ویرگول
ورودثبت نام
Erodito
Erodito«چرا مجبورم میکنی حقیقتی را بگویم که ندانستن‌ش برایت موجب بهترین لذت‌هاست؟بهترین تقدیر آن‌ست که در دسترس شما نیست،یعنی نزادن و نبودن.پس از آن بهترین تقدیر زود مردن است.» ×سیلنوس‌به شاه میداس×
Erodito
Erodito
خواندن ۱۶۴ دقیقه·۱ سال پیش

راگناروک: پایان خدایان-آنتونیا سوزان بیات

براساس کتاب ragnarok نوشته آنتونیا سوزان بیات

«رگناروک» اسطوره معروف اسکاندیناویایی نابودی زندگی در آسگارد و پایان خدایان را بازگو می‌کند. آنتونیا سوزان بیات این درگیری دراماتیک و فاجعه‌بار را با تمام شدت و شکوهش بازنویسی می‌کند.

این داستان از داستان‌های بسیاری به زبان‌های مختلف، مانند ایسلندی، آلمانی و سایر زبان‌ها، بافته شده است. بنابراین، نام شخصیت‌های این اسطوره از یک نسخه به نسخه دیگر متفاوت است. به عنوان مثال، "Iduna" همان "Idun" است. به طور مشابه، روش‌های زیادی برای هجی کردن "Jörmungandr" در ایسلندی وجود دارد. من شخصاً وقتی از هجی‌های مختلف استفاده می‌کنم، احساس شادی بیشتری می‌کنم تا اینکه سعی کنم به ثبات مصنوعی برسم. اسطوره‌ها بسته به نسخه، در ذهن ما تغییر می‌کنند. بنابراین، هیچ نسخه صحیح جهانی وجود ندارد.

دختری لاغر اندام در زمان جنگ

وقتی جنگ جهانی شروع شد، دختر بچه‌ی لاغری سه ساله بود. اما او به سختی می‌توانست دوران قبل از جنگ را به یاد بیاورد، زمانی که، همانطور که مادرش اغلب به او گفته بود، عسل، خامه و تخم‌مرغ فراوان بود. او کودکی لاغر، نحیف و استخوانی بود، مانند یک سمندر جوان، و موهایش به نازکی مه رقیق در نور خورشید بود. پدربزرگ و مادربزرگش او را از این کار منع کرده بودند و به او گفته بودند که از آن اجتناب کند، زیرا "جنگی در جریان بود". زندگی در شرایط جنگی بود. با این حال، از قضای روزگار، تنها دلیل زنده ماندن این دختر بچه احتمالاً این بود که مردمش شهر صنعتی، هوای گوگردی ناشی از دودکش‌های متلاطم و دود سمی آن را ترک کرده و به یک شهر روستایی نقل مکان کرده بودند، شهری که بمب‌افکن‌های دشمن هیچ اهمیتی به آن نمی‌دادند. بنابراین او در بهشت آشنای حومه‌ی انگلستان بزرگ شده بود. وقتی پنج ساله بود، دو مایل تا مدرسه پیاده می‌رفت و از میان چمنزارهایی پوشیده از پامچال، آلاله، گل مینا و ماشک می‌گذشت و پرچین‌هایی از ختمی، تمشک، هلوی خاردار، زالزالک، سنبل الطیب و درخت زبان گنجشک خاکستری عجیب با جوانه‌های دودی او را احاطه کرده بودند.

مادرش همیشه می‌گفت وقتی این جوانه‌ها جوانه می‌زنند، «به سیاهی جوانه‌های درخت زبان گنجشک در اوایل ماه مارس» هستند. سرنوشت مادرش هم طعنه‌آمیز است. به دلیل جنگ، اکنون از نظر قانونی برای او مجاز است که در مورد چیزهایی که اجازه انجام آنها را ندارد فکر کند و به پسران باهوش آموزش دهد، کاری که زنان متاهل قبل از جنگ از انجام آن منع شده بودند. این کودک لاغر اندام خواندن را در سنین بسیار پایین آموخت. مادرش وقتی از او در مورد حروف کنار هم روی صفحه می‌پرسد، لحنی واقع‌بینانه‌تر و ملایم‌تر می‌گیرد. پدرش دور از خانه است، خلبانی که در جنگ در آفریقا، یونان و روم خدمت می‌کند، در دنیایی که فقط در کتاب‌ها وجود دارد. او پدرش را به یاد می‌آورد. او موهای طلایی مایل به قرمز و چشمان آبی شفافی دارد، تقریباً یک خدا.

کودک لاغر می‌دانست که پدربزرگ و مادربزرگش در ترسی زودگذر از نابودی قریب‌الوقوع زندگی می‌کنند، اما نمی‌دانست که خودش هم این را می‌داند. آنها با پایان دنیایی که می‌شناختند، روبرو شده بودند. اما روستاهای انگلستان، مانند بسیاری از دنیاهای دیگر، به پایان نرسیده بودند و توسط ارتش‌ها مورد هجوم قرار نگرفته، بمباران نشده و به گل و لای تبدیل نشده بودند. اما ترس ریشه دوانده بود، حتی اگر کسی در مورد آن با کودک لاغر صحبت نمی‌کرد. او در اعماق وجودش می‌دانست که پدر موفقش دیگر برنخواهد گشت. در پایان هر سال، خانواده به افتخار بازگشت امن او، شراب سیب می‌نوشیدند. با این حال، کودک لاغر، ناامیدی‌ای را احساس می‌کرد که قبلاً نمی‌دانسته احساس می‌کند.
پایان جهان

۱) آغاز

دخترک لاغر اندام کم به این فکر می‌کرد (یا حالا اینطور به نظر می‌رسید) که خودش از کجا آمده است، اما زیاد به آن سوال قدیمی فکر می‌کرد: چرا چیزی هست به جای اینکه نباشد؟ او با ولع داستان‌ها را می‌بلعید، خطوط ماژیک‌های سیاه روی صفحات سفید، کوه‌ها و درختان، ستاره‌ها، ماه‌ها و خورشیدها را شکل می‌داد، اژدهاها، کوتوله‌ها و جنگل‌هایی را می‌کشید که گرگ‌ها و روباه‌ها در آنها پرسه می‌زدند و تاریکی بر آنها غالب بود. او در حالی که در مزارع قدم می‌زد، داستان‌های خودش را تعریف می‌کرد، داستان‌هایی از شوالیه‌های وحشی و باتلاق‌های عمیق، از موجودات خوب و جادوگران شرور.

در برهه‌ای از زمان، وقتی کمی بزرگتر شد، آسگارد و خدایان را کشف کرد. این کتاب، کتابی محکم و با جلد سبز بود، با تصویری دراماتیک و خارق‌العاده از اودین در حال شکار وحشی‌اش، که در آسمان ابری می‌تازد، گویی در میان رعد و برق‌های زیگزاگی از میان آن عبور می‌کند، و کوتوله‌ای با کلاه، وحشت‌زده از ورودی غاری تاریک و زیرزمینی او را تماشا می‌کند. کتاب پر از حکاکی‌های فولادی بسیار دقیق و مرموز از گرگ‌ها و آب‌های خروشان، ارواح و زنان شناگر بود. این کتاب، کتابی دانشگاهی بود که در واقع توسط مادر دختر لاغر به عنوان منبعی برای امتحانات زبان ایسلندی قدیمی و نورس قدیمی‌اش استفاده می‌شد. با این حال، به زبان آلمانی بود. این کتاب از آثار دکتر دبلیو. واگنر گرفته شده بود. این کودک لاغر اندام تمایل داشت کتاب‌ها را از اول تا آخر بخواند. او مقدمه را خواند که در آن از بازیابی «دنیای ژرمنی باستان با اسرار و شگفتی‌هایش...» صحبت شده بود و از ایده ژرمن‌ها گیج شده بود. او خواب‌هایی می‌دید از آلمانی‌هایی که زیر تختش پنهان شده بودند و ستون‌های تختش را اره می‌کردند تا به او برسند و او را نابود کنند، پس از آنکه پدر و مادرش را در چاله‌ای سبز در جنگلی تاریک انداخته بودند. این آلمانی‌های باستانی، در مقایسه با آنهایی که اکنون در آسمان اوج می‌گرفتند و از آسمان شب مرگ بیرون می‌پاشیدند، چه کسانی بودند؟

در این کتاب همچنین آمده بود که این داستان‌ها به مردمان «اسکاندیناوی» - نروژی‌ها، دانمارکی‌ها و ایسلندی‌ها - برمی‌گردد. خود دختر لاغر اندام، در انگلستان، اصالتی اسکاندیناویایی داشت. خانواده‌اش از سرزمینی که مورد هجوم وایکینگ‌ها قرار گرفته بود، مهاجرت کرده و در آنجا ساکن شده بودند. بنابراین این‌ها داستان‌های او بودند. و به این ترتیب این کتاب به علاقه‌ی او تبدیل شد.

بیشتر مطالعه‌ی او آخر شب‌ها انجام می‌شد، چراغی را زیر پتو پنهان می‌کرد، یا کتاب را از طریق دهانه‌ی باریک در اتاق خواب بیرون می‌گذاشت و کنار نور کم‌سوی پاگرد کم‌نور مطالعه می‌کرد. کتاب دیگری که بارها و بارها می‌خواند، سیر و سلوک زائر اثر جان بانیان بود. در اعماق وجودش، سنگینی بار باورنکردنیِ انسان را که در برکه‌ی ناامیدی فرو رفته بود، احساس می‌کرد و سفرهای او را در بیابان و دره‌ی سایه، ملاقات‌هایش با ناامیدی عظیم و آپولون نفرین‌شده دنبال می‌کرد. داستان بانیان پیام و معنای روشنی داشت، اما آسگارد و خدایان چنین نبودند. این کتاب، داستانی رمزآلود درباره‌ی منشأ جهان، پر شدن آن از موجودات جادویی و قدرتمند، و رسیدن به پایان آن است. یک پایان واقعی، پایان جهان.

یکی از نقاشی‌ها «صخره‌های» کوه‌های غول‌پیکر رایسینگبرگا را به تصویر می‌کشید. رودخانه‌ای از شکافی که بر فراز آن تخته‌سنگ‌های سر به فلک کشیده‌ای با سرهای بی‌شکل و تنه‌هایی بازومانند قرار داشتند، جاری بود و در میان ستون‌های کاشته‌شده‌ای قرار داشت که هیچ شباهتی به موجودات زنده نداشتند. قله‌های نوک‌تیز و خاکستری جنگل، شیبی را پوشانده بودند. آدم‌های کوچک، مورچه‌مانند و تقریباً نامرئی از ساحل نزدیک به بالا خیره شده بودند. در حالی که او مشغول خواندن بود، ارواح ابرهای تیره بین این اشکال و کودک معلق بودند. او به خواندن ادامه داد:

افسانه‌های غول‌ها و اژدهاها، مانند همه اسطوره‌ها، به تدریج تکامل یافتند. در ابتدا، اشیاء طبیعی به عنوان معادلی برای این موجودات شگفت‌انگیز در نظر گرفته می‌شدند، سپس سنگ‌ها و شکاف‌ها به محل سکونت آنها تبدیل شدند و در نهایت، آنها به عنوان شخصیت‌های متمایزی در نظر گرفته شدند و پادشاهی خود را در یوتون‌هایم داشتند.

کودک از دیدن این تصویر لذتی عمیق و مرموز را احساس می‌کرد. او می‌دانست که محو شدن ظریف صخره‌ها، با وجود تصویرسازی ماهرانه‌شان، منبع رضایت عمیقی است، اما نمی‌توانست آن را به صورت کلامی بیان کند. چشم خواننده باید تلاش کند تا به آنها جان ببخشد، و این کاری بود که کودک بارها و بارها انجام می‌داد، و هر بار تجربه‌ای جدید بود، درست همانطور که هنرمند در نظر داشت. او متوجه شد که یک بوته یا تنه درخت که در دوردست در مسیر بین چمنزارها قابل مشاهده است، می‌تواند برای لحظه‌ای به شکل یک سگ چمباتمه زده و غران به نظر برسد، یا یک شاخه درخت آویزان می‌تواند به شکل یک مار کاملاً شکل گرفته، با چشمانی درخشان و زبانی چنگال مانند که به سرعت حرکت می‌کند، به نظر برسد.

این دیدگاه، همان راهی بود که خدایان و غول‌ها از آن سرچشمه می‌گرفتند.

غول‌های سنگی او را به نوشتن علاقه‌مند کردند.

آنها جهان را با انرژی و قدرتی ترسناک پر کردند.

او چهره‌های بی‌حالت آنها را دید که در طول آموزش حمله هوایی، از پشت ماسک گاز به خودش خیره شده بودند.

هر چهارشنبه، بچه‌های دبستانی برای مطالعه‌ی کتاب مقدس به کلیسای محلی می‌رفتند. در آنجا، کشیش با مهربانی با آنها رفتار می‌کرد و نور از پنجره‌ی شیشه‌ای رنگی بالای سرش می‌تابید.

همچنین تصاویر و سرودهای ملایم و بردباری از مسیح خوب وجود دارد. در یکی از آنها، او برای گروهی از حیوانات مهربان و دلسوز - خرگوش، گوزن، سنجاب و زاغی - در یک محوطه باز موعظه می‌کند. حیوانات واقعی‌تر از مرد مقدس به نظر می‌رسند. دختر لاغر سعی می‌کند به تصویر واکنش نشان دهد، اما موفق نمی‌شود.

آنها یاد گرفتند که دعا بخوانند. کودک لاغر، پیشگویی کرده بود که آسیبی در راه است، زیرا احساس می‌کرد دعاهایی که می‌خواند، در ابری نازک از نیستی ناپدید می‌شوند.

او در مقایسه با اکثر کودکان دیگر، فرزندی منطقی بود. او نمی‌فهمید که چگونه یک "خدای" مهربان، خوب و عادل، مانند خدایی که آنها به او دعا می‌کردند، می‌تواند تمام زمین را به خاطر گناه محکوم و غرق کند، یا تنها "پسر" خود را به نمایندگی از همه به مرگی ننگین محکوم کند. به نظر نمی‌رسید مرگ او فایده‌ی چندانی داشته باشد. جنگی در جریان بود. احتمالاً همیشه وجود خواهد داشت. جنگجویان طرف مقابل شرور و نفرین شده بودند، یا شاید انسان و زخمی بودند.

کودک لاغر اندام فکر می‌کرد که هر دوی این داستان‌ها - داستان‌های ملایم و لطیف مهربانی و بخشش، یا داستان‌های بی‌رحمانه و تحسین‌آمیز فداکاری - صرفاً ساخته‌های دست بشر هستند، مانند زندگی غول‌ها در کوه‌های عظیم رایزینگبرگا. نه او را به نوشتن ترغیب می‌کردند و نه تخیلش را پرورش می‌دادند. آنها تخیلش را کرخت می‌کردند. او سعی می‌کرد خودش را به خاطر فکر کردن به این چیزها شرور تصور کند. او ممکن بود مانند جهل در سیر و سلوک زائر باشد که در شکاف دروازه بهشت سقوط کرد. او سعی کرد شر را احساس کند.

اما ذهنش منحرف شد، به جایی که او در آن بیشترین احساس زنده بودن را داشت.

۲) ایگدراسیل: درخت دنیای خاکستری

من یک درخت بلوط خاکستری به نام ایدراسیل می‌شناسم.درختی انبوه، پوشیده از ابری از شبنم درخشان.

در آغاز درخت بود. گوی سنگی با سرعت از میان خلأ عبور می‌کرد. زیر پوسته آتش بود. سنگ‌ها می‌جوشیدند، گازها بالا می‌آمدند. حباب‌ها از پوسته بیرون می‌زدند. آب نمک غلیظ به گوی غلتان چسبیده بود. گِل روی آن می‌لغزید و در گِل، شکل‌ها تغییر می‌کردند. هر نقطه‌ای روی یک کره، مرکز آن کره است و درخت در مرکز آن بود. درخت، جهان را در هوا، زمین، نور، تاریکی و ذهن، منسجم نگه می‌داشت.

موجودی عظیم الجثه بود. انتهای تیز ریشه‌ها مانند سوزن به درون پوشش ضخیم خاک فرو رفته بود. پس از انتهای پنهان، نخ‌ها، طناب‌ها و بافه‌های ضخیمی قرار داشتند که کاوش می‌کردند، می‌گرفتند و جستجو می‌کردند. سه ریشه آن در زیر چمنزارها و کوه‌ها، زیر میدگارد، سرزمین میانه، به بیرون به یوتون‌هایم، خانه غول‌های یخی، و به پایین به درون تاریکی، به درون بخارات هل، کشیده شده بودند.

تنه بلند آن از حلقه‌های فشرده چوب تشکیل شده بود که هر کدام درون دیگری و به سمت بیرون قرار داشتند. در داخل، نزدیک به پوست آن، دسته‌هایی از لوله‌ها وجود داشت که ستون‌های بی‌وقفه آب را از شاخه‌ها و بالای اندام درخت بالا می‌کشیدند. قدرت درخت، جریان آب را به سمت برگ‌ها حرکت می‌داد، برگ‌ها در نور خورشید باز می‌شدند و نور، آب، هوا و خاک را با هم مخلوط می‌کردند تا ماده سبز جدیدی ایجاد کنند که با باد حرکت می‌کرد و باران را جذب می‌کرد. این ماده سبز از نور تغذیه می‌کرد. شب‌ها، وقتی نور کم می‌شد، درخت آن را بازیابی می‌کرد و در گرگ و میش، مانند چراغی کم‌رنگ، برای مدت کوتاهی می‌درخشید.

درخت می‌خورد و خورده می‌شد، تغذیه می‌شد و تغذیه می‌شد. شبکه وسیع و مسیرهای زیرزمینی ریشه‌هایش آلوده و پوشیده از رشته‌هایی از قارچ‌های ریشه‌خوار بود که کرم‌مانند به درون سلول‌ها می‌خزیدند و زندگی آنها را می‌مکیدند. فقط گاهی اوقات این موجودات پررونق و نخ‌مانند از کف جنگل یا از طریق پوست درخت به سمت بالا حرکت می‌کردند تا قارچ یا قارچ‌های سمی تشکیل دهند - قرمز، سفت و مقاوم، با جوش‌های سفید، ریشک‌های رنگ‌پریده و شکننده، و برآمدگی‌های چوبی و لایه لایه روی خود پوست. یا از زمین روی ساقه‌هایی با بالای گلوله‌های قارچ تند که منفجر می‌شدند و مانند دود سلول‌های منفرد را می‌پاشیدند، بیرون می‌آمدند. آنها از درخت تغذیه می‌کردند، اما در عین حال مواد مغذی را به آن می‌رساندند، تکه‌های کوچکی که در ستون آب رو به بالا حمل می‌شدند.

کرم‌هایی وجود دارند، به اندازه انگشتان چاق و به نرمی مو، که با پوزه‌های خشن خود در میان مالچ می‌خزند، ریشه‌ها را می‌خورند و فضولات خود را که به عنوان غذای ریشه‌ها عمل می‌کنند، دفع می‌کنند. سوسک‌ها در پوست درخت فعال هستند، جایی که شن و ماسه می‌تراشند و سوراخ می‌کنند، تولید مثل و تغذیه می‌کنند و مانند فلز می‌درخشند، رنگ قهوه‌ای آنها شبیه چوب مرده است. دارکوب‌ها در پوست درخت نقب می‌زنند و لاروهای چاق و چله‌ای را که درخت را می‌خورند، می‌خورند. روی شاخه‌ها، آنها با رنگ‌های سبز و قرمز، سیاه، سفید و بنفش می‌درخشند. همچنین عنکبوت‌هایی وجود دارند که به نخ‌های ابریشمی می‌چسبند، از برگ‌ها و شاخه‌ها تارهایی ظریف می‌بافند و حشرات، پروانه‌ها، پروانه‌های نرم و جیرجیرک‌های خرامان را شکار می‌کنند. و انبوهی از مورچه‌ها که مانند ارتش‌های دیوانه‌وار به هم می‌پیوندند، یا شته‌های شیرین را جمع می‌کنند و با شاخک‌های ظریف خود به آنها حمله می‌کنند. در سوراخ‌هایی که شاخه‌ها منشعب می‌شدند، برکه‌هایی تشکیل می‌شد، خزه می‌رویید و قورباغه‌های براق درختی در برکه‌ها شنا می‌کردند، تخم‌های شکننده می‌گذاشتند و کرم‌های لرزان و لولنده را می‌بلعیدند. پرندگان بر نوک شاخه‌ها آواز می‌خواندند و انواع لانه‌ها را می‌ساختند: فنجان‌های سفالی، کیسه‌های پر از پر و کاسه‌های نرم و حصیری که در سوراخ‌های پوست درخت پنهان شده بودند. تمام سطح درخت خراشیده و ناهموار، جویده و سوراخ شده، خرد شده و کوبیده شده بود.

داستان‌هایی از موجودات دیگر جامعه در میان شاخه‌های گسترده روایت می‌شد. به نظر می‌رسید که در قله آنها، عقابی ایستاده بود و بی‌خیال درباره گذشته، حال و آنچه قرار بود اتفاق بیفتد آواز می‌خواند. نام او Riesflægr (بلعنده گوشت) بود و وقتی بال‌هایش را به هم می‌زد، بادها می‌وزیدند و طوفان‌ها زوزه می‌کشیدند. در میان چشمان پرنده عظیم‌الجثه، شاهین زیبایی به نام Vidrföllnir ایستاده بود. شاخه‌های عظیم، چراگاه موجودات گیاهخوار بودند: چهار گوزن، Dain، Dvalin، Donnir و Durathrør، و یک بز به نام Hedron که پستانش پر از شراب عسل بود. سنجاب سیاه فعال، Ratatoskr (دندان تیز)، مشغول بالا رفتن از درخت و سپس پایین آمدن سریع به ریشه‌ها و بازگشت بود و پیام‌های شومی را از پرنده نشسته در بالای درخت به اژدهای سیاه هوشیار، Nidhoggr، که دور ریشه‌ها حلقه زده بود و با کرم‌های تازه از تخم درآمده پیچیده شده بود، می‌رساند. نیدهاگر ریشه‌هایی را که در حال بازسازی خود بودند، می‌جوید.

درخت آنقدر عظیم بود که کاخ‌ها و تالارهای بلند را نگه می‌داشت یا بر آنها سایه می‌افکند. برای خودش دنیایی بود.

در زیر آن، چاهی سیاه و بی‌انتها قرار داشت که آب‌های تیره‌اش به نوشنده، خرد یا حداقل بینش می‌بخشید. در لبه‌ی آن، خواهران سرنوشت‌ساز، اسکاندیناویایی‌ها، نشسته بودند که احتمالاً از یوتون‌هایم آمده بودند. ارد گذشته را می‌دید، ورداندی حال را و اسکولد آینده را. چاه همچنین ارد نامیده می‌شد. خواهران ریسنده بودند؛ آنها نخ‌های سرنوشت را می‌ریسیدند. آنها همچنین باغبان و نگهبان درخت بودند. آنها درخت را با آب سیاه چاه آبیاری می‌کردند و آن را با گل و لای سفید خالصی به نام Þður تغذیه می‌کردند. بنابراین درخت لحظه به لحظه پوسیده یا کوچک می‌شد، اما در عین حال همیشه تازه بود.

۳) راندراسیل

در جنگل‌های جلبک دریایی، درخت عظیم علف گاوی به نام «درخت دریایی» راندراسیل رشد می‌کرد. ریشه‌های آن به صخره‌های زیر دریا چنگ می‌زدند و از آن ساقه‌ای مانند شلاقی بلندتر از دکل کشتی یا تیر سقف بیرون می‌آمد و تنه درخت را تشکیل می‌داد. تنه از اعماق دریا به سطح آب بالا می‌آمد، هنوز لغزنده و در اثر باد آسیب می‌دید، اما تنبل و بی‌رمق تاب می‌خورد. تنه در جایی که آب و هوا به هم می‌رسیدند، روی سطح زمین پخش می‌شد و بیشه‌ای از برگ‌های سرخس‌مانند و نوارهای رنگارنگ را تشکیل می‌داد که هر کدام توسط یک کیسه گاز که در پایه درخت مانند کیسه‌ای از هوا قرار داشت، شناور بودند. برگ‌های شاخه‌دار سرخس‌مانند، مانند برگ‌های درختان روی زمین، حاوی سلول‌های سبزی بودند که نور را می‌بلعیدند. آب دریا نور قرمز را جذب می‌کرد، در حالی که گرد و غبار و آوارهای شناور نور آبی را جذب می‌کردند. بنابراین علف‌های هرز اعماق دریا که در نور کم قرار دارند اغلب قرمز هستند، در حالی که آن‌هایی که روی سطح آب شناور هستند یا به برآمدگی‌های سنگی که توسط جزر و مد شسته شده‌اند چسبیده‌اند، می‌توانند سبز درخشان یا زرد درخشان باشند. درخت دریایی به سرعت رشد کرد. نوارهای رنگی کنده شدند و نوارهای جدیدی جوانه زدند، و تخم‌های تازه از برگ‌های سرخس‌مانند به شکل ابری از موجودات دریایی سفید یا سبز که آزادانه شنا می‌کردند، جاری شدند و سپس به صخره‌ها چسبیدند. موجودات جنگل آبی، درست مانند ریشه‌ها و شاخه‌های درختان روی خشکی، می‌خوردند و خورده می‌شدند.

حلزون‌های سرگردان و حلزون‌های دریایی روی درختی که خانه‌ی موجودات میکروسکوپی، حیوانات و گیاهان بود، جشن می‌گرفتند. اسفنج‌ها که از ذرات کوچک تغذیه می‌کردند، غذا را از تنه‌های عظیم درختان می‌مکیدند، در حالی که شقایق‌های دریایی به علف‌های آویزان چسبیده بودند و دهان ضخیم و حاشیه‌دار خود را باز و بسته می‌کردند. شاه‌ماهی‌های شاخ‌دار و چلیسر، میگوها، خرچنگ‌های خاردار، ستاره‌های شکننده و نیلوفرهای دریایی غذا را می‌نوشیدند. جوجه تیغی‌های دریایی در اطراف پرسه می‌زدند و غذای خود را می‌جویدند. گونه‌های متعددی از خرچنگ‌ها وجود داشتند، مانند خرچنگ‌های شفاف، خرچنگ‌های عنکبوتی غول‌پیکر، خرچنگ‌های عقربی، خرچنگ‌های سنگی خاردار، خرچنگ‌های شنی، خرچنگ‌های گرد، خرچنگ‌های خوراکی، خرچنگ‌های سبز ساحلی، خرچنگ‌های شناگر و خرچنگ‌های زاویه‌دار که هر کدام قلمرو خاص خود را داشتند. خیارهای دریایی، آمفی‌پودها، صدف‌ها، کشتی‌چسب‌ها، نیام‌داران و کرم‌های چندرگه وجود داشتند که همگی چوب می‌خوردند و از گیاهان و فضولات آنها و آنچه می‌مرد و می‌پوسید، تغذیه می‌کردند.

موجوداتی در جنگل دریایی بالا و پایین می‌پریدند، می‌لغزیدند و شنا می‌کردند، شکار می‌کردند و شکار می‌شدند. برخی گوشت ماهی بودند که به شکل علف‌های هرز درآمده بودند، مانند ماهیگیرانی که با پرده‌هایی شبیه سارگاسوم پوشیده شده بودند، و پروانه‌های دریایی معلق در آب، که از اشکال برگ‌مانند سرخس مانند قابل تشخیص نبودند، پوشیده از ریش و ساقه‌هایی که آنها را مانند برآمدگی‌های ناهموار گیاه نشان می‌داد. همچنین ماهی‌های عظیمی با بدن‌های تیغه‌مانند وجود داشتند که نور روی آنها می‌شکست، و در سایه‌های تاریک پنهان می‌شدند، گویی بخشی از آن بودند، و باله‌های تاب‌دار آنها با عبور نور و پراکندگی آن در آب تغییر رنگ می‌داد.

درخت دریایی در میان دنیایی مملو از حیات دریایی دیگر، از خزه‌های سنگی وسیع گرفته تا علف هرز، علف هرز، لامیناریا دیجیتاتا، کمربند زهره، دم اسبی‌های دریایی، پهن‌برگ ساخارینا، که بیشتر با نام پیش‌بند شیطان شناخته می‌شود، و استابولاریا، که بیشتر با نام جام شراب پری دریایی شناخته می‌شود، زندگی می‌کرد. دسته‌های ماهی بزرگ و کوچک، دسته‌های توپی شکل شاه‌ماهی و دسته‌های سریع ماهی تن از آنجا عبور می‌کردند. گونه‌های زیادی از ماهی آزاد در سفرهای طولانی خود شنا می‌کردند، از جمله چینوک، کوهوی نقره‌ای، سوکی قرمز، صورتی، چام و گیلاسی. لاک‌پشت‌های سبز در سرخس‌ها چرا می‌کردند. همچنین کوسه‌های ساده مختلفی مانند کوسه دم‌دراز، کوسه ماکو باله کوتاه، کوسه پوربیگل، کوسه توپ، کوسه پلنگی، کوسه داسکی، کوسه شنی و کوسه شب، شکارچیان ماهی‌های دیگر، وجود داشتند. نهنگ‌های عظیم‌الجثه ماهی مرکب غول‌پیکر را از اعماق دریا بیرون می‌کشیدند، یا غربال‌های بزرگی را در دهان خود باز می‌کردند تا پلانکتون‌ها را فیلتر کنند. موجودات دریایی درست همانطور که موجودات خشکی روی ایگدراسیل خانه می‌ساختند، روی راندراسیل خانه می‌ساختند. سمورهای دریایی گهواره می‌ساختند و از برگ‌ها آویزان می‌شدند و با پنجه‌های جلویی پیچیده خود صدف‌ها و جوجه تیغی‌های دریایی را زیر و رو می‌کردند. دلفین‌ها می‌رقصیدند و آواز می‌خواندند، نوک می‌زدند و سوت می‌زدند. پرندگان دریایی که در بالا پرواز می‌کردند، فریاد می‌زدند و مانند تیر به سمت آب می‌پریدند. آب توسط خورشید و ماه به اینجا و آنجا کشیده می‌شد. امواج جزر و مدی از سواحل بالا می‌رفتند، به داخل خلیج‌ها جذب می‌شدند، به صورت اسپری سفید روبان مانند به سازه‌های سنگی برخورد می‌کردند و به آرامی بالا و بالاتر می‌رفتند، یا در دلتا جریان می‌یافتند و می‌پیچیدند.

درخت دریایی محکم به دامنه کوهی چسبیده بود که تا اعماق دریا، تا جایی که آخرین باریکه‌های نور ماه یا خورشید می‌توانست به آن برسد، امتداد داشت. چیزهای عمیق‌تری هم وجود داشتند. موجودات تاریکی که شکل‌های نقاشی‌شده یا سرهای خاردار یا گوشتی‌شان، مانند چراغ‌های چشمک‌زن شناور در تاریکی روشن می‌شد. موجوداتی که طعمه‌های خود را با طعمه‌ای که از جلوی سرشان بیرون زده بود، هدف قرار می‌دادند، موجوداتی که چشمانشان در تاریکی مرئی می‌درخشید.

در پای درخت جهان ایگدراسیل، چاه اورد با آب‌های ساکن، سرد و سیاهش قرار دارد. در پای درخت دریایی راندراسیل، سوراخ‌ها و لوله‌هایی وجود دارد که از آنها بخار هیس‌مانند بیرون می‌آید و سنگ‌های مذاب از درون درخشان و تب‌آلود زمین فوران می‌کنند. در اینجا نیز کرم‌ها در تاریکی می‌خزند و شاخک‌های شفاف میگوهای رنگ‌پریده برق می‌زنند. در حالی که سه اسکاندیناویایی یوتون‌هایم در لبه چشمه نشسته‌اند و به درخت غذا و آب می‌دهند، ایگر و ران نیز در جریان‌هایی که در خلاف جهت جریان به دور ریشه‌های قدرتمند راندراسیل می‌چرخند، حضور دارند. ایگر با چنگ زهی و صدف مرواریدی موسیقی می‌نوازد. نهنگ‌ها و دلفین‌ها بی‌حرکت ایستاده‌اند و از طریق سوراخ‌های پژواک در سرشان، آهنگ‌ها را جرعه جرعه می‌نوشند. صدا مانند روغن روی اقیانوس است. آنها یا رنگ‌پریده و بی‌حرکت هستند، یا به طرز سوسوزنی بی‌حرکت، از اعماق شفاف دیده می‌شوند و مانند جرقه‌هایی از بالا. نت‌های دیگری نیز وجود دارند که جریان‌ها را مختل می‌کنند و زبانه‌های عظیمی از آب قل‌قل‌کن را از سطح نازک، به بلندی درختی بالای ریشه‌های تنومندش، به بیرون می‌فرستند. آب، به رنگ سبز شفاف و سیاه بازالتی، برای لحظه‌ای ابدی ارتفاع خود را حفظ می‌کند، سپس قله آن فرو می‌ریزد و دوباره به اعماق فرو می‌رود، کف می‌کند، کف می‌کند و میلیاردها حباب هوا ایجاد می‌کند. ران، همسر ایگیر، با یک تور عظیم که دور موجودات مرده و در حال مرگ می‌پیچد، بازی می‌کند، در حالی که آنها در اعماق متراکم فرو می‌افتند. برخی می‌گویند موجوداتی که در تورهای او گرفتار می‌شوند نه مرده هستند و نه در حال مرگ، بلکه صرفاً مجذوب صدای جریان آب شده‌اند. کاری که او با استخوان‌ها و فک نهنگ، پوست و گردن انجام می‌دهد، ناشناخته است. گفته می‌شود که او آنها را در شن‌ها می‌کارد تا موجوداتی را که در زیر می‌خزند و می‌لغزند، تغذیه کند. گفته می‌شود که او زیباترین موجودات - یک ماهی مرکب درخشان، یک ملوان با موهای طلایی ضخیم، چشمان آبی و یک گوشواره لاجوردی، یک مار دریایی سرگردان - را جمع می‌کند و آنها را در باغی سرسبز می‌چیند تا از تماشای آنها لذت ببرند. کسانی که آنها را دیده‌اند، چیز دیگری نمی‌بینند و هرگز برای توصیف آنها برنمی‌گردند.

۴) خدا چیزی جز انسان نیست

دختر لاغر در زمان جنگ با این سوال درگیر بود که چگونه می‌توان چیزی را از هیچ خلق کرد. طبق داستانی که در کلیسای سنگی روایت می‌شود، شخصیتی پدربزرگ‌مانند که از ایده فرض و گمان متنفر بود، شش روز دلپذیر را صرف ساختن چیزهایی کرده بود: آسمان و دریا، خورشید و ماه، درختان و جلبک دریایی، شتر، اسب، طاووس، سگ، گربه و کرم - همه موجوداتی که روی زمین زندگی می‌کردند تا با صداهای شاد برای او آواز بخوانند، در واقعیت او را ستایش کنند، همانطور که فرشتگان همیشه این کار را می‌کنند. او انسان‌ها را سر جایشان نشانده بود و به آنها دستور داده بود که هرگز او را ترک نکنند و هرگز سیب دانش خیر و شر را نخورند. دختر لاغر به اندازه کافی افسانه می‌دانست تا بفهمد که هدف از یک تابو در هر داستانی، شکستن آن است. اولین انسان‌ها قرار بود سیب را بخورند و سرنوشت علیه آنها شد. پدربزرگ از خودش راضی بود. دختر لاغر در این داستان کسی را پیدا نکرد که با او همدردی کند. شاید به جز مار که نخواسته بود از او به عنوان وسیله‌ای برای اغوا استفاده شود. تنها چیزی که مار می‌خواست این بود که به سادگی خودش را در شاخه‌ها بپیچد.

در آغاز داستان‌های آزگارد چه چیزی وجود داشت؟

در دوران اول،پوچی بود،نه شن، نه دریا،بدون امواج سرد؛زمینی نبود،آسمان بلندی نیست.شکاف عمیق،هیچ جا علفی نمی‌رویید.

خلیج خالی، گینونگاگاپ نام داشت، نامی که کودک لاغر بارها و بارها تکرار می‌کرد. کلمه‌ای شگفت‌انگیز به نظر می‌رسید. و این خلیج کاملاً بی‌شکل نبود. با جهت‌های قطب‌نما مشخص شده بود. در شمال، نیفلهایم، سرزمین مه، سرما و باران، قرار داشت که از آن دوازده نهر خروشان آب یخ‌زده برمی‌خاست. در جنوب، موسپلهایم، سرزمین گرما، قرار داشت که در آن آتش می‌سوخت و دود بالا می‌رفت. کوه‌های یخ از نیفلهایم غلتیدند و در انفجارهای دیوانه‌وار موسپلهایم ذوب و بخار شدند. در میان این هرج و مرج آشفته، از ماده‌ی فرار، شکلی انسانی شکل گرفت - یمیر غول‌پیکر یا تورگلمیر، که نامش به معنای گِل شعله‌ور یا سنگریزه‌های زوزه‌کش است. برخی می‌گفتند که او از خاک رس سفید خالصی ساخته شده است که اسکاندیناویایی‌ها ایگدراسیل را با آن تغذیه می‌کردند. او یک غول بود؛ او همه چیز بود، یا تقریباً همه چیز. کودک لاغر آن را به شکل عقابی دید که بال‌هایش را گشوده و در هر نقطه‌ای برق می‌زد، و به دلیلی صورت نداشت، سرش همچون گوی سنگی بود.

موجود دیگری در گینونگاگپ وجود داشت، گاوی عظیم الجثه که با لیسیدن نمک از روی سنگ‌های یخی، دائماً شیر تولید می‌کرد. یمیر از این شیر تغذیه می‌کرد. کودک لاغر نمی‌توانست تصور کند که چگونه است. غول بسیار عظیم الجثه بود. او پدر تمام غول‌های یخی، هرمیثریان‌ها، بود که از بدن عظیم او پدید آمدند. در سوراخی که بازوی چپش به تنه‌اش متصل می‌شد، موجودات نر و ماده شکل گرفتند. پاهایش به هم پیچیدند و یک نر متولد شد. در همین حال، گاو بزرگ با زبان حریص خود مشغول بلعیدن نمک بود و ابتدا موهای مجعد و سپس گوشت یخ‌زده غول خفته دیگری به نام بور را آشکار کرد، که پدر غول دیگری به نام بور بود، بوری که در جایی (کجا؟ کودک لاغر، که سرش پر از غول‌هایی بود که گینونگاگپ را پر کرده بودند) غول ماده‌ای به نام بستلا را پیدا کرده بود که سه پسر، خدایان اول، به دنیا آورده بود: اودین، ویلی و وی.

این سه برادر به یمیر حمله کردند، او را کشتند و بدنش را تکه تکه کردند.

کودک لاغر سعی کرد این را تصور کند. اگر همه چیز را کوچک کنید، چه چیزی را می‌توان تصور کرد، به طوری که گینونگاگپ و هر آنچه در آن است مانند یک گوی شیشه‌ای ضخیم باشد، که درون آن مه مانند طناب‌هایی می‌وزید، و مرد گلی در فضا کشیده می‌شد و از یخ می‌درخشید. خدایان اولیه به سمت او خزیده بودند و او را با میخ، دندان، داس و قلاب تکه تکه کرده بودند - با چه چیزی؟ آنها او را تکه تکه کردند، عبارتی که او به خوبی می‌دانست. این سه خدا چهره نداشتند؛ آنها انسان نبودند و مانند سایه‌های سیاه دونده، مانند جوندگان، با چاقو و کاوش حرکت می‌کردند. اولین عمل خدایان جدید اتفاق افتاده بود، با سه رنگی که انسان‌ها می‌بینند و نامگذاری می‌کنند: سیاه، سفید و قرمز. شکاف سیاه بود، سایه‌های زیادی از سیاه، ضخیم و صاف، روشن و مرموز. غول یخی سفید بود، به جز جاهایی که قسمت‌های عظیم او سایه‌ای بنفش-سفید می‌انداختند - زیر بغل، سوراخ‌های بینی بزرگ و پایین زانوهایش. خدایان جدید یمیر را تکه تکه کردند و خندیدند. خون از زخم‌هایی که ایجاد کرده بودند، فوران می‌کرد، از گردنش به پایین شانه‌هایش جاری می‌شد، مانند جامه‌ای شعله‌ور بر سینه و کمرش می‌لغزید و چنان شدید فوران می‌کرد که گوی شیشه‌ای را با سرخیِ جوشان پر کرد و جهان را فرا گرفت. خونش وحشیانه و بی‌اختیار جاری می‌شد؛ این زندگی‌ای بود که در درون او، زیر گل و لای و یخ، ساکن بود، اما تا سر حد مرگ خشکیده بود. داستانی در کتاب آسگارد وجود داشت که کودک لاغر آن را دوست نداشت، درباره غولی به نام برگلمیر که قایقی ساخت و از سیل جان سالم به در برد و جد غول‌های دیگر شد. او این داستان را دوست نداشت زیرا نویسنده آلمانی گفته بود که ممکن است تقلیدی از نوح و سیل باشد. دخترک می‌خواست این داستان را جداگانه نگه دارد.

خدایان جهان را از غول مرده آفریده بودند. کودک لاغر از تصور این موضوع آشفته بود، زیرا هیچ مقیاسی وجود نداشت که بتواند این جهان را با آن اندازه‌گیری کند، اگرچه می‌توانست اشکال سایه‌مانندی را که اجزای «انسان» مرده را به موجودات و اشکال این جهان متصل می‌کردند، درک کند.

از گوشت یمیر،زمین شکل گرفت. و از استخوان‌هایش کوه‌ها ساخته شدند،از جمجمه غول، سرد همچون یخ آسمان شکل گرفت. و از خون او،دریا خروشان شد و خروشید.

دریاچه‌ها از عرق او و درختان از موهای مجعدش تشکیل شده بودند. درون حفره‌ی سر به فلک کشیده‌ی جمجمه‌اش، ابرهای روان از مغزش شکل گرفته بودند. ستارگان ممکن است جرقه‌های سرگردانی از موسپل‌هایم باشند که توسط خدایان به دام افتاده و در زیر استخوان‌های جمجمه ثابت شده‌اند. یا شاید نورهایی بالای استخوان بودند که از میان ترک‌ها و سوراخ‌هایی که هنگام کشتن یمیر ایجاد شده بود، دیده می‌شدند.

انواع کرم‌ها و لاروها از گوشت فاسد تغذیه می‌کردند. خدایان این غارنشینان را ساختند - کوتوله‌ها، موجودات ماوراءالطبیعه کند و قدرتمند، و الف‌های تیره‌پوست. از جسد یمیر، ابروهای ضخیم او را گرفتند و پرچینی ضخیم ساختند که «باغ سرزمین میانه»، میدگارد، را در بر می‌گرفت. در قلب میدگارد، خانه خدایان، آسگارد، را ساختند. این خدایان خود را آسیر، به معنای ستون‌ها، می‌نامیدند و آسگارد از همه طرف توسط میدگارد احاطه شده بود، که به نوبه خود توسط دریای خونین احاطه شده بود، و در ورای آن اوتگارد، دنیای بیرونی، قرار داشت، جایی که چیزهای وحشتناکی در کمین و کمین هستند.

خدایان همچنین خورشید و ماه و به همراه آنها زمان را آفریدند. زمین جسدی در حال رشد و آسمان حفره‌ای در جمجمه بود. خورشید و ماه نیز به شکل انسان بودند. خورشید زنی تابناک بود که ارابه‌ای را می‌راند که توسط اسبی به نام آرواکیر (سحرخیز) کشیده می‌شد. ماه، مانی، پسری درخشان بود که سوار بر آلسوادر (تند) بود. مادر شب، اسبی تاریک به نام هریمفاکسی (یاله یخی) را هدایت می‌کرد و پسرش ناهار (یالِ درخشان) به دنبالش بود. این اشکال انسانی، که به طور متناوب بین تاریکی و روشنایی قرار داشتند، در صفوف بی‌پایان زیر جمجمه، بالای ابرها، به راه افتادند.

چیزی عجیب در مورد این رانندگان و سواران روشن و سایه‌مانند وجود داشت. گرگ‌ها با تب و تاب و از نزدیک، با دهان‌های باز، خورشید و ماه را دنبال می‌کردند و سعی داشتند آنها را در حالی که در خلأ می‌پریدند، ببلعند. داستان چیزی در مورد چگونگی خلقت گرگ‌ها نمی‌گفت؛ آنها به سادگی ناگهان، غران و تاریک ظاهر می‌شدند. گرگ‌ها بخشی از ریتم چیزها بودند. آنها هرگز استراحت نمی‌کردند و هرگز خسته نمی‌شدند. جهان آفریده شده در درون جمجمه وجود داشت و گرگ‌هایی که در ذهن جمجمه پرسه می‌زدند، از ابتدای حرکت آسمانی آنجا بودند.

خدایان آسگارد را با شکوه ساختند. آنها ابزار و سلاح، ظروف و جام‌های طلایی - طلا فراوان بود - و دیسک‌های طلایی برای تیراندازی با کمان ساختند و چهره‌های طلایی را برای بازی چکرز و شطرنج تراشیدند. خدایان کوتوله‌ها و گنوم‌ها، موجودات ماوراءالطبیعه قوی اما کند، و الف‌های تاریک و روشن را خلق کرده بودند. در این مرحله، تقریباً به طور تصادفی، انسان‌ها را برای لذت و سرگرمی خود خلق کردند.

سه خدا آسگارد را ترک کردند و برای لذت بردن به مزارع سبز میدگارد رفتند، جایی که زمین با چمن سبز و تره فرنگی‌های لطیف سبز است. این سه نفر اودین، هونیر و لودر بودند که ممکن است لوکی چابک در شکل دیگری باشند، همانطور که کتاب آسگارد روشن می‌کند. سه خدا به ساحل دریا آمدند و در آنجا دو تنه خشکیده از درختان مختلف یافتند: آسک، یک درخت زبان گنجشک خاکستری، و امبلا، که ممکن است یک توسکا، یک نارون یا یک تاک بوده باشد. این تنه‌ها خالی بودند و هیچ چیزی در آنها نبود.

آنها بی‌فکر بودند،و بدون احساس،بی‌خون و بی‌صدا،و بدون رنگ‌های روشن.

سه خدا آنها را به موجودات زنده تبدیل کردند. اودین به آنها عقل، هونیر حواس و لوکی، آن آتشین، به آنها خون و رنگ بخشید. بدین ترتیب سه خدای قاتل به سه خدای حیات‌بخش تبدیل شدند، اما این در صورتی است که ویلی و وی، که از داستان ناپدید شده بودند، به سادگی توسط هونیر و لوکی جایگزین شوند، همانطور که کودک لاغر فکر کرده بود. همیشه سه خدا وجود داشته است؛ این قانون در تمام داستان‌ها، اسطوره‌ای یا خیالی است. این «قانون سه» است. در داستان مسیحی، این سه نفر پدربزرگ رنجیده، مرد خوب عذاب‌دیده و پرنده سفید با بال‌های تکان‌دهنده بودند. در داستان این جهان، اودین خالق بود و دو خدای دیگر نیز همینطور، بنابراین با هم سه نفر را تشکیل دادند.

کودک لاغر، مرد و زن چوبی جدید را تصور کرد. پوستشان صاف بود، مثل پوست تازه درخت، و چشمانشان مثل پرندگان مراقب، برق می‌زد؛ انگشتان دست و پایشان را به آرامی و با شگفتی حرکت می‌دادند، مثل جوجه‌ها یا مارهای جوان که از تخم بیرون می‌آیند و هنگام یادگیری راه رفتن کمی تلو تلو می‌خورند. دهانشان را باز می‌کردند تا به یکدیگر لبخند بزنند. چیزی نمی‌خوردند؛ آنها از گیاهان مرده بودند؛ اما دهانشان، پر از دندان‌های قوی، جدید و سفید، دندان‌های نیش تیزی را نیز در خود جای داده بود که نشانه گوشتخواران است، مانند گرگی که در سر کمین کرده است.

هیچ چیز بیشتری از سرنوشت آسک و امبلا، چه خوشبخت و چه بدبخت، مشخص نیست. مانند بسیاری از چیزهای دیگر در این داستان، آنها مدت کوتاهی با هم هستند و سپس به شکاف تاریک بازمی‌گردند. اما اودین، خدا، یکی از محرک‌های داستان بود. و لوکی نیز. سومین خدای سرگردان، یک حقه‌باز واقعی بود، کودک لاغر اندام ترجیح می‌داد باور کند، زیرا اگر او در زمان خلقت انسان‌ها وجود داشت، پیوندهایی که داستان را به هم پیوند می‌دهند، قوی‌تر می‌شدند.

دخترک لاغر اندام در هر آب و هوایی در مزرعه زیبا قدم می‌زد و کیف و مدادهایش را که از ماسک گازش آویزان بود، حمل می‌کرد، مانند باری که مسیح هنگام قدم زدن در مزارع و خواندن کتاب مقدسش بر دوش می‌کشید. همانطور که قدم می‌زد، مدت‌ها و با دقت به معنای ایمان فکر می‌کرد. او داستان‌های آسگارد و خدایان را باور نمی‌کرد. اما این داستان‌ها مانند دود در جمجمه‌اش پیچیده شده بودند و مانند زنبورهای تاریک در کندو در او وزوز می‌کردند. او داستان‌های یونانی را در مدرسه خوانده بود و به خودش می‌گفت که زمانی افرادی بودند که ایمان را به این خدایان دمدمی مزاج و متخاصم آورده بودند، اما او این داستان‌ها را مانند افسانه‌های پریان می‌خواند. گربه چکمه‌پوش، بابا یاگا، الف‌های شب که در کارها کمک می‌کردند، اجنه و پری‌ها، احمق و خطرناک، پری‌های دریایی، پری‌های جنگلی، هیدرا، اسب سفید بالدار - همه این داستان‌ها درست همانطور بودند که او افسانه‌های پریان می‌خواند. پگاسوس، تمام این داستان‌ها و موجودات خیالی به ذهن همان لذتی را می‌دادند که تخیل، وقتی برای لحظه‌ای کوتاه، بسیار واقعی‌تر از خود دنیای مرئی است، به ذهن می‌دهد. اما این داستان‌ها در او زنده نبودند و او در آن داستان‌ها زنده نبود.

کلیسا یک دروازه کوچک واقعی داشت، مثل دروازه‌ای که در سیر و سلوک زائر دیده می‌شود، که با این عبارت مشخص شده بود: «درب را بزنید، باز خواهد شد». او با قدم‌های آهسته از آن دروازه گذشت، کیف و ماسک را پوشید و سپس بار آنچه را که باید باور می‌کرد و «نمی‌توانست» باور کند، به دوش کشید، و در اعماق ذهن و بدنش، در ریه‌های نفس‌گیرش و در فضای پشت چشمانش می‌دانست که «نمی‌خواهد» باور کند. بانیان مجازات وحشتناکی برای او در نظر می‌گرفت: سر خوردن در دیگ روغن جوشان، یا ربوده شدن توسط دیوی چنگال‌دار و قرار دادن او در بالای درختان جنگل.

کشیش با مهربانی از مسیح مهربان صحبت کرد و او احساس کرد که باور نکردن حرفش "بی‌ادبی" است.

آنچه در این مکان سنگی تمیز که بوی برنج و چوب صیقل داده شده می‌داد، زنده بود، زبان انگلیسی بود. پدر قادر مطلق و مهربان، ما گناه کرده‌ایم و مانند گوسفندان گمشده از راه تو گمراه شده‌ایم. ما بیش از حد از هوس‌ها و خواسته‌های قلب خود پیروی کرده‌ایم. ما از قوانین مقدس تو تخطی کرده‌ایم. ما آنچه را که باید انجام می‌دادیم رها کرده‌ایم و انجام نداده‌ایم؛ ما آنچه را که نباید انجام می‌دادیم انجام داده‌ایم؛ در ما هیچ خیری نیست. اما تو، خدای من، بر ما گناهکاران بدبخت رحم کن. و خدای من، کسانی را که به گناهان خود اعتراف می‌کنند، ببخش.

دختر لاغر اندام این کلمات را از بر بود. گاهی اوقات آنها را در حالی که کنار نرده راه می‌رفت، با تأکید بر کلمات می‌خواند تا ریتم را حفظ کند، گوسفندان ولگرد را در حال بع بع کردن تصور می‌کرد و در مزرعه‌ای خاکستری به اطرافشان خیره شده بودند. با این حال، او نمی‌توانست اصول ایمان را تکرار کند. او نه به پدر، نه به پسر و نه به روح القدس اعتقاد نداشت. تلاش برای تکرار این کلمات باعث می‌شد احساس کند دختر بد داستان پریان است که گلو و دهانش پر از قورباغه و وزغ‌های لولنده است.

او با عجله به مدرسه می‌رفت و بعدازظهرهای طولانی را در آنجا می‌گذراند و از چمنزارها افسانه‌ای می‌ساخت. آنها، در کلیسا و مدرسه، آواز می‌خواندند و می‌گفتند:

گل‌های مینا نقره‌ی ما هستند،

آلاله‌ها طلای ما هستند؛

این همه گنج است

آنچه می‌توانیم حمل کنیم یا در اختیار داشته باشیم.

قطرات باران الماس‌های ما هستند،

و شبنم صبحگاهی،

در مورد یاقوت درخشان

آنها گل‌های ورونیکای آبی هستند.

کودک عاشق دیدن چیزها و یادگیری و نامگذاری آنها بود. گل مینا. او کلمه انگلیسی، گل مینا ، را به دو بخش، چشمان روز ، تقسیم کرد و با کمی لذت آن را آموخت. گل‌های آلاله، زرد درخشان، رنگی زیباتر از طلا، و قاصدک‌ها در همه جا، بسیار زرد با برگ‌های دندانه‌دار و سر دانه‌هایی نرم‌تر از پشم، دانه‌هایشان نقطه‌های سیاه مانند قورباغه‌های کوچکی که در توپ‌های ژله‌ای در برکه شنا می‌کنند. در بهار، مزرعه پر از پامچال‌های زرد بود؛ و در پرچین، در ساحل درهم‌تنیده، و زیر پرچین زالزالک و زبان گنجشک، پامچال‌های سفید و بنفشه‌هایی با رنگ‌های مختلف، از بنفش روشن تا سفید متمایل به بنفش کم‌رنگ. و قاصدک‌ها - نیش شیر، مادرش به او گفته بود. این به این دلیل بود که مادرش عاشق کلمات بود. ماشک و کاهگل، ختمی رمانتیک و ورونیکا، گل انگشتانه، آچین، جعفری گاوی، ختمی (که پرچین‌ها را می‌پوشاند و تاجی بر سرشان می‌گذاشت)، کامفری و شمعدانی، ختمی، کارپل (مفید برای درمان بریدگی‌ها و نیش حشرات)، مرداب بهاری، سیلن و لیچی وجود داشت. او هر کدام را تماشا می‌کرد که چگونه به صورت دسته‌های پراکنده در سراسر چمن جوانه می‌زدند، یا به صورت گل‌های منفردی که در زهکش‌ها پنهان شده بودند یا به سنگ‌ها چسبیده بودند.

ساحل درهم‌تنیده مملو از زندگی بود، که بیشتر آن دیده نمی‌شد، اما هنوز می‌توانستید آن را بشنوید، در حرکتش در میان خش‌خش برگ‌های خشک، و سکوتش هنگام گوش دادن به کودک شنونده. می‌توانستید توجه یک پرنده پنهان یا لانه یک موش صحرایی را بشنوید. عنکبوت‌ها را می‌دیدید که تله‌های هندسی پیچیده خود را می‌بافند، یا زیر یک قیف ابریشمی ضخیم و جذاب چمباتمه می‌زنند. دسته‌هایی از پروانه‌ها، در زمان‌های مختلف سال - زرد، سفید، آبی، نارنجی و سیاه مخملی - وجود داشتند. مزارع پر از زنبورهای عسل بود که آب دهان می‌نوشیدند. پرندگان در شاخه‌ها و آسمان ساکن بودند. چکاوک از زمین برهنه به آسمان آبی اوج می‌گرفت و آواز می‌خواند. توکاها حلزون‌ها را به سنگ‌ها می‌کوبیدند و فرشی شکسته از پوسته‌های خالی را پشت سر خود به جا می‌گذاشتند. کلاغ‌ها با گام‌های بلند می‌پریدند، قارقار می‌کردند و در گروه‌های بزرگ و درخشان روی نوک درختان جمع می‌شدند. دسته‌های عظیمی از سارها در ارتفاع بالا اوج می‌گرفتند، مانند یک بال سیاه بزرگ می‌جهیدند و مانند ابری از دود جمع می‌شدند. و مرغ‌های کولی جیغ کشیدند.

دخترک در برکه مشغول چیدن بچه قورباغه‌ها و ماهی‌های کوچک بود که تعدادشان بی‌شمار بود. او دسته‌های بزرگی از گل‌های وحشی، پامچال‌های زرد عسلی، صدف‌های آبی رنگ در بالشتک‌ها و کلماتیس‌ها را جمع کرد و آنها را به خانه برد. این گل‌ها زیاد زنده نمی‌ماندند، که برای او مهم نبود، زیرا همیشه تعداد بیشتری از آنها به جای آنهایی که او چیده بود، شکوفا می‌شدند. گل‌ها شکوفا می‌شدند و سپس پژمرده می‌شدند و می‌مردند، اما همیشه بهار بعد دوباره شکوفا می‌شدند و مدت‌ها پس از مرگ خودش نیز به شکوفایی خود ادامه می‌دادند، دخترک فکر کرد. شاید گلی که او از همه بیشتر دوست داشت، خشخاش وحشی بود که کناره سبز را مانند خون به رنگ قرمز در می‌آورد. او عاشق چیدن یک غنچه پرپشت بود که درست در آستانه باز شدن بود، با لبه‌های سبز و کرک‌دار. او با انگشتانش باغچه گل را باز می‌کرد، هاگ قرمز چروکیده و ابریشمی را - که فکر می‌کرد کمی مرطوب است - بیرون می‌آورد و آن را در نور خورشید می‌پاشید. او در قلبش می‌دانست که نباید این کار را انجام دهد. او به خاطر لذت ارضای کنجکاوی‌اش و دیدن نگاهی اجمالی به قلب سرخ چروکیده، طرح‌دار و پنهان گل، به یک زندگی پایان می‌داد و روند طبیعی امور را برهم می‌زد. این قلب تقریباً فوراً بین انگشتانش پژمرده شده بود. اما همیشه تعداد بیشتری از آن وجود داشت. تمام زندگی در ابتدا یک چیز بود: مزرعه، پرچین، درخت زبان گنجشک خاکستری، ساحل درهم‌تنیده، مسیر آشنا، اشکال بی‌شمار حیات، که کودک لاغر، پس از اینکه بقچه و ماسک گازش را روی زمین گذاشت، یکی از آنها بود.

۵) آسگارد

خدایان در آسگارد از بشقاب‌های طلایی غذای مرغوب می‌خوردند و از جام‌های طلایی شراب می‌نوشیدند. آنها از فلزکاری، به ویژه طلا، لذت می‌بردند و مقادیر زیادی زیورآلات و حلقه‌های جادویی ساخته شده توسط آهنگران کوتوله تیره‌پوست را احتکار می‌کردند. آنها با یکدیگر ترفندهای خنده‌داری بازی می‌کردند و دعوا می‌کردند. آنها به لبه دایره میدگارد می‌رفتند و با غول‌ها روبرو می‌شدند، سپس برمی‌گشتند و ستایش‌های خود را می‌خواندند. کودک لاغر اندام این دیدگاه را در خود پرورش داد که هر دو آسمان مسیحی و اسکاندیناویایی کسل‌کننده هستند، شاید به این دلیل که انسان‌های فانی نمی‌توانستند آنها را درک کنند. در اینجا، در سرودی که آنها می‌خواندند، مقدسین تاج‌های طلایی خود را به دور دریایی شفاف و درخشان پرتاب می‌کردند. کلمات سرود این بود: دریای شفاف، طلایی، زیبا. اما ابدیت تهدید می‌کرد که دختر لاغر را کسل کند.

اودین، فرمانروای خدایان، در والهالا یا والهال، به معنای تالار قربانی‌ها، زندگی می‌کرد. تالاری وسیع بود. سقف آن با سپرهای طلایی پوشیده شده بود و پانصد در داشت. ساکنان آن، اینهرجارها بودند، جنگجویان کشته‌شده‌ای که در لحظه مرگشان توسط دوشیزگان والکیریِ بالدار و سپر به دست، از میدان نبرد ربوده می‌شدند. نبرد چیزی بود که آنها برای آن زندگی می‌کردند. نبرد شغل ابدی آنها بود. هر روز بیرون می‌رفتند و می‌جنگیدند تا اینکه طعم مرگ تلخی را چشیدند. هر عصر آنها در والهال با گوشت کباب‌شده گراز سهرمنیر که پس از نوشیدن خونش و باقی ماندن استخوان‌هایش، دوباره زنده می‌شد، خرناس می‌کشید و دوباره جامد می‌شد تا ذبح شود، کباب شود و خورده شود، روز به روز و همین‌طور تا ابد.

کودک لاغر از فکر اینکه اودین خدایی شیطانی و خطرناک است، از ترس و هیجان به خود لرزید. او خدایی فلج بود، خدایی تک‌چشم که یکی از چشمانش را به عنوان بهای دانش جادویی که از چاه اورد نوشیده بود، داده بود. در آنجا سر بریده‌ی میمیر، غول یوتون، قرار داشت و تاریخ، داستان‌ها، طلسم‌های قدرت و اشعار حکمت‌آمیز نوشته شده به زبان رونز را روایت می‌کرد. اودین خدایی پنهان بود که به شکل پیرمردی با شنل خاکستری و کلاهی که حدقه‌ی خالی چشمش را می‌پوشاند، مبدل شده بود. او خدایی بود که سوالات مرموز می‌پرسید و کسانی را که پاسخ‌های اشتباه می‌دادند، نابود می‌کرد. او نیزه‌ی جنگی، جونگنیر، را حمل می‌کرد که با رونزهایی تراشیده شده بود که اسرار انسان‌ها، جانوران و زمین را آشکار می‌کرد. نیزه از شاخه‌ای که از خود ایگدراسیل کنده شده بود، ساخته شده بود. سپس آن را به شکل امروزی‌اش هرس کردند. او زخم و جای زخمی بر روی اودین به جا گذاشت (این بخش از داستان اولین بار توسط ریچارد واگنر روایت شده است).

اودین در کتاب آسگارد در کاخ پادشاه غول‌پیکر گرود به تصویر کشیده شده است، که مچ‌های مهمان ناشناس را با طناب بست، آنها را محکم کشید و او را بین دو آتش سوزاند. تصویر خوبی است؛ آن چهره سیاه مرموز بین شعله‌های سوزان چمباتمه زده بود، نه لبخند می‌زد و نه اخم می‌کرد، فقط عبوس بود. پس از هشت شب بدون غذا و نوشیدنی، به مهمان یک بوق آبجو داده شد و او آواز خواند، صدایش بلندتر و بلندتر می‌شد، آوازی از آسگارد، از جنگجویان والهال، و از ایگدراسیل، که ریشه‌هایش به هر ریشه‌ای از جهان می‌رسد. سپس خود را آشکار کرد و پادشاه با شمشیرش به زمین افتاد. اودین خدایی غیرقابل پیش‌بینی بود که قربانی‌های انسانی را به شکل "عقاب‌های خونین" که به تنه درختان بسته شده بودند و ریه‌ها و دنده‌هایشان کنده شده بود، می‌پذیرفت. و اگرچه او یک خدا بود، اما خودش عذاب کشیده بود، که فقط او را قوی‌تر، عاقل‌تر و خطرناک‌تر کرد.

می‌دانم که از درختی در باد آویزان بودم،

نه شب طولانی،

زخمی شده توسط نیزه اودین،

تنها، آویزان از آن درخت، که هیچ‌کس نمی‌داند.

ریشه‌هایش از کجا می‌آید؟

نه نانی به من دادند و نه جرعه‌ای آب از مشک،

به پایین نگاه کردم؛

رون‌ها را گرفتم، آنها را گرفتم و فریاد زدم،

سپس از آنجا برگشتم.

من نه طلسم قدرتمند یاد گرفتم…

اودین خدای شکار وحشی بود. او همچنین ارتش خشمگین بود، ارتشی شبح‌وار از مردان مسلح و شکارچیان، سوار بر اسب و همراه با سگ‌های شکاری خود، در آسمان تاختند. آنها هرگز خسته و متوقف نمی‌شدند؛ همانطور که شاخ‌ها در باد زوزه می‌کشیدند و سم اسب‌ها به هم می‌خورد، در گروه‌های خطرناکی می‌چرخیدند و مانند گله‌های سارهای هیولایی می‌چرخیدند. اسب اودین، اسلیپنیر، هشت پا داشت و تاخت او به اندازه رعد کر کننده بود. شب‌ها، کودک لاغر در اتاق خواب کم‌نورش صداهایی در آسمان، ناله‌های دور، صدای وزوز و لرزش شدید ملخ‌های هواپیما و رعد و برقی را که مستقیماً از بالای سرشان می‌گذشت و سپس ناپدید می‌شد، می‌شنید. سقوط و آتش‌سوزی درست جلوی چشمانش اتفاق افتاده بود، زمانی که باند فرودگاه نزدیک خانه پدربزرگ و مادربزرگش بمباران شد. او وحشت‌زده، در کمد زیر پله‌ها پنهان شد، همانطور که به مردم آموزش داده می‌شد پنهان شوند، در حالی که "ارتش شکارچیان" از آنجا عبور می‌کردند. اودین خدای مرگ و نبرد بود. در حومه شهر کوچکی که کودک لاغر در آن زندگی می‌کرد، ترافیک زیادی وجود نداشت. بیشتر آنچه وجود داشت، «کاروان» نامیده می‌شد، کلمه‌ای که کودک لاغر فکر می‌کرد مترادف با صفوف وسایل نقلیه خاکی رنگ است که هنگام عبور تکان می‌خوردند و خش‌خش می‌کردند. در بعضی از آنها مردان جوانی در عقب کامیون‌ها نشسته بودند و به کودکانی که دست تکان می‌دادند لبخند می‌زدند و با کامیون‌ها تکان می‌خوردند. آنها می‌آمدند و می‌رفتند. هیچ کس نمی‌دانست به کجا می‌رود یا از کجا می‌آید. آنها «مردان ما» بودند. کودک پدرش را در حال سوختن در آسمان بالای شمال آفریقا تصور می‌کرد. او نمی‌دانست شمال آفریقا کجاست. او پدرش را با موهای قرمز شعله‌ورش که درون یک هواپیمای سیاه می‌سوخت و صدای غرش پروانه‌ها در آسمان می‌پیچید، تصور می‌کرد. خلبانان «شکارچیان وحشی» بودند. آنها خطرناک بودند. کودک خواند که اگر شکارچی از اسبش می‌افتاد، به خاک تبدیل می‌شد. داستان خوبی بود و پرمعنا؛ ترس، خطر و چیزهای خارج از کنترل را با هم ترکیب می‌کرد.

در روز، مزارع روشن بودند. در عصر، غرش عذاب در آسمان می‌پیچید.

۶- گرگ چیزی جز انسان نیست

سپس لوکی بود. او نه آسیر بود و نه غول (یوتونیدها). او نه در آسگارد زندگی می‌کرد و نه در یوتون‌هایم. آسیر‌ها هدفمند بودند. آسیر نر بر نبرد و غذا تمرکز داشت، در حالی که ماده‌ها بر زیبایی، حسادت و حلقه‌ها و گردنبندها تمرکز داشتند. ایدونای زیبا در شاخه‌های سبز ایگدراسیل زندگی می‌کرد و سیب‌های درخشان جوانی را پرورش می‌داد که به خدایان می‌داد. یک بار، وقتی غولی ایدونا و سیب‌هایش را گرفت، لوکی به شکل شاهین درآمد و آنها را با چنگال‌هایش به خانه برد. لوکی تنها خدایی بود که می‌توانست تغییر شکل دهد. او به شکل اسبی زیبا در چمنزارهای میدگارد تاخت. این جانور زیبا چنان توجه مادیان جادویی غولی را که دیوارهای آسگارد را ساخته بود، جلب کرد که بعداً اسلیپنیر، اسب هشت پای اودین، را به دنیا آورد. لوکی به شکل یک مگس دردسرساز درآمد و گردنبند طلایی فریا، بریزینگامن، را دزدید. او مکان‌های مخفی را می‌دانست.

او خود را به شکل یک شیردوش معصوم درمی‌آورد و می‌توانست جنسیت و همچنین ظاهر خود را تغییر دهد. او یک حقه‌باز بود. او در قالب یک فک با شیپورزن هایمدال کشتی می‌گرفت. او به شکل یک ماهی آزاد درمی‌آمد، از روی آبشارها می‌پرید یا به نرمی زیر سطح آب سر می‌خورد.

آلمانی‌ها معتقد بودند که نام او با شعله و آتش - لوهی، لوگی، لوگای - مرتبط است. او همچنین به عنوان لوپتر، خدای هوا شناخته می‌شد. نویسندگان مسیحی بعدی او را با لوسیفر یا لوسیفر، حامل نور، پسر سرکش صبح، دشمن، یکی می‌دانستند. روایت‌ها همیشه تأکید می‌کردند که او زیبا بود، اما تعریف یا دیدن زیبایی او دشوار بود. دلیلش این بود که او همیشه در قالب شعله‌ای بی‌شکل می‌درخشید، می‌درخشید، ذوب می‌شد و در هم می‌آمیخت، و نخ مقابل اشکال سوزنی‌شکلی بود که در توده عظیم و بی‌شکل آبشار دیده می‌شد. او باد نامرئی بود که ابرها را به گروه‌های بزرگ یا روبان‌های نازک تبدیل می‌کرد. می‌توانستید درختی بی‌ثمر را در افق ببینید که توسط باد خم شده بود، شاخه‌های پیچ‌خورده و اندام‌های خمیده داشت، اما ناگهان شکل بی‌شکل آن به لوکی حیله‌گر تبدیل می‌شد.

او سرگرم‌کننده و خطرناک بود، اما نه خوب بود و نه بد. ثور بیشتر یک قلدر کلاس بود که به سطح رعد و برق و باران سیل‌آسا رسیده بود. اودین قدرت و نفوذ داشت و حرف آخر را می‌زد. لوکی، جهش‌یافته‌ی حیله‌گر، شگفتی از خود ساطع می‌کرد و از خودش لذت می‌برد.

خدایان به لوکی نیاز داشتند چون او باهوش و حلال مشکلات بود. وقتی نیاز داشتند معاملاتی را که عجولانه با غول‌ها انجام داده بودند، لغو کنند، اغلب لوکی بود که به آنها کمک می‌کرد. او خدای پایان‌ها بود. اگر می‌خواست، می‌توانست برای گره‌های داستان‌ها راه‌حل ارائه دهد. اما پایان‌هایی که او انتخاب می‌کرد اغلب به مشکلات بیشتری منجر می‌شد.

هیچ محرابی برای لوکی ساخته نشد، هیچ مجسمه‌ای از او تراشیده نشد و او مورد پرستش قرار نگرفت. در اساطیر، او سومین و آخرین نفر در تثلیثی بود که شامل اودین، هودیر و لوکی می‌شد. در اساطیر، مهمترین همیشه در ترتیب تثلیث اول می‌آید. اما در افسانه‌ها و فولکلور، که در آنها این سه خدا نیز نقش دارند، قانون سه نفر متفاوت است؛ مهمترین بازیکن، بازیکن سوم می‌شود: پسر "کوچکتر": لوکی.

او در آسگارد همسری مهربان به نام سیگین و دو پسر داشت: والی و ناروی.

اما او یک بیگانه‌ی وحشی بود، متمایل به هر چیز افراطی.

دخترک لاغر اندام، پس از خواندن و بارها خواندن این داستان‌ها، احساس کرد که نه عاشق آدم‌های درونشان است و نه از آنها متنفر؛ آنها «شخصیت‌هایی» نبودند که بتواند با اعمالشان تخیل خود را مشغول کند. او به عنوان یک خواننده، پیرو جدی، گاهی عصبانی و گاهی خوشحال داستان‌ها بود. او تقریباً برای لوکی استثنا قائل شد. در میان تمام این موجودات، او تنها کسی بود که حس شوخ‌طبعی و هوش داشت. شکل‌های متغیرش جذاب و حیله‌گری‌اش مسحورکننده بود. او لوکی را معذب می‌کرد، اما لوکی نسبت به او احساساتی داشت. بقیه - اودین، ثور و بالدور زیبا - هم همینطور بودند؛ شکل‌هایشان تغییرناپذیر بود و خردمند، قوی و زیبا بودند.

در شرق، پیرزن در «جنگل آهنین» زندگی می‌کند،

پرورش گرگ‌ها از نسل فنریر،

روزی سرنوشت کسی رقم می‌خورد،

برای تبدیل شدن به هیولای وحشتناکی که ماه را نابود می‌کند.

جنگل آهن، جنگل آهن، آن سوی دیوارهای آسگارد و آن سوی چمنزار میدگارد قرار داشت. آنجا مکانی تاریک و اهریمنی بود که موجوداتی در آن زندگی می‌کردند که هر کدام نیمی حیوان، نیمی انسان یا حتی نیمی خدا، نیمی دیو بودند. پیرزنی که شعر به آن اشاره می‌کند، انکاربودا، آورنده عذاب، غولی با چهره‌ای خشن و پوشیده از پوست و خز گرگ، دست و پاهای چنگال‌دار و دندان‌های تیز است. لوکی با او بازی می‌کرد، مانند شعله‌ای در بدنش موج می‌زد، او را به شدت ارضا می‌کرد، او را می‌گرفت، در آغوش می‌گرفت، یواشکی دور می‌شد، بدون اینکه لوکی بتواند او را بگیرد، به او حمله می‌کرد. آنها با غرش و خش‌خش صحبت می‌کردند. سیگین این لوکی درنده را نمی‌شناخت، و نه زوزه‌های پیروزمندانه‌اش را هنگام گذاشتن تخمش در انکاربودا می‌شناخت. آیا لوکی پیش‌بینی می‌کرد که فرزندانش چه شکلی خواهند بود؟ یکی از آنها توله گرگی بود که از قبل به دندان‌های تیزی مسلح بود که پشت آنها گلوی سیاهی قرار داشت. دیگری ماری انعطاف‌پذیر بود، با تاجی از شاخک‌های گوشتی و دندان‌هایی به تیزی دندان‌های برادرش، اما نوک‌تیز مانند سوزن. او طلایی کم‌رنگ بود و فلس‌هایش، در حالی که کشیده و حلقه می‌شدند، درخششی سرخگون داشتند.

سومی زنی از غول‌ها یا خدایان بود. او رنگ یا رنگ‌های عجیبی داشت. هیکلش خشن و راست‌قامت بود، با پاهای بلند، دستان قوی و قدرتمند و پاهای محکم. چهره‌اش خشن بود، زیرا کلمه دیگری برای آن وجود ندارد. گونه‌هایش تراشیده و دهانش گشاد و بی‌لبخند بود، با دندان‌های قوی و تیز در داخل، مانند دندان‌های گرگ، برای دریدن دشمنانش. بینی‌اش نازک بود و ابروهایش به تیرگی دود بود، مانند استعاره «جلبک دریایی تپه‌ها»، که در جهان زیرین برای اشاره به «جنگل» استفاده می‌شود. در حدقه‌های چشمش دو چشم تیره و بی‌پلک، مانند گودال‌های قیر یا چاه‌هایی که نور در آنها منعکس نمی‌شود، قرار داشت. در مورد رنگش، نیمی سیاه و نیمی آبی بود. کسانی که او را دیده بودند نیز می‌گفتند که نیمی از او بدن زنده و نیمی دیگر مرده است. گاهی اوقات خط بین سیاه و آبی او را به طور مرتب از هم جدا می‌کرد، از بالای سرش، پایین بینی بلندش، چانه‌اش، استخوان‌های سینه‌اش، شرمگاهش، تا فضای بین پاهایش. اما گاهی اوقات سیاه و آبی در هم می‌آمیزیدند. آنها زیبا بودند؛ آبی مانند آخرین خط آبی آسمان بود که تاریکی شب را در آغوش می‌گرفت. کبودی‌های روی بدن تحلیل رفته یا مرده‌اش وحشتناک بودند. او برهنه می‌خوابید، در حالی که با دو برادر زشتش در خود جمع شده بود، در حالی که فلس‌ها، خز، پوزه‌ها، دندان‌های نیش و پلک‌هایشان چشمان تیز و خشمگینشان را پنهان می‌کرد. آنها با صدای بلند هیس هیس می‌کردند و خرخر می‌کردند. آنها لوکی را خوشحال می‌کردند. او به آنها غذا می‌داد و بزرگ شدنشان را تماشا می‌کرد. اما چه کسی می‌دانست که آنها چه کاری ممکن است انجام دهند؟ آنها بزرگتر و بزرگتر می‌شدند.

اودین بر تخت خود، هلیدسکیلف، نشسته بود و نیزه‌اش، گونگنیر، را در دست داشت و آسگارد، میدگارد، یوتون‌هایم و آیرون‌وود را بررسی می‌کرد. دو کلاغ سیاه، هوگین (فکر) و مونین (حافظه)، هنگام پرواز از کنارش، آنچه را که دیده بودند برای او تعریف کردند. اودین چهره‌ی جدی خود را به سمت آیرون‌وود برگرداند.

در آغاز، هنگامی که خون جاری یمیر شکاف را فرا گرفت، لوکی برادرخوانده‌ی اودین بود. آنها با خون خود سوگند برادری خورده بودند و سوار بر یک قایق شده و از روی آن خون عبور می‌کردند. اکنون اودین نظم را برقرار می‌کرد، در حالی که لوکی به هرج و مرج لبخند می‌زد. خدایان می‌دانستند که سه جانور خطرناک هستند و خطرناک‌تر هم خواهند شد. بنابراین اودین نیرویی را برای آوردن آنها فرستاد، متشکل از هرمودر درخشان و تیر، خدای شکار. آنها از پل درخشان، بایفراست، که آسگارد را به جهان‌های دیگر متصل می‌کند، عبور کردند و از رودخانه‌ی ایونینگ عبور کردند تا به جایی که لوکی بود، در سرزمین تاریک هرمیتری‌ها، رسیدند. آنها سه جانور را گرفتند و آنها را به پله‌های هلیدسکیالف بازگرداندند. گرگ خمیازه کشید. مار خود را به شکل گره‌ای پیچاند. در مورد هیل، او خشکش زده ایستاده بود و چهره‌های آبی و سیاهش خیره شده بودند.

سپس اودین عمل کرد. او دو تا از آنها را به فضا پرتاب کرد. مار کوچک به طور کم نوری در هوا می درخشید، سقوط کرد، پرواز کرد، دوباره سقوط کرد و روی سطح اقیانوس سیاه و درخشانی که میدگارد را احاطه کرده است، فرود آمد. مدتی دراز کشید و شنا کرد، روی امواج بالا و پایین رفت. سپس در آب فرو رفت یا غرق شد و از نظر ناپدید شد. خدایان تشویق کردند.

اودین هل را گرفت و او را به نیفلهایم، سرزمین مه، سرما و تاریکی، پرتاب کرد. او بی‌حرکت ماند، مانند تیری که از کمان پرتاب می‌شود، یا موشکی با دماغه تیز و نوک‌تیز؛ و همچنان می‌رفت، همچنان پایین‌تر و پایین‌تر فرو می‌رفت. به مدت نه روز، او سقوط کرد، در حالی که خورشید، ماه و نور ستارگان او را به این سو و آن سو می‌چرخاندند، از کنار ارابه‌های خورشید و ماه گذشت، از کنار شاخه‌های درختان صنوبر با ریشه‌هایشان گذشت، سپس از میان باتلاق‌ها و برکه‌های تاریک نیفلهایم و از میان آنها، سپس از میان جریان سرد رودخانه گیول به هلهایم رفت، جایی که قرار بود بر مردگانی که به اندازه کافی خوش‌شانس نبودند که در نبرد بمیرند، در سرزمینی که سرزمین سایه‌ها نامیده می‌شد، حکومت کند. پل روی گیول طلایی بود و حصار اطراف هل، حصاری آهنی و بلند و غیرقابل عبور بود. در داخل تالار تاریک، تختی در انتظار موجود کبود و آبی-سیاه، الهه و کودک هیولایی، بود. تاجی بر روی بالشی سیاه قرار داشت، ساخته شده از طلای سفید، سنگ‌های ماه، مرواریدهایی که مانند اشک‌های یخ‌زده به نظر می‌رسیدند، و کریستال‌هایی که مانند شبنم بودند. همین که تاج و عصایی را که در کنارش قرار داشت برداشت، مردگان مانند خفاش‌های نجواکننده، مانند ارواح بی‌شماری، شروع به هجوم به تالارش کردند. او بدون لبخند از آنها استقبال کرد. آنها در حالی که به آرامی سوت می‌زدند، دور او جمع شدند، در حالی که او سینی‌هایی از میوه و گوشت شبح‌وار و فنجان‌هایی حاوی ماءالشعیر شبح‌وار را که در لبه‌هایشان حباب‌های شبح‌وار وجود داشت، بیرون می‌آورد.

و اما گرگ، چه اتفاقی برایش افتاد؟ گرگ‌ها با قدرت در جنگل‌های ذهن می‌دوند. انسان‌ها زوزه‌هایشان را در تاریکی می‌شنوند، مانند موسیقی‌ای پرشور و هیجان‌انگیز، مانند یک گروه کر پرشور که آهنگ رد و بدل می‌کنند؛ گرگ‌های دونده، جهنده، یواشکی و خستگی‌ناپذیر نامرئی بودند و در سر کمین کرده بودند. خز زبر، پوزه، دندان‌ها و خون نیز آنجا هستند. نور آتش و مهتاب در چشمان جانوران منعکس می‌شود و در تاریکی می‌درخشد، مانند لکه‌های نوری که در سایه‌های تاریک می‌درخشند. انسان‌ها به گرگ‌ها به خاطر نزدیکی و گرمای دسته‌هایشان، به خاطر مهارتشان در تعقیب و به خاطر زوزه‌ها و غرش‌هایشان، پیام‌هایی که از گلویشان می‌فرستند، احترام می‌گذارند. اودین در آسگارد دو توله سگ رام داشت که کنار پایش خوابیده بودند و گوشتی را که نخورده بود به آنها می‌داد. گرگ‌ها آزاد و وحشی هستند، اجداد سگ‌ها، اغواگرهای کنار آتش و تعقیب‌کنندگان، که رهبر دسته خود را با یک انسان جایگزین کردند. انسان‌ها و خدایان دسته‌های خود را برای شکار و کشتن دسته‌های گرگ تشکیل دادند. توله‌های گرگ ممکن است پس از قتل والدینشان از لانه گرفته شده، به آنها شیر و گوشت داده شده و از طبیعت وحشی بازگردانده شده باشند. یک توله تنها ممکن است روی کفل‌هایش در لبه یک محوطه باز نشسته و زوزه کشیده باشد، و زنی آن را به داخل برده، به آن غذا داده و رام کرده باشد. آنها پوزه خود را به سمت ماه گرفته و زوزه می‌کشند.

خدای تیر شکارچی و جنگجو بود. او شنلی از پوست گرگ می‌پوشید؛ سر بزرگ مرده روی صورت ریش‌دارش، ژولیده، نابینا و نمایان از نیش‌هایش نشسته بود. وقتی اودین در مورد چگونگی خلاص شدن از شر توله فنریس مردد بود، تیر گفت که او را می‌برد، به او غذا می‌دهد و شاید او را رام کند تا بتواند با او شکار کند. فنریس در گلویش غرغر می‌کرد و گوش‌هایش را به نشانه آمادگی جمع می‌کرد. کودک لاغر زمان جنگ از خود می‌پرسید که چرا اودینِ دانای کل، گرگ و مار را که آشکارا سمی و وحشتناک بودند و سرشار از خصومت با خدایان آسیر بودند، به سادگی نکشته است. اما واضح است که او نمی‌توانست این کار را انجام دهد؛ او به قدرت دیگری وابسته بود که داستانی را شکل می‌داد که او بخشی از آن بود. داستان حکم می‌کرد که دو نابودگر باید زنده بمانند. تنها کاری که خدایان می‌توانستند انجام دهند این بود که حیوانات را عقب نگه دارند و آنها را عقب نگه دارند. تیر فکر می‌کرد که گرگ را می‌شناسد؛ این به این دلیل بود که او همه چیز وحشی و رام نشده را می‌دانست. او آن را به جنگل میدگارد برد و به آن غذا داد و با آن از میان درختان دوید. آنها با هم بازی کردند و وقتی حیوان بزرگ شد، با هم به شکار رفتند.

و اینگونه گرگ بزرگ شد. مانند پدرش، وحشی شد. صدایش خشن و بلند شد، مجموعه‌ای از غرش‌های تدریجی، پارس‌های آرام و زوزه‌های بلند و اوج‌گیر که در آسگاردِ دوردست، بالاتر و بالاتر شنیده می‌شد. برای تیر، این زوزه موسیقی بیابان وحشی بود. فقط برای او. توله بازیگوش به خوک کوچکی پرجنب‌وجوش تبدیل شد و هر روز بزرگتر می‌شد. او برای سرگرمی شکار می‌کرد، که تیر آن را به حساب بازیگوشی جوانان می‌گذاشت. او خرگوش‌های خونین را در برف و گوزن‌های شمالی جوان را با امعا و احشای دریده در جنگل رها می‌کرد. او به اندازه یک الاغ، سپس یک کره اسب و سپس یک گوساله بزرگ شد. صدای رعدآسای او در میدگارد طنین‌انداز شد، اما سکوتش شوم بود؛ زیرا به این معنی بود که او در کمین طعمه می‌نشیند و آن را دنبال می‌کند، و هیچ کس - حتی خدایان - نمی‌دانست که قصد دارد در ادامه چه چیزی را دنبال کند. تیر تکه‌های کاملی از گوشت خوک و غازهای مرده برایش آورد تا او را آرام کند و اعتمادش را جلب کند. فنریس بلعید، زوزه کشید و کشت.

خدایان تصمیم گرفتند گرگ را به زنجیر بکشند. کلماتی که انسان‌ها برای توصیف خدایان به کار می‌بردند، همان کلماتی بودند که آنها برای بیان محدودیت‌ها یا پیوندها استفاده می‌کردند - چیزهایی که جهان را در محدوده مجاز نگه می‌دارند و از هرج و مرج و شورش جلوگیری می‌کنند. اودین با نیزه‌ای که از شاخه‌ای گرفته شده از ایگدراسیل ساخته شده بود و با رون‌های عدالت حکاکی شده بود، حکومت می‌کرد - نیزه‌ای که جنگ را برای حل اختلافات به جهان می‌آورد، نیزه‌ای که جنگجویان را به والهالا می‌برد، جایی که آنها گوشت خوک کبابی و عسل می‌خوردند و برای همیشه شطرنج بازی می‌کردند. خدایان افسار را در دست داشتند. گرگ پسر خشمگین لوکی مرموز و دمدمی مزاج بود که تشریفات آنها را مسخره می‌کرد و می‌گفت که آنها عاقبت خوبی نخواهند داشت. اما چیزی در مفهوم نظم آنها را به این سمت سوق داد که تصمیم بگیرند به جای تلاش برای کشتن این جانور عظیم، آن را به سادگی به زنجیر بکشند و شکنجه دهند. برای رسیدن به این هدف، آنها باید حیله‌گرانه عمل می‌کردند تا بتوانند او را فریب دهند تا با آنها همکاری کند و او را مطیع خود سازد.

بنابراین آنها زنجیرهای محکمی ساختند که آنها را "راهرو" می‌نامیدند و گروهی به جنگل نزد گرگ رفتند و با مهربانی با او صحبت کردند و گفتند که این اسباب‌بازی را برای نشان دادن قدرتش برایش آورده‌اند. آنها گفتند که او را برای سرگرمی به زنجیر می‌کشند و او آنها را پاره می‌کند و آزاد می‌شود و قدرت عضلات و رگ و پی خود را به آنها نشان می‌دهد. موهای گردنش از روی آمادگی سیخ شد و با نگاهی سرد و محتاط به آنها نگاه کرد و مردمک‌هایش تنگ شد. او گفت که می‌تواند این کار را انجام دهد و عضلات قوی و تراشیده‌اش را زیر خز براقش پیچاند. اما چرا باید این کار را بکند؟ آنها گفتند که آنها شرط بسته بودند که در لبه‌ی فضای باز با حیوان ملاقات خواهند کرد، جایی که او می‌توانست در جنگل‌های تاریک پنهان شود یا با دندان و چنگال به خدایان حمله کند و بر سر اینکه چقدر طول می‌کشد تا او از زنجیرها آزاد شود شرط بسته بودند. هایمدال، شیپورزن که از دروازه‌ی بلند آسگارد محافظت می‌کرد، می‌توانست صدای رشد علف‌ها روی زمین و پشمی که از پوست گوسفندان می‌آمد را بشنود. بنابراین می‌توانست صدای ضربان خون گرگ و کشیده شدن خزش را بشنود. او به حیوان گفت: «با ما بازی کن.» حیوان نگاهی محتاطانه به لیدینگ انداخت و روی زمین جنگل دراز کشید و پنجه بزرگ چنگال‌دارش را بالا برد. آنها زنجیر را گرفتند، پاهایش را بستند، آنها را به هم بستند و فکش را بستند تا از بوی نفس داغ گوشتی‌اش جلوگیری کند و او را مانند گاو نری که قرار است کباب شود، حمل کردند. او خرناس کشید، سرش را به راست و چپ تکان داد، در گلوی بسته‌اش سرفه کرد، سپس دوباره سرفه کرد و خودش را تکان داد تا اینکه تمام مفاصلش متورم شد و زنجیر شکافت و خم شد و او به زمین افتاد. گرگ بلند شد، به خدایان خیره شد و صدایی بین زوزه و خرخر درآورد که آنها می‌دانستند خنده است. او به آنها نگاه کرد، تقریباً انتظار بازی بیشتری داشت، اما آنها عقب‌نشینی کردند و به آسگارد بازگشتند.

آنها به آهنگران خود گفتند که بهتر است بهتر عمل کنند. بنابراین آنها زنجیر جدیدی با حلقه‌های دوتایی ساختند که ماهرانه به هم متصل شده بودند. نام آن درومی بود. آنها زنجیر جدید را نزد گرگ بردند، که سرش را به یک طرف خم کرد تا قدرت آن را بسنجد. او گفت که زنجیر بسیار قوی است. او همچنین گفت که از زمانی که لدینگ را شکسته، اندازه‌اش بزرگتر شده است. خدایان گفتند که اگر بتواند چنین زنجیر پیچیده و ماهرانه ساخته شده‌ای را تحمل کند، به یک هیولای مشهور تبدیل خواهد شد. او ایستاد و فکر کرد و سپس به آنها گفت که این زنجیر واقعاً قوی‌تر است. اما خودش هم قوی‌تر بود. بنابراین اجازه داد که دوباره او را زنجیر کنند. سپس خود را به شدت تکان داد، پیچ و تاب خورد و پاهایش را لگد زد، به طوری که زنجیر به قطعاتی شکست که به اینجا و آنجا پرواز می‌کردند. او به خدایان لبخند زد، زبانش از دهانش بیرون آمد و با تمسخر خندید. زنجیر همچنان در حال رشد بود و هایمدال می‌توانست آن را بشنود.

خدایان، اسکیرنیر، یک پیام‌رسان جوان، را نزد کوتوله‌هایی فرستادند که در اعماق خانه‌ی الف‌های تیره‌پوست زندگی می‌کردند. کوتوله‌ها از چیزهای غیرممکن، نخ‌های کشسان درست کردند. شش تا از آنها به هم بافته شده بودند: صدای پای گربه، ریش زن، ریشه‌های کوه، رگ و پی خرس، نفس ماهی و آب دهان پرنده. این روبان به سبکی هوا و به نرمی ابریشم بود، یک روبان بلند و ظریف. آنها این را پیش گرگ بردند و با حیله‌گری به او گفتند که این کمربند از آنچه به نظر می‌رسد محکم‌تر است. آنها سعی کردند آن را یکی یکی با دستان خود پاره کنند، اما پاره نمی‌شد. گرگ مشکوک بود. او می‌خواست از مبارزه‌طلبی آنها امتناع کند، اما می‌ترسید که به او بخندند. او به آنها گفت که به بدعهدی آنها مشکوک است. او به فریبکاری آنها مشکوک بود. او گفت که اگر یکی از خدایان دستش را بین فک‌هایش قرار دهد، به عنوان تضمینی برای صداقت و تعهد حسن نیت آنها، این بازی را انجام خواهد داد. تیر دستش را روی سر داغ حیوان گذاشت، همانطور که یک سگ خشمگین انجام می‌دهد، و سپس به آرامی دستش را در دهان فنریس گذاشت. خدایان نوار لاستیکی خود را دور پهلو، ران، پنجه، چنگال‌ها، گردن و کفل فنریس پیچیدند. حیوان لرزید و پیچید و زنجیر او را گرفت و محکم‌تر بست. این اجتناب‌ناپذیر بود. چیزی که اجتناب‌ناپذیر بود این بود که دست تیر را با دندان‌هایش گرفت و گوشت، پوست و استخوان را پاره کرد. خدایان تماشا کردند که گرگ دندان قروچه می‌کند و می‌بلعد و آنها دست قطع شده و خونریزی کرده تیر را بستند. گرگ با خشم خشمگین به آنها خیره شد و گفت اگر دست یک خدا را بتوان خورد، پس وقتی زمان گرگ فرا رسید، خدایان را نیز می‌توان کشت. خدایان پاسخ دادند که طنابی را که بخشی از گلبنیر بود - نام این طناب گیلگیا بود - برداشتند و آن را دور یک تخته سنگ عظیم به نام گیول پیچیدند. آنها آن را به زمین فرو کردند و سپس آن را به سنگ عظیم دیگری به نام تئویتی بستند. گرگ زوزه ای سهمگین کشید و دندان هایش را به هم فشرد. خدایان خندان شمشیری بزرگ برداشتند و آن را در دهانش فرو کردند. دسته شمشیر روی لثه پایینی و نوک شمشیر روی لثه بالایی گرگ قرار داشت. حیوان عظیم الجثه از درد به خود می پیچید و در میان زوزه هایش رودخانه ای از میان آرواره های بازش جاری شد. نام این رودخانه هاپ بود، به معنی امید.

اما امید به چه؟

خدایان می‌دانستند، و اودین نیز می‌دانست، که زمان گرگ‌ها فرا خواهد رسید. گرگ در پایان جهان به برادرانش خواهد پیوست. وحشت‌هایی پیش‌بینی شده بود، مانند آزادی گرگ از اسارتش، یا سگ شکاری گارم، دروازه‌بان دنیای زیرین هل. این هیولا با دو گرگی که دائماً در آسمان درون جمجمه یمیر در تعقیب ارابه‌های خورشید و ماه می‌تاختند، مرتبط بود. کودک لاغر، که در حال خواندن درباره دنیای جامدی بود که هنگام تکه‌تکه شدن یمیر خلق شده بود، کتیبه‌ای را دید که شب و روز، خورشید و ماه را سوار بر ارابه‌هایی که توسط اسب‌های باشکوه کشیده می‌شدند، نشان می‌داد. آنها دائماً با سرعت برق می‌گذشتند؛ زیرا کودک لاغر دید و فهمید که آنها در ترس مداوم زندگی می‌کنند. پشت سر خورشید و ماه، گرگ‌ها با سرعت تمام می‌تاختند، موهای گردنشان از آمادگی سیخ شده بود، زبان‌هایشان آویزان بود، خستگی‌ناپذیر و بی‌وقفه، همانطور که گرگ‌ها هنگام شکار انجام می‌دهند، فقط منتظر بودند تا طعمه‌شان زمین بخورد یا بیفتد. دختر کوچک نمی‌دانست این موجودات وحشتناک از کجا آمده‌اند. افسانه‌ها می‌گفتند که آنها فرزندان غول بی‌رحمی هستند که در جنگل آهن زندگی می‌کرد و برادران گرگ فنریس بودند. دختر کوچک فکر می‌کرد که حتماً زمانی بوده که خورشید و ماه، که توسط خدایان ساخته شده بودند، به اراده خود حرکت می‌کردند، شاید درنگ می‌کردند یا مکث می‌کردند و یک روز خوب یا یک تابستان خوب یا شاید یک شب تاریک و بی‌رویا را طولانی می‌کردند. در یکی از داستان‌های قدیمی، گرگ‌ها نام داشتند. اسکول بود که خورشید را دنبال می‌کرد، در حالی که هاتی گرودویتسون با عجله به راه خود ادامه می‌داد و مصمم بود ماه را بگیرد. از این رو، همانطور که کودک لاغر فهمیده بود، حرکت نور و تاریکی، تناوب روز و شب و فصول، ناشی از ترس از گرگ‌ها در ذهن بود. نظم از زنجیرها و تهدید دندان‌ها و چنگال‌ها سرچشمه می‌گرفت. کودک لاغر در زمان جنگ با ناراحتی پیشگویی گرگ دیگری به نام مونگرم را می‌خواند که خود را با خون حیات همه کسانی که می‌مردند پر می‌کرد، اجرام آسمانی را می‌بلعید و خون را بر آسمان و همه آسمان‌ها می‌پاشید. این امر گرما و نور خورشید را مختل و مختل می‌کرد و باعث می‌شد بادهای شدید در همه جا بوزند و جنگل‌ها، سکونتگاه‌های انسانی، مزارع و دشت‌ها را نابود کنند. سواحل کوبیده و فرو می‌ریختند و نظم مستقر امور متزلزل و تضعیف می‌شد.

۷. یورمونگاند

(7-1) آب کم عمق

مار سقوط کرد، توسط اودین به آسمان پرتاب شد، شکلش تغییر می‌کرد. گاهی اوقات مانند نیزه‌ای بود که ستون فقراتش باز شده باشد، بنابراین سریع و روان حرکت می‌کرد، یال‌های گوشتی‌اش از جمجمه تیزش به عقب رانده و موج می‌زدند، و دندان‌های نیشش برق می‌زدند. گاهی اوقات به صورت حلقه‌ای، مانند شلاقی حلقه شده، یا مانند روبانی سبک که در گرداب‌های هوا می‌چرخید، سقوط می‌کرد. از اینکه از برادرانش جدا شده و از آنها جدا شده بود، عصبانی بود. او یک جانور ذی‌شعور بود؛ هجوم هوا او را خوشحال می‌کرد، همانطور که بوی جنگل‌های کاج، زمین‌های بایر، بیابان داغ و نمک دریا او را خوشحال می‌کرد. او امواج بی‌قرار، کف بالای آنها، آبی پولادین را دید و مانند یک غواص به سطح آن رسید، با سر به سمت آن، و به آرامی دم قدرتمندش به دنبال او. از طریق این عنصر جدید، او به کف شنی فرو رفت، حرکتش دانه‌های شن را چرخاند و به آرامی بین صخره‌ها سر خورد. او یک جانور وحشی بود؛ او در جنگل آهن زاد و ولد کرده بود، در سایه‌های سبز تیره بازی می‌کرد و در خاک جمع شده بود. اما داشت به آب شور عادت می‌کرد و در حالی که مثل مارماهی‌های نقره‌ای و بچه‌ماهی‌ها، بی‌رمق روی سطح آب شناور بود، سبکی جدیدی در عضلاتش احساس می‌شد، در حالی که نور پوست مرطوبش را نوازش می‌کرد. ابتدا در قسمت کم‌عمق ماند، هوای ساحل را از طریق سوراخ‌های بینی سرخ‌رنگش تنفس کرد، در میان گودال‌های سنگی راه خود را باز کرد، در امتداد خطوط جزر و مد سر خورد، خرچنگ، صدف و صدف خوراکی گرفت، میگوهای مرجانی را با دندان‌های تیزش شکست و گوشت لطیف آنها را با زبان چنگال‌مانندش بیرون آورد. او از کشف روش‌های استتار لذت می‌برد. او خرچنگ‌های گوشه‌گیر را مشاهده می‌کرد که در حال دویدن بودند و در صدف‌های رها شده پنهان می‌شدند.

با چشمان تیزبین و بی‌پلکش در سر تیزش، لکه‌ها را می‌دید و آنها را تحسین می‌کرد، چرا که لکه‌های شنی را در سطح خود پخش می‌کردند تا شبیه خود شن باشند، در حالی که چشمان سیاهش مانند سنگریزه‌های آشفته روی سر صافش قرار داشتند. او همچنین لبه ظریف باله و حاشیه دم را که به نظر سایه‌ای ضعیف بین فلس‌های شنی رنگ ماهی و خود شن می‌رسید، تحسین می‌کرد. سپس در شن فوت کرد، موجودات را گرفت و با زبان چنگال مانندش آنها را بالا کشید. او عاشق پلانکتون‌های کوچک بود، آنها را به داخل می‌مکید، می‌بلعید و سپس تف می‌کرد. او همیشه گرسنه بود، همیشه بیشتر از آنچه نیاز داشت، از روی کنجکاوی، عشق یا مشغله سیری‌ناپذیرش، می‌کُشت.

و بدین ترتیب بزرگ شد. بین یال گوشتی‌اش آبشش‌هایی درآورد، به طوری که دیگر نیازی نداشت برای نفس کشیدن به سطح آب بیاید، یا مگر برای سرگرمی به ساحل بیاید.

او هیچ استتار خاصی نداشت، اما در آن روزهای اولیه به سختی دیده می‌شد، حرکاتش سریع و زیرکانه بود. او پوشیده از فلس‌های صاف و شفاف بود و زیر این فلس‌ها، پوستش ترکیبی از رنگ‌های سیاه، قرمز و سبز چمنی بود، وقتی نور به آن می‌تابید و توسط زره پولک‌دارش منعکس می‌شد. او از دراز کشیدن و منتظر ماندن در چین و چروک‌های گرس لذت می‌برد، و با حرکت آهسته جزر و مد، او را به داخل می‌کشید و سپس بیرون می‌کشید. حلقه‌هایش به طور تصادفی و طبیعی مانند جلبک‌های کاملاً مرطوب جمع شده بودند، در حالی که بالای سر پوشیده از شاخک‌هایش شبیه توده کوچکی از پوشش گیاهی بود که از میان آن چشمان مراقب به آن نگاه می‌کردند.

او در خلیج‌های خلوت، بازی خودش را می‌کرد. به سمت بخش بیشتری از آب رقیق شنا کرد، روی موج دراز کشید و خودش را با آن به حرکت درآورد، عضلاتش شل شده بودند، مانند یک کشتی شکسته یا به دریا افتاده شناور بودند. وقتی موج اوج می‌گرفت، مار با آن بالا می‌رفت، چشمان مایعش مانند سکه‌هایی در نور خورشید روی سطح آب می‌درخشیدند، سپس قوس برمی‌داشت تا با آب سفید، مطبوع و سبک پایین بیاید تا اینکه هم مار و هم موج روی شن‌ها هیس هیس می‌کردند و تنبلانه با هم می‌غلتیدند. پس از یکی از این شیرجه‌ها، او به بالا نگاه کرد و شخصی قدبلند، شنل‌پوش، با کلاهی که روی چشمانش کشیده شده بود را دید. برای لحظه‌ای فکر کرد که اودین یک چشم است که برای عذاب دادنش آمده است، و او سرش را عقب انداخت تا به او حمله کند. سپس اودین برگشت و از زیر لبه کلاهش به او نگاه کرد و او دید که او لوکی حیله‌گر و تیزهوش، پدرش است که به خاطر سپردن ظاهرش حتی برای او دشوار بود. زیرا ظاهرش نه تنها روز به روز، بلکه لحظه به لحظه نیز به طور نامحسوسی تغییر می‌کرد. سپس کلاهش را برداشت و موهای براقش نمایان شد. و لبخند پهنی زد.

«از آشنایی با تو خوشحالم، دخترم. می‌بینم که داری بزرگ و موفق می‌شوی.»

او خود را دور مچ پاهای برهنه‌ی او پیچید. از او پرسید که چرا آمده است. او گفت که آمده است تا ببیند حالش چطور است. تا امواج متلاطم را بررسی کند. و اینکه آیا در بی‌شکلی آنها شکلی پنهان شده است یا خیر. موج به موج، آنها به طور منظم و پشت سر هم می‌آمدند. اما اینها آب‌های متلاطم بودند؛ گرداب‌هایشان در هر جهتی جریان داشت. اما آیا نظمی در کف وجود داشت؟ مار گفت که پوستش را مانند سوزن قلقلک می‌دهد و این احساس خوشایند است. نیمه‌خدا در کنار او چمباتمه زد و ردیفی از سنگریزه‌های مرطوب و صدف‌های شفاف درست کرد که رنگ‌های رنگین‌کمان را منعکس می‌کردند. او گفت که پروژه‌ای برای نقشه‌برداری از خط ساحلی دارد. اما نه به صورت نیم‌دایره‌های منظم، به روشی که خدایان و فانیان ممکن است این خلیج را برای ساختن بندری برای کشتی‌های اژدها ترسیم کنند. بلکه، یک نقشه کوچک، که هر سنگ، هر جویبار، هر برآمدگی را نشان می‌دهد، حتی اگر به کوچکی این انگشتان و به نرمی و ظرافت این ناخن‌ها باشد. نقشه‌ای از کک‌های شنی و مارماهی‌های شنی؛ زیرا همه چیز به هم مرتبط است؛ و بنابراین جهان می‌تواند با توجه بیش از حد، یا عدم توجه، به مثلاً یک مارماهی شنی، نابود شود. لوکی با تمسخر به دخترش که مار بود گفت: «و بنابراین، ما باید همه چیز را بدانیم، یا حداقل تا جایی که می‌توانیم. خدایان رون‌های مخفی دارند که به آنها در شکار یا پیروزی در نبرد کمک می‌کند. آنها دشمنان خود را چکش می‌زنند و تکه تکه می‌کنند. اما آنها درس نمی‌خوانند. من درس می‌خوانم. من می‌دانم.» او مانع کوتاه خود را در لایه نازک آب کنار زد. او با نوک انگشتانش لمس کرد، انگار که با گوشش گوش می‌دهد، شن را خراشید و یک کرم شنی خشن، سیاه و لرزان بیرون کشید که آن را به دخترش داد و دخترش آن را بلعید.

(7-2) اعماق

پس از این مواجهه، او اغلب با او روبرو می‌شد، نه تنها در جایی که خشکی به آب می‌رسید، بلکه در اعماق دریا نیز. در سفرهای دریایی گرسنه‌اش، به قلاب‌های انسانی که مانند مارهایی در صف‌های طولانی کشیده شده بودند، و به قفس‌ها و کیسه‌های ساخته شده از تور که موجودات زنده خشمگین، تسلیم شده و شگفت‌زده از آنها خیره شده بودند، برخورد می‌کرد. او از بیرون کشیدن یک ماهی کاد چاق از قلاب خمیده یا پاره کردن سبدی پر از موجودات بی‌قرار لذت می‌برد. او مقداری ماهی کاد را بلعید و تماشای تکان دادن و دور شدن دیگران را کرد. او صدها شاه‌ماهی را رها کرد تا از تور ماهیگیری بیرون بیایند، سپس دسته بعدی را با دندان‌هایش گرفت، آنها را گاز گرفت و بلعید و خون و استخوان‌ها را برای آلوده کردن دریا رها کرد. وقتی با قلابی چنان پیچیده و بغرنج مواجه می‌شود که دستکاری آن غیرممکن است، برای استقبال از ماهیگیر به سطح آب می‌آید و اسپری آب را روی لباس‌های او باقی می‌گذارد. وقتی تورهای او را با گره‌های محکم بی‌نظیری می‌بیند، در حلقه‌های بزرگی دور قایقش شنا می‌کند و منتظر تماس او می‌ماند، سپس بلند می‌شود، مانند مارها آب‌بازی می‌کند و می‌خندد.

و بنابراین آنها بازی تغییر قیافه و کشف را انجام دادند. او گفت: «من را بگیر» و ناپدید شد و سایه محو شنلش را در آسمان آبی به جا گذاشت. وقتی خودش را به شکل یک ماهی خال‌مخالی، یک ماهی خال‌مخالی بی‌اهمیت و تنها، درآورد و از دسته ماهی‌ها دور شد، پیدا کردنش سخت بود. پوست ماهی خال‌مخالی یکی از ترفندهای نامرئی بودنش بود. در امتداد پوست صافش، خطوطی از موج‌های آب وجود داشت که از خورشید و سایه، ابر و مهتاب تقلید می‌کردند، همانطور که از میان آب غلیظ پایین می‌رفتند، جلبک‌های دریایی می‌خزیدند و امواج خروشان در حالی که با تکان خوردن فلس‌های آینه‌مانندشان سوسو می‌زدند، می‌لرزیدند. او آنجا بود؛ او این ماهی مرئی و نامرئی بود، و وقتی دختر مارش از میان آب می‌پرید، به تکه‌ای ناپایدار از نور روز یا نور شب تغییر شکل می‌داد که فقط سطح آب را لکه‌دار می‌کرد. او مار را به سمت دسته‌های ماهی خال‌مخالی هدایت می‌کرد، می‌درخشید و سرعت می‌گرفت، و شکل خود را به یک اردک‌ماهی یا شمشیرماهی تغییر می‌داد تا به مار در تعقیبش بپیوندد. دسته‌ی ماهی‌های در حال حرکت، شبیه یک موجود عظیم‌الجثه و شکم گنده به نظر می‌رسیدند که می‌جوشیدند و می‌پیچیدند و از سبز به صورتی، به نیلی و فولادی تبدیل می‌شدند. مار و لوکیِ تغییر شکل‌دهنده، ماهی‌های وحشی را صرفاً برای لذت محض تماشای تغییر شکل‌های دسته‌ی آشفته، به دریا می‌راندند. سپس بارها و بارها شیرجه زدند و دسته را به گروه‌های کوچک و چرخان تقسیم کردند، ماهی‌های سرگردان را گرفتند و بلعیدند و دسته‌ی در حال حرکت را به عقب هل دادند و آن را کامل بلعیدند. مار همیشه گرسنه بود زیرا همیشه در حال رشد بود. مانند عضله‌ی بازوی یک انسان بود، سپس به یک ران محکم تبدیل شد، و با این حال همچنان رشد می‌کرد و متورم می‌شد تا اینکه مانند یک طناب بلند و بزرگ از عضله‌ی خالص شد، که هنگام بالا و پایین رفتن به سطح آب ضربه می‌زد، علف‌های هرز را هنگام شنا کردن خرد می‌کرد و چیزهایی را که در کف دریا رشد می‌کردند، آسیاب می‌کرد.

فک بازش بزرگتر و پهن‌تر شد و دندان‌های وحشتناکش قوی‌تر و تیزتر شدند و با بلعیدن اسکلت‌ها و پوسته‌های موجودات بی‌شماری که زیر آب زندگی می‌کردند، ضخیم‌تر شدند.

او در سراسر جهان، از قطبی به قطب دیگر، یا در اقیانوس‌های داغ زیر آفتاب سوزان، پرسه زده است. او زیر قفسه‌های یخی، به تونل‌ها و شکاف‌های دریایی شنا کرده است، دندان‌های نیش خود را به بال‌های یک آلباتروس شیرجه‌زن چسبانده است، خز درهم‌تنیده یک توله فک چاق را تف کرده است. او در باتلاق‌های حرا، در میان پیچ و خم ریشه‌های رو به رشد در گل و لای شنا کرده است، خرچنگ‌های ویولن‌زن و گل‌خورک‌ها را جمع کرده است، صدف‌ها را در توده‌ای ضخیم از گل، برگ و جلبک دریایی تف کرده است. او در گل و لای دراز کشیده، به بالا خیره شده و به شکل انسان‌هایی که سم را روی سطح می‌ریزند تا ماهی خفه شود، سفت شود و به بالا شناور شود، نگاه کرده است. او حرکات تنبلانه‌ای انجام داده و هم ماهی چاق و هم سم را بلعیده است.

او هرگز از شنا کردن دست نکشید و در مسیر خود با دسته‌هایی از عروس‌های دریایی شناور مواجه شد که کیلومترها امتداد داشتند و چترهای شفاف و ضربان‌دارشان تارهای سمی ظریفی ساطع می‌کرد، اما او همه آنها را بی‌هدف بلعید. سم هیچ آسیبی به او نرساند. اما در کیسه‌هایی پشت دندان‌های نیشش جمع می‌شد؛ مانند جیوه در خونش جریان داشت. او سم خود را به چشمان گرازهای دریایی و فک‌های راهب تف کرد و آنها را کور کرد، که آنها سم را بلعیدند و مواد هضم نشده‌ای را که به آرامی در جریان آب فرو می‌رفت و می‌چرخید، تف کرد. یک بار، او شیرجه زد و یک سفره‌ماهی، هیولایی پهن، صاف و تیره با دم شلاق‌مانند و چشمان نیمه‌پنهان را تعقیب کرد. اما چیزی در حرکت این ماهی باعث شد که بایستد، سرش را برای ضربه زدن کج کرد و ماهی برای لحظه‌ای کوتاه نتوانست شکل زیبای خود را حفظ کند. آن موقع بود که در سایه‌ای تیره و جوهرمانند، مانند یک حجاب، محو شد و سپس به شکل کوسه‌ای کوچک، خندان و به رنگ خاکستری نفتی درآمد، و او دانست که پدرش است.

یک بار، به طور اتفاقی، وقتی از میان جنگل جلبک‌ها عبور می‌کرد، به راندراسیل و باغ‌های زیرآبی در حال رشد آن برخورد کرد. درخت دریایی احتمالاً همیشه در یک مکان نبود؛ مار عظیم‌الجثه بارها از میان لایه‌های علف عبور کرده بود و برگ‌های طلایی، ساقه کهربایی یا ریشه‌های عظیم و محکم آن را ندیده بود. این اولین بار، مار به بزرگی یک آناکوندای باتلاقی بود، طولانی‌ترین و چاق‌ترین آناکوندایی که تا به حال یافت شده است. در نزدیکی راندراسیل، طوفان‌ها سطح آب را در هم کوبیدند. نزدیک راندراسیل، دریچه‌های زیر آب سنگ‌های آتشفشانی قرمز و سرخ و دود سیاه غلیظی را بیرون می‌دادند. اما اینجا همه چیز مثل قبل بود، همه چیز به وفور یافت می‌شد. اسفنج‌ها، شقایق‌های دریایی، کرم‌ها، خرچنگ‌های کوچک و حلزون‌هایی از همه رنگ؛ یاقوتی، گچی، سیاه نفتی، زرد کره‌ای و حلزون‌های دریایی راه راه و خالدار خیره‌کننده و زیبا، ژله را از برگ‌های سرخس می‌مکیدند. صدف آبالون در اطراف ریشه‌های محکم و ثابت راندراسیل، همراه با دسته‌هایی از حلزون‌های صورتی، قرمز، سبز و سفید درخشان، لانه کرده بود. جوجه تیغی‌های دریایی، پوشیده از خارهای ریز و زنده، در خزه‌های ضخیم می‌چریدند و صدها چشم خیره از میان برگ‌های بزرگ سرخس که آنها را در خود جای داده بود، بیرون زده و در جریان‌های آهسته تاب می‌خوردند. بچه مارماهی‌ها مانند سوزن در سارگاسوم مخملی حرکت می‌کردند. یورمونگاند در حالی که تنبل دراز کشیده بود و با لذت نگاه می‌کرد، ماهی‌هایی را که در سارگاسوم ساکن بودند، با دم‌های گوشتی مانند پرچم‌های رنگارنگ که از جلبک دریایی قابل تشخیص نبودند، اما او می‌توانست با چشمان تیزبین و سرسوزنی خود در میان علف‌های هرز آنها را تشخیص دهد، انتخاب کرد. اژدهای دریایی در بیشه‌های لرزان کمین کرده بودند؛ و ماهی‌های جلبک دریایی غول‌پیکر، با بدن‌های تیغه‌دار که شبیه برگ‌های ضخیم خود سرخس بودند. در ارتفاعات بالای آب، موجوداتی از خود جلبک‌ها لانه ساخته بودند. پرندگان دریایی روی بالش‌های خزه‌دار شناور بودند، در حالی که سمورهای دریایی با خز نرم در تخت‌های ضخیم و پوشیده از علف ولو شده بودند، صدف‌های دریایی را در دستان ماهرانه خود می‌چرخاندند و خرده‌های غذا را می‌مکیدند.

برای اولین بار، یورمونگاند با نوعی غم و اندوه به تماشای صحنه ایستاد. او از قبل برای ورود به این بیشه جادویی خیلی چاق و سنگین بود. او مانند تماشاگری بود که از پنجره خیابان نگاه می‌کند و از تاریکی و نمناک به گنجینه‌ای پنهان از درخشش خیره‌کننده نگاه می‌کند. سپس عقب رفت. سر هیولاوارش را خم کرد و رویش را برگرداند. دفعه بعد که درخت را می‌دید، کاملاً تغییر کرده بود.

او بزرگ و بزرگتر شده بود. دیگر به اندازه هیچ ماری نبود. به اندازه یک مصب رودخانه یا جاده‌ای در میان باتلاق‌ها بود. به غذای بیشتری نیاز داشت. کریل‌ها را می‌مکید و مانند یک نهنگ بزرگ، دسته‌های شاه‌ماهی‌های در حال فرار را می‌بلعید. او به درون آب‌های تاریک شیرجه زد. در کف اقیانوس، ماهی‌های مرکب غول‌پیکری به رنگ لاشه و نهنگ‌های عنبر زندگی می‌کردند که آنها را با آرواره‌های بزرگ و سنگین خود تکه‌تکه می‌کردند. او آماده رویارویی با نهنگ‌ها نبود، با این حال گوشت باقی‌مانده یکی از آنها را خورد و همراه با چربی خوش‌طعم آن، کل کلونی‌های ماهی‌های لزج را بلعید که سرشان را به هیولای مرده کوبیدند. او آماده بود تا با ماهی مرکب بلند و جهنده روبرو شود، شاخک‌هایش را بکند و دندان‌های نیشش را در چشمان کم‌رنگش فرو کند، در میان ابری از جوهر در آب تاریک و بی‌نور جرعه جرعه بنوشد و ببلعد.

در همین حال، او با حرص و ولع غذا می‌خورد. حالا از نظر طول و عرض با رودخانه‌ای وسیع قابل مقایسه بود. از کنار یک کوه یخ گذشت و خود را در حال تعقیب یک هیولای مرموز و لرزان یافت که معلوم شد خودش است - خودش. سر صافش که زمانی صاف بود، زبرتر و ناهموارتر می‌شد. او دسته‌ای از نهنگ‌های قاتل را تعقیب می‌کرد که دسته‌ای از دلفین‌ها را تعقیب می‌کردند و همگی در آب سرد امواج منحنی ایجاد می‌کردند. یکی از نهنگ‌های قاتل که کمی از دسته‌اش منحرف شده بود، به طور غیرمعمولی براق و صیقلی بود، سیاه و سفید، مانند مرمر خیس. به نظر می‌رسید دهان عظیمش می‌خندد، و می‌خندید، و چشمانش تمسخر می‌کرد، که بعید بود. شیطان و دخترش به یکدیگر سلام کردند، دختر با تکان دادن تاج مارمانندش، و شیطان با هیس کردن، کلیک کردن و کوبیدن دیوانه‌وار دمش.

نهنگ و مار با هم شکار می‌کردند. آنها ماهی‌های بزرگی مانند ماهی کاد چاق، کند و تنبل، و برخی به بزرگی انسان را صید می‌کردند. آنها حریص بودند و جگر و تخم ماهی را درمی‌آوردند و باله‌ها و استخوان‌ها را باقی می‌گذاشتند. شاید هیجان‌انگیزترین گونه برای تعقیب، ماهی تن باله آبی با خون گرم، پوست صاف، سرعت برق‌آسا، چشمان درخشان و زره بنفش و مرواریدی‌شان بود. آنها با تله‌های انسانی که برای این هیولاها گذاشته شده بود، مواجه شدند؛ تورهای وسیع با ورودی‌ها، گذرگاه‌ها و محفظه‌های داخلی پیچیده که به یک جهت منتهی می‌شد: کشتارگاه. آنها این محفظه‌ها را با دندان‌های نیش، دندان‌ها و عضلات از هم جدا می‌کردند و از هجوم ماهی‌های آزاد شده لذت می‌بردند، به یکدیگر لبخند می‌زدند و دیگران را می‌بلعیدند. آنها دسته‌ها را رهبری می‌کردند و ماهی‌ها را در دو طرف بدنشان جمع می‌کردند. آنها فک‌ها را مانند نهنگ‌های قاتل شکار می‌کردند. هیولای سیاه و سفید خندان برای بررسی محیط اطرافش بالا می‌پرید، در آب صاف می‌ایستاد، سپس دم خود را بالا می‌برد و به آب می‌کوبید. آب‌های متلاطم، فک‌هایی را که از خرچنگ‌ها تغذیه می‌کردند و فک‌های پلنگی را که روی صخره‌های صاف آفتاب می‌گرفتند، به دهان باز مار دریایی می‌برد.

آنها با هم بازی می‌کردند، اما بازی‌هایشان به خون و خفگی ختم می‌شد.

در تمام این مدت، به رشد خود ادامه داد. به بلندی یک ارتش خزیده در خشکی و به پهنای غارهای زیر آب، در اعماق تاریکی، شد. زمان بیشتر و بیشتری را در تاریک‌ترین اعماق، دور از نور خورشید، جایی که غذا کمیاب بود و به طرز عجیبی با قرمزهای درخشان و آبی‌های کبالت روشن می‌شد، گذراند. با رشته‌کوه‌هایی در آب مواجه شد که دودکش‌ها و ستون‌های گاز داغ از آنها فوران می‌کرد. میگوهای سفید شفافی را که آنجا بودند، می‌مکید و کرم‌های مژه‌دار را از شکاف‌هایش بیرون می‌کشید. هیچ موجودی آمدنش را ندیده بود، و این به این دلیل بود که آنقدر عظیم بود که حواس آنها نمی‌توانست اندازه‌اش را تخمین بزند یا پیش‌بینی کند. به اندازه زنجیره‌ای از شعله‌ها بود و صورتش به بزرگی جنگلی از جلبک دریایی بود، پوشیده از چیزهایی که به زائده‌هایش چسبیده بودند: پوست، استخوان، صدف، قلاب‌های گم‌شده و نخ‌های ماهیگیری ساییده. خیلی سنگین بود. از میان لایه‌هایی از مرجان‌های صورتی، سبز و طلایی خزید، موجودات را له کرد و سطحی پودری، گچی و شبح‌وار از خود به جا گذاشت.

۸. یک گاو نر ماهی می‌گیرد.

روزی از اعماق دریا بیرون آمد و سری به زشتی سر خودش دید؛ سری شاخ‌دار با چشمان شیشه‌ای شفاف و گردنی خونین، سری با پیشانی کلفت و سوراخ‌های بینی پهن. خودش را بالا کشید، مثل نهنگ قاتلی که برای دیدن قد علم می‌کند، تاب خورد و آن را قورت داد. در گلوی گاو نر قلاب سنگینی بود که برای آویزان کردن گلدان استفاده می‌شد. قبل از اینکه فرصت کند آن را ببیند، آن را قورت داد. قلاب با شدت کشیده شد، کشیده شد و سر مرده بالا آمد، و به دنبال آن سر مار، با سرعت روی سطح دریا افتاد و فواره‌ای از اسپری بدبو به هوا فرستاد.

یک قایق ماهیگیری آنجا بود، مثل خیلی از قایق‌هایی که ناخواسته هنگام بازی خراب کرده بود. روی عرشه یک غول یخی عظیم، خاکستری، نقره‌ای و آبی، با موهای یخی عظیم و آویزان و ریش خاکستری بزرگ و در حال رشد، قرار داشت. قلاب و نخ و سر یک گاو نر، صورتی به درندگی خودش، با چشمانی قرمز که زیر ابروهای پرپشتش برق می‌زدند، تاجی از موهای آتشین و ریشی قرمز و شعله‌ور، به نخ ماهیگیری متصل بود. ثور، خدای رعد و برق، او را با نخ و عصا بالا می‌کشید. او مدام بالا می‌آمد، بالاتر و بالاتر، مانند دکل قایق. دهان دردناکش را روی طعمه گذاشت و کشید. عصا قوس برداشت و تاب خورد. خدا محکم نگه داشت و قایق در آب تلوتلو خورد. مار یال گوشتی‌اش را تکان داد و با صدای سمی هیس کرد. خدا با خشم خیره شد و مدام می‌کشید. غول گفت: «کارمان تمام شد.» آسمان تاریک شد، ابرها به صورت تپه‌ای سیاه روی هم انباشته شدند و مار پیچ و تاب خورد و هیس کشید. خدا محکم ایستاد، در حالی که رعد و برق پوشش ابر را شکافت. هیچ چیز مار را تا این حد آزار نداده بود. به سطح دریا برخورد کرد و ناله کرد. نخ، عصا را خم کرد، اما رون‌های قدرتمند آن را ثابت نگه داشتند.

غول که نامش هیمیر بود، از قایق متلاطم عبور کرد، یک چاقوی شکار بزرگ بیرون آورد و با ضربه‌ای محکم به قلاب ماهیگیری زد. مار جا خورد و غرق شد. خدا، با خشم، چکش دسته کوتاه خود را برداشت و آن را به سمت سر مار پرتاب کرد. چکش محکم و قوی کوبید. خون غلیظ و تیره‌ای به دریا فوران کرد. چکش در آب تیره افتاد و مار به دنبالش دوید. هیمیر با لحنی خشن گفت که ثور از این ضربه پشیمان خواهد شد و خدا مشت خود را به سر سنگی مار کوبید و غول را از قایق به پایین انداخت. خدا به سختی به سمت ساحل شنا کرد. مار خود را به صخره‌ها می‌کشید و سعی می‌کرد قلاب و قلاب را از بدنش بیرون بکشد. او سر مرده را تف کرد و دهان بزرگ و خمیده‌اش را به صخره‌های تیز کوبید و قلاب از دهانش بیرون آمد و تکه‌های سیاه و پاره شده را از گلویش بیرون کشید.

مار پس از این رویارویی خونین، خشمگین‌تر هم شد. وحشیانه‌تر کشتار می‌کرد، تخته‌های قایق را می‌شکست و جنگل‌های دریایی را از ریشه می‌کشید تا خشم تب‌آلود خود را ارضا کند. بعدها، با نور طلایی و کهربایی‌اش، ریشه‌های محکمش که عمیق ریشه دوانده بودند و تنه عظیمش که توسط بالشتک‌های هوایی در کیسه‌های هوایی که زیر نوارهای خزه‌دار قرار داشتند، پشتیبانی می‌شد، از راندراسیل در جنگل جلبک‌ها عبور کرد - نه جایی که قبلاً بود - با این حال، قبلاً آن را دیده بود و خوشحال شده بود. اکنون با قصد کشتار و نابودی نزدیک شد. نه ماهی‌های تیغه‌دار، نه اسب‌های دریایی، نه سمورهای باریک، نه مرغ‌های دریایی لانه‌ساز، نه ستاره‌های دریایی تاج‌دار، نه جوجه تیغی‌های دریایی خاردار، نه عروس‌های دریایی کوچک، نه مارهای دریایی ظریف، نه حلزون‌های حلزونی و نه حلزون‌هایی که به جلبک‌های دریایی چسبیده بودند، از دست او در امان نمانده بودند. آرواره‌های عظیمش برگ‌های جلبک دریایی سرخس‌مانند را درید، یال آن را به چپ و راست تکان داد و کل کلونی‌های دریایی را نابود کرد، تا اینکه به تنه راندراسیل رسید و آن را زخمی کرد. بازوهای ژولیده و پاره پاره در آب آویزان بودند و پیچ و تاب می‌خوردند. تمام مکان پوشیده از کدورت و پر از گرد و غبار غلیظ بود.

او همچنان سفر می‌کرد و بدن عظیم خود را بر روی صخره‌های مرجانی و کلونی‌های صدف‌ها می‌کوبید و هر چیزی را که می‌دید، خرد و آسیاب می‌کرد. روزی، در آب‌های تاریک، جسمی را دید که در هم جمع شده بود و تکان می‌خورد و می‌لرزید، و آن را نهنگی عظیم، شاید زخمی، و دراز کشیده بر بستر دریا پنداشت. یورمونگاند، که هنوز حالش بد بود، به جلو خم شد و شیرجه زد تا به او حمله کند. درد شدید بود و در سراسر خشکی پخش می‌شد و سپس به مغز نرمی که جمجمه عظیمش را در خود جای داده بود، برمی‌گشت. او به دم خود حمله کرد. یورمونگاند عظیم مانند کمربندی به دور خشکی پیچیده شده بود. او فکر می‌کرد که برای همیشه در بستر دریا جمع می‌شود و استراحت خواهد کرد. جایی که دراز کشیده بود، اعماقی متراکم، خالی و متروک، به سیاهی بازالت بود. سرش را بالا آورد و شروع به کشیدن بدن عظیم خود کرد، سپس شنا کرد و بدنش را در چین‌های بلندی جمع کرد. اما اگر قرار بود استراحت کند، ترجیح می‌داد در آب‌های سرشار از زندگی استراحت کند، روی تخت‌هایی از مروارید و مرجان دراز بکشد، جایی که دسته‌های ماهی برای بلعیدنش شنا می‌کردند، جایی که سایه‌های کشتی‌ها روی سطح آب می‌رقصیدند، جایی که جلبک‌های زنده برای استراحت سرش وجود داشت، جایی که غذای بیشتر و بیشتری برای ارضای اشتهای سیری‌ناپذیرش وجود داشت.

۹) «بالدر»

کودک لاغر اندام خیلی به بالدر زیبا فکر می‌کرد. او خدایی بود که محکوم به مرگ بود، و به هر حال، این چیزی بود که کتاب در مورد او می‌گفت. به همین ترتیب، نقاشی مسیح که با حیوانات صحبت می‌کرد، و هیکل سفید و زیبایش که مانند طلا می‌درخشید، خدایی را به تصویر می‌کشید که محکوم به مرگ بود. اما این خدا دوباره زنده می‌شد تا زندگان و مردگان را قضاوت کند. یا حداقل به او گفته شده بود. آسگارد و خدایان شامل بخش‌های توضیحی و تفسیرهایی بود که در آن نویسنده آکادمیک آلمانی آن، اسطوره‌های مربوط به خورشید و گیاهان را مورد بحث قرار می‌داد. خورشید در انقلاب زمستانی در تاریکی ناپدید می‌شد. گیاهان آنقدر کوچک می‌شدند که فقط ریشه‌های سخت آهنین آنها در زیر سطح زمین باقی می‌ماند و آب‌ها مانند سنگ می‌شدند، همانطور که در سرودها می‌خواندند. داستان‌ها بازگشت بهار، درخشش خورشید در آسمان، رشد برگ‌ها و چمن‌های سبز روشن جدید را جشن می‌گرفتند.

بالدر رفته بود، اما برنگشته بود. دخترک لاغر در ذهن جوانش چیزهایی را که رفته بودند و برگشته بودند، و چیزهایی را که برنگشته بودند، فهرست می‌کرد. پدرش، با موهایی که مثل شعله می‌درخشید، در بادبادکش زیر آفتاب سوزان آفریقا پرواز می‌کرد و او در اعماق وجودش می‌دانست که او دیگر برنمی‌گردد. او این را تا حدودی به خاطر چیزی می‌دانست که به طور مشخص گفته نمی‌شد، مثلاً وقتی در کریسمس، خانواده لیوان‌های کوچک سیب را بالا می‌آوردند، برای پدرش می‌نوشیدند و به بازگشت او در کریسمس بعدی امیدوار بودند. داستان‌هایی وجود داشتند که به جای اینکه بی‌پایان دور هم جمع شوند، به پایان می‌رسیدند و داستان خدای زیبا یکی از آنها بود و دخترک لاغر آن را رضایت‌بخش، هرچند افسرده‌کننده، می‌دانست. خواندن و دوباره خواندن این داستان‌ها در تمام اوقات سال، به آنها نوعی تکرار ابدی داده بود. با وجود این تکرار، هر بار به پایان می‌رسیدند، اما او دوباره آنها را شروع می‌کرد.

از همان ابتدا فهمیدم که این خدایان هم ترسناک و هم ترسناک هستند. آسگارد توسط دیوارهای دفاعی احاطه شده بود و نگهبانان مراقب آن بودند. در آسگارد حس انتظار مرگ و نابودی وجود داشت. ایدون زیبا در سایبانی سبز در میان شاخه‌های تنومند ایگدراسیل زندگی می‌کرد و به خدایان سیب جوانی و قدرت می‌داد. روزی، همانطور که داستان گفته بود، ایدون بدون هیچ دلیلی از درخت ناپدید شد. شاخه‌های ایگدراسیل در جایی که ایدون زمانی استراحت می‌کرد و لبخند می‌زد، پژمرده و ضعیف شدند. پرندگان دیگر آواز نمی‌خواندند. و چاه اودرییر، آب سرد و تاریک زندگی که توسط اسکاندیناویایی‌ها محافظت می‌شد، به گودالی راکد تبدیل شده بود.

اودین، کلاغ خود، هوگین (فکر) را فرستاد تا بفهمد ایدون کجاست. پرنده بزرگ پرواز کرد و در تاریکی، در سرزمین الف‌های تیره‌پوست فرود آمد، جایی که با دو پادشاه کوتوله‌ها، داین، که نامش به معنی مرده است، و تارین، که نامش به معنی جسد است، صحبت کرد. آنها در خواب عمیقی بودند و نمی‌توانستند بیدار شوند، اما کلماتی از نابودی، تاریکی، تهدید و پایان را زمزمه می‌کردند. کلاغ با کلمات مرموز بازگشت. آسمان بر گینونگاگپ در حال سقوط بود. همه چیز در حال فروپاشی بود، جایی که گرداب‌های هوا می‌چرخیدند و به این سو و آن سو می‌رفتند. اما ایدون در زیر ریشه‌های افتاده درخت زبان گنجشک خاکستری در لانه غول باستانی، ناروی، پدر سیاه شب، دراز کشیده بود. خدایان رفتند و او را در آنجا، ساکت و لرزان یافتند. آنها او را در پوست گرگ سفیدی پیچیدند و پیشانی‌اش را پوشاندند تا شاخه‌های زنده‌ای را که از او افتاده بود نبیند. او آرام و آسوده بود. الهه از اورد، نورس، که در لبه دیگ خرد ایستاده بود، پرسید. چه چیزی تغییر کرده بود؟ آیا زمان و مرگ برای آنها دام گذاشته بودند؟ آیا خودشان تغییر کرده بودند؟ ایدون در پوست سفیدی که او را در بر گرفته بود، می‌لرزید، در حالی که اورد باستانی، در ردای سیاه نازکش، مانند کوتوله‌های خواب‌آلود و سنگین از خواب به نظر می‌رسید. آنها نمی‌توانستند پاسخ دهند، اما رودخانه‌هایی از اشک می‌ریختند که از چشمانشان سرازیر می‌شد و دستانشان را خیس می‌کرد. قطرات عظیم اشک که یکی یکی فرو می‌ریختند، متورم می‌شدند و می‌ترکیدند؛ مانند آینه‌هایی که خدایان پرسشگر فقط انعکاس چهره‌های مضطرب خود را در آنها می‌دیدند، همه چیز ناگهان کند و بی‌حرکت شد، سپس سرعت گرفت و به سمت پایان هجوم آورد.

خواب بر بالدرِ روشن نیز غلبه کرد. او مانند موجوداتی که به خواب زمستانی می‌روند و نمی‌توانند بیدار شوند، سست و بی‌رمق بود و در دنیای رویاها، خواب‌آلود دراز کشیده بود. او خواب گرگ خون‌آلود را می‌دید که از بند جادویی که او را بسته بود، رها می‌شد و شمشیر را بین آرواره‌های عظیمش بر گلویش می‌کوبید. او خواب مار میدگارد را می‌دید که جهان را از هر طرف می‌پیچید، چین‌های پیچیده‌اش را می‌گستراند و از امواج بالا می‌رفت و زهر تف می‌کرد. او خواب هل و تالارهای تاریکش، چهره نیمه‌زنده و نیمه‌مرده‌اش، تاج رنگ‌پریده‌اش و جامی را می‌دید که برای او آماده کرده بود، وقتی که زمان آمدن و نشستن در کنارش فرا می‌رسید. کودک لاغر می‌دانست که بیشتر رویاها ضعیف و شکننده هستند و اگر خواب‌آلوده بخواهد، می‌توانند توسط او در هم شکسته شوند. آنها همچنین می‌توانستند به نمایشی شبیه به یک جعبه دنیوی یا یک پازل تبدیل شوند که در آن خواب‌آلوده به یک تماشاگر صرف تبدیل می‌شد، بدون هیچ تهدیدی. اما خواب‌هایی وجود دارند که واقعاً خفه‌کننده و وحشتناک هستند و از دنیایی که خواب‌بیننده در آن بیدار می‌شود، واقعی‌ترند. آن‌ها سنگین، خفه‌کننده و آکنده از آسیب و تهدید به عذاب قریب‌الوقوع هستند و در آن‌ها خواب‌بیننده قربانی یک آسیب اجتناب‌ناپذیر است.

او در زمان جنگ خواب‌هایی از این دست می‌دید. گاهی اوقات خواب‌های احمقانه‌ای بودند. او بارها خواب می‌دید که «آلمانی‌ها» زیر تخت فلزی‌اش پنهان شده‌اند و مرتباً پایه‌های آن را اره می‌کنند تا بتوانند او را بگیرند و با خود ببرند. او می‌دانست که آنها آنجا هستند، حتی پس از اینکه از خواب بیدار شد و فهمید که این یک خواب پوچ بوده است. ایستگاه‌های اتوبوس و کافه‌ها پوسترهایی داشتند که کلاهخودهای خاکستری را نشان می‌دادند که زیر نیمکت‌ها و میزهای چای چمباتمه زده بودند، استراق سمع می‌کردند و آماده حمله بودند. اگر آنها می‌آمدند، دنیا به پایان می‌رسید، اما او تصور نمی‌کرد که آنها در حالی که بیدار است، بیایند.

او همچنین خواب دید که والدینش را برده و در سوراخی در وسط جنگلی تاریک، به نام جنگل آهن، بسته‌اند. والدینش در میان سرخس‌های مرده و گل، بسته و درمانده افتاده بودند. آلمانی‌های مرموز با کلاهخودهای خاکستری با انرژی حرکت می‌کردند و با فلز و طناب کارهایی انجام می‌دادند که او نمی‌توانست بفهمد. خود کودک بالای لبه‌ی سوراخ پنهان شده بود و به زندانیان وحشت‌زده نگاه می‌کرد و او حتی نمی‌خواست بداند آلمانی‌ها قرار است چه کاری انجام دهند. کودک لاغر فهمیده بود که چیزی که ترسناک بود این بود که والدینش باید درمانده باشند. و او معتقد بود که این شکافی در دیوار محافظی بود که دوران کودکی متعارف او را احاطه کرده و از آن محافظت می‌کرد. او خواب چیزهایی را می‌دید که نمی‌دانست؛ او خواب می‌دید که والدینش ترسیده و مشکوک هستند. او کودکی متفکر بود و این مشکل را حل کرد. برخلاف اکثر موارد دانش، که هم قدرتمند و هم لذت‌بخش بود، در این مورد دانش به او آسیب رساند.

او از خود پرسید که آن آلمانی‌های مهربان و خردمندی که «آسگارد و خدایان» را نوشتند، با هدف اعلام‌شده‌ی جمع‌آوری «داستان‌ها و باورهای آلمانی ما» چه کسانی بودند؟ صدای راوی که تخیل او را تسخیر کرد و با چنین تدبیری تفاسیر را پیشنهاد داد، صدای چه کسی بود؟

۱۰) «فریگ»

فریگ، الهه، سفر خود را آغاز کرد تا هر آنچه در زمین، آسمان و اقیانوس‌ها است را سوگند دهد که به بالدر آسیبی نرساند. ویراستار آلمانی در آسگارد و خدایان، از کتاب اِدا ایسلندی نوشته اسنوری استورلوسون نقل قول کرده است. فریگ، کودک لاغر اندامی که خوانده بود، وعده‌های جدی دریافت کرد که بالدر از آتش، آب، آهن، تمام فلزات، سنگ‌ها، خاک، درختان، بیماری‌ها، حیوانات، پرندگان، سم و مارها آسیبی نخواهد دید. کودک لاغر اندام سعی کرد صحنه آن سوگند را تصور کند. فریگ در کتاب به عنوان زنی قد بلند، با ابهت و قدرتمند به تصویر کشیده شده بود، با تاجی بر سر که از آن موهای رنگ‌پریده و روانش که در باد تاب می‌خورد، بیرون زده بود. او یک زیرپوش تنگ، دامن مناسبی و صندل‌های سبک یونانی با بندهای چرمی پوشیده بود که با بقیه لباسش مطابقت نداشت. آیا او با کالسکه سفر کرده بود یا پیاده؟ تخیل بصری کودک لاغر اندام او را به درک واقعی چیزها سوق می‌داد، این طبیعت او بود.

او الهه را در ارابه‌اش تصور می‌کرد که با عجله آسمان را می‌شکافد، ابرها را که نمایانگر ذهن یمیر غول بودند، و صاعقه‌های چنگال‌دار، تگرگ، کولاک و سیل را صدا می‌زند و از آنها التماس می‌کند که به پسرش آسیبی نرسانند. کودک لاغر اندام تصور می‌کرد که همه این موجودات لحظه‌ای از هجوم، خروش و خشم خود دست کشیده‌اند و تسلیم اراده او شده‌اند و دیگر کاری نمی‌کنند. با این حال، کودک لاغر اندام در خیال خود، الهه را نیز در حال راه رفتن روی پاهایش می‌دید. بیشتر اوقات، او در مسیرهای شیب‌دار احاطه شده توسط کوه‌های بلند و ناهموار قدم می‌زد - همان منظره‌ای که شاهد هرج و مرج باشکوه صخره‌ها در دوران گذشته بود و همانطور که کتاب آلمانی توصیف کرده بود، انسان‌ها ابتدا خدایان و غول‌های یخی، هرمیترها، را از آن آفریده بودند. الهه، که توسط هاله ای از نور طلایی درخشان احاطه شده بود، شجاعانه به همه این سازندهای وحشی خطاب کرد و از آنها التماس کرد که به پسرش آسیبی نرسانند. بار دیگر، التماس او با لحظه‌ای از سکون و رضایت پاسخ داده شد. الهه با عجله به پایین‌ترین نقطه در اعماق کوهستان، به غارهای تاریک زیرزمینی رفت، جایی که اژدهایان و کرم‌های غول‌پیکر ریشه‌های درخت زبان گنجشک خاکستری را می‌جویدند. او نه تنها با هیولاها، بلکه با دیوارهای درخشان غار، با دانه‌های سنگ آهک و بازالت، با رگه‌های آهن، قلع، سرب، طلا و نقره که به طرز پیچیده‌ای در سنگ‌ها تنیده شده بودند، نیز صحبت کرد. او همچنین با گودال‌های پر از گدازه‌های قرمز جوشان و سنگ‌های بخارآلود و جوشان سنگ پا صحبت کرد. او با یاقوت کبود، الماس، لعل، زمرد و یاقوت سرخ صحبت کرد. کودک لاغر اندام، در وجد تخیل خود، می‌توانست زمزمه، جیرجیر، تق‌تق و پیمان بستن همه این اشیاء بی‌جان را بشنود. همه چیز گرد هم آمده بود تا بخشی از یک واحد را تشکیل دهد و این دنیا به بالدر زیبا آسیبی نمی‌رساند.

گاهی اوقات کودک لاغر اندام حیوانات را در ردیف‌های منظمی تصور می‌کرد که ایستاده‌اند، گویی در راه کشتی نوح هستند، یا همانطور که در روزهای خلقت بوده‌اند. حیوانات پوشیده از موهای صاف و براق بودند و لب‌های بالایی‌شان با غرشی بالا می‌رفت و دندان‌های نیش موج‌دارشان را نمایان می‌کرد. پلنگ‌های سیاه، پلنگ‌های خالدار، کفتارهای راه راه، شیرهای در حال تاب خوردن، ببرهایی با چشمانی که مانند شعله‌های فروزان برق می‌زدند، روباه‌های جهنده و البته گرگ‌ها، گرگ‌های خاکستری، همه آنها در رابطه‌ای با دشمن خیالی بودند، چه او را به عنوان طعمه تعقیب می‌کردند و چه در اتحاد با او. همه آنها قول دادند، و به همراه آنها میمون‌های جنگلی - میمون‌های ناله‌گر - و پلاتیپوس با دندان‌های تیزش، و خرس‌ها، چه آنهایی که در مناطق برفی و چه آنهایی که در جنگل‌ها زندگی می‌کردند، با چهره‌های دوستانه‌شان که درندگی‌شان را پنهان می‌کرد، همه اینها قول دادند، و به همراه آنها شکارچیانی که در پرچین‌ها ساکن بودند - راسو، قاقم، گورکن، خدنگ و حشره‌خوار. این موجوداتی که قول می‌دادند هیچ وجه مشترکی با خرگوش‌ها و سنجاب‌های ظریفی که در فضای باز به آن معلم الهی گوش می‌دادند، نداشتند. آنها بی‌رحم، درنده و وحشی بودند، و هم شکارچی و هم شکار می‌شدند، و با این حال کار خود را متوقف کردند تا به الهه قولی بدهند، که با اطمینان از قول، آهی کشید و به راه خود رفت. پرندگان نیز قول‌های خود را دادند؛ عقاب‌ها، شاهین‌ها، بادبادک‌ها، زاغ‌ها و زاغی‌ها، در کنار خفاش‌هایی که مانند پوست تا شده در غارها آویزان بودند، با دهان‌های کوچکشان خون می‌نوشیدند.

دختر لاغر اندام با تصور مارها به خود می‌لرزید. او یک بار دیده بود که پوست مار از بدن الماس‌شکلش جدا می‌شود. مارها نیش‌هایشان را بیرون می‌افکندند، هیس هیس می‌کردند و قول می‌دادند، از جمله مار کوچک، بانوی بزرگ جنگل، افعی خشمگین سمی، کبرا، مارهای گزنده، تف‌انداز و زنگی، و مارهای عظیم الجثه جنگل، مانند مار بوآ و آناکوندا. مارهای دریایی چنبره زده، پوستشان در برابر دریای درخشان برق می‌زد، حیوانات دریایی درنده، مانند تمساح‌ها و تمساح‌های باتلاقی، و ماهی‌ها، مانند کوسه‌های نرم، نهنگ‌های قاتل بازیگوش، ماهی مرکب غول‌پیکر، عروس دریایی نیش‌دار، و دسته‌های ماهی تن و ماهی کاد. و هنوز تعداد بی‌شماری از موجودات، حتی آن‌هایی که در «شکاف نابودی» بودند، قول‌های خود را می‌شکستند. موجوداتی که به سختی می‌توان آنها را مضر دانست، مانند صدف، گوش‌خیزک، شقایق‌های دریایی در جنگل‌ها و صخره‌های مرجانی، حتی چمن و صدها گونه علف هرز. و همه گیاهانی بودند که به نظر مضر نمی‌آمدند یا از نظر ظاهری جذاب و از نظر اثر کشنده بودند، مانند گیاه کشنده‌ی گرس، لپه‌ی بنفش پررنگ با جوانه‌های زرد روشن آویزان از آن، قارچ آمانیتا فالوئیدس پر زرق و برق، قارچ اسبی و قارچ مگس‌خوار.

اسنوری در میان درختان و حیواناتی که نام برد، به بیماری‌ها نیز اشاره کرد. چگونه می‌توانست بیماری‌ها را وادار به سوگند خوردن برای آسیب نرساندن کند؟ کودک لاغر به شدت از آسم رنج می‌برد، که او را در رختخواب نگه داشته و دایره‌المعارف‌ها و آسگارد و خدایان را می‌خواند. او آسمی را که در بدنش ساکن بود، موجودی عجیب و مزاحم تصور می‌کرد و این درست بود. او آن را موجودی ضعیف و سفید خالص تصور می‌کرد که بدن انگلی خود را در ریه‌های بدبخت و سر گیجه‌اش پخش می‌کند، گویی ریشه‌هایی دارد که از میان یک ساختمان سنگی عبور می‌کند، یا گویی موجودی مرتبط با پیتون و انجیر خفه‌کننده است. بیماری‌اش او را مجبور کرده بود که یاد بگیرد چگونه بنشیند، چگونه دراز بکشد و چگونه قفسه سینه‌اش را بگیرد تا بتواند آن را در آغوش بگیرد. او فرج را تصور می‌کرد که با اصرار با او صحبت می‌کند - از او التماس می‌کند که به پسرش آسیبی نرساند - و لحظه کوتاهی را که او دست خود را شل می‌کند و قول می‌دهد این کار را انجام دهد. او همچنین چهره‌های خشن سرخک و آبله را تصور می‌کرد: تیز و حریص، اما همچنان آن قول را می‌داد. سرخک پوستش را فرا گرفته بود و گرمای سوزانی از خود ساطع می‌کرد. آبله به صورت تاول‌های داغ و سوزان روی پوستش ظاهر شده بود. با این حال، این بیماری‌ها به فرج قول داده بودند که به پسرش آسیبی نخواهند رساند.

همه چیز زیر پرچم این توافق‌ها گرد هم می‌آمد. سطح زمین مانند یک پارچه ابریشمی فوق‌العاده یا یک تکه ملیله‌دوزی نفیس بود که قسمت زیرین آن از نخ‌های متصل و بافته شده با الگویی پیچیده ساخته شده بود. کودک در طول بهار و تابستان در مسیر مدرسه از میان مزارع عبور می‌کرد. مزارع گندم که با گل‌ها احاطه شده بودند، پر از خشخاش قرمز، گل‌های ذرت آبی، گل‌های مینا سفید بزرگ، آلاله، همیشه بهار، آلاله، آرنوسرس و پیچک برگ گرد بودند. همچنین فرفیون برگ پهن، گزنه قرمز، کیسه چوپان، شمعدانی و جعفری برداشت وجود داشت. در چمنزارهای بلند مراتع، هالی کالیفرنیایی، ارکیده و چوب شور چوپان وجود داشت.

زیر زمین، کرم‌ها مشغول بودند؛ هزارپاها می‌دویدند، دم‌فنرها رشد می‌کردند و انواع سوسک‌ها نقب می‌زدند و تخم می‌گذاشتند. کرم‌های ابریشم و کرم‌های کوچک به خود می‌پیچیدند، برخی توسط پرندگان کوچک و موش‌های درو خورده می‌شدند، برخی دیگر به طرز معجزه‌آسایی به پروانه تبدیل می‌شدند، سفید و طلایی، بنفش و قهوه‌ای، آبی روشن، آبی کم‌رنگ، سبز نعنایی، با خطوط و حاشیه‌های روشن و چشمانی که بر بدن‌های سیاه مخملی قرار داشتند، می‌درخشیدند. چکاوک‌ها از مزارع ذرت پرواز می‌کردند و در اوج آواز خواندن اوج می‌گرفتند. سلیم‌های نعل‌زن در آسمان فرود می‌آمدند و صدای خاص خود را به گوش می‌رساندند. کودک لاغر اندام کتاب‌هایی در مورد پرندگان و کتاب‌هایی در مورد گل‌ها داشت و متوجه همه آنها شد؛ گنجشک درختی، سهره، سسک، چکچک، جیجاق، توکا. آنها می‌خوردند و خورده می‌شدند، این حقیقت بود. آنها با چرخش زمین محو و ناپدید می‌شدند، سپس دوباره در انقلاب زمستانی برمی‌گشتند. آنها همیشه برمی‌گشتند، برخلاف بالدر که با وجود تمام وعده‌ها، محکوم به مرگ بود. اگر پدر کودک لاغر برنمی‌گشت، بالدر هم هرگز برنمی‌گشت.

هیچ اثری از درخواست فریگ از انسان‌ها برای آسیب نرساندن به پسرش وجود ندارد. شاید آنها همیشه در برابر خدایان ناتوان بوده‌اند. شاید آنها بی‌ارزش بوده‌اند یا در داستان دیگری وجود داشته‌اند. انسان‌ها نه بخشی از تار و پود پر زرق و برق داستان بوده‌اند و نه از نقش برجسته‌ها و نقوش برجسته آن.

کودک لاغر اندام می‌دانست که نمی‌توان به قولش عمل کرد. چیزی، جایی، حتماً گم و فراموش شده است. داستان‌ها اجتناب‌ناپذیرند. در این مرحله از هر داستانی، هر طور که تمام شود، حتماً چیزی اشتباه پیش می‌رود، چیزی باید از مسیر خود منحرف شود. حتی خدایان هم فرصت نمی‌کنند اقدامات احتیاطی بی‌نقص، مطمئن و «کامل» انجام دهند. همیشه یک روزنه، یک لغزش، یک بخیه که درست جا نمی‌افتاد، یا لحظه‌ای خستگی یا بی‌توجهی وجود داشت. الهه از «همه چیز»، همه چیز، التماس کرد و قول گرفت که به پسرش آسیبی نرساند. با این حال، طرح داستان حکم می‌کرد که او ناگزیر آسیب خواهد دید.

خدایان اتحاد خاک، هوا، آتش، آب و تمام موجوداتی که در این عناصر زندگی می‌کنند را جشن گرفتند. همانطور که انتظار می‌رفت، آنها با جنگ و فریاد جشن گرفتند. آنها درگیر دعواهایی می‌شدند که معمولاً در دعواهای مدرسه‌ای اتفاق می‌افتد، جایی که همه بر سر یک قربانی بی‌دفاع متحد می‌شوند، اما در این مورد، قربانی دعوا بالدر زیبا بود؛ او آنجا ایستاده بود، آرام، با غرور خاصی به مصونیتش در برابر آسیب. آنها انواع چیزها را به سمت او پرتاب می‌کردند، هر چیزی که می‌توانستند به دست آورند. چوب، چماق، سنگ، تبرهای سنگی، چاقو، خنجر، شمشیر، نیزه، و در نهایت ثور حتی پتک رعدآسای خود را به سمت او پرتاب کرد. آنها با لذت تماشا می‌کردند که این چیزها مانند کنده‌های بی‌ضرر و جهنده به سمت صاحبانشان با ظرافت می‌دویدند. و هر زمان که آنها را به سمت خود پرتاب می‌کردند، آنها را محکم‌تر، ضخیم‌تر و سریع‌تر پرتاب می‌کردند. بازی خوبی بود. بهترین بازی تاریخ بود. خدایان می‌خندیدند و لبخند می‌زدند و مدام چیزهایی را به سمت او پرتاب می‌کردند و آنها همچنان ادامه می‌دادند.

پیرزنی به دیدن فریگ آمد که در قصرش، فینسالیر، بود. فریگ انگار نمی‌دانست او کیست یا از کجا آمده است. او فقط یک پیرزن معمولی بود. در واقع، اگر از نزدیک نگاه می‌کردید، می‌دیدید که او یک پیرزن تقریباً بی‌نقص است، با چین و چروک‌هایی که صورت و گردنش را پوشانده بود و شنلی بلند که چین‌های درهم‌تنیده‌اش روی لباس تیره‌اش افتاده بود و او را به نمادی از پیرزن تبدیل می‌کرد. اگر پیرزن به شما نگاه می‌کرد - حتی اگر ملکه آسیر بودید - دیگر نمی‌توانستید تحمل کنید که به چشمان خاکستری سردش نگاه کنید، اما می‌دانستید که باید با او صحبت کنید. او چنان نیازی را در کسانی که او را می‌دیدند برمی‌انگیزد، گویی آن نیاز باعث شده بود که او به شکل یک پیرزن درآید. این زن بدون شک لوکیِ تغییرشکل‌دهنده بود که از جادوی خود برای تسخیر ذهن‌ها استفاده می‌کرد. سپس فریگ، همانطور که می‌خواست، از او پرسید که همه آنها در مزارع آسگارد چه می‌کنند، جیغ می‌زنند و فریاد می‌زنند؟

پیرزن گفت که آنها به سمت بالدر سلاح پرتاب می‌کردند و هیچ چیز نتوانسته به او آسیبی برساند. او با فروتنی اظهار داشت که حتماً شخصی با نفوذ فراوان همه چیز را متقاعد کرده است که به بالدر آسیبی نرساند.

«فریگا» همانطور که باید و طبق داستان می‌گفت، گفت که او، مادرش، بوده که از همه چیز خواسته به او آسیبی نرسانند و آنها از او اطاعت کرده‌اند.

پیرزن از او پرسید: «همه چیز؟»

«خب، من متوجه یک جوانه کوچک شدم که روی درختی در غرب والهال رشد می‌کرد. چیزی به نام دارواش است. قبل از اینکه متوجه آن شوم، از کنارش رد شده بودم و به سختی زنده، ضعیف و خیلی جوان بود که بتواند قولی بدهد.»

با این حال، دختر لاغر اندام فکر کرد که حتماً در برهه‌ای از زمان احساس اضطراب کرده است، در غیر این صورت چطور می‌توانست این گیاه ریز را به خاطر بسپارد؟

سپس پیرزن به سادگی ناپدید شد. شاید او از ابتدا هرگز وجود نداشته است. تلاش عظیم فریگ او را خسته کرده بود. چشمانش نمی‌توانست به وضوح ببیند. او به فریادهای سراسیمه خدایان شاد گوش می‌داد.

لوکی به دنبال دارواش رفت. دارواش قاتلی ضعیف است. به شاخه‌ها و ترکه‌های درختان می‌چسبد و تارهای نازکی مانند کرم‌های کور و پرمو را به ستون‌های آبِ در حال بالا آمدن می‌فرستد که توسط برگ‌ها جذب شده و سپس در هوا آزاد می‌شوند. دارواش شاخه یا برگ واقعی ندارد؛ بلکه مجموعه‌ای از ساقه‌های مومی، برآمدگی‌های عجیب به شکل کلید و توت‌های سفید لزج است که از میان گوشت شفاف آنها می‌توان دانه‌های سیاه را دید، مانند تخم قورباغه، کودک لاغر همیشه فکر می‌کرد، هر زمان که توپ‌های سنگین دارواش را که در زمستان به طور انبوه روی شاخه‌های لخت رشد می‌کردند، می‌دید. شاخه‌های کوچک آن در اوایل زمستان به چراغدان‌ها و بالای درها بسته می‌شد و عاشقان زیر آن بوسه می‌زدند، زیرا همیشه سبز و تزلزل‌ناپذیر بود، تجسم پایداری و سرزندگی ابدی. در کنار درخت هالی، که گاهی اوقات در دارواش پیچیده می‌شد، رنگ‌پریده به نظر می‌رسید، گویی اصلاً وجود نداشت. هالی براق، قرمز، خاردار و قوی بود. دارواش نرم، انعطاف‌پذیر و مانند برگ‌های در حال مرگ زرد شده بود. در مطالعه طبیعت به دختر لاغر درباره آن گفته شده بود. به او هشدار داده شده بود که آن را نخورد؛ به او گفته شده بود که سمی است، اگرچه به او گفته شده بود که پرندگان از آن تغذیه می‌کنند و آن را همه جا می‌پاشند، زیرا رزین را از منقار خود روی پوست شاخه‌ها تمیز می‌کنند و دانه‌ها و رزین را باقی می‌گذارند.

مه می‌تواند مانند لایه‌ای روی هر درختی پخش شود و زندگی را از چوب آن بیرون بکشد و ساختار باقی‌مانده را چیزی بیش از یک تکیه‌گاه خشک و مرده برای برگ‌های خاکستری-طلایی باقی نگذارد.

همچنین به او گفته شده بود که دارواش برای کاهنان سلتی مقدس است، اما او نمی‌توانست بفهمد که آنها با آن چه می‌کردند. این گیاه با قربانی‌ها، از جمله قربانی‌های انسانی، مرتبط بود.

لوکی به آرامی آن را از ریشه‌هایش که در یکی از درختان زبان گنجشک رشد می‌کرد، چید. کمی از آن از میان انگشتان چابکش سر خورد. او آن را مالید. دارواش باعث شد که میزبانانش بیشه‌هایی از شاخه‌های نازک، انبوه و باریک رشد کنند که آنها را جاروی جادوگران می‌نامیدند. لوکی دسته ضخیم دارواش را بارها و بارها مالید، آن را کند و سخت کرد و با کلمات تند با آن صحبت کرد، تا اینکه چیزی جز یک ساقه خاکستری نازک و کمی درخشان، مانند یک میوه رنگ‌پریده و گرد، با رنگی عجیب که بیشتر شبیه پوست مار یا کوسه بود تا پوست درخت، باقی نماند؛ اما ساقه‌ای که لوکی با انگشتان ماهرش چرخاند تا اینکه مانند نیزه‌ای سبک با نوکی بسیار ظریف، مانند نوک پیکانی تیز از سنگ چخماق، متعادل شد.

لوکی دوباره در هیبت تابناکش، بی‌صدا از میان جمعیت خروشان خدایان فریادزن و پرتاب‌کننده، گام برمی‌داشت و از اشیاء هدف‌گیری‌شده و جهنده‌ای که مانند موشک از کنارش می‌گذشتند، جاخالی می‌داد. نیزه دارواش را در دستش چرخاند و به آن دستور داد شکلش را حفظ کند. سپس کسی را که به دنبالش بود، پیدا کرد که در فاصله‌ای دور در میان جمعیت ایستاده بود و کلاهش صورت تیره‌اش را می‌پوشاند. این پسر دیگر فریگ، هودور، بود که به اندازه بالدر طلایی و روشن، تیره و تار بود. بالدر ابتدا به دنیا آمد و سپس هودور، که پلک‌هایش مانند پلک‌های یک بچه گربه کور بسته بود. و اینگونه آنها باقی ماندند. او و بالدر مانند روز و شب بودند؛ تاریکی او با روشنایی برادرش در تضاد بود. هر یک به دیگری نیاز داشت. هودور روش خود را برای حرکت در آسگارد داشت، زیرا چشمانش هرگز نور را ندیده بود. او ستون‌ها را حس می‌کرد، پله‌ها را می‌شمرد و سر تیره‌اش را به این سو و آن سو کج می‌کرد و با دقت گوش می‌داد. اگر بالدر از او می‌خواست ناتوانی‌اش را در دیدن چیزی توصیف کند، پاسخ می‌داد: «از کجا بدانم، چون قبلاً هرگز چیزی ندیده‌ام؟» حالا، همانطور که لوکی او را بررسی می‌کرد، سرش را دید که پایین و کمی کج شده بود و به هیاهویی گوش می‌داد که او در آن نقشی نداشت. درون جمجمه‌اش چه می‌گذشت و چه شکلی بود؟ آیا غارهای سیاه، ابری خاکستری و ضخیم یا نورهای درخشان و احاطه‌کننده بود؟ لوکی همیشه می‌خواست همه چیز را بداند و شاید می‌پرسید، اما حالا مصمم به شیطنت بود. فقط برای شیطنت، زیرا فقط او می‌دانست چگونه سر و صدا را متوقف کند.

هودور پرسید: «چرا در بازی‌ها شرکت نمی‌کنی؟ دیدن بالدر، آرام و خندان، در میان رگباری از سنگ‌های تیز و تیرهای نوک‌تیز که از او برخورد می‌کنند و می‌افتند، بسیار لذت‌بخش است. تو باید شرکت کنی.»

هودور گفت: «من هیچ سلاحی ندارم. و همانطور که خودت خوب می‌دانی، نمی‌توانم ببینم که نشانه بگیرم.»

لوکی با لبخند گفت: «من اینجا یک نیزه خوب دارم که برای یک شاهزاده مناسب است. و می‌توانم دستم را روی دست تو بگذارم تا به تو کمک کنم به هدفت نشانه بگیری. در این صورت، وظیفه‌ات را انجام داده‌ای.»

لوکی دست خدای نابینا را گرفت و او را به جلوی جمعیت برد. نیزه را در دست او گذاشت و انگشتان تیزش را دور انگشتان تیره هودور حلقه کرد.

لوکی در حالی که همان نیزه را نشان می‌داد گفت: «بالدر آنجاست. سینه‌اش برهنه است و لبخند می‌زند و منتظر ضربه‌ی توست.»

دست دیگرش را تا ارتفاع شانه بالا آورد، نیزه را عقب کشید، مشتش را بالا برد و گفت: «حالا، بعد. حالا نشانه بگیر.»

هودور گذاشت کلاه از روی سر تیره‌اش سر بخورد، آن را به عقب پرتاب کرد و سپس محکم ضربه زد.

نیزه چسبناک به سینه بالدر برخورد کرد و او را سوراخ سوراخ کرد.

بالدر به زمین افتاد، خون از او فوران کرد و خفه شد.

هودور در میان سکوت ناگهانی به دنبال لوکی گشت. پشه‌ای از کنار گوشش وزوز کرد. تغییرشکل‌دهنده رفته بود.

غم و اندوه خدایان وحشتناک بود. آنها کاملاً از پا درآمدند. آنقدر گریه کردند که نتوانستند صحبت کنند. اودین بیشترین تأثیر را پذیرفت؛ خدایان نمی‌میرند، و وقتی مهربان‌ترین و زیباترین خدایان در یک بازی کشته می‌شود، بدتر از آن در راه است. خدایان گرد هم آمده مدت زیادی ایستادند، قادر به لمس بدن یا تکان دادن آن نبودند. باد ملایمی با موهای براق بالدر بازی می‌کرد. هودور تاریک تنها ایستاده بود و به گریه‌ها گوش می‌داد. کودک لاغر چشمانش را بست و سعی کرد تصور کند چه چیزی در سر او می‌گذرد، اما نتوانست.

فریگ فقط یک مادر نبود، بلکه یک الهه بود. او تصمیم گرفته بود پسرش را از آسیب در امان نگه دارد، و سرنوشتی که در انتظارش بود، او را مسخره و ریشخند می‌کرد. اما در غم و اندوه وحشتناک و خشم لجام‌گسیخته‌اش، از مسخره شدن امتناع ورزید، از پذیرش شکست و این پایان دردناک امتناع ورزید. اگر بالدر به دنیای زیرین نزول می‌کرد، خدایانی آنجا بودند که می‌توانست با آنها معامله کند، به آنها التماس کند. حتی هل سرد نیز از خشم و اندوه فریگ متأثر می‌شد، اندوهی که فریگ می‌دانست شدیدتر از هر مادری است که تا به حال برای پسرش احساس کرده است. این نمی‌توانست برای او اتفاق بیفتد، همانطور که آنچه برای پسرش اتفاق افتاد نمی‌توانست برای او اتفاق بیفتد. داستان به یک سمت می‌رفت، اما او مسیر آن را تغییر می‌داد، آن را وارونه می‌کرد، پایان آن را مطابق میل خود شکل می‌داد.

فریگ با صدایی گرفته و اشک‌آلود از آسیر پرسید: «کدام یک از شما به هل می‌رود و از فرمانروای آن التماس می‌کند که بالدر درخشان را دوباره به آسگارد بازگرداند؟»

هرمودر، نگهبان، به آرامی جلو آمد و گفت که خواهد رفت. سپس اودین گفت که باید با اسب هشت پای خود، اسلیپنیر، به آنجا برود؛ او سریع‌ترین اسب از همه اسب‌ها، رهبر شکار وحشی و اسب مخصوص اودین بود. اسلیپنیر به جلو هدایت شد و هرمودر به آرامی روی زین پرید و سوار او شد و با یک ضربه او را به حرکت درآورد و آنها از دروازه آسگارد بیرون آمدند و به گینونگاگاپ رفتند.

خدایان نمی‌توانستند هودور را به خاطر کشتن برادرش مجازات کنند، زیرا این اتفاق در «چیز»، مکانی مقدس، رخ داده بود. اما او را به دور از آسگارد، به جنگل‌های تاریک میدگارد تبعید کردند، جایی که او روزها پنهان می‌شد و شب‌ها پرسه می‌زد، مسلح به شمشیری عظیم که دیوهای وحشی جنگل به او داده بودند. کودک لاغر از خود می‌پرسید که آیا فریگ به حال این پسر دیگر دلسوزی می‌کند یا اهمیتی می‌دهد که بداند او چه احساسی دارد؛ آیا او می‌دانست که چگونه او فریب خورده تا نیزه دارواش را به سمت برادرش پرتاب کند؟ داستان همانطور که قرار بود ادامه یافت، نور روشنی بر برخی چیزها تاباند و برخی دیگر را نادیده گرفت، مانند هودور که در تاریکی کمین کرده بود.

مراسم تشییع جنازه بالدر یکی از زیباترین و رنگارنگ‌ترین بخش‌های داستان بود. جسد او را با بهترین لباس‌هایش به ساحل بردند و روی کشتی بزرگش، هرینگ‌هورنی، با دماغه بلند و اژدهامانندش و بدنه بلند و برازنده‌اش که از تخته‌های سیاه قیری ساخته شده بود، قرار دادند. کشتی روی چرخ‌هایی بالای ساحل قرار داشت و پر از اشیاء قیمتی بود: طلای والهالا، جام‌ها، کوزه‌ها، زره‌های سنگین، سپرهای سبک و فک تبر، که همگی با سنگ‌های قیمتی تزئین شده و در ابریشم و خز پیچیده شده بودند. غذا نیز آورده شد: گوشت گراز طلایی و شراب در ظروف مهر و موم شده. اودین آمد و دراپنیر، تقطیرکننده، حلقه‌ای جادویی که هر نه شب هشت حلقه جدید از آن بیرون می‌آمد، آورد. اودین روی صورت سفید و رنگ‌پریده پسر مرده‌اش خم شد و چیزی در گوشش زمزمه کرد. هیچ‌کس نمی‌داند او چه گفت.

وقتی نانا، همسر بالدر، جسد او را در کشتی دید، نفسش بند آمد و غش کرد.

آنها به کمکش شتافتند و سعی کردند او را به هوش بیاورند، اما متوجه شدند که او از قبل مرده است. بهترین لباس‌هایش را به او پوشاندند و او را کنار شوهرش روی توده هیزم قرار دادند تا هر دو را بسوزانند.

کشتی بسیار سنگین بود. اسب بزرگ بالدر، با تمام افسارهای درخشانش، بر روی آن دراز کشیده بود. خدایان قصد داشتند هیزم‌های انباشته شده را آتش بزنند، کشتی را آتش بزنند و آن را به دریا بیندازند. اما خیلی سنگین بود. هیچ کس نمی‌توانست آن را حرکت دهد.

انبوهی از موجودات اندوهگین منتظر شعله‌ور شدن شعله‌ها بودند. اودین و فریگ، کلاغ‌ها، هوگین و مونین و تمام والکیری‌هایی که نتوانسته بودند خدای سقوط کرده را نجات دهند. غول‌های یخی و غول‌های کوهستانی، الف‌های زیبا و الف‌های تاریک و دیسیرها - ارواح وحشتناک ناله کننده‌ای که بر بادها سوار بودند - نیز وجود داشتند. یکی از غول‌های یخی گفت که زنی در یوتون‌هایم وجود دارد که قدرت ریشه‌کن کردن کوه‌ها و تغییر موقعیت آنها را دارد. اودین سر تکان داد و یک غول طوفان به سرعت به سمت یوتون‌هایم پرواز کرد. نام این زن قدرتمند هیروکین بود. او سوار بر بال‌های طوفان نیامد، بلکه سوار بر گرگی هیولایی آمد. افسار او از مارهای سمی زنده ساخته شده بود. خدایان و انسان‌ها - که توسط گرگ در ذهن و مارها در ریشه‌های درختان هدایت می‌شدند - هر دو موجود را بی‌رحمانه شکار کردند، لانه‌ها و سوراخ‌های آنها را ویران کردند و آنها را از بین بردند. همچنان که گرگ‌های خاکستری را در جنگل شکار می‌کردند، توله‌ها را می‌کشتند و مادرانشان را با نیزه می‌زدند، قبیله فنریر در جنگل آهن وحشی‌تر و وحشی‌تر می‌شد. همچنان که سر مارها را له می‌کردند و تخم‌هایشان را لگدمال می‌کردند، قبیله یورمونگاند، مانند خود مار میدگارد، سموم زننده‌تری را انباشته و حیله‌گرتر می‌شدند. گرگ هیروکین بدبو بود و دندان‌های نیشش را نمایان می‌کرد و عضلاتش مانند گاومیش بود. مارها هیس هیس می‌کردند و پیچ و تاب می‌خوردند و دندان‌های نیششان را نمایان می‌کردند. زن از گرگ پیاده شد، گرگ می‌چرخید و غرید. اودین مجبور شد چهار دیوانه را از والهالا احضار کند تا او را ببندند، و حتی این افراد از مارهای تیزدندان می‌ترسیدند، که باید گرفته و با شاخه‌های چنگال‌مانند بسته می‌شدند. در میان زوزه و هیس، زن بزرگ به سنگینی و راحتی قدم برمی‌داشت. او مانند تیر شکارچی، پوست گرگ پوشیده بود و سر گرگ مرده روی صورت تپلش آویزان بود. بیهوده لبخند زد، یک دستش را روی عقب کشتی سیاه گذاشت و آن را هل داد. کشتی شروع به انحراف به سمت دریای سیاه کرد، آنقدر سریع که شعله‌های آتش از چرخ‌هایی که روی آنها قرار داشت، زبانه می‌کشید. او خندید و خنده‌اش ثور را خشمگین کرد، که با وجود تمام قدرتش، قادر به حرکت دادن کشتی نبود. او چکش خود را بالا برد تا سر او را خرد کند. او مشت محکمی را برای دفاع بالا برد و خدایان جمع شده التماس کردند که آرامش و سکوت برقرار شود تا اجساد را بسوزانند. ثور چکش خود، میولنیر، را بالا برد و رعد و برق را احضار کرد تا کشتی و محموله آن را به آتش بکشد. شعله‌های آبی به سرعت در سراسر دماغه و عقب کشتی، به لباس‌های گران‌قیمت و خدایان مومی، یال وحشت‌زده اسب و الوارهای سوزانی که در اطراف بستر مرگ انباشته شده بودند، پخش شدند. شعله‌ها به رنگ قرمز و طلایی درآمدند، اوج گرفتند و غریدند. کشتی، با بار وحشتناکش، به آرامی بر روی آب حرکت می‌کرد.موج‌هایی که کشتی در آب ایجاد کرده بود، به سرخی خون بود و خطی که آسمان و دریا به هم می‌رسیدند، سیاه بود و سیاهی قیر مانندی وجود داشت که با درخشش آتش بزرگ روشن شده بود. ثور آنجا ساکت ایستاده بود، چکشش را بالا برده بود و ناگهان کوتوله‌ای به سمت او دوید. ثور به او لگد زد و او را به درون شعله‌های آتش فرستاد. نام او لیت بود. تنها چیزی که از او می‌دانستند این بود که او راه اشتباه را رفته و به درون آتشی پرتاب شده که او را زنده زنده سوزانده است.

بوی فراگیری به مشام می‌رسید، بوی گوشت سوخته: گوشت خدایان، گوشت مادیان‌ها، گوشت کوتوله‌ها، گیاهان شیرین و چوب‌های معطر، شراب جوشان، طلای ذوب‌شده و بخار دریا. این پایان دنیا نبود. اما یک پایان بود، و آغاز یک پایان دیگر.

هیروکین، علیرغم میل ثور برای کشتن او، سوار بر اسب از آنجا رفت. الف‌ها و کوتوله‌ها، جنگجویان و والکیری‌ها گریه می‌کردند و اشک‌های داغ می‌ریختند. فریگ گریه نمی‌کرد. او مصمم بود که این مرگ را خنثی کند و پسر مرده‌اش را نجات دهد.

۱۱) «هیل»

هرمودر نه شبانه‌روز سوار بر اسب هشت‌پا، از قلمرو مردگان، از میان دره‌های خاکستری و مسیرهایی بدون نور عبور کرد، که در آنها فقط اشکال و سایه‌های خاکستری دیده می‌شد و هیچ صدایی جز صدای پایکوبی مداوم سم اسب شنیده نمی‌شد. سپس به رودخانه جئول رسید که خانه هل را احاطه کرده بود و بر روی آن پلی طلایی کشیده شده بود. نگهبانی غول‌پیکر به نام مادگاد از آن مراقبت می‌کرد. او هرمودر را متوقف کرد و از او پرسید که چرا در این مکان است. او گفت اسب منحصر به فرد او صدایی بلندتر از تمام مردگانی که قبلاً از پل عبور کرده بودند، تولید می‌کرد. علاوه بر این، رنگ آن متفاوت بود. بسیار خونین بود.

هرمودر گفت که به دنبال برادر مرده‌اش بالدر می‌گردد. مودگود به او گفت که بالدر مدتی پیش از پل عبور کرده است. چه او را آزرده خاطر کرده باشد و چه او دلش برای بالدر سوخته باشد، بالدر به او اجازه داده بود که از پل عبور کند و در تاریکی به سمت هل ادامه دهد.

تالارها با دیواری آهنین و بسیار بلند احاطه شده بودند. هرمودر در امتداد دیوار قدم می‌زد و دروازه‌ای پیدا نکرد، اما به غاری کوچک رسید که نگهبانی، مانند یک سگ وحشی یا شاید یک گرگ بدشکل، از آرواره‌هایش خون می‌چکید، دندان‌های نیشش را می‌خاراند، مدام غرغر می‌کرد و موهایش سیخ شده بود. نام او گارم بود. هرمودر به موجود غران خیره شد. او برای جنگیدن به اینجا نیامده بود. اسب اودین را برگرداند و در حالی که اسب عقب می‌رفت، به آرامی با او صحبت کرد. سپس اسلیپنیر را برای موقعیت پرش آماده کرد و اسلیپنیر از جایش پرید و از روی دیوار آهنین پرید و با اطمینان در آن سوی درون هل فرود آمد.

صداهای سایش و جوش از دیگ هورجلمور، جایی که اژدهای نیدهاگ از مردان شیطانی پذیرایی می‌کرد، به گوش می‌رسید. هرمودر به راه خود ادامه داد. مردگان در امتداد مسیر ساکت ایستاده بودند و به او خیره شده بودند، خون سرخ از گونه‌هایش جاری بود و نفس زنده در سینه و گلویش می‌جنبید. رنگ مردگان خاکستری بود. دو حالت بر چهره‌هایشان نقش بسته بود - یکی خشمی ناتوان و دیگری پوچی مطیع. هیچ نوری در چشمان بی‌فروغشان نبود. آنها خیره شده بودند.

هرمودر به تالار هل رسید. از اسب پیاده شد و وارد شد، اسلیپنیر پیشاپیش او بود، کسی که نمی‌خواست او را از دست بدهد. تالار باشکوه بود و پرده‌هایی از طلا و نقره در آن آویزان بود؛ اما با وجود تمام درخشش، کدر، مه‌آلود و خاکستری بود. تالار بزرگ دقیقاً شکل خود را حفظ نکرده بود. هرمودر احساس کرد که تونلی باریک به او نزدیک می‌شود، یا غاری وسیع که تا دوردست‌ها امتداد یافته است.

هل بر تخت خود نشسته بود، بدن مرده‌اش سیاه شده بود، و بدنش سفید رنگ‌پریده، اخمو و اخمو. تاجی از طلا و الماس بر سر داشت که با نور می‌درخشیدند و سپس مانند شعله‌هایی که خاموش می‌شدند، ناپدید می‌شدند. بالدر در کنار او، بر تختی مجلل نشسته بود و همسرش در کنارش بود و در مقابلش، سینی مجللی از میوه‌های شفاف، دست‌نخورده، قرار داشت. صورت درخشانش سفید بود؛ جام طلایی نوشیدنی‌اش دست‌نخورده بود.

هرمودر به ملکه هل تعظیم کرد و گفت که آمده است تا برای بازگشت بالدر به آسگارد التماس کند. خدایان و انسان‌ها و همه موجودات، از غم و اندوه فرسوده شده بودند و برای بازیابی نشاط و احیای امیدشان به بازگشت خدای جوان نیاز داشتند. علاوه بر این، هرمودر گفت که الهه فریگ از او خواسته بود که برای بازگشت بالدر از هل التماس کند، زیرا او نمی‌تواند بدون او زندگی کند. در پاسخ، هل پاسخ داد که مادران در طول زمان آموخته‌اند که بدون پسرانشان زندگی کنند. هر روز مردان جوان می‌مردند و بی‌صدا از پل طلایی او عبور می‌کردند. فقط در آسگارد می‌توانستند هر روز در نبرد بمیرند، گویی یک بازی است، و دوباره زنده شوند تا ضیافتی در شب برگزار کنند. در دنیای سخت، در قلمرو ارواح، مرگ بازی نبود.

هرمودور گفت، اما این مرگ، نور جهان را کم کرده است.

هیل گفت: «بسیار خب، پس دیگر تمام شده است.»

بالدر بی‌تفاوت نشست و چیزی نگفت. نانا به شانه‌اش تکیه داد، اما بالدر او را در آغوش نگرفت.

«به فریگ بگو... به فریگ بگو که بالدر می‌تواند برگردد اگر هر انسانی و هر موجودی، در آسمان‌ها، روی زمین، در دریا و زیر زمین، داوطلبانه برای او گریه کند.» این را هل، دختر لوکی، که از آسگارد تبعید شده بود، گفت. «آیا او می‌تواند بالدر را از طریق غم نجات دهد، کسی که نتوانست از طریق عشق از او محافظت کند؟ اگر حتی یک چشم هم بدون اشک در هر کجا خشک بماند، بالدر اینجا خواهد ماند. و همانطور که می‌بینید، او در میان مردگان مورد احترام است و مهمان اصلی سفره من است.»

هرمودر می‌دانست که باید با این پیام برگردد. او همچنین از شکل این داستان آگاه بود. با این حال، معتقد بود که اراده‌ی قوی فریگ، شدت عشق او و قدرت صدایش ممکن است شکل داستان را تغییر دهد و بالدر را آزاد کند تا از پلی که هیچ مردی از آن برنگشت، عبور کند. بنابراین سرش را خم کرد و بالدر دهان رنگ‌پریده‌اش را باز کرد و حلقه‌ی جادویی، درابنیر، را که اودین در کنار جسدش قرار داده بود، بیرون آورد. او به آرامی گفت: «هرمودر باید آن را به اودین برگرداند. هل سرشار از طلا و نقره است. ما به آن نیازی نداریم.»

سپس آسیر، پیام‌آورانی، خدایان کوچک‌تر، پرندگان خردمند، سواران و دوندگان را با یک پیام به تمام شبکه میدگارد، زنده و بی‌جان، خونگرم و خونسرد، آبی و سنگی فرستاد تا برای بالدر گریه کنند تا از قدرت هل رهایی یابد. هودور تاریک در لانه‌اش در جنگل گریه می‌کرد. گاوها و گوسفندان مبهوت ایستاده بودند و ناله می‌کردند و خرناس می‌کشیدند و ناله می‌کردند. میمون‌های زوزه‌کش و خرس‌های سرگردان اشک‌های جاری خود را از چشمانشان پاک می‌کردند؛ مارها و مارهای زنگی هیس هیس می‌کردند و با اشک بی‌حرکت می‌ماندند. قطرات از استالاکتیت‌ها و استالاگمیت‌های غارها می‌چکیدند؛ چشمه‌های داغ، اشک‌های گرم را در بخار جوشان مخلوط می‌کردند؛ تخته‌سنگ‌ها و صخره‌های بیرون‌زده، آب اشک‌آور تراوش می‌کردند، همانطور که وقتی از هوای یخی به گرم تغییر می‌کنند، این کار را می‌کنند. در جنگل‌ها و مراتع، بخار از برگ‌های چکنده وجود داشت؛ سطح سیب‌ها، انگورها، انارها، توت‌های برفی و تمشک‌ها از گریه لغزنده بود. خود آسمان پوشیده از ابرهای ضخیمی بود که از اشک تشکیل شده و گریه می‌کردند. در زیر سطح نمک، در جنگل جلبک‌ها، موجودات متراکم راندراسیل نمک را به نمک می‌ریختند، ستاره دریایی تاج خاردار، ماهی مرکب بنفش، سمورها و حلزون‌ها، حلزون‌های دریایی و حلزون‌ها، قطرات آب نمک را به آب نمک می‌ریختند. چشمان بی‌پلک ماهی‌ها، چشمان غرق در چربی نهنگ‌ها، آب را به آب می‌ریختند و سطح دریا بالا می‌آمد. تمام برکه‌های راکد و چشمه‌های علفی نیز همین کار را می‌کردند، و حتی آبشخورهای سنگی که علوفه اسب‌ها در آنها نگهداری می‌شد، کرم‌های نخ‌ریس قرمز بر فراز نور درخشانی که رفته بود، گریه می‌کردند. آب به کانال‌های ایگدراسیل صعود می‌کرد و از برگ‌های خیس شده بر روی پوست مرطوب و زمین خیس می‌چکید. خدایان در کاخ طلایی او گریستند، و سرانجام فریگ را گریاندند، که سنگی بود و در غم بزرگش اشکی نریخت. اشک‌ها مانند حجابی بر چهره‌اش افتاده بودند، همچون لایه‌ای از آب، مانند سرریزهایی که در علفزارهای غرقاب اطراف رودخانه‌هایی که از کناره‌هایشان طغیان کرده‌اند، جاری می‌شوند. زمین، دریا و آسمان یکی بودند و همچون یکی گریستند.

به جز یکی. این بار دارواش نیست. و نه کسی یا چیزی که پیام‌آوران خدایان سهواً از آن غافل شده باشند. چیزی یا کسی است که در سوراخی سنگی، خشک و تاریک، در بیابانی سیاه، با او ملاقات کرده‌اند. پیام‌آور کوشا با شجاعت از سطح سنگی گریان، به تونل‌های تاریک - هنوز مرطوب - وارد شد و سرانجام به سوراخی سیاه، بن‌بست و نمناک رسید که در آن چیزی عظیم جمع شده و تاب می‌خورد. اما این پیام‌آور که بود؟ کسی نزدیک به فریگ بود، شاید کنیزش جانا، اسب‌سواری که به دستور او در جهان پرسه می‌زد. آن چیز در سیاه‌چاله صدایی مانند برگ‌های خشک، مانند آتش‌زنه می‌داد و لباس‌هایش خش‌خش می‌کرد و پیچ می‌خورد. خشک بود مانند استخوانی خشک در مکانی خشک، و صورتش مانند صورت استخوانی خشک بود، سیاه مانند پوشش‌هایش، حدقه‌های چشمانش فرورفته، دهان بی‌لبش پر از دندان‌های سیاه. جنا فکر کرد که یک غول کوهستانی است. او - آرام - نزدیک شد و گفت که آمده است تا از ساکنان غار بخواهد با بقیه جهان، با تمام جهان، گریه کنند تا بالدر بتواند به سرزمین زندگان بازگردد و نور خود را با خود بازگرداند. او گفت: «تو کیستی، مادر؟»

صدای خشکی از درون استخوان‌های تیره پاسخ داد: «من توک هستم.»

صدا با لحنی یکنواخت و مکانیکی گفت:

باید با چشمان خشک فریاد بزنی "توک"،

در پایان «بالدور».

من هیچ نیازی به او نداشتم، نه در زندگی‌اش و نه در مرگش.

بذار هیل هرچی داره رو نگه داره.

جانا خود را در جاده‌ای میان کوه‌ها، جایی که همه چیز اشک می‌ریزد، غریب یافت. او غمگین بازگشت و به فرج گفت که چیزی به نام توک گریه نمی‌کند.

فریگ گفت: «توک یعنی تاریک، تاریک. من فکر نمی‌کنم آن غول خشک واقعاً یک غول باشد، همانطور که پیرزن عصاکش واقعاً یک پیرزن نبود.»

بهار جهان گذشته بود. رنگین‌کمان پدیدار شد، اما نازک و تکه‌تکه، فقط چند لکه صورتی اینجا و آنجا بین ابرهای ضخیم، که به نظر می‌رسید هرگز پاک نمی‌شوند. جزر و مد اشک‌ها نامنظم و غیرقابل پیش‌بینی بود. چیزهایی که روی زمین بودند در خیسی خم می‌شدند که به نظر می‌رسید هرگز کاملاً خشک نمی‌شوند. تکه‌هایی از پوسیدگی و فساد روی ایگدراسیل وجود داشت. در جاهایی، آب راندراسیل توسط زبان‌های ساینده‌ای که آب اشک‌ها را لیس می‌زدند، کدر شده بود. تنبلی بر همه چیز حاکم بود.

خدایان تصمیم گرفتند که توک، لوکی در لباس مبدل است. آنها لوکی را به خاطر استفاده از دارواش و بسیاری چیزهای دیگر که او در آنها نقشی نداشت، سرزنش کردند، مانند خواب‌های بد بالدر، آب و هوای متغیری که خیلی مرطوب و خیلی گرم بود، روزهای تاریک و بادهای شدید. او یک دشمن بود و آنها تصمیم گرفتند که او "دشمن" است. و آنها انتقام خواهند گرفت. آنها در انتقام خوب بودند.

۱۲. خانه لوکی

لوکی خانه‌ای در مکانی مرتفع داشت، خانه‌ای بلند و دورافتاده بر فراز صخره‌ای مشرف به آبشاری خروشان به نام فرانگ که به برکه‌ای عمیق می‌ریخت و آن آبشار به رودخانه‌ای خروشان می‌ریخت. خانه‌اش ساده بود؛ یک اتاق داشت با چهار در بزرگ که به همه جهات باز می‌شدند. گاهی اوقات، به شکل شاهین، بر بالای درختی می‌نشست و با چشمان تیزبینش به همه جهات به دنبال شکاری که می‌دانست به دنبالش خواهد آمد، می‌گشت. خانه تقریباً بدون اثاثیه بود؛ یک آتشدان بزرگ در مرکز، زیر دودکش و میزهایی وجود داشت که شیاد چیزهایی را که مطالعه می‌کرد، روی آنها پهن کرده بود. اودین دانش را در خطر و درد به دست آورده بود و این به قیمت از دست دادن یکی از چشمانش تمام شد. دانش اودین، دانش نیروهایی بود که چیزها را به هم پیوند می‌دادند و رون‌هایی که آن نیروها را تفسیر و کنترل می‌کردند. پیمان‌هایی بر نیزه مستقیم او حک شده بود که از درخت زبان گنجشک خاکستری گرفته بود. این نیزه صلح را حفظ می‌کرد و قوانین خدایان را حفظ می‌کرد، خدایانی که همانطور که دیدیم، از طریق انسان‌ها، با کلماتی به معنای بند و زنجیر به آنها اشاره می‌شد. اودین جادو را کنترل می‌کرد، نوعی دانش که بر اشیا و موجودات، از جمله مجامع خدایان و انسان‌ها، حکومت می‌کرد. اودین مرگ را از راه دور بر کسانی که او را خشمگین می‌کردند، نازل می‌کرد. او نورس‌ها، مردگان و قدرت‌های زیر زمین را به نفع آسیر و اینهرجار بازجویی می‌کرد. انتقام او ترسناک بود و قربانی‌هایی که برای او داده می‌شد به همان اندازه وحشتناک بودند. او ریه‌های گناهکاران و دشمنان را از قفسه سینه‌شان بیرون می‌کشید و آنها را مانند «کرکس‌های خونین» وحشتناک، تحریف شده، پیچ خورده و چکه کنان به نظر می‌رساند. هیچ کس نمی‌توانست به چشم او نگاه کند. همه در حضور او نگاه خود را پایین می‌انداختند.

لوکی به چیزها علاقه داشت چون به آنها، به نحوه وجودشان در جهان و به نحوه کارشان علاقه‌مند بود. او به هیچ وجه، وقتی در دنیای اسطوره‌ها زندگی می‌کرد، مهربان یا ملایم نبود. در دنیای قصه‌های عامیانه، او یک دیو آتش بود، که بیشتر بی‌ضرر بود و برای شومینه‌ها و اجاق‌ها گرما فراهم می‌کرد. در آسگارد، او پوزخند می‌زد و بی‌پروا بود و با آتش جنگلی که هر چیزی را که سر راهش بود می‌سوزاند، نشان داده می‌شد.

وقتی به شکل شاهین درمی‌آمد، موجودات کوچک را می‌گرفت و به خانه می‌آورد، مغز و ریه‌هایشان را روی میز پهن می‌کرد تا بتواند شکل‌های ذاتی توده پیچیده و بی‌شکل سلول‌های هوایی اسفنجی، رگبرگ‌های منشعب و شکاف‌های ریشه‌شان را مطالعه کند. مغزها هم او را سرگرم می‌کردند. او عاشق توده‌های پیچ‌خورده و بافته‌شده، سفید از درون و خاکستری از بیرون، و شکاف‌هایی بود که بین لوب‌ها امتداد داشتند. هدیه انسان به شکل صلیب یا یک درخت ساده‌شده بود. یک ریه، یک مغز، آنها پیچیدگی خارج از کنترل، یک هرج و مرج وحشی بودند، هرچند در آنها می‌توانست نظمی از نوع متفاوت جستجو شود.

او همچنین چیزهای دیگری را جمع‌آوری کرد که در نگاه اول بی‌شکل به نظر می‌رسیدند. پر بال یک پرنده منظم بود، مجموعه‌ای کج از پرها که به طور منظم از خار منشعب می‌شدند. اما درون آن - در یک اردک، یا درون یک قو با پرهای گره‌دار یا شل - فضای داخلی جذاب بود؛ ریتم‌ها و تکرارهایی در رشته‌های کرکی پنهان شده بود.

او عمدتاً آتش و آب را مطالعه می‌کرد. آتش عنصر او بود، اما او همچنین شکل خود را به یک ماهی قزل‌آلای بزرگ تغییر داد و به سرعت از میان آبشار خروشان، از میان گرداب‌های عمیق برکه، از لبه آن عبور کرد و به سمت رودخانه خروشان که از اطراف یک صخره بزرگ منشعب می‌شد، دوباره جمع می‌شد، پیچ و تاب می‌خورد و قل قل می‌کرد، راه خود را پیش گرفت.

می‌توانید آینده را در ستون‌های دود، یا در جرقه‌های شعله‌های قرمز، زرد و آبی-سبز که هرگز متوقف نمی‌شوند اما همیشه شکل خود را حفظ می‌کنند، بخوانید. چرا دود به سرعت و به آرامی در یک ستون مستقیم بالا می‌رود، سپس ناگهان به ستون‌های پیچ‌درپیچ تبدیل می‌شود و بیشتر و بیشتر متلاطم می‌شود؟ چرا آب به آرامی به سمت سنگ‌ها جریان می‌یابد، به طوری که می‌توانید خطوط مشخصی از حباب‌ها را که در آن جریان دارند ببینید، یا اجازه دهید از فلس‌های براق، صورتی و نقره‌ای شما سرازیر شوند؟ سپس، ناگهان، آب در هر جهتی در اطراف سنگ شکافته می‌شود، کف می‌کند و به صورت منحنی‌ها و خطوط سینوسی می‌پیچد، گاهی اوقات در گرداب‌های ناگهانی جمع می‌شود و می‌چرخد. آب درست مانند دود متلاطم است و از بسیاری جهات به آن شباهت دارد. لوکی می‌خواست از این موضوع درس بگیرد، نه برای تسلط بر آتش یا آب، بلکه برای توضیح حرکت آنها. در پشت کنجکاوی او حس لذت وجود داشت. او از هرج و مرج لذت می‌برد. او دوست داشت همه چیز آشفته‌تر، سرکش‌تر و از کنترل خارج‌تر شود. آشفتگی چیزی بود که به او احساس آرامش می‌داد. او برای خشنودی خودش آشوب به پا می‌کرد و سعی می‌کرد آن را بفهمد تا بتواند آشوب بیشتری ایجاد کند. این آشوب در ستون‌های دودآلود میدان‌های نبرد، یا در رودخانه‌های خروشانی که از کناره‌هایشان طغیان می‌کردند، یا در آبشارهای جزر و مدهای خروشان وقتی که به موانع سیل برخورد می‌کردند و کشتی‌ها و خانه‌ها را در هم می‌شکستند، دیده می‌شد.

او هم بی‌پروا و هم حیله‌گر بود. او در آبراه‌های آن شنا می‌کرد و به دنبال مخفیگاه‌هایی می‌گشت تا خدایان از راه برسند: تکه‌هایی از سنگریزه که ماهی‌های بزرگ، پولک‌دار و براق در آنها بی‌حرکت دیده نمی‌شد، کانال‌های عمیقی که می‌توانست از میان آنها به دریا بخزد، برکه‌های متلاطمی که موج‌ها و رگبارها دید او را مسدود می‌کردند.

او به راه‌های خدایان برای پیشی گرفتن از آنها و خنثی کردن نقشه‌هایشان فکر می‌کرد. اگر او یک خدا بود و می‌دانست که دشمنش چابک است و به شکل ماهی درمی‌آید، چگونه او را می‌گرفت؟ او با استفاده از رشته‌های بلند نخ کتان، توری می‌ساخت که در طول دهانه‌ی استخر کشیده می‌شد و در آن می‌توانست یک ماهی بزرگ را صید کند. این ایده توجه او را جلب کرد و او چندین نوع گره جدید و نوعی کمند اختراع کرد تا دور ماهی‌ای که سعی در فرار داشت بپیچد. او با خود فکر کرد که "این یکی" باید گرفته شود و ناگهان متوجه دود شدیدی شد که از آتشش بلند می‌شد. جریانی قوی و مداوم از دود به سمت بالا بلند شد و سپس شروع به چرخیدن کرد. این نشانه‌ای بود که تعقیب‌کنندگانش او را پیدا کرده و سوار بر ابرها در راه او بودند. او به سرعت تور ماهیگیری را به داخل آتش انداخت که به رنگ آبی سوخت و تور را سوزاند. سپس به پرنده‌ای تبدیل شد و به سمت آبشار پرواز کرد، جایی که به یک ماهی آزاد تبدیل شد و به اعماق شنا کرد.

صف خدایان، با اسب‌های پرنده، ارابه‌های بزکش و حتی گربه‌هایشان، سوار بر باد شمال از چهار در خانه عبور کردند. آنها همه جا را بررسی کردند، اما هیچ نشانه‌ای از لوکیِ حیله‌گر نیافتند. یکی از آنها متوجه شد که او تازه خانه را ترک کرده است؛ اجاق و خاکستر درون آن هنوز گرم بود. کواسیر، خدایی آتشین‌مزاج که به خاطر شعرهایش مشهور بود، جلو رفت و خاکستر داغ را بررسی کرد. خاکستر شامل چوب‌های چوبی و بقایای سرخس‌ها بود که هنوز شکل خاکستری و شبح‌وار خود را حفظ کرده بودند، اما وقتی لمس می‌شدند، به شکل‌های بی‌شکلی درمی‌آمدند. روی این گیاهان سوخته، الگویی منظم و زغال‌شده از مربع‌ها، لوزی‌ها، نخ‌ها و گره‌ها قرار داشت. کواسیر گره‌ها را بررسی کرد، به دیگران گفت که به چیزی دست نزنند و ذخیره کتان لوکی را پیدا کرد. کواسیر به خدایان دیگر گفت که این چیز، بقایای سوخته یک تله ماهی است که با مهارت ساخته شده است. پس از بررسی دقیق الگوهای گره، می‌توانستند توری جدید شبیه به آن بسازند. سپس مرد چمباتمه زده نشست، سریع و ماهرانه کار کرد و یک تور جدید ساخت.

خدایان بیرون رفتند و به سمت آبشار رفتند، در حالی که تور ماهیگیری خود را حمل می‌کردند. ماهی صدای قدم‌های آنها را در آب شنید و روی سنگریزه‌ها فرو رفت، بی‌حرکت ایستاد و چیزی جز آبشش‌هایش تکان نخورد. خدایان در اطراف برکه عمیق ایستادند و تور را به داخل انداختند. آنها به دلیل حباب‌های روی سطح متلاطم آب نمی‌توانستند چیزی ببینند. ماهی باله‌هایش را حرکت داد تا سنگریزه‌ها را جابجا کند و نیمی از بدنش را در آنها فرو برد و تور روی آن صاف افتاد. او که به دنبال راهی برای خروج از این مخمصه بود، به ذهنش رسید که به لبه برکه و سپس به داخل نهر باز بپرد. با این حال، آنها ممکن بود او را ببینند؛ بینایی آنها بسیار تیز بود. شاید او می‌توانست مانند یک ماهی آزاد عمل کند و آنها را با یک جهش قدرتمند به سمت بالادست غافلگیر کند و برخلاف جریان آب از آنها دور شود. این فریبکار، در ذهن مغرور خود، در حالی که سنگریزه‌ها را پراکنده می‌کرد، با خود می‌گفت که او، مطمئن بود، از همه خدایان روی هم رفته باهوش‌تر است، و این کم لطفی بود. اما کوازیر ایده‌ای به ذهنش رسید که تور را سنگین کند و آن را از کف سنگریزه‌دار استخر، که ثور از یک طرف و خدایان دیگر از طرف دیگر آن را نگه داشته بودند، بکشد. آنها این کار را کردند، به آرامی و با قاطعیت حرکت کردند، تا اینکه احساس کردند تور به یک جسم جامد برخورد می‌کند و تقلا می‌کند. آنها با مهارت نخ‌های بافته شده را کشیدند و این ماهی صاف و انعطاف‌پذیر را با چشمان خشمگین بیرون آوردند که برای فرار تقلا می‌کرد. ماهی همچنان می‌چرخید تا اینکه آنها به لبه آن حمله کردند، یک جهش قدرتمند انجام داد و اگر ثور با دست بزرگش به سمت آن دراز نکرده بود و دم آن را نگرفته بود، فرار می‌کرد. ماهی همچنان تقلا می‌کرد.

سپس خدای رعد، که از تمسخرها و ترفندهای آزاردهنده‌ی بی‌شماری که به او تحمیل شده بود، انتقام می‌گرفت، او را محکم گرفت، در نسخه‌ی خودشان از تار سوزانش پیچید و به آسگارد برد.

کلمه "خدایان" همان کلمه "زنجیر" است و لوکی، مانند پسرش فنریر، به بند کشیده شد. آنها او را به غاری بردند و سه سنگ صاف قرار دادند و در هر کدام سوراخی ایجاد کردند. آنها خانواده‌اش را آوردند تا شاهد شکست او باشند - نه خانواده وحشی‌اش از جنگل آهن، بلکه همسر وفادارش سیگین و پسرانش والی و ناروی. خدایان گفتند که یک تغییر شکل دهنده باید شکل‌های در حال تغییر را قبل از خود ببیند، بنابراین والی جوان را به گرگی وحشی تبدیل کردند که بلافاصله به برادرش حمله کرد و او را تکه تکه کرد. سپس خدایان خندان، شادی گرگ را کشتند. اودین نیزه بزرگ خود، جونگنیر، را در روده‌های آن فرو کرد. خدایان در حالی که می‌خندیدند، روده‌ها و رگ و پی غرق در خون گرگ و برادرش را گرفتند و لوکی را بین سه سنگ بستند. سنگ اول زیر شانه‌هایش، سنگ دوم زیر کمرش و سنگ سوم زیر زانوهایش است.

لوکی با خشونت در تور خون‌آلود وول می‌خورد، فکر می‌کرد که ممکن است به مگس یا گوش‌خیزک تبدیل شود و بلغزد. اما خدایان بر روی زنجیرهایی که از بقایای جسد ساخته شده بودند، رون خواندند و زنجیرها به آهن تبدیل شدند و او را محکم‌تر در چنگ خود گرفتند.

اسکادی، الهه طوفان، با تمسخر و کنایه، یک مار بزرگ زهرآگین آورد و آن را در سقف غار، درست بالای صورت لوکی، قفل کرد تا زهرش برای همیشه روی او بچکد.

خدایان با رضایت و خشنودی گفتند: باید تا فرا رسیدن راگناروک، بدین منوال باقی بماند.

همسرش یواشکی به سمتش آمد و ظرف بزرگی را برای ریختن سم در آن حمل می‌کرد. گفته می‌شود هر وقت که او ظرف را برای خالی کردن سم می‌برد، زندانی در زنجیرهایش می‌لرزید و باعث لرزش‌هایی می‌شد که مردم می‌توانستند احساس کنند.

خدایان با دیدن آنها به خنده افتادند.

کودک لاغر اندام اندیشید: اما آنها می‌دانستند که راگناروک فرا خواهد رسید. فنریر گرگ در بند بود و یورمونگاند زنجیری بود که خود را به دور سرزمین زیر دریا می‌پیچید. هل در دژ خود آرمیده بود. گرگ‌ها و مارها به ذهن حمله می‌کردند، اما در محدوده‌ای. در حالی که مار دریا را احاطه کرده بود، گرگ‌ها آسمان را احاطه کرده بودند و تمام مدت روز و شب، خورشید و ماه را تعقیب می‌کردند، هرگز آنها را نمی‌گرفتند، اما در تعقیب خود خستگی‌ناپذیر بودند.

لوکی در زنجیر است.

در کتاب «آسگارد و خدایان»، راگناروک بلافاصله پس از اسارت لوکی می‌آید، گویی هیچ چیز ارزشمندی در این دوره ثبت نشده است. کتاب توضیح می‌دهد که راگناروک به معنای پایان سلطنت یا به عبارت دیگر، «پایان خدایان» است که عنوان «پایان خدایان» از آن گرفته شده است. با این حال، برخی توضیح می‌دهند که «rûk» به معنای «آزمایش» است، یعنی «محاکمه خدایان». کلمه «پایان» کاملاً رضایت‌بخش به نظر می‌رسد، هرچند از نظر ریشه‌شناسی نادرست است؛ این کلمه راگناروک است، آزمایش یا سرنوشت (ragna جمع reggen است). بنابراین، راگناروک اساساً به معنای پایان خدایان است، اما، همانطور که به ما گفته شده، اشتباه فهمیده شده است.

کودک لاغر اندام از اشاره به مرگ، پایان، محاکمه یا نابودی خدایان در داستان پیش رویش شگفت‌زده شد. بخشی از رمز و راز و لذت این کتاب این است که همه چیز چندین بار، به ترتیب‌های مختلف و با لحن‌های مختلف ذکر شده است. این کتاب با نوعی فهرست عنوان‌دار از خدایان آغاز شد که اعمال و سرنوشت آنها را فهرست می‌کرد. راگناروک در این فهرست جایی دارد؛ در اوایل صفحه ۱۶، به صورت شعر خلاصه شده، ظاهر می‌شود. با این حال، در انتهای کتاب، با احساسات و قضاوت‌ها، به سبکی طبیعی‌تر بازگو می‌شود و سپس دوباره در ترجمه‌ای شاعرانه از ولسپا یا «شعر نابودی»، در انتهای کتاب، به سبکی ترسناک و وردگونه بازگو می‌شود. این شعر در زمان حال روایت می‌شود، گویی تصویری پیشگویانه از آینده است که ما آن را طوری می‌بینیم که گویی در «عصر حاضر» در مقابل ما اتفاق می‌افتد. این کودک لاغر اندام هر بار که این نسخه‌های مختلف داستان را می‌خواند، شاهد نابودی جهان می‌شد. حتی خواب‌های بد بالدر، پیشگویی فجایع راگناروک بود. این روایت با داستان‌های مسیحی پایان جهان، بازگشت خدای زنده برای داوری زندگان و مردگان، متفاوت به نظر می‌رسید. در این مورد، خود خدایان داوری شدند و کاستی‌هایشان آشکار شد. چه کسی آنها را داوری کرد؟ و چه چیزی باعث راگناروک شده بود؟ انتظار لوکی برای اینکه آنها او را پیدا کنند، دستگیر کنند و ببندند، به عنوان آگاهی از این که عذاب او آغاز راگناروک است، توصیف می‌شد. او قرار بود تا زمان وقوع راگناروک شکنجه شود. کودک لاغر با خود فکر کرد، هیچ کس شک نداشت که راگناروک اتفاق خواهد افتاد - نه خدایان، نه گرگ‌ها، نه مارها، نه حتی آن حقه‌باز تغییر شکل‌دهنده. همه آنها آنجا ایستاده بودند، مات و مبهوت، مانند خرگوش‌هایی که به یک راسو نگاه می‌کنند، بدون اینکه به متوقف کردن او فکر کنند. خدای مسیحی انسان‌های گناهکار را مجازات می‌کند و مردگان "خوب" را زنده می‌کند. خدایان آسگارد مجازات شدند زیرا آنها و دنیایشان بد بودند. آنها به اندازه کافی باهوش نبودند و شرور بودند. دختر لاغر به خشونت در زمین بازی و بمباران لندن فکر کرد و این ایده که خدایان بد هستند، اینکه اتفاقاتی که افتاده بد بوده، برایش جذاب بود. این داستان همیشه وجود داشته و بازیگران همیشه آن را می‌دانستند.

تصور پایان همه چیز در کودکی شاید غیرممکن باشد. دختر لاغر، با وجود جنگ فزاینده و شدید، بیشتر از اینکه از کسل شدن همیشگی بترسد، از انجام هیچ کار مهمی، از گذراندن روزها یکی پس از دیگری بدون اینکه به جایی برود، می‌ترسید تا از مرگ یا پایان همه چیز. وقتی به مرگ فکر می‌کرد، به پسر کوچکی که آن طرف خیابان بود و از دیابت مرده بود، فکر می‌کرد. هیچ کس در مدرسه که از این موضوع خبر داشت، نمی‌دانست چگونه واکنش نشان دهد. برخی خندیدند. برخی دیگر در صندلی‌هایشان جابجا شدند. اما او در واقع تصور نمی‌کرد که این پسر مرده باشد. او فقط می‌دانست که این پسر با آنها نیست و هرگز نخواهد بود. او می‌دانست که پدرش برنمی‌گردد، اما این را به عنوان یک واقعیت در زندگی خودش می‌دانست، نه او. او دیگر برنمی‌گشت. او کابوس‌هایی در مورد دار زدن می‌دید و از این فکر که یک نفر، دیگری را به زندگی محکوم کند، در حالی که می‌دانست پایان اجتناب‌ناپذیر است، وحشت داشت.

رگناروک

همه چیز به آرامی شروع شد. کولاک‌های شدیدی از میان مزارع جو و جو دوسر که در شرف برداشت بودند، می‌وزید. شب‌ها، زمانی که ماهِ درو، کامل و قرمز، هنوز در آسمان بود، گودال‌های کوچک آب را یخ می‌پوشاند. یخ، کوزه‌های آب را می‌پوشاند و باد تندی می‌وزید که شدیدتر می‌شد و هرگز آرام نمی‌گرفت؛ بنابراین مردم سرهای خود را می‌پوشاندند و آنها را پایین می‌آوردند. محصول انگورهای یخ‌زده برای تهیه‌ی موزل، شراب یخی که در بطری ریخته می‌شد، فراوان بود. سبزیجات زمستانی روی ساقه‌هایشان خشک شده بودند و قبل از آماده شدن یخ زده بودند. برگ‌های درختان در بوته‌ها و بیشه‌ها زود می‌ریختند و در گرداب‌های بادهای تند به پرواز در می‌آمدند. در ابتدا، نور روز صاف و سرد بود؛ همه چیز برق می‌زد: برف مسیرهای خیابان را پوشانده بود، قندیل‌های یخ روی پله‌ها و بوته‌ها جمع شده بودند، نه کوچک می‌شدند، نه ذوب می‌شدند، بلکه به سرعت به داخل هجوم می‌آوردند. سپس، با فرا رسیدن زمستان، آسمان تاریک شد. هوا پر از ابرهای ضخیم و خاکستری آهنین و پر از برف شد و خود هوا نیز از تگرگ و برفاب غلیظ شد و تکه‌های یخ چرخان به هوا برخاستند. سطح زمین سخت، منقبض و ضخیم شد و آنقدر یخ زد که با بیل قابل برداشتن نبود. بیرون کشیدن یا کندن ریشه گیاهان سخت بود. یخ روی دریاچه‌ها ضخیم‌تر شد و به آرامی به سمت رودخانه‌ها خزید. ماهی‌ها به اعماق زیادی فرو رفتند، ابتدا زیر لایه‌های یخ شنا می‌کردند، سپس در گل و لای، سرد و نازک، و به سختی قادر به نفس کشیدن بودند. مردان با تبر بیرون رفتند، یخ‌ها را تکه تکه کردند، آنها را در سطل‌هایشان گذاشتند و به خانه بردند تا آب شوند تا بتوانند آب بنوشند. در ابتدا، این کار آنها را هیجان‌زده کرد. این یک آزمایش قدرت بود. یک آزمایش مردانگی. گاوها در داخل خانه نگهداری می‌شدند و گوسفندان اجازه بیرون رفتن نداشتند، آنهایی که از توده‌های یخی که آنقدر بلند شده بودند و عقب نمی‌آمدند، جان سالم به در برده بودند. مرغ‌ها به داخل خانه رفتند و خوک‌ها کنار شومینه‌ها دراز کشیدند. مردان با کفش‌های برفی، اسکی و سورتمه بیرون می‌رفتند و درختان را برای هیزم قطع می‌کردند و موجودات حیله‌گر و مکار جنگل، مانند خرگوش و خرگوش صحرایی، گوزن و کبک جوان و جوجه خروس‌هایی که پاهایشان به شاخه‌های بوته‌ها گیر می‌کرد، شکار می‌کردند.

آنها مجبور بودند تا بهار زنده بمانند، زمانی که بالاخره روزها بلندتر شدند، خورشید برف و یخ را آب کرد، بادها فروکش کردند و پوست می‌توانست بدون یخ زدن در معرض هوا قرار گیرد.

کوتاه‌ترین روز سال از راه رسید و مردم برای جشن گرفتن سال نو و تغییر آب و هوا، رقصیدند، از میان برف‌ها عبور کردند و آتش روشن کردند.

اما جو تغییر چندانی نکرده بود. آسمان خاکستری کم‌رنگ‌تر شده بود، همین، در حالی که زمین، هوا و آب همچنان یخ‌زده بودند.

آنها شروع به استفاده از چیزهای غیرقابل جایگزین کردند. آنها گلوی خوک را بریدند، گوشتش را تکه تکه کردند، منجمد و کباب کردند. آنها مرغ‌هایی را که تخم نمی‌گذاشتند خفه کردند، پرهایشان را کندند و آب‌پز کردند، اما این مرغ‌ها قابل جایگزینی نبودند زیرا بیشتر جوجه‌ها مرده بودند. تغذیه گوسفندان، اسب‌ها و الاغ‌ها به دلیل از بین رفتن محصولات و یخ زدن مزارع، دشوارتر و دشوارتر شد. شجاعت به توانایی تحمل تبدیل شد و نیاز به سوپ برای افراد در حال مرگ افزایش یافت.

بیرون، در گرگ و میش همیشگی هوا، گرگ‌ها زوزه می‌کشیدند و پرسه می‌زدند. آنها گرسنه و عصبانی بودند.

آنها فکر می‌کردند این باید شبیه اتفاقی باشد که هنگام فرا رسیدن «زمستان بزرگ» رخ خواهد داد. خورشید بزرگ به رنگ قرمز کدر، پژمرده و تیره، مانند اخگری از آتش، درآمده بود. نور کمی می‌تابید و نوری که وجود داشت، قرمز یا سرخ مانند خون بود. استخوان‌ها و ذهن‌هایشان آرزوی نور پاک، بادهای گرم، جوانه‌های شکوفا و برگ‌های سبز را داشت. زمستان به سال دیگری و سال بعد کشیده شد. دریاها یخ زدند و کوه‌های یخ به سواحل برخورد کردند و در اطراف خلیج‌ها شناور شدند. آنها کم‌کم متوجه می‌شدند که این شبیه زمستان بزرگ نیست، بلکه همان زمستان بزرگ است.

آنها به مهاجمان تبدیل شدند. آنها به خانه‌های یکدیگر حمله می‌کردند، زوزه می‌کشیدند و غرش می‌کردند، ضعیفان را قتل عام می‌کردند و ذخایر ناچیز غذا را خالی می‌کردند. آنها هر شرابی را که می‌توانستند پیدا کنند، می‌نوشیدند و آن را سر می‌کشیدند، گویی فردایی وجود ندارد، و در واقع آنها شروع به باور کردن کرده بودند. موجودات گرسنه و انسان‌های گرسنه هر چیزی را می‌خوردند. فاتحان نبرد در میان اجساد مردگان که توسط حیوانات خزنده و چمباتمه زده تکه تکه شده بودند، ضیافت برگزار می‌کردند. آنها یکدیگر را می‌گرفتند و در اطراف آتش می‌افتادند و با هر انسان یا شیء بی‌جانی که در آنجا بود، زنا می‌کردند. آنها می‌خوردند، می‌بوسیدند، می‌جویدند، قورت می‌دادند، می‌جنگیدند، کشتی می‌گرفتند و منتظر پایان جهان بودند که هنوز فرا نرسیده بود. در نهایت، البته، آنها آمدند تا یکدیگر را بخورند.

ابرهای آسمان ضخیم‌تر و ضخیم‌تر می‌شدند. بادها ناله‌های دیزیرها - موجودات ماده بالدار و پوشیده از پوست - را که روی صخره‌های سنگی چمباتمه زده بودند، خیره شده و فریاد می‌زدند، با خود می‌بردند. نیدهاگ، کرم بزرگی که ریشه‌های ایگدراسیل را جویده بود، بیرون آمد تا خون مردگان را که در باتلاق یخ‌زده افتاده بودند، بمکد. و از کتل‌وود جوشان، جایی که لوکی در میان فواره‌های آب هنوز فوران می‌کرد، گیر افتاده بود، فریاد گرگ‌ها بلندتر و بلندتر می‌شد: گرگ‌هایی در جنگل، گرگ‌هایی که در برف راه می‌رفتند، گرگ‌هایی با دندان‌های نیش خونین، گرگ‌هایی در ذهن.

این «زمان بادها»، «زمان گرگ‌ها» است، پیش از آنکه جهان فرو بریزد.

آن زمان، زمان آنها بود.

در آسگارد، درخشش طلا محو شده بود، اما گراز جادویی هنوز هم می‌توانست شب‌ها خورده شود و برای ضیافت بعدی زنده شود. تمام قسمت‌های ایگدراسیل لرزید، برگ‌هایش ریخت، شاخه‌هایش پژمرده شدند، اما درخت بی‌حرکت ایستاد. اودین به چاهی که در ریشه‌هایش بود رفت و با سر میمیر در زیر آب‌های تیره و تاریک صحبت کرد. هیچ‌کس هرگز نمی‌دانست اودین چه می‌داند، اما او بی‌حرکت و سرد برگشت. همه منتظر ماندند. آنها تکان نخوردند، فکر نکردند، شاید نمی‌توانستند فکر کنند. ایدون در پوست گرگ خود پیچیده شده بود. سیب‌های جوانی پژمرده و چروکیده شده بودند.

زیر یخ، زمین در حال جوشیدن بود. در موسپلهایم، در جنوب، آتش‌های ابدی زبانه می‌کشیدند و موجودات آتشین بی‌چهره پرسه می‌زدند، شعله‌ور و سوزان، همانطور که همیشه بوده‌اند. اما اکنون آنها سنگ‌های داغ، باران‌های خاکستر سوزان، و زبانه‌های گدازه‌های درخشان بودند، به رنگ طلایی سرخ که از همه طرف فوران می‌کردند و به رنگ قرمز مایل به سیاه مات درمی‌آمدند و راه خود را از میان پوسته جامد زمین باز می‌کردند. گنبدهای سرخ، بالاتر و بالاتر می‌رفتند، می‌جوشیدند و کف می‌کردند و گازهای کشنده‌ای را بیرون می‌دادند که بر جنگل‌ها می‌ریختند و آنها را به هیزم تبدیل می‌کردند. شکنجه‌گاه لوکی، کتل‌وود نامیده می‌شد زیرا سنگ‌هایی که او را عذاب می‌دادند، درون غاری در میان فواره‌های جوشان بودند. اکنون این فواره‌ها با خشم فوران می‌کردند و خاکستر فوران می‌کردند و خود زمین مانند حیوانی در عذاب شروع به لرزیدن کرد و زنجیرهای لوکیِ تغییر شکل‌دهنده پاره شد. او در میان دود و بخار و گردبادی از سنگ‌های پرنده، در حالی که می‌خندید، ایستاده بود و از میان هرج و مرج به سمت جنوب یورش برد. او با عجله به درون جنگل مقدس، جایی که فنریر گرگ در بند بود، رفت. زمین زیر قدم‌هایش دهان باز کرد، درختان پیچ خوردند و افتادند، و طناب جادویی گلیپنیر، که از پنجه‌های گربه‌ها و ریش زنان و نفس ماهی‌ها و آب دهان پرندگان ساخته شده بود، منقبض و خرد شد. فنریر خمیازه کشید و شمشیر را از گلوی خونینش بیرون کشید. خودش را تکان داد و موهایش مانند شعله‌ای خش‌خش کرد. پدر و پسر به سمت جنوب، به سرزمین شعله‌ها، تاختند.

زیر وزن قدم‌هایشان، ترک‌های سرخ‌رنگی روی لایه ضخیم و صاف یخ ظاهر شد. آن دو خندیدند. صدای قهقهه‌ای از سر قهقهه سر دادند.

نگهبان موسپلهایم در مرز آن نشسته بود. نام او سورتر بود، به معنی "سیاه". او شمشیری داغ در دست داشت، آنقدر درخشان که نگاه کردن به آن دشوار بود، و گردابی از دود سیاه او را احاطه کرده بود. او از جا پرید، بالاتر و بالاتر رفت، شمشیرش را تکان می‌داد و فریاد می‌زد، و انبوه موسپلهایم، با سلاح‌های تیغه داغ و شعله‌افکن‌ها، حرکت کردند و شروع به راهپیمایی کردند.

اودین از جایگاه بلند خود، هیلدسکالف، آنها را می‌دید. آنها غرش‌کنان به سمت مزرعه‌ای به نام ویگرید می‌رفتند که در هر جهت صد فرسنگ امتداد داشت. لحظه موعود فرا رسیده بود. آغاز پایان بود. این خدایان در تعلیق زندگی می‌کردند و منتظر آخرین رویارویی خود بودند. هایمدال، منادی، برخاست و شیپور بزرگ، شیپور گجالار، را به صدا درآورد. این شیپور با آخرین فریاد بزرگ ذهن ساخته شده بود. خدایان از جا پریدند و خود را با شمشیر و سپر و نیزه و زره و طلای درخشان مسلح کردند و آینهرجار نیز همین کار را کرد. اودین دوباره پایین رفت و با سر میمیر در آب سیاه صحبت کرد، آبی که توسط دوده‌هایی که روی آن افتاده بود سیاه شده بود و همه جا پخش شده بود. درخت بزرگ لرزید و لرزید. زمین مرتفع از ریشه سست بود. شاخه‌هایش می‌لرزیدند، برگ‌هایش در طوفان کنده می‌شد، به جریان هوای گرم پیوست و آب چاه اورد شروع به جوشیدن کرد.

خدایان به سمت پل رنگین‌کمان، بایفراست، که آسگارد و میدگارد را به هم متصل می‌کند، حرکت کردند. آنها از قبل، زمانی که شروع به حرکت کردند، متلاشی شده بودند. تیر دستش را به گرگ از دست داده بود، اودین چشمش را به میمیر از دست داده بود، فریر شمشیر جادویی‌اش را تسلیم کرده بود و سیف، همسر ثور، شاهد ریزش کامل موهای جادویی‌اش از سر طاسش بود. حتی ثور، به گفته برخی شاعران، چکشش را که به دنبال مار میدگارد پرتاب کرده بود، از دست داد. بالدر جانش را از دست داده بود. در داستان‌ها، دو راه برای پیروزی در نبردها وجود دارد: یا با قدرت زیاد، یا با شجاعت و امید واهی. خدایان هیچ‌کدام را نداشتند. آنها هم شجاع و هم فاسد بودند.

ایگدراسیل پژمرده و افتاده شد، برگ‌های چسبیده‌اش هنوز تکان می‌خوردند. ریشه‌هایش منقبض شدند. ستون‌های آب درون پوستش بی‌قرار و ضعیف شدند. سنجاب با ترس جیک‌جیک می‌کرد و سر گوزن آویزان بود. توکاها دایره‌وار از شاخه‌ها به سمت آسمان سرخ پرواز می‌کردند.

دریا به سیاهی بازالت بود، پوشیده از کفِ کف‌آلود، کفِ لخته‌شده به رنگ سبز برفی، و دیواره‌های بلند و لرزانی پر از سوزن‌های هوا که بالا و بالاتر می‌رفتند و در سواحل فروریخته‌ی جهان به دیواره‌های دیگر آب برخورد می‌کردند.

کشتی در شرق به آب انداخته شد، کشتی‌ای باشکوه و زیبا، ساخته شده از ماده‌ای شناور و کم‌رنگ و شفاف - ناخن‌های سفت شده‌ی مردگان که پس از بند آمدن خونریزی، بیرون زده بودند. این کشتی، کشتی ارواحی به رنگ استخوان، خاکستری مرگبار بود، گویی تمام آشوبی که در آب‌ها شناور است، نه می‌پوسد و نه می‌پوسد، در این کشتی لغزنده جمع شده و به هم چسبیده بودند. نام آن ناگلفار بود. سکاندار آن، هریم غول‌پیکر بود. کودک، که البته برای سنش لاغر بود، آن را مانند یک قایق بادبانی با تجهیزات شبح‌وار و پرچم‌های در حال اهتزاز تصور کرد. سپس آن را مانند کشتی‌ای با بدنه‌ی دراز، گردن دراز و با دماغه‌ی اژدها تصور کرد که قرار است به کشتی‌های دیگر حمله کند، و مانند پوست یک مار مرده، ساخته شده از لایه‌های فلس ناخن پا، کم‌نور می‌درخشید. غول‌های یخی و آتشین با هم آن را هدایت می‌کردند و در ابری از بخار جوشان به بیرون می‌پریدند.

همچنان که پوسته زمین به هم می‌ریخت و می‌جوشید، گوشته دریا دیوانه‌وار شروع به رقصیدن کرد، با فواره‌هایی از آب که به امواج برخورد می‌کردند و با آنها برخورد می‌کردند، امواجی که پر از اجساد شناور، دسته‌های ماهی مرده و براق، لاشه نهنگ‌ها، نهنگ‌های تک‌شاخ، نهنگ‌های قاتل، ماهی مرکب غول‌پیکر و مارهای دریایی بودند، که همه به سمت بالا رانده شده و توسط گرما، سرما و نیروهای طبیعی از هم پاشیده می‌شدند.

سپس دریا مانند کوهی عظیم و خروشان، با شکاف‌ها و شیارهای متحرک، در پشت بدنه ناگلفار بالا آمد و جلبک‌های دریایی ژنده و دانه‌های مرجان‌های ویران از آن جاری شدند. در میان این کوه، سر وحشتناک یورمونگاند، مار میدگارد، آن نوار پوست مار که شکل دنیای مادی را در خود نگه داشته بود، پدیدار شد. مار برخاست و به جلو پیچ و تاب خورد، سر یال‌دارش را بالا گرفت و دمش از میان صخره‌ها و شن‌ها بیرون آمد و تمام دریا را به هم زد. ناگلفار به آرامی روی گردابی که حرکتش ایجاد کرده بود، شناور بود و هریم، غول یخی، تبر خود را به نشانه سلام تکان داد. بدنش در جلبک‌های ژنده و طناب‌ها و زنجیرهای مردگان که اجساد شکافته‌شان هنوز از آن آویزان بود، پیچیده شده بود. شروع به پیچ و تاب خوردن در آب کرد و با عزمی راسخ به سمت میدان نبرد ویگرید رفت. مار عظیم، درست مانند پدر و برادرش، با صدای بلند خندید و زهر از دندان‌هایش چکید و در اوج امواج شعله‌ور شد. دریای مواج، سواحل، صخره‌ها، دیوارهای بندر، دلتای رودخانه‌ها، مصب رودخانه‌ها و باتلاق‌ها را در بر گرفت. دیگر نمی‌شد دنیا را از هم تشخیص داد.

وقتی زنجیر دور زمین شل شد، بقیه هم پاره شدند. گارم، سگ جهنمی، زنجیرش را گاز گرفت و بیرون پرید تا به برادر گرگش بپیوندد. خورشید در ارابه‌اش و ماه در ارابه‌اش، اسب‌هایشان را تاختند، در حالی که آنها در شتاب ابدی خود در آسمان می‌تاختند. اما گرگ‌هایی که خستگی‌ناپذیر آنها را دنبال می‌کردند، و گارم با چشمان و گلوی سرخش به آنها پیوسته بود، می‌دانستند که زمانشان فرا رسیده است، و سرعت گرفتند و دندان‌هایشان را به پاهای عقب اسب نقره‌ای و اسب تاریک کوبیدند. اسب‌ها جیغ کشیدند و منحرف شدند و نور جهان دیوانه شد، کم‌نور، سپس سفید شعله‌ور، سپس تاریک به تاریکی جهنم، سپس به سرخی خون. گرگ‌ها گلوی اسب‌ها را پاره کردند و به سمت ارابه‌رانانشان برگشتند: بانو خورشید، مادر شب، پسر ماه، و پسر در ارابه روز روشن. جایی در میان هوا، همچنان که ارابه‌ها به پایین سقوط می‌کردند، گرگ‌ها خورشید، ماه، روز و شب را از هم جدا کردند، خونشان را نوشیدند و آنها را به طور کامل بلعیدند.

برخی گمان می‌کردند که ستارگان، نورهای بیرونی بوده‌اند که از سوراخ‌های جمجمه‌ی یمیر می‌درخشیدند. اکنون، همچنان که گرگ‌ها با خنده در آسمان به سمت ویگرید می‌دویدند، نور ستارگان شروع به محو شدن کرد و آنها مانند شمع‌های سوخته یا آتش‌بازی‌های خاموش شده، بر روی زمین سوزان و خروشان فرو ریختند. فنریر برادرانش را در آسمان دید و با فریاد سلام کرد. او بزرگ شده بود. پوزه‌اش به جمجمه‌ی یمیر می‌خورد و فکش روی زمین سوزان افتاده بود.

خدایان و جنگجویان والهالا مانند دیوانه‌های وحشی به سمت میدان نبرد پیشروی کردند. آنها با غرش‌های اعتراضی - زیرا این رسالت آنها بود - و گرگ‌ها، مارها، غول‌های آتش و غول‌های یخی در پاسخ غرش و خش‌خش می‌کردند، در حالی که لوکی در میان شعله‌های سرخ سوسو زننده‌ای که تنها منبع نور بودند، پوزخند می‌زد.

راگناروک، نبرد نهایی.

اودین به سمت گرگ فنریر که در حال تنظیم نیزه‌اش، جونگنیر، بود، پیشروی کرد. موهای گرگ سیخ شد. چشمان شرورش برق می‌زدند. خمیازه کشید. خدا نیزه‌اش را در فک باز گرگ فرو کرد. گرگ خود را تکان داد، نیزه را گاز گرفت، سه قدم به جلو برداشت و اودین بزرگ را گرفت، تکان داد، از هم جدا کرد و قورت داد. ناله‌ای از میان آینهرجار به گوش رسید. آنها تلو تلو خوردند، عقب‌نشینی کردند و دوباره پیشروی کردند، اما حالا بی‌صدا. کار دیگری از دستشان برنمی‌آمد.

پسران لوکی میدان نبرد را در دست گرفتند، خنده گرگ با خش خش شادی‌بخش مار در هم آمیخت. ثور که غرق در غم و اندوه بود، خود را روی مار انداخت و با مشت و آذرخش خود به آن کوبید و جمجمه‌اش را خرد کرد. مار به خود پیچید، افتاد و زهر پاشید. ثور برگشت تا به خدایان بگوید که هنوز گم نشده‌اند - او مار را کشته است. ثور تنها نه قدم از میان سیل زهری که مار به سویش سرازیر کرده بود، برداشت و سپس مرد.

نبردهای دیگری مانند این اتفاق افتاد. تیر، که هنوز پوست گرگ خود را به تن داشت، با یک دست در برابر گارم، سگ جهنمی، جنگید تا اینکه هر دو خسته شدند و شکست خوردند و دیگر هرگز برنخاستند. فریر با شمشیر درخشان سورت کشته شد. یکی از پسران جوان اودین، ویدار، در میان اجساد خزید و به گرگ فنریر در خزهای خون‌آلودش خنجر زد. گرگ سرفه کرد و افتاد و ویدار انتقام‌جو را زیر وزن خود خفه کرد.

لوکی ایستاده بود و تماشا می‌کرد که پسران هیولایش می‌کشتند و کشته می‌شدند. سپس، هنگامی که میدان نبرد شروع به فرو رفتن در باتلاقی خونین کرد، او علیه هورن‌بلوئرِ دوراندیش، هایمدال، سلاح برداشت. هر دو با شور و شوق بی‌پروای مردی محکوم به فنا جنگیدند. هر یک دیگری را کشت؛ بدن‌هایشان بی‌حرکت روی هم افتاده بود.

زمین متعلق به سورت بود. آتش‌های او شاخه‌های زخمی ایگدراسیل را سوزاند و ریشه‌های عمیق او را خشکاند. خانه‌های خدایان به دریاچه آتش افتاد. فریگ غمگین بر تخت طلایی خود منتظر نشسته بود، در حالی که شعله‌ها آستان در خانه‌اش را می‌سوزاندند و پایه‌های خانه‌اش را می‌سوزاندند. سپس او نیز در حالی که بی‌حرکت نشسته بود، سوخت، بدنش سیاه شد و در میان خاکسترهای در حال سقوط، به خاکستر تبدیل شد.

در دوردست‌ها، در جنگل‌های کلپ، آتش‌های سورتر در ستون‌های دریایی می‌جوشید. تکیه‌گاه‌های راندراسیل فرو ریخته بودند و برگ‌های سرخس زیبایش رنگ و زندگی خود را از دست داده بودند و در میان موجودات مرده‌ای که جنگل زمانی آنها را پناه داده و حمایت می‌کرد، در آب‌های خروشان افتاده بود.

پس از مدت‌ها، آتش‌ها نیز فروکش کردند. تنها سطحی صاف از مایع سیاه باقی مانده بود که در نقاط کوچک و کم‌نوری که هنوز از میان سوراخ‌های نور ستارگان عبور می‌کردند، می‌درخشید. چند مهره شطرنج طلایی روی موج‌های تیره شناور بودند و تاب می‌خوردند.
دختر لاغر در زمان صلح

کودک لاغر اندام این تصویر از پایان جهان را، مانند یک بیضی نازک از سنگ بازالت یا تخته سنگ سیاه، همیشه در ذهنش صیقل داده شده، در کنار شبح خاکستری گرگ، و حلقه‌های درخشان و پوزه ضخیم مار در ذهنش، ذخیره کرد. او آنچه را که باید می‌دانست خواند و تصمیم گرفت بازگشت خدایان و انسان‌ها را به دشت سبز و تازه شده آیدا، که در آسگارد و خدایان شرح داده شده است، تصور نکند، به خاطر نیاورد. ویراستار دقیق آلمانی آن کتاب خاطرنشان کرده بود که این رستاخیز به احتمال زیاد تحریفی مسیحی از پایان ساده و اصلی است. همین برای کودک لاغر اندام کافی بود. باعث شد که او فوراً آن را باور کند. او فقط به پایان اصلی، آب تیره‌ای که همه چیز را پوشانده بود، نیاز داشت.

آن چیز سیاه در ذهنش و آب تیره‌ای که روی صفحه کتاب کشیده شده بود، یک چیز بودند، نوعی دانش. این تأثیر اسطوره‌هاست. آنها چیزها، موجودات و داستان‌هایی هستند که ذهن را اشغال می‌کنند. آنها چیزهای غیرقابل توضیحی هستند که هیچ چیز را توضیح نمی‌دهند؛ آنها نه دکترین هستند و نه نماد. رنگ سیاه اکنون درون ذهن این کودک لاغر بود، بخشی از راهی که او هر چیزی را که با آن مواجه می‌شد، درک می‌کرد.

کودک، رگناروک را در ذهنش مرور می‌کرد تا با زمانی روبرو شود که مطمئن بود پدرش هرگز باز نخواهد گشت. با این حال، یک شب، پس از نیمه‌شب، زمانی که پنجره‌ها هنوز به دلیل حملات شبانه خاموش بودند، پدرش ناگهان و غیرمنتظره بازگشت. آنها دختر کوچک را بیدار کردند و او را در حالی یافت که در درگاه ایستاده بود، موهایش طلایی-قرمز می‌درخشید، بال‌های طلایی روی لباسش خودنمایی می‌کردند، و دستانش را دراز کرده بود تا او را وقتی که به سمتش پرید، بلند کند. دیوارهای دفاعی در برابر فاجعه در درون سر کودک کوچک فرو ریخت، اما دانش او از رگناروک، دیسک سیاه، همچنان پابرجا ماند.

همه آنها به خانه‌هایشان رفتند، دختر لاغر و خانواده‌اش. خانه‌شان خانه‌ای بزرگ و خاکستری با باغی شیب‌دار در شهر فولادی بود که حال و هوای خاص خودش را داشت، حال و هوایی که می‌توانست به دیواری از ابر گوگردی تیره‌ای تشبیه شود که از حومه شهر، جایی که از آنجا تخلیه شده بودند، دیده بودند. دختر لاغر با نزدیک شدن هوای بد، احساس تنگی شدیدی در سینه‌اش کرد.

شباهت خاصی بین تمثیل بانیان و مکان‌هایی که به آنها بازگشتند وجود دارد. خانه قدیمی در خیابان میدو بنک بود، فضایی بیضی‌شکل مانند یک ماهیتابه دراز که از آن کوچه باریکی پایین می‌رفت و به مکانی به نام لبه پایینی می‌رسید. کودک لاغر کمی بزرگتر شده بود که زیبایی عبارت «لبه پایینی» را درک کرد، نه اینکه فقط آن را سریع بگوید و به مکانی فکر کند که مغازه قصابی با تبرها، چاقوها و لاشه‌های خونینش در آن بود، جایی که اتوبوس‌های بزرگ با صدای تلق تلق از کنارش رد می‌شدند، و جایی که لوازم‌التحریرفروش شیرینی‌های یخی، روزنامه‌ها و بطری‌های سفت و گرد گابستاپرز می‌فروخت.

در وسط خیابان میدو بنک، یک قطعه زمین چمن بیضی شکل بزرگ وجود دارد که به چمنزار معروف است و با دیواری از سنگ‌های کوتاه و ضخیم احاطه شده است که می‌توان روی آن نشست. در یک انتهای این دیوار، انبوهی از درختان بلند راش و بلوط قرار دارد. این مکان احتمالاً در گذشته یک فضای سبز روستایی بوده است، زیرا صدای بازی کودکان بلیک در آنجا شنیده می‌شد. امروزه هنوز هم کودکان در آنجا بازی می‌کنند، اما این مکان توسط حومه مسکونی رو به گسترشی که آن را احاطه کرده است، محصور شده است.

پدر دختر لاغر اندام در اوقات فراغتش، که با افزایش موفقیتش کمتر و کمتر می‌شد، خود را با ساختن یک باغ سرگرم می‌کرد. پشت خانه‌شان، یک چمنزار کوچک و یک محل شستشو وجود داشت. در انتهای این چمنزار کوچک، یک طاق چوبی قرار داشت که دختر از دوران کودکی‌اش آن را به یاد می‌آورد، یک طاق معمولی، پوشیده از گل‌های معمول، به رنگ‌های قرمز، سفید و صورتی-شکری. باغ با شیب تندی از زیر این طاق به سمت لبه شمالی امتداد داشت. گل‌ها در طول جنگ وحشی شده بودند و مانند گل‌های افسانه‌ای، به بیشه‌های خاردار تبدیل شده بودند. پدر دختر لاغر اندام برای کنترل و هرس گل‌ها آواز می‌خواند، آنها را به ستون‌های ناهموار طاق می‌بست، انگشتان زخمی‌اش را لیس می‌زد و می‌خندید. او سنگ‌هایی از حومه شهر سفارش داد، سنگ‌های خاکستری مانند سنگ‌هایی که با دقت در دیوارهای اطراف گوسفندان مرداب ساخته شده‌اند. او با چیدن تراس‌های سنگی خشک حاوی گلزارهایی از لاله، خشخاش شرلی، بوته‌های گل رز، اسطوخودوس، آویشن و رزماری، شروع به مرتب کردن باغ شیب‌دار کرد. او از یک وان سنگی قدیمی برای درست کردن برکه‌ای استفاده کرد که در آن قورباغه‌های کوچک و یک ماهی آبنوس که دختر کوچولو در یک گردش آن را با تور گرفته بود، شنا می‌کردند - یک ماهی قرمز عصبانی که او آن را "اومسلوپوگاس" می‌نامید. با وجود دوده موجود در هوا، باغ به شکل جدیدش فوق‌العاده زیبا بود. دختر کوچولو عاشق پدرش بود، و عاشق باغ بود، و به سختی نفس می‌کشید.

انتظار می‌رفت مادر کودک لاغر اندام، که در طول جنگ چنان شجاعت و تدبیری از خود نشان داده بود، در بازگشت به خانه‌ی راحتی که از آن جدا شده بود، پایان خوشی را بیابد. در واقع، او از چیزی که کودک لاغر اندام بعدها آن را یکنواختی روزانه نامید، رنج می‌برد. او در واقع مادر بازیگوشی نبود و کودک لاغر اندام با وجود کتاب‌های بی‌شماری که به کودک می‌داد، نمی‌توانست به یاد بیاورد که مادرش هرگز با صدای بلند کتاب خوانده باشد. در طول جنگ، زمانی که معلم بود، دوستانی داشت. دوستش ماریان کلاه سبزی با پر قرقاول زیبا به سر می‌گذاشت و مانند رابین هود رفتار می‌کرد، در جنگل می‌دوید و تیراندازی می‌کرد. مادر کودک لاغر اندام با خجالت و سوءظن فراوان به این رفتار او را تماشا می‌کرد. کودک لاغر اندام مادرش را تماشا می‌کرد و یادداشت برمی‌داشت. اما مادر کودک در حومه شهر و در داستان‌های آن زندگی می‌کرد. پسرهایی که او به آنها درس می‌داد، آشکارا او را دوست داشتند. آنها به او موجودات زنده دادند: یک جوجه تیغی که کک‌ها روی فرش می‌چکیدند، و یک وان پر از سمندرهای کاکل‌دار عظیم‌الجثه که در زمان جفت‌گیری سعی در فرار داشتند اما ضعیف شده و زیر اجاق گاز مردند. جوجه تیغی در مزرعه انتهای باغ رها شد و به صاحبش گفته شد که فرار کرده است. او روز بعد جوجه تیغی دیگری آورد که آن هم پر از کک بود، اما آن هم آزاد شد. او همچنین توده‌های بزرگ و لزج تخم قورباغه و سپس وان‌هایی پر از بچه قورباغه‌های سیاه جوهری که یکدیگر را خورده بودند، دریافت کرد. در آن روزها، مادر کودک لاغر اندام به پیاده‌روی می‌رفت و با عشق برای همه گل‌ها اسم می‌گذاشت. کودک لاغر اندام یک مجموعه کامل از کتاب‌های «پری گل» داشت که شامل اشعار قافیه‌دار درخشان و تصاویر فوق‌العاده زیبا بود. نپنتس، سوسن دره، سوسن دره، بنفشه، خار مریم و پامچال.

سال‌ها بعد، دختر لاغر متوجه شد که بازگشتِ مدت‌ها انتظار، شور و شوق زندگی را از مادرش ربوده است. یکنواختی بر او غلبه کرده بود. او خود را تنها می‌دید و بعدازظهرها می‌خوابید. او می‌گفت که از درد عصبی و سردرد رنج می‌برد. دختر لاغر کم‌کم کلمه «خانه‌دار» را مترادف با «زندانی» می‌دید. شبح ترس از زندان، دختر لاغر را تسخیر کرده بود، هرچند هرگز آشکارا به آن اعتراف نکرد.

فضاهای بیرونی دوران جنگ او - مزرعه گندم، چمنزار، درخت زبان گنجشک، زالزالک، پرچین، گودال گل، تپه درهم‌تنیده - همه در ذهن کودک لاغر اندام، درست مانند تخته سنگ یا سنگ بازالت، اشیاء بودند. همه آنها در یک بیشه کروی فشرده شده بودند که ریشه‌ها و جوانه‌ها به بیرون امتداد یافته بودند و همراه آنها چیزهایی می‌خزیدند و پرواز می‌کردند و شناور بودند، تکه‌ای از آسمان آبی پررنگ، تکه‌ای از چمن سبز، تکه‌ای از ذرت طلایی، تکه‌ای از زمین تیره زیر پرچین ضخیم. دنیای کوچکی بود که او به آن تبعید یا تخلیه شده بود. بهشتی روی زمین که زمانی وجود داشت.

او هنوز شب‌ها در رختخواب کتاب می‌خواند و همیشه به «آسگارد و خدایان» و «سفر زائر» برمی‌گشت. او در آستانه‌ی در اتاق خوابش روی شکم دراز می‌کشید تا نور برگ‌ها را بگیرد و اگر حرکتی از پایین می‌شنید، مانند مار به عقب می‌خزید. شیشه‌های پنجره تاریک شده بودند و نور ماه از پنجره‌اش می‌تابید و شکل‌های عجیب و غریب برق می‌زدند و در سقف حرکت می‌کردند: شلاق‌هایی که شلاق می‌زدند، جاروها، مارهای راست قامت و گرگ‌های مسابقه‌ای. وقتی خیلی کوچک بود، از این شکل‌ها می‌ترسید. حالا با لذت آنها را تماشا می‌کرد و از آنها داستان‌ها و موجوداتی می‌ساخت. آنها انعکاس شاخه‌های وحشی زبان گنجشک بودند که در اثر باد تاب می‌خوردند و به خودی خود بیرون می‌آمدند، درست همانطور که آن درختان سرسختانه در آستانه‌ی خانه‌ی باغ این کار را می‌کنند.

پدر کودک لاغر اندام گفت که درخت باید بریده شود. درختی وحشی بود و جایی در باغ خانه نداشت. کودک لاغر اندام عاشق درخت و پدرش بود که برخلاف تمام انتظارات ناامیدکننده‌اش به او بازگشته بود. او پدرش را تماشا می‌کرد که تبری برداشت و به سمت درخت رفت، آواز می‌خواند در حالی که آن را قطع می‌کرد و درخت زنده را به کنده‌ها و تنه‌ها و دسته‌های چوب تقسیم می‌کرد. دروازه‌ای در ذهنش بسته شد. با خودش گفت باید یاد بگیرد که در یکنواختی زندگی کند، در خانه‌ای، در باغی، در خانه‌ای، جایی که دوباره کره و خامه و عسل وجود داشت و همه آنها خوشمزه بودند. او باید طعم زمان صلح را بچشد.

با این حال، در آن سوی دروازه‌ی بسته، دنیای سیاه و درخشانی قرار داشت که او پس از تخلیه‌اش وارد آن شده و آن را تجربه کرده بود. این دنیای درخت زبان گنجشک و پل رنگین‌کمان بود، هرچند ابدی به نظر می‌رسیدند، اما در یک چشم به هم زدن نابود شده بودند. گرگ با یال دندان‌های خونینش، مار با یال زائده‌های پوستی‌اش، لوکیِ پوزخندزن با تور ماهیگیری‌اش و شعله‌هایی که او را احاطه کرده بودند، کشتی با سطح ناهموار ساخته شده از ناخن‌های مردگان، زمستان بزرگ، آتش بزرگ سورتر، و سطح سیاه نامشخص، زیر آسمانی سیاه نامشخص، در پایان جهان.

اندیشه‌هایی در باب اسطوره‌ها

کلمه "اسطوره" از کلمه یونانی motos گرفته شده است، به معنای چیزی که برخلاف چیزی که اتفاق افتاده است، گفته می‌شود. ما اسطوره‌ها را داستان می‌دانیم، اما هدر اوداناهیو در مقدمه کتاب دلنشین خود درباره اساطیر نورس استدلال می‌کند که اسطوره‌هایی وجود دارند که اصلاً داستان نیستند. ما به طور نامنسجم آنها را داستان‌هایی می‌دانیم که آغاز جهان ما را توضیح می‌دهند یا تجسم می‌بخشند. کارن آرمسترانگ، در کتاب خود تاریخچه مختصر اسطوره، استدلال می‌کند که اسطوره‌ها وسیله‌ای برای معنا بخشیدن به مفاهیم انسانی هستند (تصویر خورشید به عنوان ارابه‌ای که توسط زنی در آسمان هدایت می‌شود) و تقریباً همه آنها "ریشه در مرگ و ترس از نابودی دارند". نیچه، در زایش تراژدی، اسطوره‌ها را چهره‌ها و داستان‌های رؤیاگونه‌ای می‌داند که بر اساس اصل آپولونی شکل و نظم ساخته شده‌اند تا انسان‌ها را از جذب حالت‌های دیونیزوسی بی‌شکلی، هرج و مرج و نابودی شاد محافظت کنند. تراژدی با ارائه اشکال زیبا و وهم‌آلود خدایان، شیاطین، مردان و زنان، که از طریق آنها درک ممکن می‌شود، قدرت اولیه موسیقی را کنترل می‌کند. نیچه نوشت:

بدون اسطوره، هر تمدنی ظرفیت خلاقانه طبیعی و سالم خود را از دست می‌دهد. تنها افقی که توسط اسطوره‌ها تعریف می‌شود، وحدت تمدن را تضمین می‌کند. نیروهای آپولونی تخیل و رویاپردازی تنها توسط اسطوره‌ها از وراجی‌های تصادفی در امان می‌مانند. تصاویر موجود در اسطوره‌ها، ناگزیر نگهبانان شیطانی هستند، فراگیر اما نادیده گرفته شده، که بر رشد ذهن کودک تسلط دارند و زندگی و مبارزاتی را که او تجربه می‌کند برای بزرگسال توضیح می‌دهند.

قهرمانان نیچه، آیسخولوس و سوفوکل بودند که شخصیت‌هایشان به عنوان موجوداتی اسطوره‌ای ارائه می‌شدند. با این حال، او با اوریپید که تلاش می‌کرد شخصیت‌های این داستان‌ها را انسانی جلوه دهد و به آنها شخصیت‌ها و ویژگی‌های فردی ببخشد، مخالف بود.

حتی در کودکی متوجه شدم که بین خواندن اسطوره‌ها و خواندن افسانه‌ها - داستان‌هایی درباره افراد واقعی یا داستان‌هایی درباره افراد واقعی اما خیالی - تفاوت وجود دارد. خدایان، شیاطین و دیگر شخصیت‌های اسطوره‌ها شخصیت‌ها یا ویژگی‌های انسانی مانند شخصیت‌های رمان‌ها را ندارند.

با وجود استفاده فروید از زندگی اسطوره‌ای ادیپ به عنوان راهی برای توضیح عملکرد ناخودآگاه، آنها ویژگی‌های روانشناختی ندارند. این شخصیت‌ها ویژگی‌های متفاوتی دارند؛ برای مثال، هرا و فریگ حسود هستند، ثور خشن است، مارس جنگجو است، بالدر ظریف و زیباست و دیانا اهل افسس بارور و باکره است. به یاد دارم وقتی برای اولین بار مجسمه سنگی این الهه را با سینه‌های لایه لایه‌اش دیدم، این احساس را داشتم که او واقعی‌تر از وجود من در حال حاضر یا همیشه بوده است. بسیاری از مردم به او اعتقاد داشتند، در مورد او فکر می‌کردند و می‌دیدند که دنیای آنها به نوعی به وجود او وابسته است.

موجودات اسطوره‌ای نیز کم و بیش از شخصیت‌های رمان واقعی هستند. دن کیشوت تلاش می‌کند وارد قلمرو اسطوره شود و اختلاف بین واقعیت او و جهانی که تصور می‌کند، خود به نیرویی اسطوره‌ای تبدیل می‌شود. آنا کارنینا، شاهزاده میشکین، اما بوواری و گوستاو فون آشنباخ همگی شخصیت‌های انسانی با ویژگی‌ها و خصوصیات فردی هستند، با این حال داستان‌های آنها با گنجاندن اسطوره‌های غیرانسانی پیچیده می‌شود. آشنباخ نمایانگر میدان نبردی بین آپولو و دیونیسوس نیچه است؛ شاهزاده میشکین مردی است که سعی در تقلید از مسیح دارد. من چندین سال کلاس‌های عصرگاهی با عنوان «اسطوره و واقعیت در رمان» تدریس می‌کردم که در آنها اشکال اسطوره‌ای را که کم و بیش به عنوان یک رشته روایی واحد در ادبیات واقع‌گرایانه تثبیت شده‌اند، مطالعه می‌کردیم. به همین ترتیب، رمان‌هایی که می‌نویسم حاوی رشته‌های روایی اسطوره در داستان‌سرایی هستند که بخش جدایی‌ناپذیری از ایده‌ها و شکل کلی کتاب‌ها و همچنین نحوه درک شخصیت‌ها از جهان هستند.

من اسطوره نورس رگناروک را انتخاب کردم زیرا تجربه من از خواندن و بازخوانی آسگارد و خدایان اولین نقطه عزیمتی بود که از آن به تفاوت بین اسطوره و افسانه پی بردم. من به خدایان نورس «باور» نداشتم و در واقع، از احساساتم در مورد دنیای آنها استفاده کردم تا به این نتیجه برسم که روایت مسیحی از جهان فقط یک افسانه دیگر است - همان داستان در مورد ماهیت چیزها، فقط کمتر جالب و کمتر سرگرم کننده. اسطوره‌ها آن رضایت روایی را که افسانه‌های پریان به من می‌دهند، به من نمی‌دادند، که به نظر من داستان‌هایی درباره داستان‌ها هستند و به خواننده لذت تشخیص بی‌پایان انواع الگوهای روایی یکسان را می‌دهند. در افسانه‌ها، اگر خشونت خونین و اتفاقات وحشتناکی را که برای آدم‌های بد رخ می‌دهد بپذیرید، نکته این است که یک نتیجه قابل پیش‌بینی، شاد و رضایت‌بخش رخ می‌دهد که در آن آدم‌های خوب پاداش می‌گیرند و تعدادشان افزایش می‌یابد و آدم‌های بد مجازات می‌شوند. برادران گریم فکر می‌کردند که افسانه‌های پریان جمع‌آوری‌شده آنها نمایانگر باورهای عامیانه مذهبی اجداد آلمانی‌شان است، اما تفاوتی وجود دارد. هانس کریستین اندرسن افسانه‌هایی با ویژگی‌های غیرانسانی از این نوع نمی‌نوشت، یا حداقل خیلی کم می‌نوشت. او داستان‌های متنوعی با شخصیت‌هایی با ویژگی‌ها و احساسات می‌نوشت - داستان‌های ساختگی، آثار تخیلی. احساس می‌کردم که او سعی دارد مرا به عنوان یک خواننده بترساند یا به من آسیب برساند. و هنوز هم همین احساس را دارم.

اسطوره‌ها معمولاً ناخوشایند یا حتی فاجعه‌بار هستند. آن‌ها ذهنی را که با آن‌ها مواجه می‌شود، گیج و آشفته می‌کنند. آن‌ها بخش‌های مختلف جهان را در ذهن خود ارائه می‌دهند، نه در تصویری دلپذیر، بلکه در قالب مواجهه با چیزهایی فراتر از درک. به عبارت دیگر، چیزهای ماوراءالطبیعه، کلمه‌ای که در زمان دانشجویی من بسیار مد بود. افسانه‌ها در ذهن من مانند گردنبندهای کوچک و درخشانی از سنگ، چوب و لعاب با حکاکی‌های پیچیده بودند. اسطوره‌ها فضاهای غارمانندی بودند، با نور روشن، تاریک یا درخشان، با نوعی ابر متراکم و نوعی شفافیت شدیداً درخشان. من در شعری که مادرم به من داد، اثر والتر جی. ترنر، به نام «عاشقانه»، به تعریفی از تسلطی که اسطوره‌ها بر انسان‌ها اعمال می‌کنند، برخوردم.

وقتی حدود سیزده سالم بود،من به سرزمینی طلایی رفتم،چیمبورازو، کوتوپاکسیاو دستم را کشید. پدرم فوت کرد، برادرم هم همینطور. مثل یک رویای زودگذر رفتند. من کنار آتشفشان پوپوکاتاپتل ایستاده بودم، زیر آفتاب سوزان. صدای ضعیف استاد را شنیدم، و صدای بازی کودکان از دوردست، چیمبورازو، کوتوپاکسی تو قلبمو دزدیدی. به خوابی طلایی و شگفت‌انگیز فرو رفتم،رفت و آمد به مدرسه؛در "پوپوکاتاپتل" روشنجاده‌های غبارآلود غالب هستند.من با یک پسر سبزه پوست و طلایی به خانه برگشتم،من حرفی نزدم،چیمبورازو، کوتوپاکسی قدرت تکلمم را از دست دادم. با شیفتگی به صورتش خیره شدم. که از همه گل ها زیباتر بود! ای پوپوکاتاپِتلِ درخشان! ساعت جادویی تو بود. خانه‌ها، مردم، جاده‌ها به نظر می‌رسیدند، رویاهایی که در روشنایی روز محو می‌شوند؛ چیمبورازو، کوتوپاکسیروحم را دزدیدند!

من به خوبی از آن حالت ذهنی، آن دنیای دیگر آگاه بودم. اما کلماتی که در ذهنم بودند چیمبورازو، کوتوپاکسی نبودند، بلکه گینونگاگاپ، ایگدراسیل و راگناروک بودند. چنین لحظاتی بعداً در زندگی آمدند و رفتند. مانند آنه که اوراکل کومای را در حال پیچ و تاب خوردن در غار دید. "اوراکل با خشونت زیادی در غار می‌پیچد." یا مار درخشان میلتون که از بهشت ​​عبور می‌کند و روی چین‌های بدن چنبره زده‌اش ایستاده است.

وقتی کانون‌گیت از من خواست که یک اسطوره بنویسم، فوراً می‌دانستم کدام را می‌خواهم بنویسم. باید راگناروک می‌بود؛ این اسطوره‌ای بود که پایان همه اسطوره‌ها را نشان می‌داد؛ اسطوره‌ای که در آن همه خدایان خود را نابود می‌کردند. نسخه‌هایی از این داستان وجود داشت که در آن جهان، پس از پایان یافتن در دشتی صاف از آب سیاه، تطهیر و رستاخیز می‌شد، همانطور که در مسیحیت پس از داوری نهایی برای جهان اتفاق می‌افتد. با این حال، از کتاب‌هایی که خوانده بودم، دریافته بودم که این ممکن است یک تحریف مسیحی باشد و آن را در مقایسه با نابودی کامل و تماشایی، نسبتاً ضعیف و سست یافتم. نه؛ پادشاه خدایان توسط گرگ بلعیده شد، ثور توسط مار مسموم شد و همه چیز در نوری قرمز سوخت و در سیاهی جوهر فرو رفت. می‌توان گفت که این رضایت‌بخش بود.

برایم سخت‌تر از آن چیزی بود که انتظار داشتم، لحنی پیدا کنم که پیشگویانه، سرودگونه یا موذیانه موعظه‌آمیز نباشد تا این اسطوره را بازگو کند. گمان می‌کنم فرهنگی که من در آن زندگی می‌کنم، ارزش بسیار کمتری برای اسطوره‌های سرراست قائل است و بسیاری از نویسندگان مجموعه اسطوره‌شناسی کانن‌گیت، به بازآفرینی اسطوره‌ها در رمان‌ها یا داستان‌های مدرن روی آورده‌اند و داستان‌های اسطوره‌ای را طوری بازگویی می‌کنند که گویی شخصیت‌هایشان دارای شخصیت و ابعاد روانشناختی هستند. بازگویی متمایز و لذت‌بخش دیگر، اثر رمان‌نویس دانمارکی، ویلی سورنسن، است که به زبان دانمارکی با عنوان «راگناروک، داستان خدا» و به زبان انگلیسی با عنوان «سقوط خدایان» منتشر شده است. سورنسن گفت، در دنیایی تحت تأثیر آموزه‌های کشیش نیکولا فردریک سورین جوریندتویگ بزرگ شد، که در کتاب خود «اسطوره‌شناسی نوردیک» (1808)، ادعا کرد که جنگ بین خدایان نورس و غول‌ها «جنگ روح علیه جنبه پست‌تر طبیعت انسان است، همانطور که جنگ دائمی تمدن علیه بربریت است». پیروان جوریندتویگ معتقد بودند که «دنیای جدید» که در یکی از اشعار شعر ادا به عنوان ظهور پس از راگناروک - به نام «گیملی» - به تصویر کشیده شده است، پیشگویی از آمدن دوم مسیح است؛ این همان بهشت جدید و زمین جدیدی بود که در کتاب مکاشفه پیشگویی شده بود. سورنسن، همانطور که محققان آلمانی نویسنده‌ی آسگارد و خدایان اشاره کردند، استدلال می‌کند که از آنجایی که ایسلندی‌هایی که این داستان‌ها را نوشتند در اصل مسیحی بودند، تفاسیر و شکل نوشتاری آنها باید تحت تأثیر مسیحیت بوده باشد. دانمارکی‌ها پس از شکستشان توسط پروسی‌ها در سال ۱۸۶۴ میلادی، مجذوب ایده‌ی راگناروک و به دنبال آن گیملی شدند و روایت سورنسن بخشی از تلاش اسکاندیناویایی‌ها برای نجات این اسطوره از رگناروک (و در نهایت نازی‌ها) اپرای مرگ خدایان واگنر است.

روش سورنسن برای نجات و بازگویی اسطوره نورس، انسانی کردن آن به عنوان میدان نبرد بین قدرت و عشق و تبدیل لوکی - که هم خدا و هم غول بود - به شخصیتی مرکزی و متناقض است. والهالای سورنسن انسانی و خانگی است. او خدایان را دارای احساسات، تردیدها و مسائل روانی به تصویر می‌کشد.

رمان سورنسن با گیملی تمام نمی‌شود، بلکه با پایان جهان به پایان می‌رسد. او گفت که بین راگناروک و گیملی یکی را انتخاب کرد و با این کار، خشم زیادی را در میان دانمارکی‌های مذهبی برانگیخت. کاری که سورنسن به شیوه‌ای جذاب انجام داد، دقیقاً همان کاری بود که من از انجام آن منع شده بودم.

یکی دو بار سعی کردم راهی برای روایت اسطوره پیدا کنم که فاصله و ظرافت آن را حفظ کند، و در نهایت متوجه شدم که برای کودک درونم می‌نویسم، برای شیوه‌ای که اسطوره را درک می‌کردم و وقتی برای اولین بار «آسگارد و خدایان» را خواندم، به جهان فکر می‌کردم. به همین دلیل شخصیت «کودک لاغر در زمان جنگ» را معرفی کردم. این داستان درباره کودک لاغر نیست؛ تا حدودی به این دلیل که او لاغر بود، بلکه به این دلیل که آنچه از دنیای او توصیف می‌شود، لاغر و روشن است، از آنچه می‌خواند و به آن فکر می‌کند، و از راه‌هایی که دنیاهای آسگارد و سفر زائر را به جهان و زندگی‌ای که زیسته است، پیوند می‌دهد.

جنگ ممکن است دنیای کودک لاغر اندام را نابود کرده باشد. اما او اسطوره‌ی متضاد خودش را در ذهنش ساخته بود. حتی اگر - یا در واقع، وقتی - خودش به پایان می‌رسید، زمین به تجدید خود ادامه می‌داد. دشت وسیع پر از گل، آسمان پر از پرندگان، کرانه‌ی درهم‌تنیده دنیایی از درگیری را پنهان می‌کرد، و آب‌ها سرشار از زندگی بودند، همانطور که موجودات در آن شنا می‌کردند و می‌پیچیدند. مرگ خدایان یک داستان خطی است؛ یک آغاز، یک میانه و یک پایان دارد. زندگی انسان‌ها نیز یک داستان خطی است. اسطوره‌ها به سمت فاجعه و شاید به سمت رستاخیز گرایش دارند. کودک لاغر اندام به تکرار ابدی چیزهای در حال رشد، به ناپایداری آب و هوا و جو اعتقاد داشت.

با این حال، وقتی شما نسخه‌ی قرن بیست و یکمی از رگناروک می‌نویسید، ناگزیر تصویری از یک پایان متفاوت شما را تسخیر می‌کند. ما گونه‌ای از حیوانات هستیم که جهانی را که در آن متولد شده‌ایم، ویران می‌کنیم. نه از روی بدخواهی یا بدخواهی، یا حداقل نه در درجه‌ی اول، بلکه از ترکیبی نامتناسب از هوش استثنایی، طمع استثنایی و تولید مثل استثنایی گونه‌ی ما، همراه با کوته‌بینی بیولوژیکی ذاتی. هر روز از یک انقراض جدید، از سفید شدن مرجان‌ها، از ناپدید شدن ماهی کادی که دختر لاغر در دریای شمال با قلاب و قلاب صید کرد، می‌خوانم، در حالی که مکان‌های زیادی وجود داشت که آن ماهی در آن فراوان بود. همچنین در مورد پروژه‌های انسانی که به طرز ماهرانه‌ای در حال نابودی جهانی هستند که از آن سرچشمه می‌گیرند، می‌خوانم، مانند ساخت چاه‌های نفت بلندپروازانه در اعماق دریا، ساخت جاده‌ای از میان کریدورهای مهاجرت حیوانات در پارک ملی سرنگتی تانزانیا، پرورش مارچوبه در پرو و استفاده از بالن‌های هلیوم برای حمل و نقل ارزان‌تر محصولات کشاورزی و کاهش انتشار کربن در زمانی که مزارع به طرز خطرناکی در حال تخلیه آبی هستند که سبزیجات، انسان‌ها و سایر موجودات به آن وابسته‌اند. می‌خواستم در مورد پایان میدگارد بنویسم، اما نه برای نوشتن یک تمثیل یا موعظه. اکثریت قریب به اتفاق دانشمندانی که می‌شناسم معتقدند که ما با سرعت فزاینده‌ای باعث انقراض گونه‌های خود می‌شویم. علف‌هایی که دخترک لاغر در مزارع می‌بیند و معتقد است که برای همیشه دوام خواهند داشت، قبلاً توسط روش‌های کشاورزی مدرن از بین رفته‌اند. دیگر ابری از مرغ‌های آب‌پاش وجود ندارد. باکترها دیگر حلزون‌ها را برای خوردن به سنگ‌ها نمی‌کوبند و گنجشک‌ها از باغ‌های ما ناپدید شده‌اند. مار میدگارد به نوعی شخصیت اصلی داستان من است. عاشق دیدن ماهی‌هایی است که می‌کشد و می‌خورد - یا به عبارت دقیق‌تر، آنهایی که برای تفریح می‌کشد - و مرجان‌هایی که له و سفید می‌کند. زمین را مسموم می‌کند زیرا این غریزه طبیعی اوست. وقتی شروع به کار روی این داستان کردم، استعاره‌ای در ذهن داشتم: کشتی مرگ، ناگلفار، که از ناخن‌های مردگان ساخته شده بود، را به عنوان تصویری از چیزی که اکنون به عنوان توده زباله اقیانوس آرام شمالی شناخته می‌شود، دیدم، گردابی از زباله‌های پلاستیکی غیرقابل تجزیه در اقیانوس آرام که بزرگتر از ایالت تگزاس است. به این فکر کردم که چگونه گرداب لیوان‌های پلاستیکی که ثور هیردال در سفر اکتشافی کونتیکی در سال ۱۹۴۷ با ناراحتی در اقیانوس خالی پیدا کرد، رشد کرد. با این حال، می‌خواستم افسانه را به زبان خودش، همانطور که دختر لاغر آن را کشف کرده بود، تعریف کنم.

قبلاً گفته‌ام که نمی‌خواستم خدایان را انسانی جلوه دهم. اما همیشه دیدگاه خردمندانه‌ی متفکر برجسته، لودویگ فویرباخ، درباره‌ی خدایان، انسان‌ها و اخلاق را در ذهن داشتم. فویرباخ نوشت: «خدا فقط یک انسان است»، و توصیف کرد که چگونه خدایان عشق، خشم، شجاعت و نیکوکاری، همگی فرافکنی‌هایی از ویژگی‌های انسانی هستند که ما از حس خودمان نسبت به خودمان خلق کرده‌ایم. فویرباخ از تجسم انسانی خدای مسیحی، خدایی در قالب انسان، که در واقع انسانی بود که ویژگی‌های الهی به او نسبت داده می‌شد، همانطور که فویرباخ او را می‌دید، صحبت کرد. جورج الیوت جوهر مسیحیت را با روانی و سهولت ترجمه کرد و تأثیر آن در نوشته‌های این رمان‌نویس بسیار مشهود است. با این حال، منطقی وجود دارد که چگونه خدایان اسکاندیناوی به شیوه‌ای متفاوت انسان هستند. آنها مانند انسان‌ها هستند زیرا تفکرشان محدود و احمقانه است. آنها حریص هستند و از جنگیدن و بازی کردن لذت می‌برند. آنها بی‌رحم هستند و از شکار و جوک گفتن لذت می‌برند. آنها می‌دانستند که راگناروک در راه است، اما نمی‌توانستند هیچ راهی برای اجتناب از آن یا تغییر مسیر داستان تصور کنند. آنها می‌دانستند چگونه شجاعانه بمیرند، اما نمی‌دانستند چگونه دنیای بهتری بسازند. هابز، در توصیف ویژگی‌های گرگ‌گونه‌ی درون انسان‌ها، نوشت: «گرگ فقط یک انسان است.» دلیلش این است که هابز دیدگاهی تیره و تار نسبت به زندگی انسان داشت: منزوی، فقیر، زننده، وحشی و کوتاه. لوکی تنها کسی است که باهوش است و همچنین با بی‌مسئولیتی، سرکشی و بدبینی مشخص می‌شود.

درک کوک در مطالعه‌ی عالی خود درباره‌ی اپرای زنجیر حلقه‌ای واگنر، نشان می‌دهد که چگونه واگنر هوشمندانه شخصیت لوگی را از منابع اسطوره‌ای موجود خلق کرده است. کوک استدلال می‌کند که لوگی واگنر خدای آتش و خدای اندیشه است. لوکی در اساطیر باستان، یک نیمه‌خدا است که احتمالاً با غول‌ها و شیاطین مرتبط است. یک ریشه‌شناسی نادرست احتمالی، روح آتش آلمانی لوگی را به لوکی اِدا مرتبط می‌کند، اما لوگی واگنر یک حل‌کننده‌ی مشکلات است و شعله‌هایی را که درخت زبان گنجشک را نابود می‌کردند، بیرون می‌آورد. در کودکی، من با لوکی همذات‌پنداری می‌کردم زیرا او یک مطرود باهوش بود. با این حال، وقتی شروع به نوشتن این داستان کردم، متوجه شدم که لوکی از هرج و مرج لذت می‌برد. داستان‌های او شعله‌ها و آبشارها را به تصویر می‌کشد، چیزهای بی‌خاصیتی که نظریه‌پردازان هرج و مرج در آن‌ها نظم را در بی‌نظمی می‌بینند. لوکی به نظم در تخریب و تخریب در نظم اهمیت می‌دهد. اگر قرار بود یک تمثیل بنویسم، لوکی هوش علمیِ مستقلی بود که یا زمین را نجات می‌دهد یا به نابودی سریع آن کمک می‌کند. در واقع، جهان به دلیل جهل خدایانِ بسیار انسان‌نما، با ارتش‌ها و جناح‌های متخاصمشان، و به دلیل جهلِ متفکرِ آتشین و درخشان از چگونگی نجات جهان از نابودی، به پایان رسید.

داستان
۰
۰
Erodito
Erodito
«چرا مجبورم میکنی حقیقتی را بگویم که ندانستن‌ش برایت موجب بهترین لذت‌هاست؟بهترین تقدیر آن‌ست که در دسترس شما نیست،یعنی نزادن و نبودن.پس از آن بهترین تقدیر زود مردن است.» ×سیلنوس‌به شاه میداس×
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید