ویرگول
ورودثبت نام
Erodito
Erodito«چرا مجبورم میکنی حقیقتی را بگویم که ندانستن‌ش برایت موجب بهترین لذت‌هاست؟بهترین تقدیر آن‌ست که در دسترس شما نیست،یعنی نزادن و نبودن.پس از آن بهترین تقدیر زود مردن است.» ×سیلنوس‌به شاه میداس×
Erodito
Erodito
خواندن ۱۸ دقیقه·۱ سال پیش

ریشه‌های غنوصیه(3)

این متن ترجمه‌ای از مقاله زیر است:

https://gnosticismexplained.org/the-historical-jesus/

عیسی تاریخی

«مسیح با دستان بسته» اثر رامبراند
«مسیح با دستان بسته» اثر رامبراند

عیسی مسیحِ تاریخی قطعاً نه یک گنوسی بود – و نه هیچ نوع مسیحی امروزین. مسئله فقط این نیست که مسیحیت تا پس از زمان عیسی به عنوان یک دین قابل تشخیص وجود نداشت، بلکه این است که پیامی که عیسی موعظه می‌کرد به طرز شگفت‌آوری با پیامی که بعدها توسط کسانی که خود را پیرو او می‌دانستند به او نسبت داده شد، متفاوت بود.

در این مقاله، ما عیسی تاریخی را دنبال خواهیم کرد - انسانی از جنس گوشت و خون که در قرن اول در اسرائیل زندگی می‌کرد، نه شخصیت معنوی/اسطوره‌ای دوران بعد . مهم است که این تفاوت را در نظر داشته باشیم. این تمرکز نباید به این معنی باشد که عیسی تاریخی از عیسی معنوی/اسطوره‌ای مهم‌تر است، و همچنین نباید اینطور برداشت شود که اولی معیاری است که دومی باید با آن قضاوت شود. با این حال، داشتن تصویری روشن از اینکه عیسی تاریخی که بود، برای هر کسی که می‌خواهد بفهمد مسیحیت، از جمله عرفان، از کجا آمده است، ضروری است.

آنچه در ادامه می‌آید، تنها شرح مختصری از این مرد محوری و زندگی اوست. محدودیت‌های فضا مانع از آن می‌شود که مقاله‌ای مانند این، شرح جامعی از موضوع باشد. اگر می‌خواهید پس از خواندن این مقاله، بیشتر بخوانید، توصیه می‌کنم با مرور کلی و برجسته‌ی بارت ارمن در کتاب «عیسی: پیامبر آخرالزمانی هزاره جدید» شروع کنید .

منابع و روش‌ها

چگونه می‌توانیم بفهمیم که درباره عیسی تاریخی چه می‌دانیم؟

برخی افراد ممکن است ساده‌لوحانه بگویند که می‌توانیم به سادگی چهار انجیل عهد جدید - مرقس، متی، لوقا و یوحنا - را بخوانیم و آنها را به همان شکلی که هستند بپذیریم. اما این رویکرد کمکی به ما نمی‌کند، زیرا بر سوءتفاهم در مورد ماهیت این چهار کتاب استوار است. آنها هرگز قرار نبود «تاریخ» به معنای مدرن کلمه باشند - یعنی روایتی واقعی و گاهشمار از پدیده‌ای از گذشته ارائه دهند. در عوض، هدف نویسندگان آنها بیان باورهای مذهبی خود در مورد اینکه عیسی کیست، و انجام این کار از طریق داستان‌هایی بود که او را در این پرتو به تصویر می‌کشیدند. در حالی که انجیل‌ها می‌توانند چیزهای زیادی در مورد باورهای مسیحیانی که در نیمه دوم قرن اول - دهه‌ها پس از مرگ عیسی - زندگی می‌کردند، به ما بگویند، آنها مستقیماً در مورد عیسی تاریخی صحبت نمی‌کنند، بلکه در مورد عیسی‌ای صحبت می‌کنند که چندین قدم از شخصیت تاریخی فاصله داشت. [1]

با این حال، به همان اندازه گستاخانه خواهد بود که همه چیز را در انجیل‌های عهد جدید از همان ابتدا رد کنیم. ما باید از روش‌های انتقادی برای بررسی آنها استفاده کنیم و تعیین کنیم که کدام عناصر به احتمال زیاد منعکس کننده چیزی هستند که عیسی تاریخی واقعاً گفته یا انجام داده است، و کدام عناصر کمترین احتمال را برای این کار دارند.

(و متأسفانه، به استثنای جزئی انجیل توماس ، هیچ منبع باستانی دیگری وجود ندارد که به درک ما از عیسی مسیح کمک زیادی کند، بنابراین انجیل‌های عهد جدید عمدتاً منابع اصلی ما هستند. [2] )

پس آن روش‌های انتقادی کدامند؟ به طور خلاصه، در اینجا پنج اصل اصلی که محققان برای بازسازی زندگی و آموزه‌های عیسی تاریخی استفاده می‌کنند، آمده است:

۱. منابع قدیمی‌تر عموماً باید نسبت به منابع جدیدتر در اولویت قرار گیرند. برای مثال، از آنجایی که انجیل مرقس دهه‌ها قبل از یوحنا نوشته شده است، باید نسبت به انجیل یوحنا در اولویت قرار گیرد.

۲. هر چه منبع، دستور کار الهیاتی بیشتری داشته باشد، اعتبار کمتری دارد. در اینجا نیز، برای مثال، باید به مرقس نسبت به یوحنا اولویت داده شود. این موضوع به اصل اول مربوط می‌شود، زیرا به طور کلی، هر چه یک انجیل متأخرتر باشد، دستور کار الهیاتی آن توسعه‌یافته‌تر و محوری‌تر است.

۳. ادعاهای خاص یک منبع باید نسبت به دستور کار الهیاتی آن در نظر گرفته شود. به عبارت دیگر، منطقی است که به طور خاص نسبت به ادعاهایی که به طور مرتب مواضع الهیاتی اثر را نشان می‌دهند، شکاک باشیم و به ادعاهایی که نسبت به الهیات اثر نامتناسب به نظر می‌رسند، توجه ویژه داشته باشیم. اظهاراتی که کاملاً با موضوع مطابقت ندارند، چیزی نیستند که نویسنده یا دیگران در جامعه مذهبی او احتمالاً ساخته باشند. این اغلب معیار «عدم تشابه» نامیده می‌شود.

۴. در صورت یکسان بودن سایر شرایط، ادعایی که توسط منابع متعدد و مستقل تأیید شده باشد، قابل اعتمادتر از ادعایی است که چنین نیست.

5. ادعاها باید در بافت تاریخی خود - در این مورد، بافت تاریخی یک یهودی ساکن اسرائیل در اوایل قرن اول - قابل قبول باشند. [3]

برای درک بهتر آن معیار پنجم، بیایید نگاهی به آن زمینه تاریخی بیندازیم.

یهودیت آخرالزمانی

اسرائیل هشت قرن قبل از تولد عیسی، گاه و بیگاه تحت حکومت خارجی بود. وقتی عیسی متولد شد، اتفاقاً ستمگران خارجی رومی‌ها بودند. [4]

یهودیان دو شکایت بزرگ علیه روم داشتند. شکایت اول، شکایت مادی بود: مالیات‌ها بالا بودند، و در یک اقتصاد معیشتی که مردم غذای خود را تولید می‌کردند و اغلب در لبه تیغ برای تأمین معاش خود بودند، مالیات‌های بالا تحمیلی بود که معیشت آنها را تهدید می‌کرد. شکایت دوم، مذهبی بود: حکومت یک قدرت خارجی بر آنها در سرزمینی که خدا به آنها داده بود، عمیقاً شیطانی بود. [5]

یهودیان باستان معتقد بودند که اجدادشان با خدا پیمانی بسته‌اند که به موجب آن خدا از آنها محافظت می‌کند و منافع آنها را پیش می‌برد و در عوض، آنها طبق شریعت او زندگی خواهند کرد. اما هنگامی که اسرائیل توسط آشوریان، سپس بابلی‌ها، و سپس پارسیان، و سپس یونانیان، و سپس سوری‌ها، و سپس رومی‌ها فتح شد، یهودیان طبیعتاً از خود می‌پرسیدند که با توجه به وعده خدا برای دفاع از آنها به عنوان قوم برگزیده‌اش، از همه اینها چه برداشتی داشته باشند.

پیامبران کتاب مقدس عبری - چهره‌هایی مانند اشعیا، ارمیا، عاموس و هوشع - این سلسله فجایع را به عنوان مجازاتی برای عدم پیروی از قانون خدا توضیح داده بودند. اما با گذشت زمان، این توضیح شروع به پوچی کرد. از این گذشته، وقتی مردم راه خود را مطابق با خواسته‌های پیامبران اصلاح کردند، باز هم شکست‌های سختی را پشت سر هم متحمل شدند. خدا در تمام این ماجرا کجا بود؟ چگونه می‌توان گفت که او هنوز به وعده خود عمل می‌کند؟ [6]

مکتب فکری جدیدی که پیروانش معتقد بودند پاسخ را یافته‌اند، در یهودیت ظهور کرد. این طرز تفکر جدید به عنوان «آخرالزمان‌گرایی» شناخته می‌شود، کلمه‌ای که از واژه یونانی «آخرالزمان» به معنای «وحی» یا «آشکارسازی» گرفته شده است. [7]

آخرالزمان‌گرایان، جهان را از منظر شکافی شدید بین نیروهای خوب خدا و نیروهای بد شیطان می‌دیدند. هیچ‌کس نمی‌توانست بی‌طرف بماند؛ اگر در جبهه خدا نبودند، در جبهه شیطان بودند. آخرالزمان‌گرایان این دیدگاه را که رنج، مجازاتی از جانب خداست، رد می‌کردند و در عوض معتقد بودند که رنج به این دلیل رخ می‌دهد که به دلایل نامعلومی، خدا موقتاً کنترل جهان را به شیطان واگذار کرده است، که پیروان درمانده خدا را وحشت‌زده می‌کرد. [8]

اما آنها فکر می‌کردند که به زودی زمانی فرا خواهد رسید که خداوند شیطان را - و به همراه او، بدبختی و محرومیتی را که مشخصه عصری بود که در آن زندگی می‌کردند - شکست خواهد داد و جهانی را که به حق از آن او بود، پس خواهد گرفت. سپس او پادشاهی جدیدی از عدالت، درستکاری و رفاه را بر روی زمین برقرار خواهد کرد. [9]

این دگرگونی جهان توسط شخصیتی به نام «مسیح» اعلام می‌شد، که پیشگویی شده بود در زمانی نامشخص، اما نه خیلی دور، در آینده خواهد آمد. دو روایت اصلی از این ایده وجود داشت. در روایت اول، مسیح یک رهبر نظامی انسانی خواهد بود که مردم خوب را برای سرنگونی بدها رهبری خواهد کرد. در روایت دوم، مسیح یک موجود آسمانی خواهد بود که با نزول از آسمان برای ریشه‌کن کردن شیاطین، پاکسازی زمین را آغاز خواهد کرد. این مسیح آسمانی گاهی در ادبیات آخرالزمانی «پسر انسان» نامیده می‌شد. [10]

در هر صورت، هنگامی که خدا، با کمک مسیح، زمین را به رویای اولیه خود برای آن بازگرداند، هر کسی را که تا به حال مرده بود، به صورت جسمانی زنده می‌کرد. آنها در کنار کسانی که هنوز زنده بودند، می‌ایستادند و با داوری خدا روبرو می‌شدند. کسانی که صالح شناخته می‌شدند، می‌توانستند تا ابد در پادشاهی جدید و روشن خدا بر روی زمین زندگی کنند. اما کسانی که شرور شناخته می‌شدند، از آن تبعید و به عذاب ابدی محکوم می‌شدند. [11]

عیسی پیامبر آخرالزمان

در گفته‌های انجیل که بر اساس معیارهای ذکر شده در بالا، محققان با اطمینان به عیسی تاریخی برمی‌گردند، او را به عنوان یک پیامبر آخرالزمانی یهودی کلاسیک، با پیچ و تاب شخصی خود، به تصویر می‌کشیم. او آمدن پادشاهی خدا را پیشگویی می‌کند، که یک پادشاهی فیزیکی در اینجا بر روی زمین خواهد بود. این آشوب کیهانی آنقدر زود رخ خواهد داد که برخی از افرادی که او با آنها صحبت می‌کند، در زمان وقوع آن هنوز زنده خواهند بود. امتیاز زندگی در این پادشاهی برای کسانی که به پیام عیسی گوش فرا داده‌اند، محفوظ خواهد بود، در حالی که هر کس دیگری با نیروهای شر که موقتاً کنترل جهان را در دست دارند، سرنگون خواهد شد. پسر انسان - که عیسی از او به عنوان کسی غیر از خودش یاد می‌کند - از آسمان فرود خواهد آمد تا این داوری را اجرا کند. حتی یهودی بودن، به خودی خود، برای نجات کسی در آن زمان کافی نخواهد بود. فقط کسانی که پیروان پرهیزگار عیسی و دستورات او بوده‌اند، نجات خواهند یافت. [12]

برای ذکر چند نمونه از این موارد، از انجیل مرقس ۸:۳۸ تا ۹:۱ شروع می‌کنیم:

هر که در این نسل زناکار و گناهکار از من و سخنان من شرمنده شود، پسر انسان نیز هنگامی که در جلال پدرش با فرشتگان مقدس بیاید، از او شرمنده خواهد شد... به راستی به شما می‌گویم، برخی در اینجا ایستاده‌اند که تا زمانی که پادشاهی خدا را با قدرت نبینند، طعم مرگ را نخواهند چشید. [13]

مرقس ۱۳: ۲۴-۲۷، ۳۰:

و در آن روزها، پس از آن مصیبت، خورشید تاریک خواهد شد و ماه نور خود را نخواهد داد و ستارگان از آسمان فرو خواهند ریخت و نیروهای آسمان متزلزل خواهند شد؛ و آنگاه پسر انسان را خواهند دید که با قدرت و جلال عظیم بر ابرها می‌آید. و آنگاه فرشتگان خود را خواهد فرستاد و برگزیدگان خود را از چهار گوشۀ جهان، از انتهای زمین تا انتهای آسمان، گرد هم خواهد آورد. ... به راستی به شما می‌گویم، این نسل پیش از وقوع همۀ این وقایع، از میان نخواهد رفت. [14]

لوقا ۱۷:۲۴، ۲۶-۲۷؛ متی ۲۴:۲۷، ۳۷-۳۹:

زیرا همانطور که برق درخشان، زمین را از یک طرف آسمان تا طرف دیگر روشن می‌کند، پسر انسان نیز در روزگار خود چنین خواهد بود... و همانطور که در روزگار نوح بود، در روزگار پسر انسان نیز چنین خواهد بود. آنها می‌خوردند، می‌نوشیدند، ازدواج می‌کردند و شوهر می‌دادند، تا روزی که نوح وارد کشتی شد و سیل آمد و همه را نابود کرد. در روزی که پسر انسان آشکار شود نیز چنین خواهد بود. [15]

متی ۱۳:۴۰-۴۳:

همانطور که علف‌های هرز جمع شده و با آتش سوزانده می‌شوند، در اوج این عصر نیز چنین خواهد شد. پسر انسان فرشتگان خود را خواهد فرستاد و آنها هر عامل گناه و همه کسانی را که مرتکب بدی می‌شوند از پادشاهی او جمع می‌کنند و آنها را در کوره آتش می‌اندازند. در آنجا گریه و دندان بر هم ساییدن خواهد بود. سپس صالحان مانند خورشید در پادشاهی پدرشان خواهند درخشید. [16]

لوقا ۲۱: ۳۴-۳۶:

اما مراقب خود باشید که دل‌هایتان گرفتار هوس‌های وحشی و مستی و نگرانی‌های این زندگی نشود، و آن روز ناگهان، مانند دامی فنری، بر شما فرود آید. زیرا بر همه کسانی که بر روی زمین نشسته‌اند، خواهد آمد. در همه حال هوشیار باشید و دعا کنید تا قدرت فرار از همه این چیزهایی را که قرار است رخ دهد، داشته باشید و در حضور پسر انسان بایستید. [17]

اینها نشانه‌های مبهمی از پایان جهان که قرار بود هزاران سال پس از زندگی عیسی فرا برسد، آنطور که مسیحیان امروزی اغلب آنها را تفسیر می‌کنند، نبودند. آنها پیش‌بینی‌های قابل آزمایشی در مورد آینده نزدیک بودند که نادرست از آب درآمدند. آنها همچنین در حاشیه پیام عیسی نبودند؛ بلکه هسته اصلی آن بودند. هر چیز دیگری که عیسی تعلیم داد، تنها در پرتو آنها کاملاً معنا پیدا می‌کند.

این عیسی خود را منصوب الهی می‌دانست، اما نه الهی، چه رسد به پسر خدا. او رستگاری روح را نه، بلکه رستگاری جسم را موعظه می‌کرد. و او نه برای تأسیس یک دین جدید، بلکه برای تأسیس یک جنبش جدید در یهودیت آخرالزمانی تلاش کرد. [18]

واژگونی بخت و اقبال

یکی از ارکان آخرالزمان‌گرایی عیسی، به ویژه آموزه‌های او در مورد اخلاق و سیاست، «واژگونی چشمگیر بخت و اقبال» بود که او پیش‌بینی می‌کرد در پادشاهی آینده خدا رخ خواهد داد. عیسی تعلیم می‌داد که عصری که در آن زندگی می‌کند، عصر شر است، به این معنی که کسانی که در چنین عصر شری موفق بودند، باید خودشان شر می‌بودند. کسانی که خوب بودند، شانسی نداشتند، بنابراین در نهایت فقیر و مورد نفرت قرار گرفتند. [19] اما وقتی خدا سلطنت خود را بر زمین دوباره برقرار کرد، همه اینها درست می‌شد. فقرا و ستمدیدگان روزگار عیسی به زودی خود را در حال زندگی اشرافی و راحت و قدرتمند می‌دیدند، در حالی که کسانی که در حال حاضر مرفه بودند، توسط خدا محکوم و از پادشاهی او بیرون رانده می‌شدند. [20]

او این تعلیم را در این جمله‌ی کوتاه و مختصر خلاصه کرد که «آنان که اول هستند، آخر خواهند شد و آخرین‌ها اول خواهند شد» (مرقس ۱۰:۳۱). [۲۱] و او دیدگاه خود را با عمق بیشتری در عباراتی مانند این مورد در لوقا ۶:۲۰-۲۶ بیان کرد:

خوشا به حال شما که فقیر هستید،
زیرا پادشاهی خدا از آن شماست.
خوشا به حال شما که اکنون گرسنه‌اید،
زیرا سیر خواهید شد.
خوشا به حال شما که اکنون گریه می‌کنید،
زیرا خواهید خندید.

خوشا به حال شما وقتی که مردم از شما نفرت کنند و شما را از جمع خود طرد کنند، به شما دشنام دهند و به خاطر پسر انسان شما را بدنام کنند. در آن روز شادی کنید و از شادی پایکوبی کنید، زیرا بی‌شک پاداش شما در آسمان عظیم است؛ زیرا اجداد آنها نیز با پیامبران چنین می‌کردند.

اما وای بر شما ای ثروتمندان،
زیرا تسلی خود را یافته‌اید.

وای بر شما که اکنون سیر هستید،
زیرا گرسنه خواهید شد.
وای بر شما که اکنون خندانید،
زیرا ماتم و گریه خواهید کرد.

وای بر شما وقتی که همه از شما تعریف کنند، زیرا این همان کاری است که اجدادشان با پیامبران دروغین کردند. [22]

از آنجایی که پادشاهی خدا خیلی زود فرا می‌رسید، عیسی موعظه می‌کرد که در زمان باقی‌مانده تا آن تحول والا، هیچ دلیلی برای اهمیت دادن به رفاه خود وجود ندارد، همانطور که در متی ۵:۳۹-۴۲ آمده است:

اما من به شما می‌گویم، با کسی که بدکار است مقاومت نکنید. بلکه اگر کسی به گونه‌ی راست شما سیلی زد، گونه‌ی دیگر خود را نیز به سوی او برگردانید. و اگر کسی خواست شما را به دادگاه بکشاند و ردای شما را بگیرد، ردای خود را نیز به او واگذار کنید. و اگر کسی شما را مجبور کرد که یک مایل بروید، دو مایل با او بروید. به کسی که از شما چیزی می‌خواهد، بدهید و از کسی که از شما قرض می‌خواهد، روگردان نشوید. [23]

با این حال، این بی‌تفاوتی زاهدانه برای عیسی اهمیت مضاعفی داشت. عیسی شفقت را به خاطر خود شفقت موعظه نمی‌کرد؛ او شفقت را به طور خاص برای کسانی که او قربانیان کیهانی می‌دانست، به عنوان بخشی از پیام آخرالزمانی گسترده‌تر خود، موعظه می‌کرد. و از آنجایی که کسانی که در زمان عیسی ناموفق بودند، به زودی در پادشاهی خدا زندگی پرخرجی خواهند داشت، کسی که اکنون - با هزینه خود - به آنها کمک کند و طرف آنها را بگیرد، شانس بیشتری برای ورود به پادشاهی در کنار آنها خواهد داشت. از این گذشته، اگر کسی تمام دارایی خود را به فقرا بدهد، چه می‌شود؟ البته فقیر - و بنابراین برای پادشاهی مقدر شده است. [24] از این رو، نصیحت عیسی به یک مرد ثروتمند در مرقس 10:21: "برو، هر چه داری بفروش و به فقرا بده، و در آسمان گنج خواهی داشت." [25]

آخرین روزهای عیسی

وقتی عیسی قبل از عید فصح، در روزهای پایانی عمرش، وارد اورشلیم شد، تلاش کرد با دویدن در مجتمع معبد، واژگون کردن میزهای بازرگانان و صرافانی که برای کمک به مردم در تهیه قربانی‌هایشان برای روز مقدس آنجا بودند، فریاد زدن علیه اکثر حاضران و عموماً ایجاد یک صحنه بزرگ، نمونه‌ای از پادشاهی قریب‌الوقوع خدا را به نمایش بگذارد. [26]

کاهنان معبد، از ترس اینکه عیسی ممکن است قیامی را در میان یهودیان برانگیزد که توسط رومیان به شدت سرکوب شود، دستور دستگیری او را دادند. آنها به دلیل آنچه که احتمالاً ترکیبی از نگرانی برای رفاه مردمشان و نگرانی برای امنیت موقعیت‌های خودشان بود، تصمیم گرفتند که بهتر است او را برای همیشه از سر راه بردارند. از آنجایی که طبق شرایط اشغال روم، دادگاه‌های یهودی اختیار اعدام مجرمان را نداشتند، کاهنان عیسی را به اتهام سیاسی به پونتیوس پیلاطس، فرماندار رومی، تحویل دادند. [27]

آن اتهام دقیقاً چه بود؟ کاهنان معبد او را متهم کردند که ادعا می‌کند «پادشاه یهودیان» است - کسی که قصد دارد رومیان را سرنگون کند و خود را به عنوان حاکم جدید و برحق اسرائیل منصوب کند. [28]

با توجه به آموزه‌های عیسی، معنای این گفته روشن بود: عیسی خود را مسیح بشری می‌دانست که آخرالزمان‌گرایان یهودی قرن‌ها از او سخن گفته بودند. در نگاه اول، این ممکن است کمی عجیب به نظر برسد، زیرا در هیچ کجای انجیل‌ها عیسی به صراحت این ادعا را مطرح نکرده است. با این حال، علاوه بر شرایط دستگیری او، شواهد قانع‌کننده‌ای وجود دارد که نشان می‌دهد او در واقع معتقد بود که او همان رهبر نظامی موعود است که سرانجام قوم خود را از استبداد، بی‌احترامی و توهین به مقدسات حکومت خارجی آزاد خواهد کرد.

اولاً، چرا عیسی دوازده شاگرد داشت، و نه ده، یا پانزده، یا پنجاه؟ این نیز به دلایل آخرالزمانی بود. دوازده شاگرد نماینده «اسرائیل حقیقی» بودند که در پادشاهی آینده خدا، جای اسرائیل پیشین و دوازده قبیله آن را می‌گرفتند. دوازده شاگرد، حاکمان این پادشاهی جدید و پاک و ساکنان آن بودند که توسط خدا انتخاب می‌شدند، تقریباً به همان روشی که دوازده قبیله اسرائیل در زمان‌های بسیار قدیم توسط خدا انتخاب شده بودند. [29] اگر قرار بود دوازده شاگرد در پادشاهی آینده حکومت کنند، آیا عیسی، رهبر فعلی آنها، در آن زمان نیز رهبر آنها - و بنابراین پادشاه پادشاهی - نبود؟ [30]

علاوه بر این، اگر عیسی در زمان حیاتش تعلیم نداده بود که او مسیح است، هیچ منطقی نبود که پیروانش، همانطور که پس از مرگش گفتند، ادعا کنند که او مسیح است. در هیچ کجای کتاب مقدس عبری ادعا نشده است که مسیح از مرگ باز خواهد گشت - چه رسد به اینکه او پس از اعدام به عنوان یک آشوبگر صرف، این کار را انجام دهد. مرگ عیسی برای پیروانش یک رسوایی و عملاً رد هرگونه ادعایی مبنی بر مسیح بودن او بود. بسیار بعید است که آنها پس از مرگ او، پس از شکست در آزادسازی یهودیان از ظلم و ستم رومیان، همانطور که قرار بود مسیح انجام دهد، شروع به طرح این ادعا کرده باشند. آنها تنها در صورتی این ادعا را پس از مرگ او مطرح می‌کردند که قبل از مرگش به این موضوع اعتقاد داشتند، به این معنی که او تقریباً مطمئناً در زمان حیاتش به آنها گفته بود. [31]

با این حال، به نظر می‌رسد که او خودپنداره کامل خود را فقط به شاگردانش و فقط در خلوت آشکار می‌کرد، نه اینکه آن را آشکارا برای توده مردم اعلام کند. گذشته از همه اینها، در مرقس 4:11، عیسی به شاگردانش می‌گوید: «راز پادشاهی خدا به شما داده شده است، اما برای کسانی که بیرون هستند، همه چیز به صورت مَثَل بیان می‌شود.» [32] به نظر می‌رسد مسیح بودن او یکی از این اسرار بوده است که او فقط برای شاگردانش فاش کرده است. [33]

وقتی یهودا، شاگرد عیسی، او را به مقامات رومی خیانت کرد، دقیقاً به چه چیزی خیانت کرد؟ اگرچه ما هرگز نمی‌توانیم بدانیم که چرا یهودا به عیسی خیانت کرد، اما می‌توانیم از آنچه یهودا به رومیان گفت، کاملاً مطمئن باشیم : اینکه عیسی معتقد بود که او مسیح است، کسی که دنیای آشفته پادشاهی خدا را آغاز می‌کند و روزی بر آن حکومت خواهد کرد. [34]

محاکمه عیسی در حضور پیلاطس احتمالاً بیش از چند دقیقه طول نمی‌کشید. احتمالاً این یکی از موارد بسیار زیادی بود که در یک صبح شلوغ و پر ازدحام، پیش روی فرماندار رومی قرار گرفت. در واقع، در همان صبح، دو مرد دیگر به همان جرم فتنه‌انگیزی محکوم شدند و در کنار عیسی در بیرون دروازه‌های شهر مصلوب شدند. [35]

مصلوب شدن روشی بسیار آهسته و دردناک برای مرگ بود - درست همانطور که رومی‌ها می‌خواستند. تا حدودی برخلاف انتظار، علت واقعی مرگ یک مرد مصلوب خفگی بود. این وضعیت حفره ریه را آنقدر متسع می‌کرد که فرد فقط با بالا کشیدن خود برای نفس کشیدن می‌توانست نفس بکشد - و برای به دست آوردن این اهرم، او مجبور بود میله‌هایی را که از دست‌ها و پاهایش عبور کرده بودند تا او را به تیرهای چوبی متصل کنند، به پایین فشار دهد. هر نفس انرژی عظیمی می‌گرفت و تقریباً درد غیرقابل تصوری ایجاد می‌کرد. وقتی قربانی تسلیم می‌شد یا دیگر قدرت انجام این حرکت شکنجه‌آور را نداشت، می‌مرد. رسیدن به آن نقطه ممکن بود روزها طول بکشد. [36]

عیسی خوش‌شانس بود، یا به عبارت دیگر، به سرعت تسلیم شد: مرگ او تنها چند ساعت پس از بالا کشیده شدنش بر روی صلیب اتفاق افتاد. همه شاگردانش او را رها کرده و از ترس جان خود گریخته بودند. عیسی تنها بود که در اواسط بعد از ظهر روز قبل از سبت، آخرین نفس خود را کشید و در تاریکی فرو رفت. [37]

References:

[1] Ehrman, Bart. 1999. Jesus: Apocalyptic Prophet of the New Millennium. Oxford University Press. p. 52-53.

[2] Ibid. p. 63-83.

[3] Ibid. p. 87-101.

[4] Ibid. p. 114.

[5] Ibid. p. 114-115.

[6] Ibid. p. 119-120.

[7] Ibid.

[8] Ibid. p. 120-121.

[9] Ibid.

[10] Ibid. p. 122.

[11] Ibid.

[12] Ibid. p. 128.

[13] Ibid. p. 129.

[14] Ibid.

[15] Ibid.

[16] Ibid.

[17] Ibid. p. 130.

[18] Ehrman, Bart, 2014. How Jesus Became God: The Exaltation of a Jewish Preacher from Galilee. HarperOne.

[19] Ehrman, Bart. 1999. Jesus: Apocalyptic Prophet of the New Millennium. Oxford University Press. p. 175.

[20] Ibid. p. 148.

[21] Ibid. p. 149.

[22] Luke 6:20-26, NRSV. https://www.biblegateway.com/passage/?search=Luke%206:20-26&version=NRSV Accessed on 12-18-2017.

[23] Ehrman, Bart. 1999. Jesus: Apocalyptic Prophet of the New Millennium. Oxford University Press. p. 167-168.

[24] Ibid. p. 175.

[25] Ibid. p. 169.

[26] Ibid. p. 208-209.

[27] Ibid.

[28] Ibid. p. 217.

[29] Ibid. p. 186.

[30] Ibid. p. 217-218.

[31] Ibid.

[32] Mark 4:11, NRSV. https://www.biblegateway.com/passage/?search=Mark+4:10-11&version=NRSV Accessed on 12-19-2017.

[33] Ehrman, Bart. 1999. Jesus: Apocalyptic Prophet of the New Millennium. Oxford University Press. p. 218.

[34] Ibid.

[35] Ibid. p. 223.

[36] Ibid. p. 224.

[37] Ibid.

۰
۰
Erodito
Erodito
«چرا مجبورم میکنی حقیقتی را بگویم که ندانستن‌ش برایت موجب بهترین لذت‌هاست؟بهترین تقدیر آن‌ست که در دسترس شما نیست،یعنی نزادن و نبودن.پس از آن بهترین تقدیر زود مردن است.» ×سیلنوس‌به شاه میداس×
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید