هر عشقی را میتوان درمان کرد... جز عشق اول... و هر که گمان کند عشق تکرارشدنی است، خیالاتی بیش نیست... زیرا هر عشق تازهای چیزی جز یک عود نیست.
عشق اول مثل آبله میمونه... یه اثر ماندگار میذاره... حسرتیه که ما رو به سمت عشق دوم... و سومی سوق میده...
همه چیز نزد خدا خوب، درست و صحیح است، اما مردم چیزها را به صورت نادرست و درست میبینند.
چشمِ آن چیز در ما آن چیزی است که سریع و مرده، بیدار و خواب، جوان و پیر است، در حالی که بقیه چیزها حرکت کردهاند و متعاقب آن شدهاند، و سپس متعاقب آن به نوبه خود حرکت کرده و اولین شده است.
همه چیز در جریان است، هیچ چیز ثابت نیست.
چشمها و گوشها اگر روح نداشته باشند و زبان انسانها را نفهمند، گواهان بدی برای آنها هستند.
خدا روز و شب، زمستان و تابستان، جنگ و صلح، سیری و گرسنگی است، همانطور که آتش، وقتی با عطرها آمیخته میشود، بر اساس رایحه هر کدام نامگذاری میشود.
نمیشود دو بار در یک جریان قدم گذاشت.
آتش، مرگ هوا را زنده میکند و هوا، مرگ آتش را. آب، مرگ خاک را زنده میکند و خاک، مرگ آب را.
یک روز برای من مثل بقیهی روزها است.
کتابهای هومر و آرخیلوخوس باید از همه جا تبعید شوند.
شهروندان باید نهایت تلاش خود را به کار گیرند، برای اجرای قوانین و حفاظت از کشور تلاش کنند و ابتکار عمل را برای از بین بردن نفرت و کینه از میان خود به دست گیرند.
آتش، منشأ اولیه همه چیز است.
در کیهان جز این، جهان دیگری وجود ندارد. این جهان آفریده شده است، و هیچ چیز زیباتر از آن نیست.
همه چیز تغییر میکند جز یک قانون که تغییر میکند؛ شما هرگز دو بار در یک رودخانه پا نمیگذارید.
عنصر آتش با تراکم تغییر میکند تا اینکه به هوا تبدیل میشود، و این هوا نیز با تراکم تغییر میکند و به آب تبدیل میشود، و به همین ترتیب عنصر آب با تراکم به خاک تبدیل میشود، سپس تغییر معکوس میشود، بنابراین اگر خاک پراکنده شود تغییر میکند و به آب تبدیل میشود، سپس آب با پراکندگی به هوا تبدیل میشود، و هوا به آتش تبدیل میشود.
جهان هستی پر از جن و عقول است.
عمری را بیهوده در جستجوی روح گذراندم، چرا که به دلیل پوشیدگی شدید آن، حقیقتش را نیافتم.
دلیل تفاوت منازل ماه این است که قایق آن زیاد نمی چرخد، بلکه کم کم می چرخد.
شما دارید مسئله را بزرگ میکنید.
یک دیکتاتور به یک دیکتاتور دیگر کمک میکند.
گوش، درست مانند چشم، شاهد غیرقابل اعتمادی است.
هرگز کسی را خوشبخت نخوان مگر اینکه پایان عمرش را بدانی، زیرا تا آن ساعت میتوان او را خوشبخت نامید.
اگر دوست داشته باشی، دوست خواهی داشت.
اما مردان ضعیفالنفس هرگز بنای یادبودی برپا نکردند.
من آشکارا از زن تحصیلکرده متنفرم... باشد که خانهی من هرگز زنی را که بیش از آنچه باید میداند، پناه ندهد.
زبان صداقت ساده است.
یک نفر همه چیز را نمیبیند.
کسی که اصول بدی دارد، پایان بدی خواهد داشت.
همچنین گفته میشود که هدایا برای خدایان جذاب هستند.
مهم نیست که مصیبتها چقدر شدید باشند، همیشه راههایی برای تسکین آنها وجود دارد.
یک شاهزاده باید خیلیها را راضی کند.
فراموش کردن بدشانسیها یک پیروزی قطعی است.
اما بدانید که مرگ مالیاتی است که چارهای جز پرداخت آن نداریم.
کیست که بداند زندگی مرگ نیست و مرگ زندگی نیست!
زن بزرگترین نعمت و بزرگترین نابودی را برای مرد به ارمغان میآورد.
اگر شخص درستکار بمیرد، پارسایی او نمیمیرد، بلکه زنده میماند. اگر شخص بدکار بمیرد، هر چه دارد میمیرد و با او دفن میشود.
کسی که در جوانی از علم غافل شود، گذشته و آینده را از دست میدهد.
من عاشق صلح هستم، اما به تو میگویم، ای سرور بدجنس، اگرچه به شهر ما آمدهای، اما نمیتوانی آنچه را که انتظار داری به دست آوری. تو تنها کسی نیستی که نیزه یا سپری با روکش برنزی حمل میکنی.
نه، ای کسانی که آرزوی جنگ دارید، به شما هشدار میدهم که بدبختیهای جنگ را به شهر زیبای ما نیاورید، پس خویشتندار باشید.
یکی میخواهد ارتش را رهبری کند، دیگری قدرت میخواهد تا ارادهاش را دیکته کند و دیگری ثروت میخواهد. آنها اهمیتی به آسیبی که مردم متحمل میشوند نمیدهند.
وقتی شهری به جنگ رأی میدهد، هیچکس مرگ خود را در نظر نمیگیرد، بلکه این بلایا را به همسایگان خود منتقل میکند؛ اما اگر مرگ در حالی که به جنگ رأی میدادند، در برابر چشمانشان نمایان میشد، یونان با اشتیاقی تبآلود برای جنگیدن به سوی سرنوشت خود نمیشتافت.
صلح مطمئنترین دوست استادان موسیقی و هنر است؛ با غم و اندوه که شادیاش در نسلی شاد از فرزندان و لذت بردن از رفاه است، ناسازگار است. اینها مزایایی هستند که اگر درگیر جنگ با انسانها شویم، وقتی مردی برادر ضعیفتر خود را به بردگی میگیرد و شهرها از الگوی آنها پیروی میکنند، از دست میدهیم.
مرد خردمند باید از جنگ اجتناب کند، اما اگر اجتنابناپذیر باشد، مرگ شجاعانه تاج شکوه و افتخار را بر سر شهر میگذارد، در حالی که مرگ بزدلانه آن را با ننگ زینت میدهد.
من باید آپولون را از آنچه که بر سرش میآید آگاه کنم... او به یک باکره تجاوز کرد و به او خیانت ورزید، و پس از اینکه مخفیانه صاحب پسری شد، او را رها کرد تا بمیرد. ای فیبوس، اینگونه نباش، زیرا تو قوی هستی. عادل باش، زیرا هیچ انسانی هرگز گناهی نکرده است مگر اینکه خدایان او را مجازات کنند.
چه بگویم زئوس؟ مگر آدمیان را نمیبینی؟ یا ما بیهوده به این شکوه خیالی چسبیدهایم! ما که به سپاه خدایان ایمان داریم، در حالی که شانس بر همه چیز در میان آدمیان حکم میراند.
بله، انسانها طبق قوانینی که از خدایان گرفته شدهاند، زندگی میکنند.
ای زئوس، چگونه میتوانند بگویند که انسانهای ضعیف خردمندند؟ آیا ما به ارادهی تو مقید نیستیم، و آیا آنچه ما انجام میدهیم خواست تو نیست؟
آیا خدایی یا قدرتی برتر از من هست که مرا از این مخمصه نجات دهد؟
ما بندگان خدایان هستیم، هر خدایی که باشد.
خدا همه چیز را میبیند، اما خودش هرگز دیده نمیشود.
با اینکه من انسان هستم، خدایان را تحقیر نمیکنم.
من در مورد قدرتهای آسمانی بدخواهی نکردم، زیرا ایمانی که از پدرانمان به ارث بردهایم به قدمت خود زمان است و هیچ منطقی نمیتواند آن را متزلزل کند.
ما در رودخانهای تاریک از افسانهها دست و پا میزنیم.
فالگیر کیست؟ او کسی است که کمی راست و دروغ زیاد میگوید و از آنجایی که شانس او را هدایت میکند، اعتقاد به او با میزان شانسش سنجیده میشود.
هیچکس اگر تنبل باشد، هرگز از طریق پیشگویی ثروتمند نمیشود، زیرا بهترین پیشگویان از روی هوش و ذکاوت خود قضاوت میکنند.
در مورد پرندگانی که بالای سر ما پرواز میکنند، برای همیشه با آنها خداحافظی میکنیم.
چه کسی میداند که آیا این چیزی که ما مرگ مینامیم، زندگی است؟ و اینکه زندگی ما خود مرگ است؟ چه کسی میداند؟ جز اینکه ما زیر آفتاب بیمار زندگی میکنیم و رنج میبریم، و کسانی که از ما جدا شدهاند بیمار نیستند و هرگز آسیبی نخواهند دید.
از میان تمام شرارتهای فراوانی که یونان را آزار میدهد، هیچکدام بدتر از المپنشینان نیست.
من نمیتوانم رسم یونانیان را تأیید کنم که به خاطر این افراد، مجلسی تشکیل میدهند و آنها را به خاطر لذتهای بیفایده گرامی میدارند تا بر شکوه و جلال جشنهای خود بیفزایند.
مردی که به خاطر کشتی خوبش تاج افتخار برده است، چه کمکی میتواند به کشورش بکند؟ یا مردی با پاهای تیزپا، یا پرتابکنندهی دیسکی که ضربهی محکمی به فکش میزند؟ آیا آنها با دیسک در دست با دشمن میجنگند، یا بدون سپر، با مشتهایشان میکوبند و دشمن را از خاک خود بیرون میکنند؟
به گمان من شایسته است که مردان خردمند و نیک را با شاخههای تاج بر سر نهیم، و همچنین کسی را که کشور را به سوی نیکی هدایت میکند، مرد هوشیار و عادل، و همچنین کسی را که میتواند با فصاحت خود از کارهای بد جلوگیری کند و از جنگ و شورش جلوگیری کند؛ زیرا چنین صفاتی شایستهی تمام شهر و تمام یونان است.
در واقع، چرا ما انسانها تلاش میکنیم تا تمام مهارتهای دیگر را به درستی یاد بگیریم و در آنها استاد شویم؟ در مورد هنر اقناع، که تسلط بیچون و چرای بشریت است، ما نه تلاشی میکنیم و نه هزینهای برای یادگیری کامل آن میپردازیم تا بتوانیم هم ذهنها را منحرف کنیم و هم در رسیدن به اهداف خود موفق شویم. پس چگونه یک انسان میتواند به موفقیت امیدوار باشد؟
نه زمین و نه دریا چنین نسل فاسدی (منظور زنان است) به وجود نیاوردهاند، و این را کسانی که با آنها سروکار دارند به خوبی میدانند.
ای خدای زئوس، عطا فرما که به خاطر شفای مردان و زنان، این شرِ آراسته در جایی که خورشید طلوع میکند، ساکن شود!
از اینجا معلوم میشود که آن زن چه نفرینی است؛ تا جایی که پدرش، که او را به دنیا آورده و بزرگ کرده است، تا زمانی که مشکلاتش تمام شود، برای خلاص شدن از شر او، جهیزیه به او اضافه میکند.
یاد گرفتهام که بدانم من فقط یک زنم؛ چیزی که دنیا به آن اهمیتی نمیدهد.
از دست دادن یک مرد چیزی است که خانوادهاش کاملاً آن را حس میکنند، در حالی که از دست دادن یک زن چیزی بیاهمیت است.
برای این مرد (آشیل) شایسته نیست که با تمام آرگوس بجنگد، یا به خاطر یک زن کشته شود، زیرا بهتر است که یک مرد نور را ببیند تا ده هزار زن.
از میان تمام موجوداتی که از موهبت زندگی و احساس برخوردارند، ما زنان بدبختترین هستیم. اول باید برای خودمان شوهری به قیمت گزاف بخریم و سپس اربابی بر خود بگماریم که شری بزرگتر از اولی است. خطرناکترین نتیجه در همین جا نهفته است: آیا انتخاب خوب خواهد بود یا بد؟ طلاق برای زن ننگین است و ما نمیتوانیم اربابان خود (شوهران) را رد کنیم.
وقتی مردی از آنچه در خانهاش با آن مواجه میشود، آشفته میشود، برای بازی با دوستان یا همراهان همسن و سال خود بیرون میرود تا روحش را از مشکلات رها کند، در حالی که ما فقط یک روح داریم (ما)، و آنها میگویند که ما در خانه زندگی امنی داریم، در حالی که آنها به جنگ میروند. طبق این منطق نادرست، من ترجیح میدهم سه بار در صفوف جنگجویان قرار بگیرم تا یک بار زایمان کنم.
زینت زن در سکوت و هوش است و اینکه در خانهاش پنهان بماند.
من از زن باهوش متنفرم، او هرگز پا به خانه من نخواهد گذاشت، زنی که آرزوی دانستن بیش از نیاز زنان را دارد؛ زیرا آفرودیت بیشترین سهم شر را در سر زنان باهوش قرار داده است، اما زن نادان، ذهن سطحیاش مانع از عجول بودن او میشود.
برای مثال، اگر مردی آرزوی رسیدن به طبقهای بالاتر از طبقهی خودش را داشته باشد، دیگر صحبتی از شوهر نخواهد بود، بلکه فقط از زن صحبت خواهد شد.
شهروندان به سه طبقه تقسیم میشوند: ثروتمندان، که بیفایده و همیشه در آرزوی بیشترند؛ فقرا و تهیدستان، که مورد ترس و حسادتند و تیرهای شر خود را به سوی کسانی که چیزی دارند پرتاب میکنند، کسانی که با فصاحت رهبران شرور گمراه شدهاند؛ و طبقه متوسط، که از شهرها نگهبانی میکنند و از نظم برگزیده دولت محافظت میکنند.
یک زن باید همیشه در کنار یک زن باشد.
کسی که در جوانی از علم غافل شود، گذشته و آینده را از دست میدهد.
زبان ممکن است به آن قسم بخورد، اما ذهن به این قسم پایبند نیست.
به نماز مستحبی اعتماد کن، سپس از خدا کمک بخواه، زیرا او به کسانی که به خودشان کمک میکنند، کمک میکند.
این هم از ویژگیهای مردانگی است؛ منظورم بصیرت است.
پدربزرگ، پدر شهرت است.
هیچ دوستی برای سخنرانی وجود ندارد.
پول برای صاحبانش دوستانی پیدا میکند، و قدرت بزرگی در میان مردم است، و آه، قدرت وارث ناشناخته!
چقدر شیرین است که وقتی در امنیت هستی، سختیها را به یاد بیاوری!
مرگ بهانهای بیش نیست.
فضیلت از طریق سختکوشی پیشرفت میکند.
بدنهای بیذهن مانند مجسمههایی در بازار عمومی هستند.
زخم معده در مطب دیگران فراوان است.
نداشتن شانس، فقر است.
آرس (خدای جنگ) از کسانی که تردید میکنند متنفر است.
افراد خردمند باید زندگی خود را با درد و رنج به دست آورند.
چقدر بدبخت است پسری که به والدینش احترام نمیگذارد!
اگر خوب نگاه کنیم، خواهیم دید که فیض الهی در نزدیکی ما ساکن است.
زبانم فحش میدهد، نه روحم.
بهترین چیزی که یک مرد میتواند پیدا کند، همسری است که در بدبختیهایش با او همدردی کند.
پیرانی که آرزوی مرگ میکنند دروغ میگویند و آرزویشان شرمآور است. و اگر مرگ به سراغشان بیاید، از آن استقبال نمیکنند، حتی اگر پیری برایشان سنگین باشد!
او بهترین پیشگویی است که میتواند حدس بزند.
تغییر همه چیز شادی میآورد.
با یک دست جنگیدن، یک نبردِ از پیش باخته است.
از فیلسوفی که با خودش عاقل نیست متنفرم.
یک مرد محترم زخمهای گذشته را به یاد نمیآورد.
فوارههای رودخانههای مقدس به سمت بالا جریان دارند (یعنی همه چیز وارونه است).
حیا و سکوت... زیباترین زینتهای یک زن.
امواج دریای اطراف... شعلههای آتش سوزان... تندبادهای عظیم رودخانهها؛ همه آنها وحشتناک و ترسناک هستند... اما در مقایسه با نگاههای عاشقانه معشوق و شکوه زیبایی او چیزی نیستند.
کیپریس شاهد من است که من بکارت او را نقض نکردهام، زیرا اگر با کسی ازدواج نکرده باشد، او هنوز به اندازه من بیارزش است، اما شرافت مرا از آسیب رساندن به دختر یک مرد پرهیزگار منع میکند.
تو در مصیبتم مرا مسخره نکردی، و کمتر کسی پیدا میشود که دارویی شفابخش برای تسکین زخمهای سخت خود بیابد، چنانکه من آن را در تو یافتم.
در میان بربرها، همه برده هستند... به جز یکی.
هیچ چیز برای یک شهر خصمانهتر از یک حاکم مطلق نیست؛ زیرا اولاً هیچ قانون عمومی برای همه وجود ندارد، بلکه یک نفر ذینفع است؛ زیرا قوانین فقط در دست او و نزد او اجرا میشوند و در این صورت برابری پایان مییابد؛ اما وقتی قوانین نوشته شوند، فقیر و غنی به طور یکسان از عدالت برابر بهرهمند خواهند شد و به ضعیف اجازه داده میشود که وقتی مورد ظلم قرار میگیرد، از همان روش نسبت به فرد خوشبخت استفاده کند و اگر حق با او باشد، ضعیف بر قوی پیروز خواهد شد.
هر جا که مردم حاکم مطلق سرزمین خود باشند، از حفظ جوانان شهروندان خود لذت میبرند، در حالی که حاکم مستبد پادشاهی این را عنصری خصمانه میداند و همیشه از ترس قدرت خود، آرزوی حذف رهبران انسانها و همه کسانی را که آنها را باهوش میداند، دارد.
پس چگونه شهری میتواند استوار بماند وقتی کسانی هستند که هر طرحی را نابود میکنند! و جوانان مانند گلهای بهاری مرتع، برگزیده میشوند. و چه سودی دارد که فرزندان ثروت اندوزی کنند و زندگی راحتی داشته باشند، جز اینکه تنها با تلاش خود، ثروت ظالم را افزایش دهند!
چرا دختران باکره خود را در خانههایمان پاکدامن تربیت میکنیم تا هر زمان که حاکم ظالم خواست، هوسهایش را برآورده کنند و کسانی را که آنها را تربیت کردهاند، به بدبختی بکشانند؟
اما من رضایت تمام شهر را خواهم خواست، که خواسته مرا تأیید کنند، زیرا با مشورت با آنها، مردم را بهترین حاکم خواهم یافت.
ای نسل ناسپاس که با چاپلوسی عوام الناس به دنبال افتخار هستید، ای کاش شما را نمیشناختم، شما که بدون ملاحظه به دوستانتان آسیب میرسانید و برای جلب نظر عوام هر چیزی میگویید.
وای بر او! چقدر ملعون است ذات بردگی! و چقدر تحقیر باید تحمل کند وقتی که با زور اسلحه شکست بخورد!
تنها یک چیز است که برای برده ننگ میآورد: نامش، و گذشته از همه اینها، هیچ برده درستکاری بدتر از یک مرد آزاد نیست.
آزادی یک برده در برده بودن است.
رانده شده توسط شکمهایشان، فاسد شده توسط فیض، غیرقابل اعتماد.
پیرمرد، چوپان فرزندان جیسون، وقتی سرنوشت اربابان ما بد است، بردگان خوب غمگین میشوند و این قلب آنها را لمس میکند.
او بندهای بدبخت است که نه به دغدغههای اربابش اهمیت میدهد و نه با غمها و شادیهایش همدردی میکند. اگرچه من برده به دنیا آمدهام، اما در زمرهی بندگان وفادار هستم، زیرا در قلبم آزادم، اگرچه نامم آزاد نیست.
بیا، دوست قدیمی، تو که در کنار من ایستادی و سهم خودت را از کار سخت به طور کامل انجام دادی، حالا بیا و در شادی من شریک باش.
و همه خدمتکاران خانه شروع به گریه و زاری کردند و برای بانوی خود متاسف بودند، اما او دست خود را به سوی هر یک از آنها دراز کرد و هیچ کس فروتن نبود، پس با آنها صحبت کرد و پاسخ آنها را دریافت کرد.
مردن در راه آرمان اربابم افتخار است.
مردن برای اربابانشان بهترین مرگی است که بردگان پرهیزگار میتوانند پیدا کنند.
ای مردمان بدبخت، چرا از سلاحهایتان برای کشتن یکدیگر استفاده میکنید؟ از این کار دست بردارید و از بدبختی خود آسوده شوید و شهرهایتان را با صلح حفظ کنید. زندگی کوتاه است، پس بهتر است آن را در آسایش بگذرانیم و نباید نگران باشیم.
شادی پایدار نیست، زودگذر است.
من حسادت را تحسین نمیکنم، اما حسادت به کارهای خوبم را میپذیرم.
جایی که شراب نباشد، عشقی هم نیست.
اگر خدا بخواهد کسی را آزار دهد، ابتدا احساساتش را از او میگیرد.
هیچ شری وحشتناک تر از زنان نیست.
هر چیز طبیعی هرگز شرمآور نیست.
خیر و شر را نمیتوان از هم جدا کرد؛ بنابراین، ترکیبی از هر دو وجود دارد تا امور را درست کند.
کسی که برای همیشه عشق نورزد، عاشق نیست.
اما شانس همیشه در کنار خردمندان میجنگد.
چون زن هستی، میتوانی طرحهای داستانی زیادی کشف کنی.
نصیحت کردن آسانتر از تحمل مردانهی سختیهاست.
وظیفه شماست که به من اطلاعات بدهید.
هر چیزی که واضح است، عقلانی است و هر چیزی که واضح نیست، عقلانی نیست.
مردی خردمند بود که ایده خدا را ابداع کرد.
پروردگار همه چیز را میبیند و دیده نمیشود.
گناهان پدران توسط خدایان بر فرزندانشان وارد میشود.
اما این پیوند بین مردان در شهرها است، همه آنها قوانین را رعایت میکنند.
یک عادت خوب بهتر از یک قانون است.
پرتو خورشید از میان پلیدیها عبور میکند و آلوده نمیشود.
حسادت مانند شعلهای است که اگر نتواند هر چیزی را بسوزاند، آن را سیاه میکند.
چقدر آسان است که مردم با چیزی که خودشان میخواهند متقاعد شوند!
از چیزهایی که نگفتم پشیمان نیستم، و از چیزهایی که گفتم پشیمانم.
من آمدم، من دیدم، من شکست دادم.
دستور داده شد (سزار هنگام عبور از روبیکون گفت).
از چیزهایی که نگفتم پشیمان نیستم، و از چیزهایی که گفتم پشیمانم.
حتی تو، بروتوس؟
(با منشأ ناشناخته، توسط شکسپیر در صحنه اول پرده سوم ذکر شده است، احتمالاً از نمایشنامه (گمشده) لاتین سزار اینترفکتوس ، و احتمالاً از تراژدی واقعی ریچارد، دوک یورک.) برخی مینویسند که وقتی آقای بروتوس به سمت او دوید، به او گفت: «و تو، پسرم!»
من هر "گالی" را به سه قسمت تقسیم کردم.
مردم به چیزی که به آن امید دارند، ایمان دارند.
همسر سزار باید بالاتر از هر سوءظنی باشد (از کتاب زندگی ژولیوس سزار نوشته پلوتارک).
قیصر و ثروتش با تو هستند.
خواستههای دوستانم و التماسهای کسانی که به کمک من نیاز دارند، برای گوشهایم مثل موسیقی دلنشین است.
تاریخ میگوید که در جریان حمله ژولیوس سزار به غرب (منظور فرانسه) او از کنار روستایی عبور میکرد. رئیس روستا سوار بر اسب به سمت او آمد و نزدیکترین افرادش او را احاطه کرده بودند. او با نشانههایی از تکبر و غرور که در تمام چهرهاش نمایان بود، به سمت سزار پیشروی کرد، گویی مالک تمام جهان است. همراهان سزار او را مسخره کردند و با تمسخر گفتند: «چرا او اینقدر مغرور میشود؟» ژولیوس سزار رو به آنها کرد و جمله معروف خود را گفت: «بهتر است در این روستا نفر اول باشی تا در رم نفر دوم.»
ترافیک یک مشکل قدیمی است و قدمت آن به دوران ژولیوس سزار برمیگردد. ژولیوس سزار سعی کرد با محدود کردن تردد در خیابانهای شلوغ به کالسکههای رهبران ارتش، سفیران خارجی و اعضای سنا، بر آن غلبه کند.