ویرگول
ورودثبت نام
Erodito
Erodito«چرا مجبورم میکنی حقیقتی را بگویم که ندانستن‌ش برایت موجب بهترین لذت‌هاست؟بهترین تقدیر آن‌ست که در دسترس شما نیست،یعنی نزادن و نبودن.پس از آن بهترین تقدیر زود مردن است.» ×سیلنوس‌به شاه میداس×
Erodito
Erodito
خواندن ۱۸ دقیقه·۱ سال پیش

ریشه‌های غنوصیه(4)

این متن ترجمه‌ای از مقاله زیرست:

https://gnosticismexplained.org/the-origins-of-christianity/

یوحنای رسول در کتاب کیلز (حدود ۸۰۰ میلادی)
یوحنای رسول در کتاب کیلز (حدود ۸۰۰ میلادی)

ریشه‌های مسیحیت

برخلاف تصویر انجیل از عیسی به عنوان موجودی بزرگ، پیروز و حتی الهی، عیسای تاریخ شخصیتی نسبتاً معمولی بود. آن عیسی یک واعظ آخرالزمانی بود که تعلیم می‌داد جهان به زودی با ورود پادشاهی زمینی خدا دگرگون خواهد شد. او معتقد بود که مسیح است، یک رهبر نظامی انسانی که پیامبران یهودی باستان پیشگویی کرده بودند که ساختارهای قدرت زمان خود را واژگون خواهد کرد و یهودیان را از ظلم و ستم خارجی آزاد خواهد کرد. با این حال، همانطور که معلوم شد، عیسی قبل از اینکه فرصتی برای اثبات هر یک از این ادعاها پیدا کند، به عنوان یک جنایتکار عادی مصلوب شد. ( برای ارائه کامل‌تر و استدلال برای این نکات به عیسی تاریخی مراجعه کنید.)

بنابراین، عیسی تاریخی، کاندیدای بسیار بعیدی برای بنیانگذار چیزی بود که بعدها به یکی از بزرگترین و مشهورترین ادیان جهان تبدیل شد. اما عیسی مسیح در مرکز دینی که نام او را بر خود دارد، شخصیتی اسطوره‌ای است که به سختی شبیه همنام تاریخی خود است. به تعبیر شایسته یکی از محققان عهد جدید، «مسیحیت آنقدر که دین عیسی است، دین درباره عیسی نیست . » [1]

اما چگونه ممکن است این تغییر عظیم در خاطرات و برداشت‌ها از عیسی در میان مسیحیان اولیه رخ داده باشد؟

رستاخیز

از منظر صرفاً تاریخی، نمی‌توانیم بدانیم چه چیزی باعث شد برخی از پیروان عیسی ادعا کنند که او پس از مصلوب شدن از مردگان برخاسته است. شاید برخی از آنها رؤیاهایی از او دیده‌اند که به این معنی است که او هنوز از نظر روحی، اگر نه جسمی، زنده است. شاید آنها صرفاً این را ساخته‌اند تا از مواجهه با واقعیت ناخوشایند مرگ استادشان اجتناب کنند. به دلیل مشکل استقراء - این واقعیت که ما لزوماً نمی‌توانیم مطمئن باشیم که هیچ قانون یا الگویی در طبیعت کاملاً و بدون استثنا صادق است، زیرا به مجموعه کامل داده‌های مورد نیاز برای اطمینان کامل از چنین ادعایی دسترسی نداریم - از نظر فنی ممکن است، اگرچه آشکارا بسیار بعید است که عیسی واقعاً به زندگی، جسم و همه چیز، همانطور که انجیل‌ها بعداً توصیف می‌کنند، بازگردانده شده باشد.

با این حال، آنچه می‌توانیم بدانیم این است که بسیاری از پیروان او ادعا کردند که معلم اعدام شده‌شان به زندگی بازگشته است. این آموزه‌ی اصلی بود که مسیحیت را قادر ساخت تا از دل چیزی که در غیر این صورت می‌توانست صرفاً یک جنبش کوتاه‌مدت و بی‌اهمیت دیگر باشد، بیرون بیاید؛ جنبشی که حول محور یک پیامبر آخرالزمانی شکست‌خورده‌ی دیگر شکل گرفته بود. [2]

پولس، نویسنده‌ی اولین نوشته‌های مسیحی که امروزه در اختیار داریم (سال‌های ۵۰-۶۰ میلادی، تنها دو دهه پس از مرگ عیسی [3] )، در اول قرنتیان ۱:۲۳ می‌گوید: «اما ما مسیح مصلوب را اعلام می‌کنیم، که برای یهودیان مانع و برای غیریهودیان حماقت است.» [4] پولس اذعان می‌کند که یهودیان «جریان اصلی» فکر می‌کردند این ایده که مسیح قبلاً آمده بود، اما بدون بازگرداندن حاکمیت ملت یهود مصلوب شده بود، پوچ است. اما مسیحیان اولیه مفهوم مسیح را پس از مرگ عیسی اصلاح کردند تا این رویداد دیگر مضحک و ویرانگر نباشد. این از همان ابتدا نقشه‌ی خدا بود. این امر پایان عصر و رسیدن پادشاهی خدا را یک قدم نزدیک‌تر کرد و اکنون نیروهای خیر متحد جدید و فوق‌العاده قدرتمندی در کنار خود داشتند: عیسی قیام کرده. [5]

از آنجایی که عیسی به آسمان برده شده بود و چنین مقام والا و منحصر به فردی توسط خدایی که اغلب از او به عنوان «پدر» خود یاد می‌کرد، به او داده شده بود، پس از مرگش و در ذهن پیروانش، «پسر خدا» شد. علاوه بر این، از آنجایی که عیسی اغلب از موجودی آسمانی به نام «پسر انسان» صحبت می‌کرد که قرار بود با فرا رسیدن پایان عصر از آسمان فرود آید، و از آنجایی که عیسی اکنون در آسمان بود، آنها نیز او را با «پسر انسان» یکی می‌دانستند. و از آنجایی که عیسی به مقام ممتازی در آسمان و بالاتر از همه زمین ارتقا یافته بود، اکنون خود پروردگار آسمان و زمین بود. [6]

با این حال، در این برهه، پیروان عیسی هنوز اصرار نداشتند که او همیشه چنین موجودی بوده است. آنها فکر می‌کردند که او به عنوان یک انسان خالص، هرچند الهام گرفته از خدا و منصوب شده از جانب خدا، به دنیا آمده و پس از مرگش به مقامی واقعاً الهی ارتقا یافته است. امروزه، محققان این دیدگاه را «فرزندخواندگی» می‌نامند - این ایده که عیسی توسط پدر «فرزندخواندگی» شد و پسر او شد، نه اینکه از ابتدا پسر او بوده باشد. [7]

در طول قرن اول، بسیاری از مسیحیان به تدریج زمان فرزندخواندگی عیسی توسط خدا را به جلو کشیدند و از مرگ او به غسل ​​تعمید و در نهایت به تولدش رسیدند. (نوشته‌های عهد جدید گواه همه این تغییرات هستند.) اما ایده اصلی یکسان باقی ماند. [8]

بیان قطعی دیدگاه فرزندخواندگی با مرگ عیسی به عنوان لحظه «فرزندخواندگی» از یک اعتقادنامه مسیحی بسیار اولیه ناشی می‌شود که پولس در یکی دیگر از نامه‌های خود (رومیان ۱:۳-۴) به آن استناد کرده است: عیسی،


که از نسل داوود
به حسب جسم بود ، که به حسب روح قدوسیت ، پسر قدرتمند خدا
منصوب شد، از طریق رستاخیزش از مردگان. [9](جسم عیسی ناصری از نسل داوود بود ولی روح قدسی او پسر قدرتمند خدا بود.)

«نخستین میوه‌های» پادشاهی خدا

عیسی مسیحِ زنده و خونینِ تاریخی تعلیم داده بود که وقتی پادشاهی خدا فرا برسد، مردگان زنده می‌شوند و در کنار زندگان، توسط خدا داوری می‌شوند. کسانی که صالح و پرهیزگار شناخته شوند، در پادشاهی شاد خدا زندگی خواهند کرد، اما کسانی که شرور و بی‌دین شناخته شوند، به عذاب ابدی محکوم خواهند شد.

وقتی پیروان عیسی شروع به اعلام برخاستن او از مردگان کردند، اهمیت این موضوع برای هر کسی که اطلاعات زیادی در مورد یهودیت آخرالزمانی که مسیحیت از آن سرچشمه گرفته بود، داشت، روشن می‌شد: رستاخیز مردگان که عیسی و دیگران پیشگویی کرده بودند، از قبل آغاز شده بود و رستاخیز خود عیسی به عنوان پیش‌درآمد آن بود. به گفته پولس در اول قرنتیان 15:20، عیسی «اولین میوه» رستاخیز بود. [10]

عیسی تعلیم داده بود که پادشاهی در طول عمر بسیاری از کسانی که با آنها صحبت می‌کرد، فرا خواهد رسید و اکنون پیروانش می‌دانستند که درست در آستانه آن دوران مبارک هستند. از آنجایی که عیسی بر مرگ، یکی از قدرتمندترین نیروهایی که اراده خدا را در این عصر شیطانی جهان خنثی می‌کرد، غلبه کرده بود، پیروان عیسی بسیار بیشتر متقاعد شده بودند که او واقعاً توسط خدا انتخاب شده است تا مسیح باشد که تمام شر را از جهان ریشه کن خواهد کرد. تنها تغییر نسبت به درک قبلی آنها این بود که اکنون می‌دانستند که عیسی نه از زمین، بلکه از آسمان رهبری خواهد کرد. [11]

دوباره از پولس نقل قول می‌کنم، این بار از اول تسالونیکیان ۴:۱۳-۱۸:

اما ای برادران و خواهران، نمی‌خواهیم شما از حال مردگان بی‌خبر باشید، مبادا مانند دیگران که امیدی ندارند، غمگین شوید. زیرا از آنجا که ما ایمان داریم که عیسی مرد و دوباره زنده شد، به همین ترتیب، به وسیله عیسی، خدا مردگان را نیز با خود خواهد آورد. زیرا ما به شما از طریق کلام خداوند اعلام می‌کنیم که ما که زنده‌ایم و تا آمدن خداوند باقی مانده‌ایم، به هیچ وجه از مردگان پیشی نخواهیم گرفت. زیرا خود خداوند با فریاد فرمان، با ندای فرشته مقرب و با صدای شیپور خدا، از آسمان نازل خواهد شد و مردگان در مسیح اول قیام خواهند کرد. سپس ما که زنده‌ایم و باقی مانده‌ایم، با آنها در ابرها ربوده خواهیم شد تا خداوند را در هوا ملاقات کنیم. و بدین ترتیب تا ابد با خداوند خواهیم بود. پس با این سخنان یکدیگر را تشویق کنید. [12]

«هر که کلام مرا بشنود، از مرگ به حیات رسیده است»

اما با گذشت سال‌ها و تبدیل شدن آنها به دهه‌ها، آخرین کسانی که در زمان عیسی زنده بودند نیز درگذشتند و پادشاهی خدا هنوز فرا نرسیده بود. ناهماهنگی شناختی در میان مسیحیان اولیه ایجاد شد. آیا این یک ردیه گزنده بر تمام باورهای آنها نبود؟

با این حال، همانطور که نسل قبلی مسیحیان با مرگ عیسی چنین کردند، این نسل جدیدتر مسیحیان راه حلی ارائه دادند که اگرچه ممکن است با حقایق تاریخی به سرعت و به طور نامحسوس بازی کرده باشد، اما قدرت معنوی دین نوپای آنها را به میزان زیادی افزایش داد.

در حالی که عیسی مسیحِ تاریخی موعظه می‌کرد که پادشاهی خدا یک پادشاهی فیزیکی است که در آینده فرا خواهد رسید و کل زمین را در بر خواهد گرفت، مسیحیان شروع به صحبت در مورد عیسی کردند که در عوض موعظه می‌کرد که پادشاهی خدا یک پادشاهی معنوی است که هر کس می‌تواند در هر زمانی، به صورت فردی، به آن وارد شود. عیسی، از طریق زندگی و مرگ خود، دروازه‌های آن پادشاهی را باز کرده بود. مسیحیان آن دوره بر سر جزئیات آنچه که فرد باید برای دستیابی به این رستگاری معنوی فردی انجام دهد، و همچنین آنچه که عیسی دقیقاً برای ممکن ساختن این تحول گفته و انجام داده بود، اختلاف نظر داشتند، اما خود این ایده به زودی در محافل مسیحی به جای استثنا، به قاعده تبدیل شد.

مطمئناً، بسیاری از آنها هنوز معتقد بودند که عیسی در مقطعی به زمین باز خواهد گشت تا پایان عصر را اعلام کند. اما این دیگر نقطه کانونی دین آنها نبود و در واقع، به نظر می‌رسد که حداکثر به یک دغدغه ثانویه تبدیل شده بود. آنها همچنین از این ایده که پایان عصر در هر بازه زمانی خاصی فرا خواهد رسید، دست کشیدند.

بهترین نمونه‌های این دگردیسی چشمگیر در مسیحیت اولیه، از انجیل‌های عهد جدید می‌آید. مرقس، قدیمی‌ترین انجیل از چهار انجیلی که نوشته شده (65-70 میلادی [13] )، انجیلی است که در آن دیدگاه آخرالزمانی قدیمی بیشترین صدا را دارد. در متی و لوقا، که هر دو بین 80 تا 85 میلادی نوشته شده‌اند، [14] دیدگاه قدیمی هنوز وجود دارد، اما در جایگاه پایین‌تری نسبت به دیدگاه جدیدتر قرار می‌گیرد. در نهایت، در یوحنا، که مربوط به 90-95 میلادی است، [15] عیسی دیدگاه جدید را به طور کامل و تقریباً منحصراً اعلام می‌کند.

(اگرچه نام انجیل‌ها از نام حواریون اول عیسی و نزدیکان آنها گرفته شده است، اما احتمالاً توسط آنها نوشته نشده‌اند - و به ویژه در مورد متی و یوحنا، عملاً غیرممکن است که نام آنها منعکس کننده نویسنده بودنشان باشد. [16] اما برای راحتی، گاهی اوقات به نویسنده یک انجیل با نامی که به طور سنتی به آن انجیل الصاق می‌شود، اشاره می‌کنیم.)

انجیل لوقا را در نظر بگیرید. در 11:20، عیسی می‌گوید: «اما اگر به انگشت خدا دیوها را بیرون می‌کنم، پس پادشاهی خدا به شما رسیده است.» [17] به همین ترتیب، در 17:21، عیسی می‌گوید: «پادشاهی خدا در میان شماست.» [18] بدین ترتیب کل معنای «پادشاهی» به طور اساسی تغییر می‌کند. به جای چیزی که در آینده خواهد آمد، چیزی است که از قبل در شخص و خدمت عیسی آشکار شده است. [19]

نویسنده لوقا هنوز معتقد بود که پایان عصر به زودی فرا می‌رسد - در واقع، در طول عمر خودش - اما نه در طول عمر مردمی که عیسی با آنها صحبت می‌کرد. بنابراین او پیشگویی‌های عیسی را که در مرقس (که از آن به عنوان منبع استفاده می‌کرد) گزارش شده بود، تغییر داد تا آنها را برای زمان خود قابل قبول کند. به عنوان مثال، در مرقس 14:62، در طول محاکمه عیسی، مسیح به کاهن اعظم اعلام می‌کند: «پسر انسان را خواهید دید که در دست راست قدرت نشسته و با ابرهای آسمان می‌آید.» اما در لوقا (22:69)، که مدت‌ها پس از مرگ آن کاهن اعظم نوشته شده است، عیسی به جای آن به او می‌گوید: «از این پس پسر انسان در دست راست قدرت خدا خواهد نشست»، و بدین ترتیب جدول زمانی که این رویداد را در بقیه عمر کاهن اعظم قرار می‌داد، حذف کرد. [ 20]

این گرایش در انجیل یوحنا بسیار بیشتر گسترش یافت. یوحنا از اینکه لوقا پایان قریب‌الوقوع عصر و ورود عصر جدید را به تعویق انداخته بود، راضی نبود. بنابراین او این تغییر فاجعه‌بار جهانی را به تغییری تبدیل کرد که در درون هر مرد یا زن رخ می‌دهد، کسی که در زمان حال تصمیم می‌گیرد که آیا با ایمان به آموزه‌هایی که یوحنا بر لبان عیسی می‌گذارد، نجات یابد یا با رد آنها محکوم شود. [21] به عنوان مثال، 3:36 را در نظر بگیرید: «کسی که به پسر ایمان دارد، حیات جاودان دارد.» یا 5:24: «کسی که کلام مرا می‌شنود و به فرستنده من ایمان می‌آورد، حیات جاودان دارد. او به داوری نمی‌آید، بلکه از مرگ به زندگی منتقل شده است.» یا 12:31: « اکنون داوری جهان است.» یا 3:18: «کسی که به او ایمان دارد، محکوم نمی‌شود؛ کسی که ایمان ندارد، از قبل محکوم شده است.» برخلاف پولس، رستاخیز زمانی اتفاق می‌افتد که کسی به مسیح ایمان بیاورد. [22]

پیام آخرالزمانی اصلی عیسی تنها در چند جمله حاشیه‌ای و قدیمی حفظ شده است و یوحنا، عیسی را وادار می‌کند که برخلاف آن برداشت قدیمی‌تر صحبت کند. در صحنه‌ای که مردی به نام لازاروس درگذشته است، خواهرش مریم سعی می‌کند با گفتن اینکه لازاروس «در روز آخر زنده خواهد شد» خود را تسلی دهد. اما عیسی او را اصلاح می‌کند: او خود «رستاخیز و حیات» است و هر کسی که به او ایمان بیاورد، پس از مرگ جسمانی از حیات ابدی بهره‌مند خواهد شد. [23]

«کلمه جسم گردید و در میان ما ساکن شد»

مسیحیان نیمه دوم قرن اول نه تنها درک خود را از گفته‌های عیسی متحول کردند، بلکه باورهای آنها در مورد اینکه عیسی کیست نیز دستخوش تغییر تاریخی مشابهی شده بود. آنها دیگر از این فکر که عیسی پس از مرگش یا در مقطعی از زندگی‌اش به عنوان پسر خدا "فرزندخوانده" شده است، راضی نبودند. اکنون، به جای انسانی که الهی شده بود، عیسی را به عنوان الوهیتی که انسان شده بود، می‌دیدند. عیسی همیشه با خدا و به عنوان بخشی از خدا وجود داشته است و تنها بعداً به خود اجازه داد که به عنوان یک انسان فانی تجسم یابد تا بشریت را از ویرانی‌های گناه و شر نجات دهد. [ 24]

در حالی که عهد جدید مملو از متونی است که این دیدگاه را تأیید می‌کنند، باشکوه‌ترین و جامع‌ترین آنها، به اصطلاح «مقدمه» انجیل یوحنا (۱: ۱-۱۸) است:

در ابتدا کلمه بود، و کلمه با خدا بود، و کلمه خدا بود. او در ابتدا با خدا بود. همه چیز به واسطه او به وجود آمد، و بدون او هیچ چیز به وجود نیامد. آنچه در او به وجود آمد، حیات بود، و حیات نور همه مردم بود. نور در تاریکی می‌درخشد، و تاریکی بر آن غلبه نکرد. ... نور حقیقی که همه را روشن می‌کند، به جهان می‌آمد. او در جهان بود، و جهان به واسطه او به وجود آمد؛ اما جهان او را نشناخت. او به آنچه از آنِ خودش بود، آمد و قوم خودش او را نپذیرفتند. اما به همه کسانی که او را پذیرفتند، که به نام او ایمان آوردند، قدرت داد تا فرزندان خدا شوند، که نه از خون یا از خواست جسم یا از خواست انسان، بلکه از خدا متولد شدند. و کلمه جسم شد و در میان ما ساکن شد، و ما جلال او را دیده‌ایم، جلالی شایسته پسر یگانه پدر، پر از فیض و حقیقت. ... از پری او همه ما فیض پس از فیض را دریافت کرده‌ایم. در واقع شریعت از طریق موسی داده شد. فیض و حقیقت از طریق عیسی مسیح نازل شد. هیچ کس هرگز خدا را ندیده است. این پسر یگانه خداست که به قلب پدر نزدیک است و او را شناسانده است. [25]

در اینجا، عیسی لوگوس - که به عنوان "کلمه" ترجمه می‌شود - خداست. لوگوس به معنای هر "کلمه"ای نبود؛ بلکه یک اصطلاح فلسفی بود که به گفته هانس یوناس، محقق بزرگ عهد جدید، به معنای "مفهوم انتزاعی، روش شرح نظری، سیستم استدلالی - یکی از بزرگترین اکتشافات در تاریخ ذهن بشر" بود. [26] بنابراین، عیسی تجسم "شرح" کلامی پدر بسیار هوشمند و اراده پدر است. او جنبه‌ای از خداست که به نوعی می‌توان آن را دارای وجود مستقل در نظر گرفت، در حالی که هنوز بخشی از خدا باقی می‌ماند. [27] لوگوس در خلقت جهان حضور داشت و خلقت از طریق آن انجام شد. او صحبت کرد و همانطور که در پیدایش آمده است، ابتدا نور و سپس بقیه جهان را از طریق کلام خود خلق کرد. [ 28] جای تعجب نیست که یوحنا تأکید زیادی بر آموزه‌های کلامی عیسی دارد، و همچنین عیسی یوحنا تمایلی به شرح این آموزه‌ها در گفتمان‌های طولانی و انتزاعی، تقریباً مانند یک فیلسوف یونان باستان، ندارد.

این دیدگاه در مورد الوهیت، که در آن جنبه‌های مختلف خدا به صورت نیمه‌متمایز در نظر گرفته می‌شوند و به خودی خود دارای عاملیت هستند، می‌تواند هم در ادبیات یهودی آن دوره و هم در فلسفه یونانی، به ویژه رواقی‌گری و افلاطون‌گرایی میانه، یافت شود. بنابراین مسیحیان یک محیط الهیاتی غنی داشتند که می‌توانستند از آن بهره ببرند، زیرا آنها ایده خود را در مورد اینکه چه کسی و چه چیزی شخصیت اصلی دینشان بوده است، دوباره تدوین می‌کردند. [29]

رد شریعت موسی

از میان تمام جنجال‌هایی که مسیحیت را در طول قرن اول میلادی تکان داد و تغییر شکل داد، کمتر مناقشه‌ای به اندازه‌ی این اختلاف نظر داغ یا تعیین‌کننده بود که آیا مسیحیان هنوز موظف به رعایت شریعت یهود هستند یا خیر؛ شریعتی که طبق متون مقدس عبری، توسط موسی به عنوان بخشی از پیمان مقدس بین اسرائیل و خدا به یهودیان داده شده بود.

نتیجه این نزاع به هیچ وجه از پیش مشخص نبود. صداهای قدرتمند و تأثیرگذاری نماینده هر دو طرف بودند. به نظر می‌رسد برخی از شاگردان عیسی، مانند پطرس و یعقوب، موعظه می‌کردند که شریعت هنوز پابرجاست. [30] در انجیل متی آمده است که عیسی اعلام کرد: «زیرا به راستی به شما می‌گویم، تا آسمان و زمین از بین نرود، حتی یک حرف، حتی یک نقطه از شریعت از بین نخواهد رفت تا همه چیز به انجام برسد.» [31]

با این حال، پولس با شور و شوق معتقد بود که مسیحیان دیگر ملزم به رعایت شریعت نیستند. در غلاطیان ۲: ۱۱-۲۱، او زمانی را نقل می‌کند که خود پطرس را به خاطر این سوال سرزنش کرده و استدلال خود را مبنی بر اینکه عیسی شریعت را منسوخ کرده است، ارائه می‌دهد:

ما خودمان یهودیِ مادرزاد هستیم و گناهکار غیریهودی نیستیم؛ با این حال می‌دانیم که انسان نه با اعمال شریعت، بلکه از طریق ایمان به عیسی مسیح عادل شمرده می‌شود. ... من با مسیح مصلوب شده‌ام؛ و دیگر من نیستم که زندگی می‌کنم، بلکه مسیح است که در من زندگی می‌کند. و زندگی‌ای که اکنون در جسم دارم، با ایمان به پسر خدا است که مرا محبت کرد و خود را برای من فدا کرد. من فیض خدا را باطل نمی‌دانم؛ زیرا اگر عادل شمرده شدن از طریق شریعت حاصل می‌شود، پس مسیح بیهوده مرد. [32]

در غلاطیان ۳:۲۸، او اضافه می‌کند که مسیح به خاطر همه مردم آمد، نه فقط یهودیان، که این امر سنت‌های خاص یهودی را برای مسیحیان بی‌اهمیت می‌کند: «دیگر یهودی یا یونانی وجود ندارد، دیگر برده یا آزاد وجود ندارد، دیگر مرد و زن وجود ندارد؛ زیرا همه شما در مسیح عیسی یکی هستید.» [33]

در نهایت، پیروزی از آنِ پولس شد، احتمالاً تا حد زیادی به این دلیل که اگر غیریهودیان مجبور به رعایت شریعت یهود نبودند، گرویدن به مسیحیت بسیار بسیار آسان‌تر بود؛ شریعتی که ختنه را برای مردان و مجموعه‌ای از سختی‌های طاقت‌فرسا را ​​در زندگی روزمره الزامی می‌کرد.

نتیجه‌گیری

فرآیندی که مسیحیت طی آن خود را از یهودیت جدا کرد، تدریجی بود. هیچ لحظه واحدی وجود نداشت که در آن این تغییر رخ داده باشد. [34] اما در پایان قرن اول، در حالی که مسیحیت هنوز از بسیاری جهات با آنچه امروزه به عنوان مسیحیت می‌شناسیم متفاوت بود، به اندازه کافی از ریشه‌های خود به عنوان یک فرقه یهودی فراتر رفته بود که چیزی بود که امروزه آن را به عنوان مسیحیت می‌شناسیم. دیگر صرفاً یک جنبش آخرالزمانی محلی و شکست خورده نبود؛ اکنون دینی جداگانه با آرمان‌های جهانی بود و دینی که قادر به پرداختن به دغدغه‌های وجودی جاودانه بود.

References:

[1] Ehrman, Bart. 1999. Jesus: Apocalyptic Prophet of the New Millennium. Oxford University Press. p. 230-231.

[2] Ehrman, Bart, 2014. How Jesus Became God: The Exaltation of a Jewish Preacher from Galilee. HarperOne. p. 174.

[3] Ibid. p. 213.

[4] 1 Corinthians 1:23, NRSV. https://www.biblegateway.com/passage/?search=1+Corinthians+1%3A23&version=NRSV Accessed on 12-21-2017.

[5] Ehrman, Bart. 1999. Jesus: Apocalyptic Prophet of the New Millennium. Oxford University Press. p. 236.

[6] Ibid. p. 233-234.

[7] Ehrman, Bart, 2014. How Jesus Became God: The Exaltation of a Jewish Preacher from Galilee. HarperOne.

[8] Ibid.

[9] Ibid. 220-221.

[10] Ibid. p. 203.

[11] Ehrman, Bart. 1999. Jesus: Apocalyptic Prophet of the New Millennium. Oxford University Press. p. 233.

[12] 1 Thessalonians 4:13-18, NRSV. https://www.biblegateway.com/passage/?search=1%20Thessalonians+4%3A13-18 Accessed on 12-21-2017.

[13] Ehrman, Bart. 2004. The New Testament: A Historical Introduction to the Early Christian Writings, Third Edition. Oxford University Press. p. xxxii.

[14] Ibid.

[15] Ibid.

[16] Ehrman, Bart. 1999. Jesus: Apocalyptic Prophet of the New Millennium. Oxford University Press. p. 41-46.

[17] Luke 11:20, NRSV. https://www.biblegateway.com/passage/?search=Luke%2011:20 Accessed on 12-22-2017.

[18] Luke 17:21, NRSV. https://www.biblegateway.com/passage/?search=Luke+17%3A21&version=NRSV Accessed on 12-22-2017.

[19] Ehrman, Bart. 1999. Jesus: Apocalyptic Prophet of the New Millennium. Oxford University Press. p. 130.

[20] Ibid. p. 130-131.

[21] Ibid. p. 131.

[22] Pétrement, Simone. 1990. A Separate God: The Origins and Teachings of Gnosticism. Translated by Carol Harrison. Harper San Francisco. p. 162-163.

[23] Ehrman, Bart. 1999. Jesus: Apocalyptic Prophet of the New Millennium. Oxford University Press. p. 131.

[24] Ehrman, Bart, 2014. How Jesus Became God: The Exaltation of a Jewish Preacher from Galilee. HarperOne.

[25] John 1:1-18, NRSV. https://www.biblegateway.com/passage/?search=John+1%3A1-18&version=NRSV Accessed on 12-22-2017.

[26] Jonas, Hans. 2001. The Gnostic Religion: The Message of the Alien God and the Beginnings of Christianity. Beacon Press. p. 21.

[27] Ehrman, Bart, 2014. How Jesus Became God: The Exaltation of a Jewish Preacher from Galilee. HarperOne. p. 273-274.

[28] Ibid. p. 274-275.

[29] Ibid. p. 273.

[30] See, for example, Galatians 2, Acts 21, and the Ebionite pseudo-Clementine literature discussed in:

Ehrman, Bart. 2003. Lost Christianities: The Battles for Scripture and the Faiths We Never Knew. Oxford University Press. p. 183.

[31] Matthew 5:18, NRSV. https://www.biblegateway.com/passage/?search=Matthew+5%3A18&version=NRSV Accessed on 12-23-2017.

[32] Galatians 2:11-21, NRSV. https://www.biblegateway.com/passage/?search=Galatians+2&version=NRSV Accessed on 12-20-2017.

[33] Galatians 3:28, NRSV. https://www.biblegateway.com/passage/?search=Galatians+3&version=NRSV Accessed on 12-20-2017.

[34] Burns, Dylan M. 2014. Apocalypse of the Alien God: Platonism and the Exile of Sethian Gnosticism. University of Pennsylvania Press. p. 34.

فلسفهتاریخ
۱
۰
Erodito
Erodito
«چرا مجبورم میکنی حقیقتی را بگویم که ندانستن‌ش برایت موجب بهترین لذت‌هاست؟بهترین تقدیر آن‌ست که در دسترس شما نیست،یعنی نزادن و نبودن.پس از آن بهترین تقدیر زود مردن است.» ×سیلنوس‌به شاه میداس×
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید