

«این مزخرفه، آقای هولمز.»

«آقا، حقایق پرونده را در نظر بگیرید. غیرقابل تصور است که نامه بعد از ساعت یازده و نیم شب گرفته شده باشد؛ تا جایی که من متوجه شده‌ام، آقای هوپ و همسرش از آن زمان تا زمان کشف گم شدن سند در اتاق بودند. حتماً دیروز عصر بین ساعت هفت و نیم تا یازده و نیم، شاید هم زودتر از آن، گرفته شده است؛ زیرا هر کسی که آن را گرفته، بدیهی است که می‌دانسته آنجاست و طبیعتاً می‌خواسته هر چه زودتر به آن دسترسی پیدا کند. حالا، آقا، اگر سندی با آن اهمیت در آن زمان گرفته شده باشد، الان کجا می‌تواند باشد؟ دلیلی ندارد کسی آن را نگه دارد. به سرعت به کسانی که به آن نیاز داشتند، داده شده است. اکنون چه شانسی برای رسیدن به آن یا حتی ردیابی آن داریم؟ این کار از دسترس ما خارج است.»

نخست وزیر از روی مبل بلند شد.

او گفت: «آنچه شما می‌گویید کاملاً منطقی است، آقای هولمز. من همین الان هم احساس می‌کنم که این موضوع دیگر در دست ما نیست.»

«اما برای بحث بیشتر، فرض کنیم کسی که سند را گرفته، همان خدمتکار یا کنیز بوده است...»

«آنها قدیمی و قابل اعتماد هستند.»

«از گفته‌های شما متوجه شدم که اتاقتان در طبقه دوم است، به این معنی که از بیرون خانه ورودی ندارد و هیچ‌کس نمی‌تواند بدون اینکه متوجه شود از داخل به آن برود. حتماً کسی از داخل خانه آن را برده است. و دزد آن را به چه کسی داده است؟ به یکی از چندین جاسوس و مأمور مخفی بین‌المللی که احتمالاً نامشان برای من آشناست. سه نفر هستند که گفته می‌شود رهبران حرفه خود هستند و من تحقیقاتم را با بیرون رفتن و فهمیدن اینکه آیا هر یک از آنها در موقعیت خود هستند یا خیر، آغاز خواهم کرد. اگر یکی از آنها مفقود شده باشد - به‌خصوص اگر از دیشب ناپدید شده باشد - ما نشانه‌ای از محل رفتن سند خواهیم داشت.»

وزیر امور اروپا از او پرسید: «چرا این شخص غایب است؟ او می‌تواند نامه را به یکی از سفارتخانه‌های لندن ببرد و این احتمال بسیار زیاد است.»

«فکر نمی‌کنم؛ این مأموران مستقل عمل می‌کنند و روابطشان با سفارتخانه‌ها اغلب پرتنش است.»

نخست وزیر با تکان دادن سر، استدلال هولمز را تأیید کرد.

«فکر می‌کنم حق با شماست، آقای هولمز. او خودش این غنیمت ارزشمند را به ستاد فرماندهی برمی‌گرداند. به نظرم مسیری که در پیش گرفته‌اید عالی است. در همین حال، هوپ، ما نمی‌توانیم به خاطر این مصیبت، از تمام وظایف دیگرمان غافل شویم. اگر در طول روز اتفاق جدیدی رخ دهد، با شما تماس خواهیم گرفت، آقای هولمز، و شما مطمئناً ما را در جریان نتایج تحقیقاتتان قرار خواهید داد.»

دو سیاستمدار به ما تعظیم کردند و با وقار از اتاق خارج شدند.

وقتی دو مهمان محترم ما رفتند، هولمز در سکوت پیپش را روشن کرد و مدتی در فکر عمیقی فرو رفت، در حالی که من روزنامه صبح را باز کردم و درباره جنایتی جنجالی که شب قبل در لندن اتفاق افتاده بود، خواندم. با شنیدن این حرف، دوستم فریاد زد و از جا پرید و پیپش را روی طاقچه بالای شومینه گذاشت.

«بله.» او گفت. «هیچ راه بهتری برای رسیدگی به این موضوع وجود ندارد. وضعیت بحرانی است، اما ناامیدکننده نیست. حتی الان هم، اگر بتوانیم دقیقاً بفهمیم کدام یک از آنها آن را برداشته، کاملاً ممکن است که از دست او خارج نشده باشد. برای این مردان، در نهایت مسئله پول است و من توسط وزارت خزانه‌داری بریتانیا حمایت می‌شوم. اگر آن را برای فروش عرضه کنند، من آن را می‌خرم، حتی اگر یک پنی مالیات بر درآمد اضافی برای ما داشته باشد. ممکن است که آن مرد سند را نگه داشته باشد تا ببیند این طرف چقدر خواهد پرداخت و سپس شانس خود را با طرف دیگر امتحان کند. هیچ کس قادر به انجام چنین بازی بی‌شرمانه‌ای نیست جز آن سه نفر: اوبرشتاین، لا روتیه و ادواردو لوکاس. من با هر یک از آنها ملاقات خواهم کرد.»

نگاهی سریع به روزنامه صبح توی دستم انداختم.

گفتم: «منظورت ادواردو لوکاس از خیابان گودولفین است؟»

«بله.»

«اما تو او را ملاقات نخواهی کرد.»

«چرا؟»

او دیشب در خانه‌اش کشته شد.»

دوستم در طول ماجراجویی‌هایمان با هم آنقدر مرا شگفت‌زده کرده بود که وقتی متوجه حیرت مطلقش از این خبر شدم، تقریباً از شدت خوشحالی به وجد آمدم. او با حیرت خیره شد و سپس روزنامه را از دستم قاپید. این پاراگرافی بود که داشتم می‌خواندم که از روی صندلی‌اش پرید:

قتل در وست‌مینستر

دیروز در خیابان گودولفین شماره ۱۶، در یکی از آن ردیف‌های مجزای خانه‌های قدیمی قرن هجدهم، واقع بین رودخانه و کلیسا، تقریباً در سایه برج بزرگ کاخ وست‌مینستر، جنایتی با ماهیت مرموز رخ داد. آقای ادواردو لوکاس چند سالی بود که ساکن این خانه زیبا اما کوچک بود و به خاطر شخصیت جذاب و جایگاه شایسته‌اش به عنوان یکی از بهترین خوانندگان آماتور کشور، در جامعه شهرت داشت. آقای لوکاس، مجرد سی و چهار ساله، خانه‌اش را خانم پرینگل، خدمتکار مسنش، و میتون، پیشخدمتش، اداره می‌کرد. خانم پرینگل معمولاً صبح زود از رختخواب مراقبت می‌کرد و در طبقه بالا در خانه می‌خوابید. پیشخدمت عصرها برای ملاقات با یکی از دوستانش در همرسمیت بیرون می‌رفت. بنابراین، آقای لوکاس از ساعت ده شب در خانه تنها بود. هنوز مشخص نیست که در این مدت چه اتفاقی افتاده است، اما افسر پلیس بارت، که یک ربع قبل از ساعت دوازده از خیابان گودولفین عبور می‌کرد، متوجه شد که درِ خانه شماره ۱۶ نیمه‌باز است. او در زد، اما جوابی نگرفت. با دیدن نوری در اتاق جلویی، در امتداد راهرو پیش رفت و دوباره در زد، اما جوابی نگرفت. سپس در را هل داد و باز کرد و وارد شد. اتاق کاملاً به هم ریخته بود؛ تمام مبلمان در یک طرف روی هم انباشته شده بودند و یک صندلی در وسط به پشت قرار داشت. در کنار این صندلی، ساکن نگون‌بخت خانه دراز کشیده بود و هنوز یکی از پاهای صندلی را گرفته بود. مرد از ناحیه قلب مورد اصابت چاقو قرار گرفته بود و احتمالاً فوراً مرده بود. سلاحی که با آن قتل انجام شده بود، یک خنجر هندی خمیده بود که قاتل آن را از یک مجموعه غنیمت از سلاح‌های شرقی که یکی از دیوارها را زینت داده بود، بیرون آورده بود. به نظر می‌رسد که این جنایت به قصد سرقت انجام نشده است، زیرا هیچ تلاشی برای برداشتن وسایل ارزشمند اتاق صورت نگرفته است. آقای ادواردو لوکاس فوق‌العاده مشهور و محبوب بود و مرگ خشونت‌آمیز و مرموز او باعث تأسف و همدردی فراوان در میان حلقه گسترده دوستانش خواهد شد.

پس از سکوتی طولانی، هولمز پرسید: «خب، واتسون، از این حرف چه می‌فهمی؟»

«این یک تصادف عجیب است.»

«تصادف! این یکی از سه مردی است که ما به دست داشتن در این ماجرا مشکوک بودیم، در همان ساعاتی که متوجه شدیم این اتفاق افتاده، به طرز فجیعی جان باخت. احتمال اینکه این یک تصادف باشد بسیار زیاد است و هیچ عددی نمی‌تواند بزرگی آن را بیان کند. نه، واتسون عزیزم، این دو رویداد به هم مرتبط هستند، باید به هم مرتبط باشند، و وظیفه ماست که ارتباط بین آنها را کشف کنیم.»

«اما پلیس رسمی باید تا الان همه چیز را بداند.»

«به هیچ وجه. آنها هر آنچه را که در خیابان گودولفین شاهد بوده‌اند می‌دانند، اما از آنچه در وایت‌هال تراس اتفاق افتاده است - و هرگز نخواهند دانست - نیز باخبرند. فقط ما هر دو رویداد را می‌دانیم و می‌توانیم ارتباط بین آنها را ردیابی کنیم. با این حال، یک نکته واضح وجود دارد که باید سوءظن مرا به لوکاس معطوف می‌کرد. خیابان گودولفین در وست‌مینستر تنها چند دقیقه پیاده از وایت‌هال تراس فاصله دارد. دو مأمور مخفی دیگری که نام بردم در وست اند دوردست زندگی می‌کنند، بنابراین برای لوکاس آسان‌تر از دو مرد دیگر بود که با ساکنان خانه وزیر امور اروپا تماس برقرار کند یا نامه‌ای دریافت کند. شاید یک نکته کوچک باشد، اما وقتی وقایع در چند ساعت مانند این فشرده می‌شوند، ممکن است ضروری باشد. هورا، هورا! اینجا چه چیزی داریم؟»

خانم هادسون با یک کارت ویزیت زنانه روی سینی وارد شد. هولمز به آن نگاه کرد، ابروهایش را بالا انداخت و سپس آن را به من داد.

گفت: «به خانم هیلدا تریلانی هوپ بگویید بیاید داخل.»

کمی بعد، آپارتمان محقر ما با ورود زیباترین بانوی لندن، شکوه و جلال بیشتری یافت - فراتر از آنچه امروز صبح بود. من چیزهای زیادی در مورد زیبایی کوچکترین دختر دوک بلمینستر شنیده بودم، اما هیچ توصیفی از زیبایی او، هیچ تأملی در عکس‌های بی‌رنگش، نمی‌توانست مرا برای جذابیت ظریف و لطیف آن چهره زیبا و دوست‌داشتنی و رنگ‌های بی‌نظیرش آماده کند. با این حال، وقتی در آن صبح پاییزی چهره‌اش را دیدیم، زیبایی‌اش اولین چیزی نبود که ممکن بود هر بیننده‌ای را تحت تأثیر قرار دهد. گونه‌هایش زیبا بود، اما از شدت احساسات رنگ‌پریده بود؛ چشمانش درخشان بود، اما با درخشش تب؛ دهان ظریفش در تلاش برای مهار خود، بسته و منقبض شده بود. وحشت، نه زیبایی، اولین چیزی بود که وقتی مهمان جذاب ما لحظه‌ای در قاب در باز ایستاد، به چشم آمد.

«شوهرم اومده اینجا، آقای هولمز؟»

«بله، خانم، او اینجا بود.»

«آقای هولمز، التماس می‌کنم به او نگویید که من اینجا آمده‌ام.» هولمز با بی‌حوصلگی تعظیم کرد و به خانم اشاره کرد که بنشیند.

«شما دارید من را در موقعیت بسیار ناخوشایندی قرار می‌دهید. امیدوارم بنشینید و هر چه می‌خواهید به من بگویید، اما عذرخواهی می‌کنم، نمی‌توانم هیچ قول بی‌قید و شرطی به شما بدهم.»

او با عجله از اتاق عبور کرد و پشت به پنجره نشست. حال و هوای یک ملکه را داشت: قد بلند، برازنده و بسیار زنانه.

او در حالی که دستانش را به هم می‌فشرد و سپس دستکش‌های سفیدشان را از هم جدا می‌کرد، گفت: «آقای هولمز، من با شما رک و راست صحبت خواهم کرد به این امید که شما را وادار به رک و راست صحبت کردن با من کند. من و همسرم به هر موضوعی به جز یک موضوع، اعتماد کامل داریم و آن سیاست است. لب‌های او در این مورد محکم بسته شده و چیزی به من نمی‌گوید. اما حالا می‌فهمم که دیشب اتفاق بسیار ناگواری در خانه ما افتاده است. می‌دانم که یک کاغذ گم شده است. اما چون موضوع سیاست است، شوهرم از دادن اعتماد کامل و اعتماد به من خودداری می‌کند. اما اکنون لازم است - می‌گویم لازم است - که من کل موضوع را بفهمم. شما تنها کسی هستید که به جز این دو سیاستمدار، تمام حقایق را می‌دانید. بنابراین، آقای هولمز، از شما خواهش می‌کنم دقیقاً به من بگویید چه اتفاقی افتاده و چه نتیجه‌ای از آن حاصل خواهد شد.» «همه چیز را به من بگویید، آقای هولمز. نگذارید ملاحظات شما برای منافع موکلتان شما را ساکت نگه دارد، زیرا به شما اطمینان می‌دهم که اگر او عاقل بود، این منافع با اعتماد بی‌دریغش به من به طور کامل تأمین می‌شد. این کاغذ دزدیده شده چیست؟»

«خانم، چیزی که از من می‌خواهید واقعاً غیرممکن است.»

خانم شروع به ناله کردن کرد و صورتش را بین دستانش گرفت.

«شما باید بدانید که این واقعاً غیرممکن است، خانم. اگر شوهرتان صلاح می‌داند که در این مورد به شما چیزی نگوید، آیا برای من که تنها پس از سوگند رازداری حرفه‌ای حقیقت را فهمیدم، امکان دارد آنچه را که او از گفتنش خودداری کرده است، فاش کنم؟ منصفانه نیست که این را بپرسید. باید به او مراجعه کنید.»

«من قبلاً از او پرسیده‌ام، و به عنوان آخرین چاره به شما مراجعه کردم. اما شما، آقای هولمز، حتی اگر چیز قطعی به من نگویید، اگر یک چیز را برای من روشن کنید، می‌توانید خدمت بزرگی به من بکنید.»

«چی شده خانم؟»

«آیا ممکن است که این حادثه تأثیر منفی بر حرفه سیاسی همسرم بگذارد؟»

«در واقع، بانوی من، اگر این وضعیت اصلاح نشود، بدون شک عواقب بسیار وخیمی خواهد داشت.»

«آه!» نفسش به شماره افتاد، انگار از چیزی ترسیده بود و حالا مطمئن شده بود.

او گفت: «آقای هولمز، من یک سوال دیگر دارم. من از عبارتی که در اولین شوک ناشی از این فاجعه از دهان شوهرم خارج شد، برداشت کردم که از دست دادن این سند ممکن است عواقب جدی برای منافع عمومی داشته باشد.»

«اگر او این را گفته باشد، من قطعاً نمی‌توانم حرفش را انکار کنم.»

«ماهیت این پیامدها چیست؟»

«نه، خانم، شما دوباره سوالاتی می‌پرسید که من نمی‌توانم به آنها پاسخ دهم.»

«پس دیگر وقتتان را نمی‌گیرم. آقای هولمز، نمی‌توانم شما را به خاطر امتناع از صحبت آزادانه‌تر سرزنش کنم، و از طرف شما، مطمئنم که از من بد فکر نخواهید کرد، زیرا می‌خواستم در ترس‌های شوهرم شریک باشم، حتی اگر برخلاف میلش بود. و یک بار دیگر از شما خواهش می‌کنم که چیزی در مورد ملاقات من نگویید.» او برگشت و از لای در به ما نگاه کرد، و من آخرین تصویر ذهنی از آن چهره زیبا و وحشت‌زده، آن چشمان وحشت‌زده، آن دهان باز را در ذهنم ثبت کردم، و سپس او رفت.

هولمز در حالی که صدای خش‌خش محو دامنش در میان بسته شدن در ورودی خفه می‌شد، لبخند زنان گفت: «خب، واتسون. جنس لطیف‌تر به خودت مربوطه. در مورد ترفند خانم زیبا بهم بگو؟ واقعاً داشت چیکار می‌کرد؟»

«سخنان او واضح و غیرقابل انکار است و اضطراب او کاملاً طبیعی است.»

«اما واتسون، ظاهرش را در نظر بگیر - رفتارش، احساسات سرکوب‌شده‌اش، بی‌قراری‌اش، پافشاری‌اش در پرسیدن سوال. و به یاد داشته باش، او از طبقه‌ای است که به راحتی احساساتش را بروز نمی‌دهد.»

«او قطعاً خیلی احساساتی بود.»

«و همچنین به یاد داشته باش که چطور با حرارت عجیبی به ما اطمینان می‌داد که اگر همه چیز را می‌دانست برای شوهرش بهتر بود. منظورش از این حرف چه بود؟ واتسون، حتماً متوجه شده‌ای که چطور طوری وانمود می‌کرد که بنشیند و چراغ پشت سرش باشد؛ نمی‌خواست ما حالت چهره‌اش را بخوانیم.»

«بله، او تنها صندلی اتاق را انتخاب کرد.»

«اما انگیزه‌های زنان بسیار مرموز است. شاید آن زن را در مارگیت به خاطر بیاوری که به همین دلیل به او مشکوک شدم. یادت هست که چطور ثابت شد راه حل درست در مورد او فقط در این واقعیت نهفته است که بینی‌اش را پودر نزده بود. چطور می‌توانی روی چنین شن‌های روان چیزی را ثابت کنی؟ پیش پا افتاده‌ترین کارشان می‌تواند معنای زیادی داشته باشد، یا خارق‌العاده‌ترین عملشان ممکن است به یک سنجاق یا اتوی مو بستگی داشته باشد. بیدار شو، واتسون.»

«داری از خونه میری بیرون؟»

«بله، من امروز را در خیابان گودولفین با دوستان پلیسمان خواهم گذراند. ادواردو لوکاس پرونده ما را حل کرده است، هرچند باید اعتراف کنم که نمی‌دانم او چه شکلی خواهد داشت. شروع به تفسیر چیزها قبل از اینکه واقعیت‌ها را بدانید، اشتباه بزرگی است. واتسون عزیزم، لطفاً چشمانت را باز نگه دار تا هر بازدیدکننده جدیدی را ببینم، و اگر بتوانم برای ناهار خواهم آمد.»

در تمام آن روز و دو روز بعد، هولمز در حالتی باقی ماند که دوستانش ممکن است آن را کم‌حرفی بنامند، اما دیگران آن را مالیخولیا می‌نامیدند. او مدام به خانه می‌رفت و از آن بیرون می‌رفت، بی‌وقفه سیگار می‌کشید، قطعاتی از موسیقی با ویولن می‌نواخت، یا در افکارش غرق می‌شد، یا خارج از زمان معمول غذا ساندویچ می‌خورد، و به ندرت به سوالات معمولی که از او می‌پرسیدم پاسخ می‌داد. برای من واضح بود که نه او و نه تحقیقاتش خوب پیش نمی‌روند. او چیزی در مورد پرونده نگفت، من چیزی از جزئیات تحقیقات نمی‌دانستم، و دستگیری و متعاقباً آزادی جان میتون، خدمتکار متوفی، فقط از روزنامه‌ها آمده بود. تحقیقات، مرگ را «قتل» اعلام کرد، اما عاملان آن، طبق معمول، ناشناخته ماندند. هیچ انگیزه‌ای مشخص نبود؛ اتاق پر از اشیاء قیمتی بود، اما هیچ‌کدام برده نشده بودند. هیچ‌کس اسناد قربانی را دستکاری نکرده بود، که پلیس نیز به نوبه خود، آنها را با دقت بررسی کرد و کشف کرد که او یک متخصص واقعی در سیاست بین‌الملل، یک پرحرف خستگی‌ناپذیر، مسلط به بیش از یک زبان و یک نامه‌نگار خستگی‌ناپذیر است. او روابط نزدیکی با برجسته‌ترین سیاستمداران چندین کشور داشت. با این حال، اسنادی که کشوهای او را پر کرده بودند، هیچ چیز هیجان‌انگیزی نداشتند. در مورد روابط او با زنان، به نظر می‌رسید که آنها آشکار، اما سطحی هستند؛ بسیاری از آنها صرفاً آشنا بودند، تعداد کمی دوست بودند و هیچ‌کدام معشوقه نبودند. عادات او آشنا و رفتارش بی‌ضرر بود؛ بنابراین مرگ او به معنای واقعی کلمه یک راز بود و شاید همینطور هم باقی بماند.

دستگیری جان میتون، خدمتکار، به احتمال زیاد بیشتر از روی ناچاری بوده تا بی‌عملی. با این حال، هیچ اتهامی علیه او مطرح نشد، زیرا او آن شب به دیدار دوستانش در همرسمیت رفته بود و بنابراین در زمان وقوع قتل کاملاً «بی‌موقع» بود. درست است که او در زمانی شروع به رفتن به خانه کرده بود که می‌توانست قبل از ساعت کشف به وست‌مینستر برسد، اما توضیح او مبنی بر اینکه بخشی از راه را پیاده رفته است، با توجه به زیبایی شب، به اندازه کافی قابل قبول به نظر می‌رسید. او در واقع ساعت دوازده رسیده بود و از این فاجعه غیرمنتظره شوکه به نظر می‌رسید. او همیشه با اربابش رابطه خوبی داشت. بسیاری از وسایل مرد متوفی - به ویژه یک جعبه کوچک تیغ - در صندوقچه خدمتکار پیدا شد، اما او توضیح داد که آنها هدایایی از جانب متوفی هستند که خانه‌دار توانست آن را تأیید کند. میتون سه سال خدمتکار لوکاس بود. قابل توجه بود که لوکاس میتون را با خود به اروپا نبرد؛ گاهی اوقات بازدیدهای او از پاریس سه ماه طول می‌کشید، اما میتون مسئول خانه در خیابان گودولفین بود. در مورد خانه‌دار، او در شب قتل چیزی نشنید. اگر کسی برای ملاقات با کارفرمایش آمده بود، حتماً او بود که به او اجازه ورود داده بود.

بنابراین، تا جایی که من توانستم رد آن را در روزنامه‌ها پیدا کنم، این راز به مدت سه روز در گردش بود. اگر هولمز اطلاعات بیشتری داشت، آن را پیش خودش نگه می‌داشت، اما وقتی به من گفت که کارآگاه لستراد اسراری در مورد پرونده به او داده است، متوجه شدم که او از آخرین تحولات مطلع است. در روز چهارم، یک تلگراف طولانی از پاریس رسید که به نظر می‌رسید کل مشکل را حل کرده است:

پلیس پاریس (طبق گزارش دیلی تلگراف) به تازگی به کشفی دست یافته است که ممکن است پرده از سرنوشت غم‌انگیز آقای ادواردو لوکاس، که دوشنبه شب گذشته در اثر حمله‌ای در خیابان گودولفین، وست‌مینستر، جان باخت، بردارد. خوانندگان ما به یاد دارند که جسد مرحوم در اتاقش با ضربات چاقو پیدا شد و سوءظن‌هایی در مورد خدمتکار او مطرح شده بود، اما با توجه به اینکه متهم در زمان وقوع جرم غایب بود، این اتهام منتفی شد. دیروز، خدمتکاران خانمی به نام مادام هنری ورنای، که در ویلای کوچکی در خیابان آسترلیتز، پاریس ساکن است، به مقامات اطلاع دادند که او عقل خود را از دست داده است. در معاینه، مشخص شد که او واقعاً به نوعی جنون جدی و دائمی مبتلا بوده است. پلیس در جریان تحقیقات کشف کرد که مادام هنری ورنای تنها سه‌شنبه گذشته از سفری به لندن بازگشته است و شواهدی وجود دارد که او را با جنایتی که در وست‌مینستر رخ داده است، مرتبط می‌کند. مقایسه عکس‌ها بدون شک ثابت کرده است که آقای هنری ورنای و ادواردو لوکاس در واقع یک نفر بوده‌اند و متوفی، به دلایلی، زندگی دوگانه‌ای را در لندن و پاریس سپری می‌کرده است. مادام ورنای، که از نژاد کریول است، زنی با خلق و خوی فوق‌العاده تندخو است و در گذشته از طغیان‌های حسادت رنج می‌برده که به جنون موقت تبدیل شده است. گمان می‌رود که در جریان یکی از این طغیان‌ها بوده که او مرتکب جنایتی شده که چنین غوغایی را در لندن به پا کرده است. حرکات او در شب دوشنبه هنوز ردیابی نشده است، اما مسلم است که زنی مطابق با توصیفات مادام ورنای، با وحشیگری ظاهر و خشونت رفتارش در صبح دوشنبه گذشته، توجه قابل توجهی را در ایستگاه چارینگ کراس به خود جلب کرده است. بنابراین، محتمل است که این جنایت در جریان یکی از این حملات جنون رخ داده باشد، یا اینکه اثر فوری جنایت، زن نگون بخت را دیوانه کرده باشد. او اکنون قادر به ارائه هیچ شرح منسجمی از وقایع گذشته نیست و پزشکان هیچ امیدی به بهبودی او نمی‌بینند. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد زنی - شاید خود مادام ورنه - عصر دوشنبه دیده شده که برای چند ساعت خانه متوفی را در خیابان گودولفین زیر نظر داشته است.

وقتی هولمز صبحانه‌اش را تمام کرد، این گزارش را با صدای بلند برایش خواندم و بعد از او پرسیدم: «هولمز، نظرت در این مورد چیست؟»

او در حالی که از روی میز بلند می‌شد و در اتاق بالا و پایین می‌رفت، گفت: «واتسون عزیزم، تو خیلی صبور بوده‌ای و خیلی از حرف‌های مرا تحمل کرده‌ای؛ اما اگر در این سه روز گذشته چیزی به تو نگفته‌ام، به این دلیل است که حرفی برای گفتن وجود ندارد. حتی این گزارش از پاریس هم فایده‌ی زیادی برای ما نخواهد داشت.»

«اما این واقعاً یک گزارش قطعی در مورد مرگ آن مرد است.»

«مرگ آن مرد در مقایسه با وظیفه واقعی ما که ردیابی این سند و جلوگیری از فاجعه در اروپا است، یک حادثه صرف است - یک حادثه پیش پا افتاده و بی‌اهمیت - در مقایسه با وظیفه واقعی ما، که ردیابی این سند و جلوگیری از فاجعه در اروپا است. در سه روز گذشته هیچ اتفاق مهمی نیفتاده است، جز اینکه هیچ اتفاقی نیفتاده است. من تقریباً شبانه‌روز گزارش‌هایی از دولت دریافت می‌کنم و آنها مطمئن هستند که هیچ چیز حاکی از مشکل در هیچ کجای اروپا وجود ندارد. حال، اگر این نامه در گردش بوده است - نه، نمی‌تواند باشد - اما اگر در گردش نبوده است، کجا می‌تواند باشد؟ و در اختیار چه کسی است؟ و چرا مخفی نگه داشته می‌شود؟ این سوالی است که مدام در ذهنم می‌چرخد. آیا واقعاً تصادفی بود که لوکاس در شب ناپدید شدن نامه درگذشت؟ آیا نامه اصلاً به او رسید؟ و اگر چنین است، چرا در میان کاغذهایش نیست؟ آیا آن همسر دیوانه‌اش آن را با خود برد؟ و اگر آن را برده بود، آیا نامه در خانه‌اش در پاریس بود؟ چگونه می‌توانستم بدون برانگیختن سوءظن پلیس فرانسه آن را جستجو کنم؟ واتسون عزیزم، این پرونده‌ای است که در آن قانون به اندازه جنایتکاران برای ما خطرناک است. ما من به تنهایی با همه روبرو هستم، اما چیزهای زیادی در خطر است. اگر بتوانم این پرونده را با موفقیت به پایان برسانم، بدون شک تاج افتخار را بر سر حرفه‌ام خواهم گذاشت. آه، این آخرین سفر من به خط مقدم است!» او نگاهی به پیام کوتاهی که دریافت کرده بود انداخت. «ببین! انگار لستراد کشفی کرده است. واتسون، کلاهت را سرت بگذار، با هم به وست‌مینستر می‌رویم.»

این اولین بازدید من از صحنه جرم بود - خانه‌ای بلند و غبارآلود با نمای باریک، به قدمت قرنی که در آن پا به عرصه وجود گذاشته بود، و حال و هوای خشک و رسمی آن به تشریفات چسبیده بود. لستراد، که با چهره بولداگ مانندش از پنجره جلویی به ما نگاه می‌کرد، پس از آنکه یک پلیس تنومند در را باز کرد و ما را به داخل خانه راهنمایی کرد، به گرمی از ما استقبال کرد. اتاقی که در آن پذیرفته شدیم، همان اتاقی بود که جرم در آن رخ داده بود، اما اکنون از آن فقط یک لکه خون زشت و نامنظم روی فرش باقی مانده بود. این فرش، فرشی کوچک و مربعی شکل در مرکز اتاق بود که با پارکت قدیمی و زیبایی با تخته‌های مربعی بسیار براق احاطه شده بود. بالای طاقچه شومینه، مجموعه‌ای نفیس از سلاح‌های غنیمتی قرار داشت که یکی از آنها در آن شب غم‌انگیز استفاده شده بود. یک دفتر کار مجلل در کنار پنجره قرار داشت و هر قسمت از آپارتمان، از تابلوها و فرش‌ها گرفته تا پرده‌ها، نشان از سلیقه‌ای تقریباً نزدیک به سلیقه زنان داشت.

لستراد پرسید: «اخبار پاریس را خوانده‌ای؟»

هولمز سر تکان داد.

«به نظر می‌رسد دوستان فرانسوی ما این بار درست حدس زده‌اند. بدون شک دقیقاً همینطور است که می‌گویند. زن در زد - گمان می‌کنم یک ملاقات غیرمنتظره بود، چون مرد مقتول اسرار زندگی‌اش را در یک ظرف ضد نشت نگه می‌داشت - و او زن را به داخل راه داد؛ نمی‌توانست او را در خیابان تنها بگذارد. زن برایش تعریف کرد که چطور ردش را زده، سپس شروع به سرزنش او کرد و ماجراها یکی پس از دیگری پیش رفت و سپس پایان او با آن خنجری که زن می‌توانست به راحتی به دست آورد، به سرعت فرا رسید. با این حال، همه چیز در یک لحظه اتفاق نیفتاد. همه این صندلی‌ها به یک طرف هل داده شده بودند و مرد یکی از آنها را در دست داشت، انگار که سعی داشت با آن زن را دفع کند. این موضوع کاملاً برای ما روشن است.»

هولمز ابروهایش را بالا انداخت.

«و با وجود این، شما دنبال من فرستادید؟» او گفت.

«آه، بله، این موضوع دیگری است - یک چیز جزئی، اما از آن نوعی که برای شما جالب است - یک ناهنجاری، می‌دانید، چیزی که می‌توانید عجیب بنامید. و هیچ ربطی به حادثه اصلی ندارد - و به نظر نمی‌رسد که هیچ ربطی به آن داشته باشد.»

«پس چیست؟»

«خب، می‌دانید، وقتی جنایتی از این نوع رخ می‌دهد، ما خیلی مراقب هستیم که چیزها سر جای خودشان باشند. هیچ چیز جابه‌جا نشده و یک افسر اینجا گماشته شده که شبانه‌روز آنجاست. اما امروز صبح، بعد از اینکه مرد را دفن کردند و تحقیقات تمام شد - و در مورد این اتاق خاص - فکر کردیم شاید بهتر باشد کمی آن را مرتب کنیم. این فرش. می‌دانید! به زمین میخ نشده، فقط آنجا افتاده بود؛ بنابراین دلیلی داشتیم که آن را برداریم. و متوجه شدیم -»

«بله؟ پیدا کردی...»

چهره هولمز از شدت نگرانی در هم رفت.

«خب، مطمئنم چیزی که ما پیدا کردیم هیچ‌وقت به ذهنت خطور نمی‌کرد. اون لکه رو روی فرش می‌بینی؟ خب، فرش حتماً کلی خون جذب کرده، نه؟»

«شکی در آن نیست.»

«خب، تعجب خواهی کرد اگر بشنوی که هیچ جایی برای ست کردنش روی کف چوبی سفید وجود ندارد.»

«هیچ لکه‌ای وجود ندارد! اما حتماً وجود دارد...»

«بله، شما همین را می‌گویید. اما واقعیت این است که هیچ نقطه‌ای مثل آن وجود ندارد.»

لستراد گوشه‌ای از فرش را در دست گرفت و آن را برگرداند تا نشان دهد همانطور که گفته بود، هست.

«اما زیر فرش هم مثل روی آن لکه‌دار شده. حتماً ردی از خودش به جا گذاشته.»

لستراد آرام خندید، خوشحال بود که توانسته متخصص مشهور را گیج کند.

«و حالا توضیح این را به شما نشان می‌دهم. در واقع یک لکه دوم وجود دارد، اما با لکه دیگر مطابقت ندارد. خودتان ببینید.» همانطور که صحبت می‌کرد، طرف دیگر فرش را برگرداند و آنجا، مطمئناً، یک لکه بزرگ قرمز رنگ از خون ریخته شده روی مربع سفید کف قدیمی دیده می‌شد. لستراد گفت: «نظر شما در این مورد چیست، آقای هولمز؟»

«هی، خیلی ساده‌ست. دو نقطه در واقع یکسان بودند، اما فرش چرخانده شده بود. این کار آسان بود چون مربع بود و به زمین محکم نشده بود.»

«نیروی پلیس رسمی نیازی ندارد که شما به آنها بگویید که فرش حتماً برگردانده شده است، آقای هولمز. همین که گفتم کافی است؛ اگر فرش به آن شکل پهن شده باشد، دو نقطه روی هم قرار می‌گیرند. اما چیزی که می‌خواهم بدانم این است که چه کسی جهت فرش را تغییر داده و چرا؟»

از چهره بی‌احساس هولمز می‌توانستم ببینم که از شدت احساسات می‌لرزد.

«گوش کن، لستراد. آیا آن پلیس تمام مدت در راهرو نگهبانی می‌داد؟»

«بله.»

«خب، نصیحت من را گوش کن. او را کاملاً تفتیش کن و این کار را جلوی ما انجام نده. ما اینجا منتظر می‌مانیم و تو او را به اتاق پشتی ببر؛ شانس بیشتری وجود دارد که وقتی شما دو نفر تنها هستید از او اعتراف بگیری. از او بپرس چطور جرأت کرده مردم را وارد کند و آنها را در این اتاق تنها بگذارد. از او نپرس که آیا این کار را کرده یا نه، بلکه طوری رفتار کن که انگار مطمئن هستی. به او بگو که از قبل «می‌دانی» کسی اینجا بوده است. او را تحت فشار قرار بده. به او بگو که اعتراف کامل تنها شانس او برای بخشیده شدن است. دقیقاً همانطور که می‌گویم عمل کن!»

لستراد فریاد زد: «قسم می‌خورم اگر چیزی بداند، خودم از دلش درمی‌آورم!» او به سرعت به سمت راهرو رفت و چند لحظه بعد صدای قلدرمآبانه‌اش از اتاق پشتی بلند شد.

هولمز با تب و تاب فریاد زد: «حالا، واتسون، حالا!» تمام قدرت شیطانی پنهان در پشت آن رفتار بی‌رمق، ناگهان فوران کرد. او فرش را از روی زمین قاپید و لحظه‌ای بعد، روی دست‌ها و زانوهایش، دو تخته مربع شکل زیر آن را می‌خاراند. یکی از تخته‌ها به پهلو پیچید و ناخن‌هایش را زیر لبه آن فرو برد، سپس مانند درب جعبه‌ای به عقب باز شد و حفره سیاه کوچکی در زیر آن نمایان شد. هولمز دستش را با حرارت به داخل این حفره فرو برد و با غرشی تلخ از خشم و ناامیدی آن را بیرون کشید. آن را خالی یافت.

«عجله کن، واتسون، عجله کن! آن را سر جایش بگذار!» روکش تخته‌ای دوباره سر جایش گذاشته شد و فرش صاف شد، در حالی که صدای لستراد در راهرو می‌پیچید. وقتی لستراد وارد شد، دید که هولمز با خستگی به طاقچه تکیه داده است، چهره‌اش مطیع و صبور بود و سعی می‌کرد خمیازه‌ای را که نمی‌توانست جلویش را بگیرد، خفه کند.

«متاسفم که منتظرتان گذاشتم، آقای هولمز. می‌بینم که از این ماجرا خسته شده‌اید. خب، آن مرد قبلاً اعتراف کرده است. بیا اینجا، مک‌فرسون. به این دو آقا در مورد رفتار بسیار نابخشودنی‌ات بگو.»

پلیس هیکلی با خجالت وارد اتاق شد، سرشار از تأثر و پشیمانی.

گفت: «قسم می‌خورم قصد بدی نداشتم آقا. خانم جوان دیروز دم در آمد و داشت مسیر اشتباهی را می‌رفت، همین شد. بعد شروع کردیم به حرف زدن. خیلی حس بدیه که مجبور باشی تمام روز اینجا کشیک بدی.»

«خب، بعدش چی شد؟»

«می‌خواست ببیند جرم کجا رخ داده است؛ گفت که در روزنامه‌ها خوانده بود. او خانم جوان بسیار خوش‌برخورد و محترمی بود، آقا، و من بی‌خیال شدم که اجازه بدهم نگاهی به او بیندازد. وقتی جای زخم را روی فرش دید، روی زمین افتاد و انگار مرده بود. من برگشتم و کمی آب آوردم، اما نتوانستم او را به هوش بیاورم. بنابراین به کارخانه پیچک نزدیک اینجا رفتم تا کمی برندی بگیرم. وقتی آن را آوردم، خانم جوان به هوش آمد و رفت. فکر می‌کنم از خودش خجالت کشید و جرات نکرد با من روبرو شود.»

«نظرت در مورد جابه‌جا کردن این فرش از جایش چیست؟»

«خب، آقا، وقتی برگشتم، بدون شک کمی چروکیده بود. اما، می‌دانید، آن زن روی آن افتاد و روی زمین صیقلی افتاده و چیزی نیست که آن را سر جایش نگه دارد. بعداً آن را صاف کردم.»

لستراد با لحنی جدی گفت: «این درسی برای شماست که نمی‌توانید مرا فریب دهید، سرکار مک‌فرسون. حتماً فکر می‌کردید که هیچ‌کس هرگز متوجه تخلف شما نخواهد شد، اما نگاهی به این فرش کافی بود تا من را متقاعد کند که کسی به اتاق راه داده شده است. خوشبختانه سرکار، چیزی گم نشده است، وگرنه خودتان را در مخمصه بسیار جدی می‌یافتید. متاسفم، آقای هولمز، که شما را برای چنین موضوع بی‌اهمیتی احضار کردم، اما فکر کردم موضوع لکه دوم که با لکه اول مطابقت ندارد، ممکن است برای شما جالب باشد.»

«البته، خیلی جالب بود. آن زن فقط یک بار اینجا آمد، مگر نه؟»

«بله، آقا، او فقط یک بار آمد.»

«این زن که بود؟»

«اسمش را نمی‌دانم، آقا، اما او در پاسخ به یک آگهی برای تایپیست آمده بود و به آدرس اشتباهی آمده بود، و او یک خانم جوان بسیار دلپذیر و جذاب بود، آقا.»

«قد بلند و زیبا بود؟»

«بله، آقا؛ او یک خانم جوان بود، و فکر می‌کنم می‌توان گفت که او زیبا بود. برخی ممکن است بگویند که او فوق‌العاده زیبا بود. و او به من گفت: «اوه، افسر، بگذار نگاهی بیندازم!» رفتارش، به اصطلاح، چاپلوسانه و جذاب بود، و من هیچ اشکالی ندیدم که اجازه دهم سرش را از در بیرون بیاورد.»

«لباس‌هایش چطور بود؟»

«آقا، محافظه‌کار؛ او شنل بلندی پوشیده بود که تا پایش می‌رسید.»

«این کی بود؟»

«کمی بعد از غروب بود. داشتند چراغ‌های خیابان را روشن می‌کردند که من با برندی برگشتم.»

هولمز گفت: «خیلی خب. بیخیال، واتسون، فکر کنم جای دیگه کارهای مهم‌تری داریم.»

وقتی از خانه بیرون رفتیم، لستراد در اتاق جلویی ماند، در حالی که پلیس توبه‌کار در را برای ما باز نگه داشت تا بیرون برویم. هولمز در حالی که چیزی در دست داشت، روی پله‌ها برگشت. پلیس با علاقه به او خیره شد.

سپس با حیرتی که در چهره‌اش نمایان بود فریاد زد: «خدای من، آقا!» هولمز انگشتش را روی لب‌هایش گذاشت و دوباره دستش را در جیب سینه‌اش فرو برد و در حالی که به سمت خیابان می‌چرخیدیم، زد زیر خنده. گفت: «عالی! بیا، دوست من واتسون، پرده در حال افتادن در پرده آخر است. با شنیدن اینکه جنگی در کار نخواهد بود، که اعلیحضرت محترم تریلانی هوپ در حرفه برجسته خود هیچ شکستی متحمل نخواهد شد، که پادشاه بی‌احتیاطی به خاطر بی‌احتیاطی‌اش مجازات نخواهد شد، که نخست‌وزیر هیچ بحران اروپایی برای رسیدگی نخواهد داشت، و اینکه با کمی زیرکی و احتیاط از جانب ما، هیچ کس از آنچه که احتمالاً وحشتناک‌ترین اتفاق بود، کمترین آسیبی نخواهد دید، آسوده خواهید شد.»

من سرشار از تحسین برای این مرد فوق‌العاده بودم.

فریاد زدم: «تو پرونده رو حل کردی!»

«نه کاملاً، واتسون. طبق معمول بعضی نکات هنوز مشخص نیست. اما ما به اندازه کافی داریم، و اگر نتوانیم بقیه را تهیه کنیم، تقصیر خودمان خواهد بود. مستقیماً به وایت‌هال تراس می‌رویم و فیوز پرونده را روشن می‌کنیم.»

وقتی به محل اقامت وزیر امور اروپا رسیدیم، شرلوک هولمز خانم هیلدا تریلانی هوپ را خواست و ما را به سالن پذیرایی راهنمایی کردند.

خانم در حالی که صورتش از خشم سرخ شده بود، گفت: «آقای هولمز! این کار بسیار ناعادلانه و غیرجوانمردانه است. همانطور که قبلاً توضیح دادم، آرزو داشتم که ملاقاتم با شما را مخفی نگه دارم، مبادا شوهرم فکر کند که در امور او دخالت می‌کنم. با این حال، شما با آمدن به اینجا و نشان دادن اینکه روابط تجاری بین ما وجود دارد، مرا در معرض رسوایی قرار می‌دهید.»

«متاسفانه، خانم، من هیچ راه دیگری پیدا نکرده‌ام. من مسئول بازیابی این سند بسیار مهم هستم، بنابراین از شما خانم خواهش می‌کنم که لطف کنید و آن را به من بدهید.»

خانم از جا پرید، در یک لحظه تمام درخشش از چهره زیبایش محو شد. چشمانش برق می‌زد - شروع به تلو تلو خوردن کرد - و فکر کردم هر آن ممکن است غش کند. با تلاش فراوان خودش را از شوک بیرون کشید و حیرت و خشم شدید، هر حالت دیگری را از چهره‌اش محو کرد.

او گفت: «شما... شما به من توهین می‌کنید، آقای هولمز.»

«خانم، دست از سرم بردارید. فایده‌ای ندارد. نامه را به من بدهید.»

با عجله به سمت زنگوله رفت.

او گفت: «پیشخدمت شما را راهنمایی خواهد کرد.»

«زنگ را نزنید، بانو هیلدا، وگرنه تمام تلاش‌های صادقانه من برای جلوگیری از رسوایی بی‌فایده خواهد بود. نامه را به من بدهید و همه چیز حل خواهد شد. اگر همکاری کنید، می‌توانم همه چیز را درست کنم. اگر سر راهم قرار بگیرید، چاره‌ای جز رسوا کردن شما نخواهم داشت.»

او با قاطعیت و تکبر، مانند یک پادشاه، صاف ایستاده بود و چشمانش را به او دوخته بود، گویی می‌خواست بخواند در اعماق روحش چه می‌گذرد. دستش روی زنگ بود، اما از به صدا درآوردن آن خودداری کرد.

«داری سعی می‌کنی منو بترسونی. آقای هولمز، خیلی مردونه نیست که بیای اینجا و یه زن رو اذیت کنی. می‌گی یه چیزی می‌دونی. چی می‌دونی؟»

«لطفاً بنشینید، خانم؛ اگر آنجا بیفتید، به خودتان آسیب خواهید رساند. و تا زمانی که ننشینید، صحبتی نخواهم کرد. متشکرم.»

«آقای هولمز، پنج دقیقه به شما وقت می‌دهم.»

«یک دقیقه کافیه، بانو هیلدا. من از ملاقات شما با ادواردو لوکاس، دادن آن سند به او، بازگشت زیرکانه‌تان به اتاق دیشب، و همچنین از نحوه برداشتن نامه از مخفیگاه زیر فرش، خبر دارم.»

با صورتی رنگ‌پریده به او خیره شد و قبل از اینکه بتواند حرفی بزند، دو بار آب دهانش را قورت داد.

بالاخره فریاد زد: «شما دیوانه‌اید، آقای هولمز... دیوانه!»

یک تکه مقوای کوچک از جیبش بیرون آورد. صورت یک زن بود که از یک نقاشی بریده شده بود.

او گفت: «من این را برداشتم چون فکر می‌کردم ممکن است مفید باشد، و پلیس هم آن را تشخیص داد.»

نفسش بند آمد و سرش دوباره روی صندلی افتاد.

«آروم باشید، بانو هیلدا. نامه دست شماست و هنوز هم می‌توان آن را درست کرد. نمی‌خواهم برای شما دردسر درست کنم. کار من وقتی تمام می‌شود که نامه‌ی گم‌شده را به شوهرتان برسانم. نصیحت مرا بپذیرید و با من روراست باشید. این آخرین فرصت شماست.»

شجاعت او تحسین‌برانگیز بود. با وجود اتفاقی که افتاده بود، او حاضر نبود شکست را بپذیرد.

«آقای هولمز، دوباره تحت تأثیر یک توهم مسخره قرار گرفتید.»

هولمز از جایش بلند شد.

او گفت: «خیلی متاسفم، بانو هیلدا. من هر کاری از دستم بر می‌آمد برای شما انجام دادم، اما می‌بینم که همه اینها بیهوده بوده است.»

زنگ به صدا درآمد و پیشخدمت وارد شد.

«آقای تریلانی هوپ خونه‌ست؟»

«او ساعت یک ربع به یک آنجا خواهد بود، آقا.»

هولمز به ساعتش نگاه کرد.

گفت: «هنوز یک ربع دیگر وقت داریم. خیلی خب، منتظر می‌مانم.»

به محض اینکه پیشخدمت در را پشت سرش بست، لیدی هیلدا در حالی که دستانش را دراز کرده بود و صورت زیبایش از اشک خیس شده بود، جلوی پای هولمز زانو زد.

او با التماس و التماس شروع به التماس کرد: «لطفاً، آقای هولمز، مرا ببخشید! التماس می‌کنم، به او چیزی نگویید! من او را خیلی دوست دارم! نمی‌خواستم ذره‌ای زندگی‌اش را خراب کنم، و می‌دانستم که این کار قلب شریفش را می‌شکند.»

هولمز خانم را بیدار کرد و گفت: «خانم، از شما سپاسگزارم که به هوش آمدید، حتی اگر در آخرین لحظه باشد! ما وقت تلف کردن نداریم. نامه کجاست؟»

او به سمت میز دوید، آن را باز کرد و یک پاکت آبی بلند از آن بیرون آورد.

او گفت: «اینجاست، آقای هولمز. کاش هرگز او را ندیده بودم!»

هولمز زیر لب غرغر کرد: «چطور می‌توانیم آن را پس بگیریم؟ زود، زود، باید راهی پیدا کنیم! گاوصندوق مدارک رسمی کجاست؟»

«هنوز تو اتاق خوابه.»

«ای وای، موفق باشید! عجله کنید، خانم، او را اینجا بیاورید!»

لحظاتی بعد، او با یک جعبه قرمز صاف در دستش برگشت.

«قبلاً چطور بازش کردی؟ یه کپی از کلیدش داری؟ بله، معلومه که داری. بازش کن!»

لیدی هیلدا کلید کوچکی از سینه‌اش بیرون آورد و جعبه‌ای را که پر از کاغذ بود، باز کرد. هولمز پاکت آبی را وسط جعبه، بین صفحات سند دیگری گذاشت. جعبه بسته، قفل شد و به اتاق خواب برگردانده شد.

هولمز گفت: «ما اکنون آماده‌ی پذیرایی از او هستیم. ده دقیقه تا رفتن فرصت داریم. من آماده‌ام هر کاری برای از بین بردن ردپای شما انجام دهم، خانم هیلدا. در عوض، شما وقت باقی‌مانده را صرف این خواهید کرد که رک و پوست‌کنده هدف واقعی این ماجرای عجیب را برای من تعریف کنید.»

خانم با گریه فریاد زد: «آقای هولمز، همه چیز را به شما خواهم گفت. آه، آقای هولمز، ترجیح می‌دهم سوگندم را بشکنم تا اینکه لحظه‌ای او را غمگین کنم! در تمام لندن زنی نیست که شوهرش را بیشتر از من دوست داشته باشد، اما اگر او می‌دانست که من چه کرده‌ام - یا مجبور به انجام چه کاری شده‌ام - هرگز مرا نمی‌بخشید. مقام و اعتبار او بالاتر از آن است که خطاهای دیگران را فراموش کند یا ببخشد. کمکم کنید، آقای هولمز! خوشبختی من، خوشبختی او و زندگی همه ما در خطر است!»

«عجله کنید خانم، وقتمان دارد تمام می‌شود!»

«با نامه‌ای که نوشتم شروع شد، آقای هولمز - نامه‌ای عجولانه که قبل از ازدواجم نوشتم، نامه‌ای احمقانه از دختری با عشقی عجولانه. من قصد بدی نداشتم، اما او ممکن بود آن را گناه بداند. اگر آن نامه را می‌خواند، اعتمادش به من برای همیشه از بین می‌رفت. سال‌ها از نوشتن آن گذشته بود و فکر می‌کردم همه چیز فراموش شده است. بالاخره از این مرد، لوکاس، فهمیدم که نامه به دست او افتاده و قرار است آن را به شوهرم نشان دهد. از او التماس کردم که رحم کند. او گفت اگر سند خاصی را که برایم توصیف کرده بود و در صندوق بایگانی رسمی شوهرم بود، برایش بیاورم، نامه‌ام را به من برمی‌گرداند. جاسوسی در وزارتخانه برای او کار می‌کرد که از وجود آن به او خبر داده بود. او به من اطمینان داد که هیچ آسیبی از این طریق به شوهرم نخواهد رسید. خودتان را جای من بگذارید، آقای هولمز! من چه کار باید می‌کردم؟»

«رازت را به شوهرت بگو.»

«نمی‌توانم، آقای هولمز، نمی‌توانم! چون از یک طرف، به نظر می‌رسید که این یک نابودی اجتناب‌ناپذیر است؛ از طرف دیگر، هر چقدر هم که دزدیدن مدارک شوهرم فاجعه‌بار به نظر می‌رسید، نمی‌توانستم عواقب یک کار سیاسی را درک کنم، اما تا جایی که به عشق و اعتماد مربوط می‌شد، عواقب آن کاملاً برایم روشن بود. و من این کار را کردم، آقای هولمز! من از کلید او روی یک تکه موم قالب گرفتم و به وسیله آن، این مرد لوکاس یک کپی از کلید را به من داد. صندوق عقب شوهرم را باز کردم، سند را برداشتم و آن را به خیابان گودولفین بردم.»

«خانم، آنجا چه اتفاقی افتاد؟»

«طبق قرارمان در زدم و لوکاس در را باز کرد. از ترس اینکه با آن مرد تنها بمانم، پشت سرش وارد اتاقش شدم و در راهرو را نیمه‌باز گذاشتم. یادم می‌آید وقتی وارد شدم، زنی بیرون خانه بود. قضیه‌مان خیلی زود حل و فصل شد؛ نامه‌ام روی میزش بود. سند را به او دادم و او هم نامه را به من داد. در همان لحظه، صدایی از در آمد، بعد صدای قدم‌هایی از راهرو. لوکاس سریع فرش را بالا زد، سند را زیر آن پنهان کرد و روی آن را با فرش پوشاند.

آنچه بعداً اتفاق افتاد، مانند یک خواب ترسناک بود. چهره‌ای اخمو و عصبانی و صدای زنی را به یاد دارم که به زبان فرانسوی فریاد می‌زد: «انتظارم بیهوده نبود. بالاخره، بالاخره تو را با او پیدا کردم!» سپس درگیری شدیدی آغاز شد. در دست او یک صندلی و در دست او یک چاقوی براق دیدم. با عجله از این مکان ترسناک فرار کردم و از خانه بیرون دویدم. تا صبح روز بعد از طریق روزنامه از عواقب وحشتناک آنچه اتفاق افتاده بود، مطلع نشدم. آن شب خوشحال بودم که نامه‌ام را دریافت کرده‌ام و هیچ ایده‌ای نداشتم که آینده چه چیزی را به همراه خواهد داشت.

صبح روز بعد متوجه شدم که فقط یک مشکل را با مشکل دیگری عوض کرده‌ام. غم و اندوه شوهرم از دست دادن حمایتش در قلبم رخنه کرد. به سختی توانستم جلوی خودم را بگیرم و فوراً به او نگویم که چه کار کرده‌ام. اما، باز هم، این اعتراف به گذشته بود. آن روز صبح به شما مراجعه کردم تا عظمت کامل جرمم را درک کنم. از لحظه‌ای که متوجه این موضوع شدم، تمام ذهنم به یک فکر معطوف شد: بازیابی سند شوهرم. باید هنوز همان جایی باشد که لوکاس آن را گذاشته بود، زیرا قبل از ورود آن زن وحشتناک به اتاق، پنهان شده بود. اگر او نمی‌آمد، من هرگز از محل اختفای آن مطلع نمی‌شدم. در مورد اینکه چگونه وارد اتاق شدم، دو روز آنجا را زیر نظر داشتم، اما در هرگز باز نماند. دیروز آخرین تلاشم را کردم. اینکه چه کار کردم و چگونه موفق شدم، خودتان می‌دانید. سند را با خودم برگرداندم، اما به نابود کردن آن فکر کردم، زیرا نمی‌توانستم بدون اعتراف به جرمم به شوهرم، آن را برگردانم. اوه، خدای من، صدای پایش را روی پله‌ها می‌شنوم!

وزیر امور اروپا با هیجان وارد اتاق شد.

«خبری شده، آقای هولمز، خبری شده؟» او فریاد زد.

«من یه امیدهایی دارم.»

او با چهره‌ای بشاش گفت: «آه، خدا را شکر! نخست وزیر ناهار را با من خواهد خورد. آیا امیدهایت را با او در میان خواهی گذاشت؟ او اعصابی پولادین دارد، اما می‌دانم که از آن اتفاق وحشتناک به ندرت خوابیده است. جیکوبز، آیا از نخست وزیر می‌خواهی که به اینجا بیاید؟ در مورد تو، عزیزم، من این را یک موضوع سیاسی می‌دانم. ما به زودی در اتاق غذاخوری به تو ملحق خواهیم شد.»

نخست وزیر احساساتش را سرکوب می‌کرد، اما از برق چشمانش و لرزش دستان استخوانی‌اش می‌توانستم بفهمم که او هم در شور و شوق همکار جوانش شریک است.

«می‌بینم که چیزی برای گفتن به ما دارید، آقای هولمز، اینطور نیست؟»

دوستم پاسخ داد: «تا الان که چیز قابل توجهی نبوده. من هر جایی که ممکن بود سند باشد را گشته‌ام و مطمئنم که هیچ چیز خطرناکی در آن نیست.»

«اما این کافی نیست، آقای هولمز. ما نمی‌توانیم تا ابد روی آن آتشفشان زندگی کنیم. باید حتماً چیزی را به دست آوریم.»

«امیدوارم که این کار را بکنم. برای همین است که اینجا هستم. هر چه بیشتر در موردش فکر می‌کنم، بیشتر متقاعد می‌شوم که نامه هرگز از این خانه بیرون نرفته است.»

«آقای هولمز!»

اگر او رفته بود، داستانش تا الان علنی شده بود.»

«اما چرا کسی باید آن را بردارد و در خانه‌اش نگه دارد؟»

«فکر نمی‌کنم کسی آن را برداشته باشد.»

«پس چطور از کابینت بایگانی بیرون آمد؟»

«فکر نمی‌کنم هیچ‌وقت از کابینت بایگانی بیرون رفته باشد.»

«آقای هولمز، این یک شوخی بسیار بی‌موقع است. به شما اطمینان می‌دهم که او از جعبه خارج شده است.»

«از صبح سه‌شنبه تا حالا صندوق رو چک کردی؟»

«نه، لازم نبود.»

«ممکن است وقتی هنوز آنجا بوده، از آن غافل شده باشی.»

«غیرممکن، غیرمنطقی.»

«اما من مطمئن نیستم؛ تا جایی که من می‌دانم، چنین چیزهایی اتفاق می‌افتد. فکر می‌کنم چند کاغذ دیگر هم در جعبه هست. ممکن است نامه با آنها قاطی شده باشد.»

«این بالاتر از همه روزنامه‌ها بود.»

«شاید کسی جعبه را تکان داده و نامه را عوض کرده است.»

«نه، نه؛ هر چه تویش بود را بیرون آوردم.»

نخست وزیر گفت: «هوپ، مطمئناً فهمیدن اصل ماجرا آسان است. بیایید جعبه بایگانی را اینجا بیاوریم.»

وزیر زنگ را به صدا درآورد.

«جیکوبز،» گفت، «جعبه بایگانی مرا بیاور. این اتلاف وقت مضحکی است، و با این حال اگر هیچ چیز دیگری تو را راضی نکند، انجام خواهد شد. از تو متشکرم، جیکوبز؛ آن را اینجا بگذار. من همیشه کلید را روی زنجیر ساعتم نگه می‌دارم. این‌ها مدارک هستند، می‌بینی. نامه‌ای از لرد مرو، گزارشی از سر چارلز هاردی، یادداشتی دیپلماتیک از بلگراد، نامه‌ای در مورد مالیات گندم روسیه و آلمان، نامه‌ای از مادرید، نامه‌ای از لرد فلاورز - اوه خدای من! این چیست؟ لرد بلینگر! لرد بلینگر!»

نخست وزیر پاکت آبی را از دستش قاپید.

«بله، خودشه... و نامه هم سالمه. هوپ، تبریک می‌گم.»

«ممنون! ممنونم! چه بار سنگینی از روی دوشم برداشته شد. اما این باورنکردنیه... غیرممکنه. آقای هولمز، شما یه نابغه‌اید، شما یه جادوگرید! از کجا فهمیدید که او اینجاست؟»

چون مطمئن شدم که او جای دیگری نیست.»

کشیش گفت: «باورم نمی‌شود!» و با عجله به سمت در دوید. صدایش را از روی پله‌ها شنیدیم که گفت: «همسرم کجاست؟ باید به او بگویم که همه چیز روبراه است. هیلدا! هیلدا!»

نخست وزیر با چشمانی درخشان به هولمز نگاه کرد.

«بیخیال آقا، قضیه از اینی که به چشم میاد پیچیده‌تره. نامه چطور برگشته تو جعبه؟»

هولمز با لبخندی رویش را برگرداند تا از نگاه‌های تیزبین و جستجوگر آن چشمان شگفت‌انگیز در امان بماند.

او گفت: «ما هم اسرار دیپلماتیک خودمان را داریم.» کلاهش را برداشت و به سمت در رفت.

۰
۰
Erodito
Erodito
«چرا مجبورم میکنی حقیقتی را بگویم که ندانستن‌ش برایت موجب بهترین لذت‌هاست؟بهترین تقدیر آن‌ست که در دسترس شما نیست،یعنی نزادن و نبودن.پس از آن بهترین تقدیر زود مردن است.» ×سیلنوس‌به شاه میداس×
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید