ای کاش مردم روم یک گردن داشتند!(یعنی ای کاش راحت میتونستن کل مردم روم رو بکشم. کالیگولا قیصر دیوانه رومی بود و عجیب نیست این حرفش.)
از این رو، یک شخص گناهکار در هستی وجود دارد.
کتاب بزرگ، آفت بزرگی است.
کراتوس به شاگردانش گفت: به رزق و روزی قناعت کنید و از لجاجت بپرهیزید. به خداوند متعال نزدیک شوید، زیرا خداوند متعال هرگز به چیزی نیازمند نیست. هر چه بیشتر نیازمند باشید، از او دورتر خواهید بود.
اگر نمیخواهی از خواستهات دست بکشی، تا جایی که میتوانی آرزو کن.
از کریتوس درباره کارهای زشت پرسیدند و او از پاسخ دادن خودداری کرد. سپس از او پرسیدند: چرا پاسخ نمی دهی؟ گفت: پاسخ این است که درباره آنها سکوت کنی.
اسکندر از کراتوس پرسید: «چه کسی شایستهی پادشاهی است؟» کراتوس پاسخ داد: «یا مردی خردمند که پادشاهی میکند، یا پادشاهی که در پی خرد است.»
کریتوس با مرد ثروتمندی سفر میکرد و آنها به دست راهزنان افتادند. مرد ثروتمند گفت: «وای بر من اگر مرا بشناسند!» کریتوس گفت: «وای بر من اگر نشناسند!»
اسکندر از گزنکراتس پرسید: یک پادشاه باید خود را به چه چیزی متعهد کند؟ گفت: باید شب ها در مورد منافع رعایای خود بیندیشد و روزها آنها را اجرا کند.
کسی که میخواهد در دل مردم وحشت ایجاد کند، باید خودش دائماً در ترس باشد!
سرچشمه فضایل، گریز از ظلم و امور ناپسند است.
نظم، زمان، تناسب و تعمق باید در همه چیز رعایت شود.
از بخت و اقبال شادمان مباش و از بلا و مصیبت افسرده مشو.
همیشه بکوش که عاقل باشی، نه نادان و خائن.
به دوستان و دشمنانت نیکی کن؛ با این کار، محبت عزیزانت را حفظ می کنی و می توانی محبت دشمنانت را نیز جلب کنی.
قبل از اینکه خانه را ترک کنی، به کاری که میخواهی انجام دهی فکر کن؛ بعد از ورود، دوباره به کاری که انجام دادهای فکر کن.
کم حرف بزن، زیاد فکر کن و هرگز از کسی بدگویی نکن.
همیشه با کسی که فکر میکنی از تو عاقلتر است مشورت کن؛ نگران شانس نباش، اگر دشمنی داری با او صلح کن، چیزی را به زور و اجبار نگیر و در تربیت و آموزش فرزندانت سخت بکوش.
فقرا را مسخره نکن، و اگر روزگار به تو لبخند زد، مغرور مشو، و اگر روزگار با تو بیانصافی کرد، هرگز خسته نشو، و همیشه فقط با فرد مناسبی ازدواج کن؛ زیرا اگر با زنی از جایگاه بالاتری از خود ازدواج کنی، تمام اقوام او گویی ارباب تو هستند و حرف آخر را در مورد تو میزنند!
پدر باید در مورد فرزندان دختران اختیار ویژهای داشته باشد. او آنها را ملزم به ازدواج به محض رسیدن به سن بلوغ نمیکند، بلکه تنها پس از رسیدن به کمال عقل و قضاوت صحیح، ملزم به این کار میکند.
موثرترین راه، راه میانه است.
مرد نباید جلوی غریبهها از همسرش تعریف کند و این کار برایش مناسب نیست. همانطور که دعوا کردن با او جلوی غریبهها جایز نیست، اگر از او تعریف کند، ضعف محسوب میشود و اگر جلوی مردم با او بحث کند، دیوانگی است!
دروغگو باید حافظه قوی داشته باشد.
حرص و طمع به خودی خود یک رذیلت است، اما اغلب پدر بسیاری از فضایل است.
حقیقت این است که انتقاد تند و تیز، کار ماست.
هوراتیوس هر از گاهی ظهور میکند و سرشار از جهتیابی و ظرافت است و در برخی از سبکها و اصطلاحات، جسارت بسیار شادیآوری از خود نشان میدهد.
تقریباً از هر نظر، خوبی از قانون ارزشمندتر است.
یک سگ وحشی... بیشتر از اینکه گاز بگیرد، پارس میکند.
و اینگونه شد که قدرت جهش ذهن او راه خود را پیدا کرد،
و به فراتر از مرزهای جهان آتشین رسید.
و با ذهن و روح، کیهان بیکران را پیمود.
دین میتواند چنین اعمال شیطانی را به تعویق بیندازد.
هیچ چیز را نمیتوان از هیچ آفرید.
وقتی باد امواج دریا را به هم میریزد، لذتبخش است.
مبارزه یعنی تماشای مبارزه دیگران در حالی که خودت در وسط هستی.
ایستادن روی خشکی، نه به این دلیل که شاد یا ... است
خندهدار است که کسی در دردسر افتاده یا
تنگ است، اما دیدنش از هر بدبختیای لذتبخش است
آیا شما معاف هستید؟ تماشای مسابقات هم لذتبخش است.
جنگ در تمام جلوههای آن بر فراز دشتها؛ در حالی که در آن شرکت نمیکند
تو در این خطر هستی. اما چیز بیشتری وجود ندارد.
زندگی در مکانهای مرتفع و آرام لذتبخشتر است؛
تو در ارتفاعات با تعالیم محکم و استوار هستی
مردان خردمند؛ جایی که به دیگران نگاه میکنید و آنها را مشاهده میکنید
آنها میآیند و میروند، و بیهدف راه میروند.
راهنمایی در جستجوی مسیر زندگی در مبارزه
برابری فکری، یا رقابت در حق نخستزادگی،
آنها شب و روز در مبارزهای سخت برای بالاتر رفتن از بقیه میجنگند.
به اوج قدرت برسید و بر جهان حکومت کنید!
بنابراین کمبود در مجموع چیزها دائماً جبران میشود،
انسانها با داد و ستد زندگی میکنند، بنابراین تعداد آنها افزایش مییابد.
برخی از گونهها فراوان هستند، در حالی که تعداد برخی دیگر رو به کاهش است.
فقط یک عصر یا یک صبح است تا قبایل تغییر کنند
موجودات زنده، مانند رقبا: هر کدام تسلیم میشوند.
یکی برای دیگری شعله زندگی است.
از دل این چشمه لذت، طعم تلخی جاری است
مزه؛ خفه کردنشان حتی در میان گلها!
بزرگترین ثروت، قناعت به کم است، زیرا جایی که قناعت باشد، نیازی نیست.
از دود تا شعلههای آتش.
درباره انجیر میگویند: انجیر، و درباره قایق میگویند: قایق.
ستمگر خدایان را خشنود میکرد، اما ستمدیده کاتو را خشنود میساخت.
یه روح هست به اسم مجید.
او فکر میکند که تا حالا هیچ کاری نکرده، چون کاری هست که باید انجام دهد.
نامی مشهور است که مورد احترام ملت هاست.
جایگاه خدایان جایی است که زمین، دریا، هوا، آسمان و فضیلت وجود دارد؛ پس چرا خدایان آسمان را جستجو میکنید؟ زیرا هر آنچه میبینید و هر آنچه لمس میکنید، مشتری است.
زئوس! زئوس هر که هست، من فقط داستانهایی از او میدانم.
خوبیای که میتوان بخشید، میتوان منتقل کرد.
در ترس، نزول تدریجی به سوی حقارت وجود دارد.
این من نیستم که خونت را خواهم ریخت، این قانون شهر است که...
از حدود او تجاوز کردی و او را کوچک شمردی، و هوای نفس خود را بر او ترجیح دادی، و [از او] روی گرداندی.
به جای اطاعت از قوانین، مرتکب این گناه علیه شوهر و فرزندانم شوم،
و زندگی شرافتمندانهای داشته باشید.
جنایتکاران اعتراف نمیکنند که دشمنانشان راست میگویند، بلکه خودشان دروغ میگویند و چنین سخنانی را از خود میبافند تا خشم کسانی را که به آنها گوش میدهند، علیه بیگناهان برانگیزند.
حرص و طمع، تجمل و رفاه، آفتهای وحشتناکی هستند که با کلنگهای بیرحم خود ملتها را نابود میکنند.
وای بر مغلوبان!
من سی و شش سال به خاطر این سوگند جنگیدهام؛ زیرا این سوگند مرا در زمان صلح از کشورم رانده و مرا همچون راندهای از کشورم به کاخ سلطنتیام رانده است.
عدالت ساده است، حقیقت آسان است.
باور کنید، عاقلانه نیست که بگوییم «من زندگی خواهم کرد.» زندگی فردا خیلی دیر است! امروز را زندگی کن.
چیزهای خوب زیادی وجود دارد، چند چیز مشابه وجود دارد، و حتی چیزهای بد بیشتری هم وجود دارد که ما اینجا میخوانیم، از جمله کتابی از آویتوس .
من تو را دوست ندارم، سابیدیوس ، و نمیتوانم بگویم چرا، فقط میتوانم بگویم که دوستت ندارم!
از اینها تعریف می کنند، اما دیگران را می خوانند!
او احساس میکند که روزهای خوب، روزهایی که فنا میشوند و به قیمت جان ما ثبت میشوند، به سرعت میگذرند.
نه زندگی کردن، بلکه زندگی کردن در سلامت.
شهر روستایی.
خوشبختی چیز زیادی نمیخواهد؛ خوشبختی یک فرد در این است که کاری را انجام دهد که با کارش سازگار است.
مرگ نزدیک است و تو زیاد زنده نخواهی ماند، پس تا زندهای، نیکی کن.
مرگ راز طبیعت است.
زندگی ما از افکار ما ساخته شده است.
اگر کسی از شما انتقاد کرد، از شما متنفر بود یا حرف بدی در مورد شما زد، به او نگاه کنید و موقعیت او را در نظر بگیرید. خواهید دید که نیازی نیست به اینکه او در مورد شما چه فکری میکند، چه خوب و چه بد، اهمیت دهید.
نیازهای کمی داشته باشید و به کسی اعتماد نکنید.
مردم از یکدیگر متنفرند، میخواهند از یکدیگر پیشی بگیرند و در مقابل یکدیگر سر تعظیم فرود میآورند.
اگر چیزی درست نیست، نگویید و اگر قانونی نیست، انجام ندهید.
در آرامش باش و از کسی کمک و تسلی نخواه؛ هر کس باید به تنهایی و بدون تکیه بر دیگران، قائم به خود باشد.
هر که در پی آرامش و پشیمانی است، باید به فضایل اطرافیانش بیندیشد و در کار این یکی، فروتنی آن یکی، آزادی آن یکی و غیره تأمل کند. زیرا فضایل، هنگامی که در کسانی که میشناسیم و با آنها معاشرت میکنیم، آشکار میشوند، روح را خشنود و مسرور میکنند. افسوس! چه بسیار دوستانی که جز ظاهر و قیافهشان چیزی از آنها نمیدانیم! از جوهره ذهن و روحشان هیچ نمیدانیم. به یاد داشته باشیم که اهمیت داشتن دوست، تنها با اهمیت مراقبت از آنها برابری میکند.
تو با مردم جز با دوست داشتن آنها راهی نداری. به خوبیهایشان با ستایش، به گناهانشان با شفقت و مهربانی و به بدیهایشان با بخشش بنگر.
خودتان را بیش از حد ارزیابی نکنید، بیش از حد به خودتان بها ندهید و اجازه ندهید شرایط بر افکارتان غلبه کند.
من نه ترجیح میدهم لطف کسی را بپذیرم و نه میتوانم تلافی کنم.
ارزش یک فرد با خواستههایش سنجیده میشود.
بهترین مردم کسانی هستند که از دنیا بروند، بدون اینکه دروغ بگویند و ادعایی در مورد آنچه در آن نیست، داشته باشند و بدون اینکه تعدی و خیانت کنند.
بهترین راه انتقام گرفتن از کسی که به شما بدی کرده است، این نیست که مثل او شوید. اگر به شما بدی کردند، فوراً نگاه کنید که چه چیزی آنها را به انجام کار خوب یا بد سوق میدهد، خواهید دید که آنها سزاوار ترحم هستند، نه خشم.
خودت را با سرنوشتت در زندگی وفق بده، و عاشق آدمهایی باش که قرار است با آنها زندگی کنی.
توانایی یک فرد برای داشتن یک زندگی شاد، به تفکر و عمل خودش بستگی دارد.
اگر میخواهی شاد باشی، به فضایل اطرافیانت فکر کن، و در مورد فعالیت یکی، فروتنی دیگری، سخاوت سومی و پاکدامنی چهارمی تأمل کن. هیچ چیز در دنیا مانند تأمل در فضایل کسانی که با آنها زندگی میکنی، تو را وسوسه نخواهد کرد.
اگر از درستی، راستی، صداقت، هوش و جوانمردی پیروی میکنی، پس با آنها محتاط باش و اگر از آنها منحرف شدی، فوراً به آنها بازگرد.
هر که بدی کند، به خود بدی میکند و هر که ستمکار باشد، به خود بدی میکند، زیرا خود را بد کرده است.
هرگاه خشم در درونت شعلهور شد، به یاد آور که طبیعت مردان نرمخو و مهربان است، نه تسلیم هوسهایشان. هر چه انسان از خشم شدید آزادتر باشد، به قدرت نزدیکتر است.
اگر تنبلی مانع از سحرخیزی شما میشود، به خودتان بگویید که من برای انجام کار مردان بیدار میشوم.
داشتن هزار دوست را زیاد ندان، زیرا هزار دوست کم است. و داشتن یک دشمن را کم ندان، زیرا یکی هم زیاد است.
نیازهایت را کم کن و نگرانیهایت را با کسی در میان نگذار.
هر وقت با کاری روبرو شدید، از خود بپرسید: آیا از انجام آن پشیمان خواهم شد؟
زندگی جنگ است و سفر در سرزمینهای بیگانه، و هوس پس از آن سایهای زودگذر.
در کار خود تأمل کن و آن را مورد بررسی قرار بده، در راه حق بکوش و با خوشرویی، فروتنی و بدون ریا، سخن عادلانه بگو.
به حرفه ای که یاد گرفته ای عشق بورز و از آن راضی باش.
هر طور که افکارتان باشد، اخلاقتان نیز همان طور خواهد بود.
عمل کردن بر اساس طبیعت یا عقل برای افراد عاقل یکسان است.
مرگ چیزی شبیه تولد انسان است؛ هر دو از اسرار طبیعت هستند.
از موفقیت خود خوشحال باشید، حتی اگر کوچک باشد، زیرا کوچک لزوماً کوچک نیست.
تا فرصت داری برو، و اطرافت را هم نگاه نکن که کسی تو را ببیند یا نه.
خرمن زندگی را درو کنید، همانطور که خوشههای رسیده گندم را درو میکنید.
هر چیزی نظر و دیدگاه خودش را دارد. چیزی که یک فرد را از دیگران بدتر نمیکند، چگونه میتواند زندگیاش را از دیگران بدتر کند؟ مرگ، زندگی، درد، لذت و امثال آن که همگی با یکدیگر برابرند، ما را درستکارتر یا فاسدتر نمیکنند.
خیلی زود همه چیز را فراموش خواهی کرد، و خیلی زود همه تو را فراموش خواهند کرد!
هر اتفاقی که میافتد به نوعی رخ میدهد؛ شما یا به طور طبیعی طوری آفریده شدهاید که آن را تحمل کنید یا نه. اگر چیزی است که ذاتاً میتوانید تحمل کنید، پس شکی نداشته باشید، اما اگر چیزی است که ذاتاً نمیتوانید تحمل کنید، پس به یاد داشته باشید که این طبیعت شماست که آنچه را که میدانید به نفع شماست، یا آنچه را که باید تحمل کنید، تحمل کنید.
هیچ کس چیزی را که طبیعت او را برای تحمل آن آماده نکرده است، به دست نمیآورد.
اگر کار خود را با صداقت و نیت خیر انجام میدهید، ناامید نشوید و امید خود را از دست ندهید، و این همیشه به موفقیت منجر نمیشود.
وقایع زمان مانند گلهای رز بهاری و میوههای پاییزی از پی یکدیگر میآیند.
هر اتفاقی که بیفتد، باید بیفتد.
هر سختی که به تو برسد از روی عدل است، زیرا تو آنچه را که خیر فردا است برگزیدهای، نه امروز.
هر اتفاقی که برایت بیفتد، از ازل برایت نوشته شده است.
هر وقت که در مورد اتفاقی که برایتان افتاده نگران و غمگین هستید، فراموش کردهاید که هر اتفاقی طبق قوانین کیهان میافتد. فراموش کردهاید که اگر کسی به شما آسیبی برساند، به شما ربطی ندارد. فراموش کردهاید که هر اتفاقی که میافتد، همیشه به همین شکل بوده، به همین شکل خواهد بود و اکنون در همه جا در حال رخ دادن است.
به زودی همه ما پوشیده از خاک خواهیم شد و سپس خاک تغییر خواهد کرد و هر آنچه از این تغییر پدید آید نیز تغییر خواهد کرد و این روند تا ابد ادامه خواهد داشت. اگر آدمی در این نوسانات پی در پی مانند توالی امواج تأمل کند و سرعت حرکت آنها را در نظر بگیرد، هر آنچه فانی است را ناچیز خواهد شمرد!
به هر آنچه وجود دارد بنگر، خواهی دید که متلاشی و دگرگون میشود، تباه و پراکنده میگردد، و خواهی دید که همه چیز به طور طبیعی برای پایان یافتن به مرگ ساخته شده است. به یاد داشته باش، کسانی که از فراز و نشیبهای زمان خسته شدند، کسانی که به شهرت گسترده دست یافتند، و کسانی که بدترین دشمنیها را متحمل شدند؛ همه آنها هلاک شدند، و از کارشان چیزی جز دود و خاکستر باقی نماند، داستانی که باید گفته شود یا ناگفته بماند!
چه کوتاه است زمانی که برای انسان مقدر شده است! چه باریک است سهم او از فضا! و چه ناچیز است نقطهای از زمین که بر آن گام برمیدارد! هیچ چیز بزرگ نیست مگر عمل صالح.
طوری زندگی نکن که انگار ده هزار سال دیگر برای تلف کردن داری؛ مرگ پشت در ایستاده است، پس تا زندهای و میتوانی، کارها را درست کن.
اگر کاری را برای خیر عمومی انجام دهی، پاداش خود را دریافت کردهای، پس ای انسان، این را همواره به یاد داشته باش و از انجام کار نیک دست نکش.
من از تجربه آموختهام که سعادت نه در جستجوی عقلانی است، نه در ثروت، نه در شهرت، نه در پناهندگی و نه در هیچ جای دیگر. پس کجاست؟ در انجام آنچه عقل حکم میکند، است، یعنی هیچ خیری برای انسان نیست مگر در تسلیم شدن به اصولی که از آنها عدالت، عفت، جوانمردی و آزادی سرچشمه میگیرد، و هیچ شری نیست مگر در نقض آنچه گفته شد.
من ترجیح نمیدهم لطفی را که نمیتوانم جبران کنم، بپذیرم.
مردم در بیابان، سواحل دریا و قلههای کوه به دنبال تنهایی هستند و من تمایل دارم که در تمایلات آنها سهیم باشم. با این حال، این میل در کسانی که روحهای بزرگ و آرمانهای والا دارند، یافت نمیشود. انسان میتواند هر زمان که بخواهد به خلوتگاههای درونی خود برود و هیچ جایی در دنیا وجود ندارد که بتوان در آن آرامش و دوری از آنچه او را آزار میدهد، به ویژه کسی که افکارش عاری از آلودگی است، یافت.
هر کاری که عزت نفس شما را به انجام آن فرا میخواند، فوراً و بدون تردید و شک انجام دهید.
خودتان را آموزش دهید، حتی اگر در مورد کارهایی باشد که از انجام آنها دست کشیدهاید. به عنوان مثال، دست چپ را در نظر بگیرید؛ به دلیل آموزش، این دست نسبت به دست راست، توانایی بیشتری در کنترل افسار دارد.
مردم اغلب به همان اندازه که بیش از حد کار میکنند، از کار نیز غفلت میکنند.
مراقب آنچه پیش روی شماست باشید؛ چه یک نظر باشد، چه یک کلمه، چه یک عمل.
اگر در درون خود موجی از خشم احساس می کنید، به یاد داشته باشید که نرمی و مهربانی از صفات بارز مردان است، تسلیم هوس های آنها نشدن. هر چه انسان از خشم شدید آزادتر باشد، به موفقیت نزدیکتر است.
هیچ کاری را بدون دوراندیشی و هدفی سنجیده انجام ندهید، و بگذارید تمام اعمالتان برای خیر عمومی باشد.
ارزش یک فرد باید با خواستههایش سنجیده شود.
خیلی چیزها را در دیگران ببخش، اما هیچ چیز را در خودت نبخش.
فقط یک چیز مرا آزار میدهد: انجام کاری که طبیعت بشر آن را مجاز نمیداند، یا به شیوهی انجام آن مجاز نیست، یا در زمانهی حاضر مجاز نیست.
اگر جایز نیست، پس انجامش نده. اگر درست نیست، پس آن را نگو.
هر چیزی که وجود دارد هدفی دارد، پس هدف وجود شما چیست؟ اگر بگویید لذت است، پس عقل با شما مخالف است.
عمل کردن بر اساس طبیعت یا عقل برای افراد عاقل یکسان است.
اگر هر کاری را طوری انجام دهید که انگار آخرین کار شماست، آیا از این توهمات جان سالم به در خواهید برد؟
او صاعقه را از آسمان ربود، و به زودی عصا را از چنگ جباران خواهد ربود.
(نوشته شده روی مجسمه بنجامین فرانکلین.)
زندگی بدون آفرودیت طلایی چیست و چه لذتهایی دارد؟ من هرگز روزی را بدون نفرت از هدایای او نگذراندهام: بوسههای دزدیده شده، هدایایی به شیرینی عسل و آغوش معشوقان؛ همه اینها و موارد مشابه، برای مردان و زنان، شیرینترین و بزرگترین هدایایی هستند که جوانی میتواند ارائه دهد، پیش از آنکه پیری با دردها و مشکلاتش از راه برسد و آنها را نیز زشت و شیطانی کند.
نگرانیهای شیطانی دور و بر انسان میچرخند و رگهای قلبش را تنگ میکنند، به طوری که دیگر از دیدن نور خورشید لذت نمیبرد. مردان جوان با کجخلقی به او نگاه میکنند و زنان با تمسخر به او مینگرند.
برای اینکه انسان چنین عشقی داشته باشد، خداوند انسان را آفرید.
این ازدواج، ازدواج رسمی نیست.
ازدواج بلایی است که مردم سر خودشان میآورند.
وقتی درخت بلوط میافتد، همه چوب جمع میکنند.
اثر مکانیکی از جانب خدا.
آرزو کن بیشتر از اینکه ثروتمند باشی، دربارهات صحبت شود.
کسی که خدایان او را دوست دارند، جوان میمیرد.
فرصت بهتر از کاری است که انجام میدهی.
وجدان، پروردگار همه انسانهاست.
خندیدن بیدلیل در میان مردم، یک پدیده شوم و رایج است.
او را به سطح بالاتری میبرند تا سقوطش شدیدتر شود.
با معاشرت با افراد شرور، خودتان هم شرور میشوید.
مرد خردمند ثروت را در وجود خود حمل میکند.
خشم زندگان مدت کوتاهی طول میکشد.
عادل یک بار پولدار نمیشود.
دو نعمت زندگی، سلامتی و عقل است.
روابط شیطانی باید نیتهای خوب را خراب کنند.
ازدواج با یک فرد فقیر سه برابر بدشانسی میآورد.
قانون به خاطر خود قانون حفظ میشود، اما قانونی که نقض شود، هم قانون است و هم مجری آن.
هر جا زنی پیدا کنی، انواع شرارت را هم پیدا میکنی.
دو مرد از دختر نوموس خواستگاری کردند، یکی از آنها ثروتمند و دیگری فقیر بود. مرد فقیر دختر را به ازدواج او درآورد و نه مرد ثروتمند را. اسکندر علت آن را از او پرسید و او گفت: ای پادشاه، مرد ثروتمند احمق بود و ادب حفظ ثروت خود را نداشت، در حالی که مرد فقیر ادب داشت و انتظار میرفت ثروتمند شود!
ای روح کوچک، سرگردان و دلپذیر، ای مهمان و همراه جسم، اکنون کجا خواهی رفت، رنگپریده، خشک و برهنه، و دیگر مانند گذشته بازی نخواهی کرد!
در ارزیابی خود از چیزها دقت کن؛ بهترین چیزها، میانهروها هستند.
یک پسر لازم است... زیرا با او ثروت خانه افزایش مییابد.
هیچ کس نمیتواند ملوان شود، مگر اینکه دل باخته باشد، یا بخواهد از بدهی یا گرسنگیِ بیباکانه نجات یابد.
از سود نامشروع بپرهیز، زیرا سود نامشروع به همان اندازه زیانبار است.
ما میدانیم چطور دروغ بگوییم انگار که راست است؛ میدانیم چه زمانی میخواهیم یک افسانه را به حقیقت تبدیل کنیم.
بهترین چیزی که یک مرد میتواند داشته باشد، همسر خوب است و هیچ چیز بدتر از همسر بد و حریص نیست، زنی که شوهران خود را، هر چقدر هم که قوی باشند، بدون توسل به شعلههای آتش، کباب میکند و آنها را قبل از موعد به پیری میرساند!
کسی که دیگران را بدبخت میکند، خود را نیز بدبخت کرده است، و نقشههای بد، جز دامنگیر خودِ آنها نمیشود.
هرگز با دوستی چون برادر رفتار نکن، مگر به شرطی که آغازگر پرخاشگری نباشی و برای ارضای عشقت به غیبت به او دروغ نگویی. با این حال، اگر او آغازگر پرخاشگری شد و با گفتار یا کردار به تو حمله کرد، فراموش نکن که به او پاسخ متقابل بدهی. اما اگر دوباره به دنبال دوستی توست و تمایل خود را برای آرام کردن تو نشان میدهد، آغوش خود را به روی او باز کن. چقدر حقیر است که انسان امروز همنشین یک دوست و فردا همنشین دیگری باشد! و به چهرهات فرصت نده که زهر شرم را در قلبت بپاشد!
خدایان از انسانی که بیکار زندگی میکند خشمگین هستند، و مردم نیز همینطور، زیرا او مانند زنبورهای نر بیخیال است که تلاشهای زنبورها را خراب میکنند و بدون کار کردن غذا میخورند!
کار کردن ننگ نیست، اما تنبلی ننگ است.
با کار کردن، مردم ثروت و گوسفند به دست میآورند و با کار کردن، عشق عظیم خدایان جاودان را به دست میآورند.
شما باید به حقیقت گوش دهید و خشونت را ستایش نکنید؛ هیچ خیری در خشونت برای یک مرد فقیر و بیبضاعت وجود ندارد، و حتی برای یک مرد ثروتمند هم خیری در آن نیست!
زشت بودن آسان است، و راه رسیدن به آن هموار و سنگفرش شده است، گویی نزدیک محل سکونت ماست؛ اما خدایان جاودان عرق جبین را میان ما و فضیلت قرار دادهاند، که جز از طریق مسیری طولانی و ناهموار در آغاز سفر نمیتوان به آن رسید، به طوری که وقتی به پایان آن میرسیم، با وجود مشکلات بزرگی که در ابتدا آن را احاطه کردهاند، بسیار آسان میشود.
هر کس عمداً در شهادت خود دروغ بگوید، سوگند دروغ بخورد، به عدالت لطمه میزند و مرتکب گناهان جبرانناپذیری میشود و نسل خود را پس از خود ناشناخته میگذارد، اما نسل کسی که به سوگند خود وفادار باشد، پس از مرگش شکوفا و تکثیر میشود.
هرج و مرج در جهان حاکم بود... سپس زمین آفریده شد و پایه محکمی برای همه چیز بود... و عشق در آفرینش به دنبال آن آمد.
سخاوت صفتی نیکوست، در حالی که بخل صفتی ناپسند است که مرگ را به دنبال دارد. کسی که با میل و رغبت میبخشد، هر چقدر هم که ببخشد، از آن خشنود میشود، وجدانش آسوده و سینهاش گشاده میشود. اما کسانی که نفسشان به بخل راضی است، گویی چیزی را برای خود نگه میدارند، این بخل قلبشان را تنگ میکند، هر چقدر هم که کم باشد. و هر کس چیزی به داشتههایش بیفزاید، از شر گرسنگی با برق زدن چشمش در امان خواهد بود، زیرا اگر کمی بر کمی بیفزاید و به این روش ادامه دهید، به زودی مازاد آن کم زیاد میشود.
به کسانی که به شما میدهند، بدهید و به کسانی که نمیدهند، ندهید.
کسی که به حرف یک زن اعتماد میکند... مانند کسی است که به یک دزد اعتماد میکند.
سود ناچیز مانند ضرر است.
حتی یک احمق هم از طریق رنج و درد یاد میگیرد.
همسایه بد شر بزرگی است، اما همسایه خوب خیر بزرگی است.
مبادا زنی بیبندوبار با لباسهای گشادش تو را فریب دهد، تملق گوید و فریب دهد، زیرا او جز روزی تو را نمیخواهد؛ زیرا کسی که به عنصر زنان اعتماد کند، مانند کسی است که به گروهی از منافقان اعتماد کرده است!
بهترین مردم کسی است که همه چیز را برای خود در نظر میگیرد، عواقب و نتایج کارها را زیر نظر دارد، عبرت میگیرد و به نصیحت ناصح سخنور گوش میدهد. اما کسی که از عبرت دیگران عبرت نمیگیرد، نمونهی یک انسان بیفایده است.
ای چوپانان صحرا! شرم بر شما، ای بدبختان! ای شکمپران! ما میدانیم چگونه بسیاری از سخنان نادرست را که درست به نظر میرسند، بگوییم، همانطور که میدانیم چگونه هر زمان که بخواهیم، سخنان درست را بگوییم.
درود، ای دختران زئوس! به من سرود شیرین عطا کنید و از فرزندان متبرک و جاودانه خدایان جاودان، که از زمین و آسمان پرستاره و شب ژرف زاده شدهاند و در دریای شور پرورش یافتهاند، بسرایید. به من بگویید که در آغاز چگونه خدایان زمین، رودخانهها، دریای بزرگ و خروشان، ستارگان چشمکزن و آسمانهای بلند را آفریدند و کدام یک از خدایان نیکوکار از آنها زاده شد؟ چگونه ثروت خود را تقسیم کردند و جلال را بین خود تقسیم کردند؟ چگونه آنها ابتدا المپ پر پیچ و خم را اشغال کردند؟ ای الهههای پاکدامن خانه المپ، از این چیزها از آغاز برایم بگویید و به من بگویید که کدام یک از آنها ابتدا به وجود آمد.
زیرا از او عنصر زنان و جنس لطیفتر زاده شد، و از او نسل زنان دردسرساز پدید آمد؛ زنانی که در میان مردان دردسر و آشوب ایجاد میکنند، و فقر را با آنها نمیرانند، بلکه فقط ثروت را با آنها تقسیم میکنند، همانطور که زنبورها در کندوهای تاریک، سنجاقکها را که با عشق به آسیب و آزار به دنیا آمدهاند، در طول روز تا غروب آفتاب تغذیه میکنند، و همانطور که زنبورها در ساختن شانههای عسل سفید کار میکنند، در حالی که سنجاقکها در کندوهای سرپوشیده دراز کشیدهاند، و تنها دغدغه آنها پر کردن شکم خود با آنچه زنبورها برای جمعآوری آن زحمت میکشند، است.
به همین ترتیب، زنان توسط زئوس، خدای متعال رعد، آفریده شدند تا منبع آسیب به بشریت و مایه بدبختی آنها در ارتکاب گناهان باشند!
با این حال، نه تنها یک نوع مبارزه وجود دارد، بلکه در سادهترین سطح دو نیز وجود دارد، و اگر با دقت به آنها نگاه کنید، متوجه خواهید شد که یکی شایسته ستایش و دیگری شایسته سرزنش شماست. تفاوت بین آنها بسیار زیاد و واضح است؛ زیرا یکی با جنگ و ستیز شیطانی زندگی میکند و بنابراین عاری از هرگونه حس شفقت است و هیچ کس را در میان بشریت پیدا نخواهید کرد که به آن رحم کند. اما دیگری، پسر ارشد تاریکی تاریک و پسر کرونوس است که بر تخت آسمان نشسته و در گوشه و کنار فضا ساکن است. او آن را در ریشههای زمین کاشت و با تحریک افراد غیرفعال به عمل، نسبت به بشر دلسوزتر شد.
هیچ کس اشتیاقی به کار کردن ندارد، مگر اینکه همسایهاش را ببیند و او را جوانی بیابد که گامهایش را دراز میکند تا شخم بزند، بکارد و خانهاش را به زیبایی مرتب کند. به همین ترتیب، اگر همسایهای ببیند که برای خرید عجله میکند، ممکن است با او رقابت کند.
ممکن است کوزهگر با کوزهگر قهر کند، زرگر با زرگر، گدا با گدا حسادت کند، و خواننده با خواننده!
کسی که به دیگران بدی میکند، به خودش بدی میکند.
نگذارید در حالی که حواستان پرت است و به حرفهای دیگران گوش میدهید و به اختلافات دادگاهی نگاه میکنید، بین شما و قلبتان و کارتان نزاعهای کینهتوزانه ایجاد شود. زیرا کسی که به دادگاهها و پروندهها توجه میکند، کسی است که به اندازهی یک سال گندم ذخیره دارد. هر زمان که بیش از این مقدار داشته باشید، ممکن است بر سر اموال دیگران دعوا و نزاع راه بیندازید، اما دیگر فرصتی برای این کار نخواهید داشت.
خدایان وسایل زندگی را از انسانها پنهان میکنند، وگرنه میتوانستید هر کاری را در یک روز انجام دهید و آن روز به اندازهای برایتان فراهم میکرد که بتوانید یک سال تمام بدون هیچ سختیای زندگی کنید.
هیچ پدری با پسرانش موافق نخواهد بود، و نه پسرانی با پدرانشان، و نه مهمانی با میزبانش، و نه همکار با همکارش. برادری برای برادرش به اندازه قبل عزیز نخواهد بود. اگر والدینشان زود پیر شوند، مردم به آنها احترام نخواهند گذاشت، بلکه آنها را با سخنان آزاردهنده سرزنش خواهند کرد، زیرا قلبهایشان گناهکار است و از صفات خدایان قدردانی نمیکنند. آنها به خاطر مهربانی که پدران پیرشان به آنها نشان دادهاند، پاداش نخواهند داد، زیرا آنها از زور به عنوان سلاحی برای تثبیت حقوق خود استفاده خواهند کرد. فردی در غارت شهر دیگری تردید نخواهد کرد، و کسی که به وعده خود عمل میکند، نیکی میکند یا نیکوکاری میکند، طرفداری نخواهد کرد، اما مردم تمایل دارند گناهکار و اعمال ظالمانهای را که مرتکب میشود، ستایش کنند!
عدالتی جز با زور برقرار نخواهد شد و نشانههای احترام از بین خواهد رفت و مرد شرور بدون هیچ تردیدی با سخنان تند و با سوگندهای محکم به حقیقت سخنانش به صاحبمنصبان حمله خواهد کرد و حسادت با نالههای تیز و چهرهی زشتش، بدبختترین انسانها را آزار خواهد داد.
چرا احمق فقط وقتی تلخی درد را میچشد درس میگیرد؟
چشم زئوس، اگر همه چیز را میبیند و همه چیز را میفهمد، اگر صاحبش بخواهد و اراده کند، از همه این چیزها نیز آگاه است. و همچنین از نوع عدالتی که در شهر جریان دارد، غافل نمیشود.
پرسیس، تو باید این مسائل را از صمیم قلب بپذیری و به جای فکر کردن به توسل به خشونت، به صدای عدالت گوش کنی.
شرم، همراه بدشانسیِ انسان فقیر است، شرمی که اغلب به بشر آسیب میرساند و اغلب به او سود میرساند، اما شرم همراه فقر است، در حالی که جسارت همراه ثروت.
ثروت نباید غصب شود؛ ثروتی که خدایان به او ارزانی داشتهاند بسیار بهتر است؛ زیرا اگر کسی ثروت هنگفتی را با زور و خشونت غصب کند، یا اگر آن را با دروغ تصاحب کند، چنانکه اغلب اتفاق میافتد وقتی که سود، وجدان انسانها را اغوا و کور میکند، و وقتی نیکی جایگزین عفت میشود، خدایان به زودی آن مرد را از قدرت محروم کرده و او را خوار میکنند، و او فقط برای مدت کوتاهی از ثروت بهرهمند میشود.
دوستت را دعوت کن، دشمنت را به حال خود بگذار، و به خصوص همسایهات را که در نزدیکی تو زندگی میکند، دعوت کن؛ زیرا اگر اتفاق بدی در محل رخ دهد، همسایگان بدون هیچ گونه آمادگی فوراً نمیآیند، در حالی که خویشاوندان تا زمانی که وسایل خود را جمع نکردهاند، صبر میکنند.
کسی که همسایه خوبی دارد، آبرو دارد.
گاو نر نمیمیرد مگر اینکه همسایهی بدی داشته باشد.
از همسایهات پیمانهای نیکو بگیر، سپس آن را با همان پیمانهای که به تو داده است، یا با پیمانهای بیشتر از آن، به او بازگردان، تا اگر روزی نیازمند شدی، کسی را بیابی که به تو کمک کند.
با راستگویان دوست باش و به دیدار کسانی برو که به دیدار تو میآیند.
به کسی که به تو میبخشد، ببخش و از کسی که به تو نمیدهد، دریغ کن. بسیاری به سخاوتمندان میبخشند، اما هیچکس به خسیسان نمیبخشد.
وقتی بشکه شراب تازه باز شده و همچنین وقتی شراب نزدیک به ته آن است، به اندازه کافی از آن بردارید و در این بین صرفه جویی کنید؛ احتکار کردن وقتی شراب به ته رسیده اشتباه است.
اگر به دوست خود وعده پاداش میدهید، بگذارید وعدهتان عملی شود.
با برادرت از ته دل بخند، سپس شاهد بخواه؛ زیرا ایمان (یعنی اعتماد) و فقدان آن، هر دو، مایه هلاکت انسانند!
اول از همه، برای خودت خانهای، همسری و گاوی برای شخم زدن تهیه کن. زن باید برده باشد، نه همسر؛ تا بتواند گاوها را نیز هدایت کند و همه چیز را در خانه آماده کند، تا نیازی به پرسیدن از کسی نداشته باشی، زیرا هیچ کس به درخواست تو پاسخ نخواهد داد!
کار امروزت را به فردا یا پسفردا موکول مکن، زیرا آدم تنبل آخور خود را پر نمیکند، و نه کسی که کار را به فردا موکول میکند. با پشتکار، کار شکوفا میشود، و با به تعویق انداختن کار، انسان در مبارزه مداوم با چیزهای خوب باقی میماند!
برای کارهای خانه دو گاوآهن آماده کنید، یکی مونتاژ شده و دیگری جدا. این خیلی بهتر است، زیرا اگر یکی از آنها آسیب ببیند، میتوانید گاوها را به گاوآهن دیگر منتقل کنید.
در اواسط تابستان، به غلامانت دستور بده و بگو: «تابستان تا ابد نخواهد بود؛ بیایید و انبارها را بسازید.»
وقتی به سن قانونی رسید، یعنی سی سال، نه بیشتر و نه کمتر، همسری اختیار کن و او را به خانهات بیاور، زیرا این سن قانونی ازدواج است. همسرت را تا چهار سال پس از سن قانونی ازدواج رها کن، سپس در سال پنجم با او ازدواج کن.
با یک باکره ازدواج کنید تا بتوانید راه و رسم مدیریت را به او بیاموزید، به خصوص باکرهای که در نزدیکی شما زندگی میکند، اما باید به همه چیز در اطراف خود با دقت نگاه کنید و مطمئن شوید که ازدواج شما مایه خنده همسایگانتان نخواهد شد.
بسیار مراقب باش که از خدایان جاودانه دوری کنی، و دوست را به برادر تبدیل نکن، مگر فقط در صورتی که آغازگر پرخاشگری نباشی، و به خاطر علاقهات به غیبت، به او دروغ نگویی.
از اینکه مردم تو را ولخرج، خسیس، دوست بدکاران یا متکبر در برابر نیکوکاران بنامند، برحذر باش.
از گستاخی بپرهیز که کسی را به خاطر فقر شدید سرزنش کنی، فقر دل را غنی میکند، زیرا موهبتی از جانب خدایان جاودان است.
اگر با کلمات بد از دیگران بدگویی کنید، ورق برمیگردد و به زودی حرفهای بدتری درباره خودتان خواهید شنید!
اگر به یک مهمانی خصوصی دعوت شدید، بیادب نباشید، مخصوصاً اگر مهمانی مجلل و کمهزینه باشد.
هرگز با دستهای کثیف پس از سپیده دم، شراب گازدار را برای زئوس و حتی برای هیچ یک از خدایان جاودان دیگر نریز، وگرنه آنها به دعاهایت گوش نخواهند داد، بلکه آنها را به جایی که از آنجا آمدهاند، باز خواهند گرداند.
هنگام ادرار کردن، رو به خورشید نایستید، اما به یاد داشته باشید که این کار را هنگام غروب و طلوع آفتاب انجام دهید.
اگر نجس هستید، نزدیک اجاق ننشینید، بلکه از آن دوری کنید.
سعی نکن بعد از بازگشت از یک مراسم خاکسپاری فاجعهبار بچهدار شوی، بلکه بهتر است بعد از یک ضیافت برای خدایان جاودانه این کار را بکنی!
چون اگر کمی بیشتر از کمی اضافه کنید و این کار را همیشه انجام دهید، آن کم خیلی زود تبدیل به زیاد میشود.
نصف از کل بزرگتر است.
هرگز در یک مهمانی مشروبخوری، دانش را روی لیوان قرار ندهید؛ چنین عملی بدشانسی به دنبال دارد.
اگر خانهای میسازید، آن را بیرنگ نگذارید، مبادا کلاغ قارقارکنان در آن ساکن شوند و به قارقار کردن ادامه دهند.
از ظروف نجس چیزی برای خوردن یا شستن برندارید؛ آنها حاوی زیان هستند.
نگذارید یک پسر بچه ده ساله روی چیزهایی که نمیتوانند حرکت کنند بنشیند؛ این یک عمل شرمآور است که میتواند مردانگی یک مرد را از او بگیرد. حتی اجازه ندهید یک نوزاد ده ماهه این کار را انجام دهد؛ این هم همینطور است.
مرد نباید بدن خود را با آبی که زن با آن خود را شسته است بشوید، زیرا این کار برای مدتی ضرر زیادی دارد.
باید از مجالس مردم دوری کنی، زیرا حرف زدن مضر است و زیرا دامن زدن به آن آسان و ساده است، اما تحمل عواقب آن دشوار است و رهایی از آن دشوار است.
رقابت برای انسان مفید است.
فضیلت باید مسیری ناهموار برای پیمودن داشته باشد.
چه فروتنی کاذبی!
فرد اهمالکار در مبارزهای مداوم با تخریب و نابودی است.
آغاز، نیمی از کل است.
مراقب باشید، مراقب باشید که کاشتن گیاهان را در سیزدهم ماه شروع نکنید، اما در هر صورت، این روز یکی از بهترین روزها برای کاشت گیاهان است.
بسیار هوشیار باشید که از آشفتگیهایی که در روز چهارم ماه قلب را ویران میکنند، دوری کنید، زیرا این روز، روزی پر از بخت و اقبال است.
خوشا به حال کسی که معنای همه این چیزها را میداند، کسی که کار خود را بدون برانگیختن خشم خدایان جاودان انجام میدهد، کسی که بین پرندگان تمایز قائل میشود و آنها را به عنوان نشانههای خیر و شر بدون شکستن قانون به حساب میآورد.
کارهای بزرگ نیاز به آمادگی عالی دارند.
اگر در پی بزرگی هستی، بزرگی را فراموش کن و حقیقت را بجو؛ آنگاه به هر دو خواهی رسید: حقیقت و بزرگی.
پول سلطانی است که قدرت میدهد.
خرد خود را با کمی جهل بیامیزید.
خوشا به حال کسی که در مزارع پدرش با گاوهایش کار میکند، دور از هرگونه دغدغهای مانند ملتی باستانی از بشر، رها از هرگونه ربا، و از هر کسی که با شیپور خشن سرباز تحریک نمیشود، و از دریای خروشان نمیلرزد، و از دربار و خانههای بلند شهروندان که قدرتمندترند، دوری میکند.
آنچه در بالا بود را به زنی زیبا تبدیل کن، و انتهای زشت را در دم ماهی سیاه بخواه.
او میگوید: «شاعران منبع هستند و به خودشان اجازه میدهند سهم برابری از نوآوریهای جسورانه داشته باشند.» ما این را میدانیم و این آزادی را به خودمان نسبت میدهیم و سپس آن را به دیگران میدهیم.
اغلب اثری با اهداف بزرگ و امیدهای فراوان، یک یا دو تکه بنفش دارد تا به آن رنگ و لعاب بدهد.
قصد، ساختن کوزه شراب بود، اما وقتی گِل روی چرخ سفالگری قرار گرفت و چرخ چرخید، چرا یک کوزه با گردن باریک بیرون آمد؟
وقتی سعی میکنم مختصر و مفید باشم، حرفهایم نامفهوم میشود.
شما میتوانید با هوشمندی در چیدمان کلمات، دقیقترین نتایج را در یک زبان به دست آورید؛ یعنی یک کلمه رایج و کلیشهای را به یک کلمه جدید تبدیل کنید.
چند اصطلاح منسوخ دوباره متولد خواهند شد و چند اصطلاح منسوخ؟ اگر کاربرد به این شکل اصطلاحات را توسعه میدهد، پس حاکمیت گفتار، حقوق آن و پایه و اساس آن در دست کیست؟
او بطریهای رنگ و کلماتش را یک و نیم متر آن طرفتر پرتاب میکند!
اگر میخواهی مرا به گریه بیندازی، اول باید خودت دردش را حس کنی.
توجه داشته باشید که شخصیت جدید در نمایش باید تا انتها همانطور که در ابتدا شروع کرده باقی بماند و همیشه در اصول خود ثابت قدم باشد، زیرا برخورد با چیزهای رایج و رایج به روش خودتان کار دشواری است.
مزرعه کوهستانی یک موش کوچولوی بامزه به دنیا میآورد.
موسِت، از او برایم بگو، که چون دیوارهای تروا فرو ریخت، شهرهای بسیار و مردمان بسیار دید!
ایده این نیست که اول شعله بدهید و بعد دود کنید، بلکه باید کاری کنید که شعله از دود بیرون بیاید.
او همیشه به نتیجهگیری میپردازد و شنوندگانش را طوری به وسط داستان میبرد که انگار از قبل آن را میدانند.
او اهل دعوا و شکایت است و همیشه تمایل دارد از شیوهای که دنیا در زمان جوانی او بوده تعریف کند و منتقد و سانسورچی نسل جدید باشد. وقتی موج سالها بالا میرود، راحتیهای زیادی را با خود میآورد و وقتی پایین میآید، بسیاری از آن راحتیها را با خود میبرد.
تو نمیتونی کاری کنی که مدئا بچههاش رو جلوی همه بکشه .
من از هر چیزی که به زور جلوی چشمانم قرار میدهی، بیزار و علیه آن شورش میکنم.
یک خدا فقط در صورتی باید مداخله کند که مشکلی پیش بیاید که شایسته مداخله او باشد.
آیا شما شب و روز با دقت الگوهای یونانی را برای خودتان در نظر میگیرید؟
قرائتی که انجام شده است، وقتی ده بار تکرار شود، انجام خواهد شد.
زندگی موفقیتآمیز نیست مگر اینکه نور روح در آن بتابد.
عشق، فنای روح در روح است.
پس من مثل سنگ تیزکنی عمل میکنم که تیغه را تیز میکند، در حالی که خودش قدرت بریدن ندارد!
آنها یونانیانی هستند که موهبت ملی را از دست موزیها دریافت کردند، و یونانیانی که از فیض کامل سخن میگفتند.
رأی من به کتابی رسید که سود و لذت را با هم ترکیب میکرد، و همزمان خواننده را سرگرم و آموزش میداد.
حیف است که هومر، که معمولاً بسیار باشکوه است، لحظهای سرش را پایین بیندازد.
همانطور که در کار عکاس چنین است، در کار شاعر نیز چنین است.
شاعران، درجه دو بودن را امتیازی می دانند که نه انسان ها و نه خدایان، و نه نمایشگاه های کتاب، هرگز آن را مجاز نمی دانند.
تا وقتی مینروا ازت نخواد، هیچی نمیگی یا کاری نمیکنی.
آن را تا سال نهم در جای خنک نگه دارید.
در زمانبندی هوشیار باشید، اگر اسبتان پیر به نظر میرسد، او را روی چمن بگذارید، مبادا با بدنی افتاده و دو کفل چروکیده، به دردسر بیفتد.
من ملزم به سوگند اطاعت از هیچ اربابی نیستم، زیرا هر جا که باد مرا ببرد، در بندر فرود میآیم و خانهای برای خود میسازم.
فرار از رذیلت، آغاز فضیلت است و آغاز خرد، رهایی از حماقت.
بگذارید این حصار مسی شما باشد، تا هیچ راز گناه آلودی نداشته باشید، و هیچ عمل ناحقی باعث نشود که رنگتان پریده شود.
پول، اگر میتوانید، از راه مشروع، در غیر این صورت پول از هر راهی.
داستان از این قرار است: روباه محتاط در پاسخ به شیر بیمار گفت: «چون وقتی دیدم همه ردپاها به سمت لانه تو میروند و هیچ ردپایی در جهت دیگر نیست، ترسیدم!»
چه کسی به ما نشان داد که کدام چیزها زیبا و کدام بد، کدام مفید و کدام بیفایده هستند، واضحتر و بهتر از کریسیپوس یا کرانتور.
یونانیان از هر حماقت شاهزادگان خود عذاب میکشند.
سپس او در یولوسیاس مثال مفیدی در مورد قدرت فضیلت و قدرت خرد به ما ارائه داد.
ما صفر هستیم، به هیچ دردی نمیخوریم جز اینکه سهم خود را از نعمتهای زمین میخوریم.
کسی که کاری را آغاز کرده، نیمی از آن را انجام داده است، پس شجاعت خردمندی داشته باش.
خشم، یک دیوانگی کوتاه مدت است.
به یاد داشته باش هر روزی که طلوع میکند، آخرین روز توست، و آنگاه ساعتی که کمترین انتظار را برایش میکشی، غافلگیری خوشایندی خواهد بود. و اگر درباره من بپرسی، هر زمان که بخواهی چیزی برای خندیدن داشته باشی، مرا در اندامی خوش، چاق و نرم، یک خوک واقعی از گله اپیکور خواهی یافت.
بدان، نومیسمیتیکوس، که دوست نداشتن چیزی تنها چیزی است که انسان را شاد میکند و او را شاد نگه میدارد.
اگر طبیعت را با چنگک از خود برانی، به زودی راهی برای بازگشت پیدا خواهد کرد.
با این حال، در قلبم مصمم بودم که آنجا زندگی کنم و دوستانم را فراموش کنم، همانطور که آنها مرا فراموش کردند.
کسی که روی دریا راه میرود، جو را تغییر میدهد اما خودش را نه. ما سخت کار میکنیم و هیچ کاری نمیکنیم، در قایقهای تفریحی و کالسکههای چهار اسبه به دنبال خوشبختی هستیم. و آنچه ما اینجا - در اولوبرای - به دنبالش هستیم ، اگر روحیه خوبی داشته باشید.
هماهنگی در عین ناهماهنگی.
نیروی جوانی و سخنوری اگر با ذوق و سلیقه خوب همراه نباشد، برای رسیدن به اهداف کافی نیست.
جلب رضایت رهبران نوع بشر، کمترین افتخار نیست، زیرا همه نمیتوانند به قرنتس برسند.
وقتی کلمه از قفس بیرون آمد، دیگر نمیتوان آن را دوباره به قفس برگرداند.
اگر دیوار همسایه ات آتش بگیرد، این خیر خودت است که در خطر است.
دوست من، وقتی قایقت وسط دریاست، باید تمام توجهت را به باد معطوف کنی، مبادا واژگون شود و تو را دوباره به عقب پرتاب کند. غمگین از شاد متنفر است، همانطور که شاد از غمگین.
آبهای ناشناخته.
آنچه دارم، یا حتی کمتر، را به من بدهید و بگذارید بقیه عمرم را برای خودم زندگی کنم، اگر خدایان بخواهند که چیزی از آن باقی بماند. از الان تا یک سال دیگر کتاب و غذای فراوان برایم فراهم کنید و مرا در حالی که در امید به ساعتی که هنوز به پایان نرسیده است، لرزان و لرزان هستم، رها نکنید. نه، کافی است از خدای من، که این چیزها را میدهد و میگیرد، بخواهم که زندگی و پاکی عطا کند؛ اما من برای خودم ذهنی سالم خواهم یافت.
مایسناس، همانطور که من میدانم، تو هم میدانی که هیچ شعری که توسط آبنوشها نوشته شود، نمیتواند برای مدت طولانی یا برای همیشه لذتبخش باشد.
شما تقلیدکنندگان، گله ای حقیر و برده هستید.
وقتی یونانیان به بردگی گرفته شدند، فاتح بیادب خود را به بردگی گرفتند و هنرها را به لاتیوم، که هنوز بیادب بود، منتقل کردند.
اگر او روی زمین زنده بود، دموکریتوس با دیدنش به خنده میافتاد.
و حقیقت را در باغ آکادمی جستجو کنید.
با گذشت سالها، آنها یکی پس از دیگری چیزهایی را از ما میگیرند.
من باید از خیلی از نظم و انضباطها بگذرم تا طبقه حساس شاعران را راضی کنم.
به نظر میرسد مردی که میخواهد شعری از خود به جا بگذارد که در آن قوانین هنر رعایت شده باشد، اگر لوحهایش را برای نوشتن بردارد، روح یک سانسورچی وفادار را نیز به دست میگیرد.
در مورد عبارات زیبایی که از نظر عموم گم شدهاند، او با لطف آنها را احیا کرده و به معرض نمایش خواهد گذاشت. در مورد عباراتی که در دوران باستان بر لبان کاتو و کتگوس بود ، اکنون به دلیل نامناسب بودن برای عصر مدرن، وحشیانه شدهاند و به دلیل باستانی بودن مورد استفاده قرار نمیگیرند.
چطور میتواند برایت رهاییبخش باشد که از میان انبوه خارها، خاری را بکنی؟ اگر نمیدانی چگونه درست زندگی کنی، زندگی را برای کسانی بگذار که بلدند. به اندازه کافی خرابکاری کردهای، خوردهای و نوشیدهای، وقت آن رسیده که دنیا را ترک کنی.
خوشا به حال مردی که از برنامههای تجاری بسیار دور است، اما مانند نسلهای اولیه کار میکند، زمین را شخم میزند و زمین اجدادش را با گاوهایی که خودش بزرگ کرده است، دوباره شخم میزند و یوغ ربا را بر گردن خود حمل نمیکند.
میکیناس از نظر نسب از نوادگان پادشاهان است، اما برای من او محافظ، افتخار و شادی من است.
یکی از دشوارترین درسها برای او، قناعت کردن بدون ثروت است.
اگر در میان شاعران ربابه جایی به من بدهید، سرم را تا جایی بالا میگیرم که به ستارهها برخورد کند.
ما میگوییم که چگونه آنها با نسلی از جوانان، که تعدادشان در مقایسه با جنایات پدرانشان اندک بود، جنگیدند.
نیمی از زندگیم خودم هستم.
قلب او با بلوط و سه لایه مس آبکاری شده است؛ او که اولین کسی بود که یک کشتی ضعیف را به دریاهای مواج انداخت.
بشر، علیرغم وجود شریعت، به دلیل جسارتش در تحمل و انجام هر کاری، به سوی گناه میشتابد.
هیچ ارتفاعی برای انسانهای فانی زیاد بلند نیست.
مرگِ رنگپریده با پایی که هیچ تبعیضی نمیشناسد، بر درِ کلبههای فقرا و درِ کاخهای پادشاهان میکوبد.
کوتاهی عمر مانع از آن میشود که به امیدهای دور و دراز روی آوریم.
کیست آن جوان لطیف، پیرا ، غرق در عطر مایع، که اکنون بر تپهای از گلبرگهای گل سرخ در غاری دلانگیز با تو عشوهگری میکند؟ این گیسوان نرم، چنین لطیف و چنین ساده را برای چشمان چه کسی میبافی؟
هیچکس جرات ندارد یک توسر خلق کند و به یک توسر نگاه کند.
فردا دوباره به دریای پهناور خواهی رفت.
بقیه چیزها را به خدایان بسپار.
به آنچه فردا اتفاق خواهد افتاد فکر نکن، و هر آنچه شانس هر روز به تو میدهد را غنیمت بشمار.
میل به اجتناب از خطا، اگر شاعر از هنر یاری نگیرد، ممکن است او را به بیراهه بکشاند.
نویسندگان، موضوعی را انتخاب کنید که با تواناییهایتان سازگار باشد، و سپس به دقت بررسی کنید که شانههایتان چه چیزی را میتوانند تحمل کنند و چه چیزی را نمیتوانند؛ زیرا کسانی که موضوعی را انتخاب میکنند که با تواناییهایشان سازگار باشد، در کلمات شکست نخواهند خورد و هماهنگی کامل نخواهند داشت.
همانطور که درختان جنگل در پایان سال برگهای خود را از دست میدهند و قدیمیترین آنها سریعتر میریزند، پیری نیز برخی کلمات را فرسوده میکند و کلمات جدیدی به جای آنها رشد میکنند؛ این شیوهی هر چیز هنری است.
آنچه اهمیت دارد، جلال و شکوه سلف نیست، بلکه عزت و جلال جانشین است.
چگونه میتوانم شاعر نامیده شوم اگر از رنگهای مطلوب در شعر بیخبر باشم و نتوانم مرزهای ترسیمشده را تشخیص دهم؟
پادشاهان اشتباه میکنند و مردم مجازات میشوند.
چرا باید جهل و فروتنی کاذب را به یادگیری ترجیح دهم؟
امیال خود را کنترل کنید تا آنها شما را کنترل نکنند.
کافی نیست که یک شعر زیبا باشد؛ بلکه باید آنقدر جادو هم داشته باشد که شنونده را مجذوب خود کند و او را به هر کجا که میخواهد بکشاند.
گلها فقط کلمات زیبایی هستند که بسیار شگفتانگیز و آسان برای فهمیدن هستند... هر کسی اگر بخواهد میتواند آنها را بفهمد.
کسی که مجرد زندگی میکند، بدون شادی زندگی میکند.
مرد ثروتمند یا بر ارباب خود حکومت میکند یا به او خدمت میکند.
لحظاتی هست که فرد متکبر خود را بزرگ و شگفت انگیز می بیند... این لحظاتی است که او به نفرت انسان و خشم خدا نزدیک ترین حالت را دارد.
تا زمانی که جوانی شاداب و شیطنتآمیز است، پیری از آن دور است.
التماس کن، نپرس؛ ما چنین دانشی نداریم.
حتی وقتی صحبت میکنیم، زمان احمقانه میگذرد. امروز را غنیمت بشمار و تا جایی که میتوانی به فردا کمتر اعتماد کن.
ماه نیز در میان ستارگانی که نور کمتری دارند، میدرخشد.
سه بار - و بیش از سه بار - خوشا به حال کسانی که به طور جدایی ناپذیری به هم پیوسته اند، کسانی که عشق هرگز با نزاع های احمقانه از هم جدا نمی شود، و پیوندشان تا آخرین روز زندگی هرگز گسسته نخواهد شد!
ای زیباترین دختر، دختر مادری زیبا.
مادرِ عشقِ استبدادی.
آنکه جانش آلوده نباشد و از جنایت پاک باشد.
من همیشه عاشق لالاژ و خندههای شیرینش، لالاژ و پچپچهای شیرینش خواهم بود.
چه شرم و خجالتی در سوگواری برای چنین عزیزی وجود دارد؟
چه بسیارند انسانهای نیک که میتوانند بر مرگ خود گریه کنند!
سخت است، اما چیزی که قابل تغییر نیست را میتوان با صبر آسان کرد.
او خداپرست، کینه توز و نادر است.
حالا باید بنوشیم و با پای آزاد به زمین بخوریم.
از تجمل ایرانی متنفرم پسرم.
دست از استرس پیدا کردن جایی که آخرین گل رز آنجاست بردار.
شما روی آتشهایی که زیر لایهای از خاکستر پنهان شدهاند، پا میگذارید.
بیماری هولناک استسقا با لذت بردن از خودش رشد میکند.
به یاد داشته باش، وقتی جاده زندگی پر از فراز و نشیب است، ذهنت را صاف نگه دار.
همه ما به سمت هم کشیده میشویم.
این گوشه از زمین بیش از هر جای دیگری به من لبخند میزند.
هر کسی که عاشق میانگین طلایی است.
وقتی نصیحت میکنی، مختصر و مفید بگو.
قلبی که آماده است، در سختیها به تغییر بخت امیدوار است و در خوشیها از آن میترسد.
آپولو همیشه کمانش را سفت نگه نمیدارد .
وای بر من، پوستوموس ! سالها چه زود میگذرند.
خانه و همسر انتخاب ماست.
هیچکس از هر نظر کاملاً خوششانس نیست.
این موضوع سالها بعد هم صادق است.
از گریه کردن دست بردار، و از شکوه و جلال بیمعنی گور دست بردار.
من از مردمی که در اصول اولیه دانش بیاطلاع هستند، بیزارم و به آنها دستور میدهم از نظر من ناپدید شوند. همه شما، در سکوت گوش دهید! به این سرودهای ناشنیده که من، کاهن موزها، اکنون برای دختران و پسران میخوانم.
او هر اسمی را که در کاسه پهنش است، بدون هیچ تبعیضی میخواند.
نگرانیهای سیاه بر زین شوالیه سوارند.
چرا باید دره سابین را به خاطر ثروتی که فقط به مشکلات اضافه میکند، بفروشم؟
مردن برای وطن شیرین و شایسته است.
فضیلتی که نمیتواند شرم طرد شدن را بشناسد، با شکوهی بیعیب و نقص میدرخشد و مطابق هوسهای متغیر مردم ابراز وجود نخواهد کرد.
مجازات به ندرت ردی از مجرم در مسیر پیش روی او باقی میگذارد، حتی اگر پایش متوقف شود.
یک مرد عادل و پایبند به اصول، نه از شور و شوق همشهریانش که برای دروغ فریاد میزنند، متأثر میشود و نه حضور یک ستمگر تهدیدآمیز، روح سخت او را تکان میدهد.
اگر آسمانِ گِرد شکافته و بر سرش فرو میریخت، آوار تنها بیترسیاش را بیشتر میکرد.
بهترین مکان برای نگهداری طلا جایی است که نتوان آن را پیدا کرد.
این به یک رباب شاد نمیآید، کجا میروی، دهانم؟
شنیدی چی گفت؟ یا فقط یه دیوونه ی شاده که منو بازیچه ی خودش کرده؟
او قطعاً کودکی شجاع و عنایت ویژهی الهی است.
برادران که با ترک بلپوسور خود را خسته کرده بودند، بر قلهی سرسبز المپ فرود آمدند.
قدرت بدون تفکر، زیر بار سنگینی خودش از پا در میآید.
ای کارتاژِ قدرتمند، که به خاطر سقوط شرمآور ایتالیا سرافراز ماندی!
تو باید به خاطر گناهان پدرت رنج بکشی، هرچند که در آنها نقشی نداشتهای.
دوران پدران ما از دوران پدربزرگهایمان بدتر بود، و ما، فرزندان آنها، از آنها بیارزشتریم! پس ما نیز به نوبه خود، فرزندانی فاسدتر از خودمان به دنیا خواهیم آورد.
محققی... در ادبیات هر دو زبان.
تا زمانی که در نظر تو مورد لطف و عنایت باشم.
من عاشق زندگی با تو هستم، و حاضرم با تو بمیرم.
این دختر همیشه به خاطر ظاهر نجیبش مشهور است.
دختران بیچاره که نمیگذارند عشق راه خود را برود و مشکلاتشان را با شراب شیرین نمیشویند!
ای بهار باندوسیا ، تو از شیشه هم درخشانتری.
وقتی پلانکوس کنسول بود ، من این را با خون داغ جوانیام تحمل نمیکردم .
او از نظر مالی فقیر است.
وقتی مانلیوس کنسول بود، با من به دنیا آمد... قمقمه شرابم، قمقمه مهربانم.
قوانین پوچ و بیروح چه فایدهای دارند؟
اگرچه آن زندگی مدتها پیش گذشته بود، اما من هنوز شایستهی عشق بانوان بودم و نبردهایم را با افتخار میجنگیدم. اکنون که سپر و چنگم تمام شدهاند، آنها را اینجا بر روی آن دیوار آویزان خواهم کرد.
دود، عظمت و سر و صدا... رم.
او در زندگی ارباب خود خواهد بود و مردی خوشبخت؛ کسی که هر روز میگوید: «من زندگی کردهام و فردا ارباب آسمان را با ابرهای سیاه یا با هوای صاف و بیابر پر خواهد کرد.»
وقتی کارم تمام شود، خاطرهاش از برنج هم سختتر خواهد بود.
من کاملاً نخواهم مرد.
من از زمانی که سینارای بیچاره ملکه بود ، تغییر کردهام . دیگر تلاش نکن، ای مادر مغرورِ عشق شیرین.
و او (پیندار) هنوز در ریتمهایی میریزد که هیچ قانونی نمیشناسند.
تو صدای آواز خوندن و توانایی سرگرم کردن رو داری، کاش من هم میتونستم سرگرم کنم.
فرزندان خوب، در دامان انسانهای خوب تربیت میشوند.
مانند درخت بلوطی که با تبرهای بیرحم هیزمشکن در آلگیدوس قطع شد ؛ جایی که برگهای سیاه ضخیم میشوند، اما از لبه همان تیغه، از طریق فقدان و نابودی، قدرت و قلب تازه میگیرند.
عمیقاً بکاویدش، آنگاه حتی زیباتر از قبل از آب در خواهد آمد.
سقوط! تمام امید و ثروت نام ما با مرگ هاسدروبال سقوط کرده است .
برف پراکنده و ناپدید شده است؛ علفها به مزارع و برگها به درختان بازمیگردند.
گردش سال و گذر زمان که روزهای آفتابی ما را میرباید، درسی به ما میدهد: هرگز به دوام چیزی امیدوار نباش.
ماههای چابک هر تغییر و هر نقصانی را در آسمان جبران میکنند، اما وقتی به جایی که پدر اینیاس و تولاس و آنکوس ، دو پیرمرد ثروتمند، هستند فرود میآییم، چیزی جز غبار و سایه نیستیم.
موز نمیگذارد قهرمان شایستهاش بمیرد.
پیش از آگاممنون، قهرمانان شجاع کمی نبودند، و اگر نگوییم همه آنها گریستند و دانستند، شب ابدی بر آنها سایه افکنده بود، به خاطر فقدان یک شاعر مقدس.
او اغلب شرافت را بر تدبیر مقدم میداشت، گویی در مسند قدرت، سخاوتمند و وفادار بود.
کسی که چیزهای زیادی دارد، خوشبخت نیست. نام انسان خوشبخت، به حق، شایستهی کسی است که آموخته باشد از آنچه خدایان به او میدهند، عاقلانه استفاده کند؛ کسی که میتواند غم فقر را تحمل کند، از ننگ بترسد و آن را بدتر از مرگ بداند.
اندرز خردمندانهات را با اندکی حماقت کوتاه بیامیزید؛ چه شیرین است که خرد خود را در جای درست فراموش کنید!
مایسناس، چطور میشود که چه کسی بخت خود را برگزیند و چه بخت به او ارزانی شود، همه از سرنوشت خود در زندگی شکایت میکنند و همچنان کسانی را که متفاوت از شیوهی زندگی او زندگی میکنند، ستایش میکنند؟
با این حال، چرا نباید حقیقت را با خنده گفت، همانطور که گاهی معلمها وقتی به پسرها مقداری پای میدهند تا آنها را به یادگیری درسهایشان تشویق کنند، این کار را میکنند؟
لحظاتی هست که فرد متکبر خود را بزرگ و شگفت انگیز می بیند... این لحظاتی است که او به نفرت انسان و خشم خدا نزدیک ترین حالت را دارد.
فقط باید اسم را عوض کنی، و این داستان در مورد تو صدق میکند.
هر چیزی حد و مرزی دارد. مرزهای ثابتی وجود دارند که فراتر از آنها حقیقت نمیتواند آرامش یابد.
همه دوستان و اقوامشان.
در پس این زمختی ظاهری، استعداد ذهنی عظیمی نهفته است.
او یونجه را روی شاخهایش حمل میکند.
حتی در حالت قطعه قطعه شدهاش، اندام یک شاعر را دارد.
این مرد سیاهدل است، اگر رومی واقعی هستی، او را نشانه بگیر و از او دوری کن.
ثمره پالایش.
آپلای یهودی این گفته را باور دارد ، اما من نه.
هر کسی را که از اصل و نسب شناخته شده ای نیست، نوک بینی خود قرار دهید.
و بدین ترتیب آپولو مرا از میان نبرد بیرون برد.
میزها در طوفانی از خنده خرد شدند، شما بدون هیچ لکهای بر اخلاقتان، دادگاه را ترک خواهید کرد.
این کلمات از من نیست، بلکه از آموزههای آفلوس روستایی است، فیلسوفی نه از مکتب، بلکه از هوش خانگی.
دو برادر بزرگوار.
چیزی که من در دعاهایم میخواستم، قطعه زمینی نه چندان بزرگ، اما به اندازه کافی برای یک باغ بود، و اینکه یک چشمه آب روان در نزدیکی مزرعه وجود داشته باشد، و یک جنگل کوچک که بقیه قطعه زمین را اشغال کند.
بیا، خانهی روستایی من، کی دوباره تو را خواهم دید! کی اجازه خواهم داشت در میان کتابخانهی ادبیات کلاسیکم، در خواب و اوقات بیکاری، از معجونهای خوشمزهای که باعث میشوند مشکلات زندگی را فراموش کنیم، بنوشم؟
چه شیرین است شبهای خدایان و ضیافتهای شامشان!
آن که شجاعت نه گفتن، و نه گفتن به آرزوها، و خوار شمردن اهداف جاهطلبانه را دارد، همان کسی است که در درون خود، وحدتی کامل، صیقلیافته و همتراز دارد.
چهره مردم با گریه کنندگان، گریان است و با لبخندکنندگان، لبخند میزند.
کلمات غمانگیز برای چهرهای غمگین، وعدههای فراوان برای چهرهای خشمگین، عبارات شوخطبعانه برای چهرهای شوخطبع و دستورات قاطع برای چهرهای شوخطبع مناسب هستند.
خاستگاه و منبع نوشتهی خوب، درست اندیشیدن است.
مصیبتهایی که یکی از ما متحمل میشود، اگر دو نفر جای یکدیگر را بگیرند، برای او آسانتر از مصیبتهای هر شخص دیگری است.
زن نیمی از زندگی است... اگر به شوهرش وفادار باشد.
بدترین و پستترین دشمنان، زن است اگر شر و بدی را در دل خود جای دهد.
کسی که قناعت را رها کند، ثروتی نخواهد داشت و اگر کسی قناعت نداشته باشد، خیری در او نیست.
شما همیشه باید از دیگران پیشی بگیرید و بدرخشید.
ترس، ترس را از بین میبرد؛ ترس از خدا، ترس از مردم را از بین میبرد.
با این حال، زئوس همه نقشههای مردان را تأیید نمیکند.
کسی که همه چیز را - برای خودش - میداند، از همه چیز بیخبر است.
ماهر در فریاد جنگی.
زن متکبر چقدر زشت است...! او با مجرد ماندن، بهای سنگینی میپردازد.
هدیه کمیاب و گرانبهایی است.
جایی که خواب، برادر مرگ، بر او فرود میآید.
اینها کلمات بالدار هستند.
زن یونانی سن خود را از روز ازدواجش حساب میکرد، نه از روز تولدش.
روزی فرا خواهد رسید که شهر مقدس ایلیوم (تروا) نابود خواهد شد.
همانطور که از دروازههای دنیای مردگان متنفرم، از کسانی که چیزی را در ذهن خود پنهان میکنند و چیز دیگری میگویند نیز متنفرم.
حتی پاتروکلوس هم مرده، و او خیلی بهتر از تو بود.
دروغگو به هیچ دردی نمیخورد تا وقتی که روباه به درد گرگ نمیخورد.
انتقام از عسل جاری شیرینتر است.
ای مردم، چیزی را کسب کنید که اگر شما را به دریا ببرد، با شما شنا کند و اگر آن را بپذیرید، با شما بماند؛ و اینها دانش و فضیلت هستند.
برای یک مشاور مناسب نیست که تمام شب را بخوابد.
یک انسان خوب از همه حیوانات روی زمین بهتر است و یک انسان بد از همه حیوانات روی زمین بدتر است.
حتی اگر ده زبان و ده دهان هم داشتم، نه.
کاری نکن که اگر سرزنش شوی، خشمگین شوی، زیرا اگر چنین کنی، خودت به خودت بدگویی کردهای.
پس این است تبار من و خونی که خود را از آن تبار مینامم. در مورد شجاعت، زئوس است که آن را در مردان به دلخواه خود افزایش یا کاهش میدهد، زیرا او از همه قویتر است. پس بیایید، در حالی که هر دو در میان میدان نبرد ایستادهایم، مانند کودکان چنین نگوییم (ایلیاد ۲۰).
آرزو کن، به آن خواهی رسید، مغرور نشو.
به گونهی جانوری غذا بده، عشق تو را سیر خواهد کرد.
هر امر پسندیدهای مقدمهای دارد و مقدمهی هر امر پسندیدهای، حیا است. هر امر ناپسندی مقدمهای دارد و مقدمهی هر امر ناپسندی، بیحیایی است!
اولیس یک قهرمان بود... همه چیز او قهرمان بود... دستانش... پاهایش... چشمانش.
اگر میخواهی دختری را به همسری خود بگیری، پدر، مادر و برادرش باش. زیرا کسی که پدر، مادر و برادرانش را رها میکند تا به دنبال تو بیاید، حق دارد در تو شفقت پدری، مهربانی مادر و مهربانی برادری ببیند.
در بسیاری از رهبران هیچ خیری وجود ندارد.
کسی که میداند زندگی بردهساز است و مرگ آزادکننده، مرگ را بر زندگی ترجیح میدهد.
یک انسان خوب از هر آنچه در زمین است بهتر است و یک انسان بد از هر آنچه در زمین است پست تر و پست تر.
دنیا محل تجارت است و وای بر کسی که آن را با زیان انباشته کند.
نابینایی بهتر از نادانی است، زیرا ترسناکترین چیز در مورد نابینایی، افتادن در چاهی است که بدن از آن فرو میریزد، در حالی که انتظار میرود نادانی منجر به هلاکت ابدی شود.
ادبیات برای انسان گنجینهای است که نمیتوان آن را از او گرفت.
زمین همه چیز را به دنیا میآورد و سپس آن را پس میگیرد.
اگر مردهای، راه جاودانگان را دنبال نکن.
اگر خدا میخواست تو را نجات دهد، در بیابان از دریا عبور میکردی.
و بلافاصله نیزه زوبین از میان آن گذشت و سپر از شدت ضربه به لرزه درآمد (ایلیاد 20).
آشیل به تمام سخنان خود عمل نخواهد کرد، اما بخشی از آنها را انجام خواهد داد و بخش دیگری ناتمام خواهد ماند. من فوراً به سوی او خواهم رفت، اگرچه دستانش مانند آتش و شعلههایش مانند فولاد درخشان است (ایلیاد ۲۰).
پدر کسی است که بزرگ کرده، نه کسی که به دنیا آورده است.
بگذار شادی تو در آنچه برای خودت پسانداز میکنی باشد، نه آنچه برای دیگران پسانداز میکنی.
تاک سه خوشه دارد: خوشه لذت، خوشه سپاسگزاری و خوشه شخصیت.
فضایل را پرورش دهید، عشق شما را پرورش خواهد داد.
من از مردمی که به آنها توانایی پیروی از الگوی فرشتگان داده شده است، در شگفتم، اما آنها این توانایی را رها میکنند و به دنبال الگوی حیوانات میروند.
چه اتفاقی افتاده، حتی یک احمق هم میداند.
کسی که همه چیز را در مورد خودش میداند، هیچ چیز نمیداند.
خوب نیست که عدهای بر عدهای معدود حکومت کنند؛ بگذارید فقط یک حاکم و یک پادشاه وجود داشته باشد.
آه، چطور خدا همیشه آدمهای همفکر را دور هم جمع میکند!
اما حقیقتاً این چیزها به پای خدایان است.
او کشورهای بسیاری از مردم را دیده و با آداب و رسوم مردم آنها آشنا شده است.
اگر آزادی به پول خسیسها واگذار میشد، آنها در تظاهرات علیه بیعدالتی و بردهداری شعار میدادند!
حکومت خوب بر سه رکن استوار است: غذا برای برآوردن نیازهای مردم، ارتشی برای دفاع از آنها و اعتماد مردم. اگر قرار باشد یکی از این سه رکن کنار گذاشته شود، بگذارید ارتش باشد. اگر مجبور به انتخاب یکی از دو رکن دیگر - غذا و اعتماد - شویم، ترجیح میدهم اعتماد را حفظ کنم. دلیلش این است که گرسنگی افراد یک ملت را میکشد، اما از دست دادن اعتماد، خود ملت را از بین میبرد.
افسوس! مردی که از میان همه، قلب مرا به درد آورد، نزدیک است؛ زیرا او دوست مرا که برایش احترام قائل بودم، کشت. ما برای مدت طولانی، به اندازه موانع جنگ، از یکدیگر دور نخواهیم ماند (ایلیاد، 20).
دلم از مردی که چیزی غیر از آنچه در ذهنش میگذرد میگوید، بیزار است.
افسوس، زن! وقتی ذهنت به سوی شر گرایش دارد، هیچ شیطانی در جهنم پستتر و فرومایهتر از تو نیست!
زنان سرچشمه زیبایی هستند، آن را از آنها بگیرید.
ای الهه، از خشم پسر بلوس، از بهار سهمگین و از همه مصیبتهای یونانیان، سرود بخوان (ایلیاد ۱:۱).
او در پاسخ به او گفت (ایلیاد ۱:۸۴).
او از میان اشکها لبخند میزند (ایلیاد ۶:۴۸۴).
همانطور که در تولید برگها اتفاق میافتد، در تولید انسانها نیز اتفاق میافتد (ایلیاد ۶:۱۴۶).
تا در میان دیگران بهترین و برجستهترین باشد (ایلیاد ۶:۲۰۸).
بهترین نشانه برای دفاع از کشور، جنگیدن است (ایلیاد ۱۲:۲۴۳).
ای موسی، درباره مرد حیلهگر (ادیسه) به من بگو (ادیسه ۱:۱).
به دلیل غرور کاذبش، اکنون جان خود را از دست خواهد داد (ایلیاد ۱).
تیرها بر شانههای خدای خشمگین به صدا درآمدند، در حالی که او مخفیانه مانند شب در حال آمدن بود. سپس او دور از کشتیها نشست و تیری پرتاب کرد... و صدای کمان نقرهای وحشتناک بود (ایلیاد ۱).
حالا فکر میکنم اگر بتوانیم از مرگ فرار کنیم، عقبنشینی خواهیم کرد و ناامید باز خواهیم گشت (ایلیاد ۱).
او با نیت خیر، جمعیت آنها را خطاب قرار داد (ایلیاد ۱).
ای مردانِ ننگ و رسوایی، آیا شرم نمیکنید؟ چرا چنین ایستادهاید! کورچشم، مانند غزالهایی که وقتی دشمن آنها را در دشت وسیع خسته میکند، بیجرئت میایستند؟ شما نیز چنین ایستادهاید، کورچشم، و نمیجنگید. (ایلیاد ۱)
خدایان به هیچ وجه همه چیز را یکجا به انسان نمیدهند (ایلیاد ۴).
او این را گفت و سپس با زره از ارابهاش به زمین پرید، و برنز هنگام حرکت، صدای وحشتناکی بر سینه شاهزاده ایجاد کرد، صدایی که ترس را در دل هر مرد شجاعی میانداخت (ایلیاد ۴).
اکنون که دو سپاه به هم رسیدند و در یک مکان بودند، با سپر و نیزه به هم برخورد کردند و جنگجویان همگی زرههای برنزی پوشیده بودند و سپرهای منبتکاری شده به یکدیگر برخورد میکردند و صدای بلند دنگ دنگ آنها بلند شد. سپس صدای نالهها و فریادهای پیروزی همزمان از سوی قاتلان و کشتهشدگان شنیده شد و خون بر زمین جاری شد (ایلیاد ۴).
سنگ سخت گوشت و استخوان را کاملاً خرد کرد و او به عقب تلو تلو خورد، سپس به زمین افتاد و هر دو دستش را به سمت همراهان عزیزش دراز کرد و آخرین نفس خود را کشید. سپس قاتلش، پیروروس، به او رسید و با ضربه نیزه خود زخمی به شکمش نزدیک ناف وارد کرد، به طوری که تمام احشاء او بیرون آمد و به زمین افتاد و تاریکی چشمانش را پوشاند (ایلیاد ۴).
اما اگر میتوانستم برگردم و چشمانم وطنم، همسرم و کاخ بلند و بام را میدید، آیا اگر این کمان را با دست خود نمیشکستم و آن را در آتش سوزان نمیانداختم، اگر برای من مانند باد بیفایده بود، آیا یک بیگانه بیدرنگ سرم را از تنم جدا میکرد؟ (ایلیاد ۵)
بدین ترتیب، نیزه سخت، زبانش را از ریشه کند و نوک نیزه، چانهاش را سوراخ کرد. (ایلیاد ۵)
چقدر نادان بود! اگر نمیدانست که آشیل به التماس هیچکس گوش نمیداد و به هیچ وجه مهربان و دلسوز نبود، بلکه بسیار بیرحم بود (ایلیاد ۲۰).
بدین ترتیب اسبهای قدرتمند آشیل نیز با سمهای محکم خود، مردگان و سپرها را لگدمال کردند و تمام محور ارابه و همچنین قاب آن را به خون آغشته کردند، به طوری که خون از بین پاهای اسبها و روی چرخها پاشیده میشد (ایلیاد 20).
خون جاودان الهه مانند سرم در رگهای خدایان متبرک جریان داشت، زیرا آنها نه نان میخورند و نه شراب قرمز مینوشند؛ بنابراین آنها بدون خون هستند و جاودان نامیده میشوند (ایلیاد ۵).
سارپدون چنین گفت و سخنانش قلب هکتور را سوراخ کرد و او از ارابهاش به زمین پرید، در حالی که زرهپوش به تن داشت، دو نیزه تیز خود را در میان سپاه تکان میداد و مردان را به جنگیدن تشویق میکرد و گرمای وحشتناک نبرد را برمیانگیزاند (ایلیاد ۵).
ای پسر پریام، نگذار که من بارِ افتادن در اینجا را به عنوان طعمهی دانیها تحمل کنم، بلکه دست یاری به سویم دراز کن، و سپس، در صورت لزوم، بگذار روحم در شهر تو جسمم را ترک کند، اگر مقدر نشده باشد که به خانهام در سرزمین مادریام برگردم تا شادی را برای روح همسرم و پسر نوزادم به ارمغان بیاورم (ایلیاد ۵).
الهه هرا، که بازوهایش سفید بود، در گوش دادن تردید نکرد. سپس، با شلاقی اسبهایش را لمس کردند و به راه افتادند، هیچ چیز مانع آنها نمیشد و بین زمین و آسمان پرستاره پرواز میکردند. یک جهش از اسبهای بلند و شیههکش خدایان، مسافتی به اندازه دیدن مردی را که بر قلهای بلند نشسته و به دوردستهای فضا و اعماق تاریک و شرابآلود دریا نگاه میکند، طی میکرد (ایلیاد ۵).
آنگاه آرس با صدای بلند غرید، چنانکه نه یا ده هزار جنگجو در بحبوحه نبرد غرش میکنند، هنگامی که به نبرد خدای جنگ میپیوندند (ایلیاد ۵).
تو همان روح غیرقابل تحمل و تسلیمناپذیر را داری؛ روح مادرت هرا، که من هرگز نمیتوانم با کلماتم آن را مهار کنم.
آنها مردان را دم درها متوقف کردند، مبادا که در حین فرار، خود را به آغوش همسرانشان بیندازند و بدین ترتیب مایه خنده دشمنانشان شوند (ایلیاد ۶).
ای تروجانها، مردان شجاع، متحدان برجسته، مردان باشید، دوستان من، و شور و شوق پرشور خود را به یاد داشته باشید. در حالی که من به تروا میروم، به بزرگان خردمند و همسرانمان دستور میدهم که به خدایان دعا کنند و به آنها قول قربانی کردن صد گاو نر را میدهم (ایلیاد ۶).
ای مادر ارجمندم، برایم شراب عسل نیاور؛ مبادا مانعم شوی و قدرت و شجاعتم را فراموش کنم. علاوه بر این، میترسم با دستهای ناشسته شراب قرض گرفته شده را برای زئوس بریزم (ایلیاد ۶).
چقدر آرزو داشتم، روزی که مادرم مرا به دنیا آورد، اول از همه، که ای کاش بادی سهمگین و شریر مرا به کوهی یا به اعماق عظیم و خروشان دریا میبرد، اگر امواج میتوانستند مرا با خود ببرند، و این اتفاقات نمیافتاد (ایلیاد ۶).
افسوس، شوهر من، گستاخی تو تو را به هلاکت خواهد رساند! تو نه به کودک شیرخوار خود رحم میکنی و نه به من، زن بیچاره، که در شُرُف بیوه شدن تو هستم؛ زیرا آخاییها به زودی زیاد خواهند شد و تو را سرنگون خواهند کرد (ایلیاد ۶).
و من در اعماق قلبم، و همچنین در روحم، میدانم که روزی فرا خواهد رسید که تروی مقدس، پریام، و مردم پریام، با نیزه بزرگی که دسته آن از چوب زبان گنجشک ساخته شده است، تسلیم خواهند شد (ایلیاد ۶).
ای زئوس، ای خدایان دیگر، باشد که این پسر من مانند من بزرگ شود و همانطور که من ثابت کردم، ثابت کند که در میان تمام ترواییها برجسته شده و در قدرت خود جسور گشته و با دست آهنین بر تروا حکومت کند (ایلیاد ۶).
وقتی این را گفت، همه مردم ساکت شدند، زیرا شرمی را که اگر از مبارزه با او امتناع میکردند، احساس میکردند، حتی اگر از رویارویی با او میترسیدند (ایلیاد ۷).
پدر ما زئوس، که از آیدا فرمانروایی میکند... ای باشکوهترین، ای بزرگترین، به ازوپ پیروزی عطا کن تا بتواند باشکوهترین شهرت را به دست آورد. اما اگر تو نیز هکتور را دوست داری و به او عشق میورزی، به هر دوی آنها قدرت و شکوه برابر عطا کن (ایلیاد ۷).
پدر دو کفه طلایی ترازویش را بالا برد و دو سرنوشت مرگ دردناک را بر آنها قرار داد: یکی برای ترواییها، دیگری برای آخاییها... سپس ترازو را از وسط گرفت و آن را بالا برد (ایلیاد ۸).
ای پسرم، اگر اراده داشته باشی، آتنا و هرا به تو قدرت خواهند داد، اما آیا روح مغرور خود را در سینهات مهار خواهی کرد؟ زیرا تمایلات میانهرو بهترین تمایلات هستند. از نزاعی که بدبختی به بار میآورد، بپرهیز، تا آرگوس، پیر و جوان، تو را گرامی بدارند (ایلیاد ۸).
زیرا فکر نمیکنم من آن مردی باشم که آگاممنون، پسر آترئوس، یا هر یک از دانیهای دیگر، او را وسوسه کنند، زیرا ما به خاطر جنگیدن بیرحمانه علیه دشمنانمان ستایش نمیشویم. زیرا سرنوشت کسی که در خانه میماند مانند سرنوشت کسی است که خوب میجنگد، و هم ترسو و هم شجاع مورد احترام هستند، و در مرگ بیهوده و کسی که مدتها زحمت کشیده برابرند (ایلیاد ۸).
اگر اینجا بمانم و شهر تروا را محاصره کنم، از بازگشت به خانه محروم خواهم شد، اما چین من هرگز نابود نخواهد شد... اما اگر به کشور عزیزم برگردم، شهرت باشکوه خود را از دست خواهم داد، اما زندگیام طولانی خواهد شد و مرگ به سرعت به سراغم نخواهد آمد (ایلیاد ۸).
بنابراین مادرم مدام از من التماس میکرد و همیشه زانوهایم را میگرفت تا اول خودم با آن زن صیغهای بخوابم تا پیرمرد در نظرش منفور شود. بنابراین من از دستور او اطاعت کردم و این کار را انجام دادم. (ایلیاد ۸)
زیرا گناه در پیشروی خود قوی و سریع است و از هر دعایی پیشی میگیرد و پیشاپیش آنها در تمام زمین پرسه میزند و مردم را در ورطه گناه میاندازد... و دعاها برای رفع آسیب از پی آن میآیند (ایلیاد ۹).
به نظر میرسد که در تمام این ماجراها فقط آنچه را که در ذهن من است میگویی، اما هر وقت به یاد میآورم که چگونه پسر آترئوس در میان آرگوسیها به من توهین کرد، گویی من غریبهای بیارزش هستم (ایلیاد ۹).
دوستان من، آیا در میان شما مردی نیست که بتواند روح ماجراجوی خود را فدا کند و به میان تروجانهای قدرتمند برود و هر جنگجوی دشمن را بکشد، یا هر شایعهای را در میان تروجانها یا هر نقشهای را که بین خود میکشند بشنود، و بداند که آیا آنها در جایی که هستند - دور از کشتیها - باقی خواهند ماند یا پس از شکست دادن آخاییها به شهر عقبنشینی خواهند کرد؟ (ایلیاد ۱۰)
اما اجازه نده دلت از روی غرور از بهترین انسانها روی برگرداند و بدترین همنشین را، تحت تأثیر سرنوشت یا تولدش، برای خود برگزین. حتی اگر آن شخص از مقامی والاتر و برجستهتر برخوردار باشد. (ایلیاد ۱۰)
به محض اینکه ایریس تیزپا این را گفت، روی برگرداند و هکتور با لباس جنگی خود، در حالی که دو نیزه تیز خود را تکان میداد، به زمین جهید و همه جا در میان سپاه رفت و مردان را به جنگیدن ترغیب کرد و خشم نبرد سهمگین را برانگیخت (ایلیاد، 11).
و به محض اینکه این را گفت، شور و شوق و روحیه هر انسانی را برانگیخت. و همانطور که یک شکارچی سگهای شکاری دندان سفید خود را بر گراز یا شیر سوار میکند، هکتور، پسر پریام - همتای آرس، نابودگر انسانها - تروجانهای قدرتمند را بر آخاییها رها کرد. و خود او با جسارت از میان طلایهداران عبور کرد و مانند طوفانی وحشی که فرود میآید و دریای بنفش رنگ را به تلاطم در میآورد، به نبرد حمله کرد (ایلیاد ۱۱).
اما آنها به سختی در سراسر دشت پراکنده شده بودند که آتنا شب هنگام از المپ با عجله فرود آمد و پیامی آورد که باید برای نبرد آماده شویم. (ایلیاد ۱۱)
آشیل شگفتزده شد، بنابراین به سمت ما پرید، دست ما را گرفت و ما را به داخل برد، جایی که به ما دستور داد بنشینیم. او همچنین یک وعده غذایی سخاوتمندانه به ما داد... غذایی مناسب برای مهمانان. (ایلیاد 11)
عرق از سر و شانههایش مانند رودهای خروشان جاری بود، در حالی که خون تیره از زخم عمیقش فوران میکرد. با این حال روحش متزلزل نبود (ایلیاد ۱۱).
وقتی خدمتکارش آنها را دید، پوست گاو را روی زمین پهن کرد و با چاقویی تیر تیز را از ران او برید. او خون تیره را از زخم با آب گرم شست و ریشههای تلخ را روی آن مالید، ریشههایی که درد را از بین میبرند. به این ترتیب تمام درد او را از بین برد، زخم را خشک کرد و خونریزی را متوقف کرد (ایلیاد ۱۱).
آنها متعدد و شجاع بودند و همه مشتاق بودند که به دیوار یورش ببرند و کشتی ها را بسوزانند... اما مردد بودند زیرا پرنده ای بر فراز آنها پرواز می کرد... و در چنگال هایش ماری عظیم الجثه بود... (ایلیاد ۱۲).
خدای آپولو دهانههای این رودخانهها را به هم پیوند داد و به مدت نه روز سیل آنها را به سمت دیوار هدایت کرد و زئوس همچنان و بدون وقفه باران سیلآسا میفرستاد تا دیوار سریعتر به سمت دریای نمک شسته شود (ایلیاد ۱۲).
بدین ترتیب نیزهها از دستان آخاییها و ترواییها با هم فرو میریختند، و کلاهخودها - و سپرهای منبتکاری شده - هر زمان که سنگهای بزرگ به آنها برخورد میکرد، به شدت به صدا در میآمدند (ایلیاد ۱۲).
چنین گفت، اما سخنانش ذهن زئوس را متزلزل نکرد؛ زیرا زئوس مصمم بود که تنها هکتور را جلال دهد (ایلیاد ۱۲).
عقاب نیز در حالی که با وزش باد جیغ میکشید، پرواز کرد و رفت. تروجانها وقتی مار را دیدند که در میانشان میپیچید، لرزیدند، نشانهای از زئوسِ سپردار (ایلیاد ۱۲).
تنها یک نشانه وجود دارد که بهترین است... و آن جنگیدن برای میهن است. (ایلیاد ۱۲)
امواج خروشان در اطراف آشیل به طرز وحشتناکی بالا آمدند و جریان آب او را به عقب راند و سپرش را به زمین انداخت. آشیل نتوانست محکم بایستد... او به یک درخت نارون بلند و زیبا چسبید که از ریشه کنده شد و افتاد و تمام ساحل را پاره کرد و با شاخههای ضخیم خود در سراسر نهرهای آرام پخش شد، خود رودخانه را مسدود کرد و تمام طول آن در آن افتاد (ایلیاد 20).
زیرا همهٔ انسانها در جنگ برابرند، و من مطمئنم که خود شما این را میدانید، پس نگذارید کسی پس از شنیدن سخنان کسانی که او را نصیحت و تشویق میکنند، به کشتیهایش پشت کند (ایلیاد ۱۲).
اما اکنون، سرنوشت مرگ به هر حال ما را تعقیب میکند... سرنوشتهای بیشماری، و هیچ انسانی نمیتواند از آنها فرار کند یا اجتناب کند. اکنون، بیایید برویم؛ چه ما دیگران را جلال دهیم، چه دیگران ما را جلال دهند (ایلیاد ۱۲).
آنگاه هیولاهای دریایی از هر سو بیرون جهیدند و دریا با شادی در برابر او شکافته شد و دو اسب به سوی کشتیهای آخاییها تاختند (ایلیاد ۱۳).
او خود را در زر پیچید و شلاق طلایی زیبایی را در دست گرفت و بر ارابهاش سوار شد و شروع به راندن آن بر امواج کرد. سپس هیولاهای دریایی از اعماق دریا بیرون آمدند و از هر سو بیرون آمدند، زیرا آنها ارباب خود را کاملاً میشناختند (ایلیاد ۱۳).
زیرا شجاعت - حتی در میان بزدلان - از رفاقت سرچشمه میگیرد، و وقتی با هم هستیم، خوب میدانیم که چگونه با شجاعان بجنگیم (ایلیاد ۱۳).
افسوس! ایسیوس بدون انتقام سقوط نکرد... در واقع، من فکر میکنم او با قلبی شاد به سوی هادس، نگهبان قدرتمند دروازهها، گام خواهد برداشت؛ زیرا من کسی را فرستادهام تا در آن راه او را همراهی کند (ایلیاد ۱۳).
ای دوستان، به من کمک کنید؛ زیرا من اینجا تنها هستم و از اینیاسِ تیزپا که به من حمله میکند، میترسم. او برای کشتن مردان در نبرد بسیار قوی است و در اوج جوانی است که نهایت قدرت در آن نهفته است. اگر من و او همسن و سال بودیم و به اندازهی اکنون پرشور و حرارت بودیم، یکی از ما زودتر به پیروزی بزرگ دست مییافت (ایلیاد ۱۳).
آنها به اندازه کافی از همه چیز برخوردارند: خواب، عشق، آواز شیرین و رقص زیبا... که آدم ترجیح میدهد به جای جنگ، از آنها لذت ببرد، اما تروجانها به جنگیدن معتادند (ایلیاد ۱۳).
آه، هکتور، چقدر استدلال کردن با تو دشوار است! زیرا به نصیحت نصیحتکننده گوش نمیدهی. همانطور که خداوند به تو در جنگاوری مهارت بخشیده است، در خرد نیز از همه برتر هستی. (ایلیاد ۱۳)
او کمربند گلدوزی شده با صنایع دستی شگفتانگیز را از سینهاش بیرون آورد، که بر روی آن تصاویری از انواع وسوسهها نقش بسته بود، و بر روی آن عشق، بر روی آن شهوت و بر روی آن مقاربت بود؛ چیزی که عقل خردمندترین مردم را میرباید (ایلیاد ۱۴).
بیایید هرچند زخمی به نبرد برویم، زیرا ضرورت ایجاب میکند. و در آنجا، از تیررس نیزهها دور بمانیم، مبادا یکی از ما دوباره زخمی شود. اما دیگران را باید تشویق کنیم و به نبرد بفرستیم، کسانی که خشم خود را رها کردهاند و بدون جنگیدن کنار ایستادهاند (ایلیاد ۱۴).
با این روغن، بدن زیبا و تپل خود را روغن مالید و موهایش را شانه کرد و با دست خود گیسوان آمبروزی روشن و زیبایی را که از سر جاودانهاش سرازیر شده بود، بافت. سپس جامه عطرآگینی را که آتنا با مهارت تمام برایش دوخته بود، پوشید (ایلیاد ۱۴).
الهه خود را با حجابی پوشاند که همه چیز را میپوشاند... حجابی که در نور خورشید به روشنی میدرخشید. صندلهای زیبایش را به پاهای درخشانش بست. پس از آنکه خود را پوشید و بدنش را با انواع زیورآلات زینت داد، از اتاقش بیرون آمد (ایلیاد ۱۴).
و همانطور که وقتی درخت بلوطی که توسط رعد زئوس از ریشه کنده شده است، میافتد و دود وحشتناک گوگردی از آن بلند میشود، و همه کسانی که در نزدیکی ایستادهاند از رعد زئوس بزرگ غرق در حیرت میشوند، هکتور قدرتمند نیز بیدرنگ به زمین افتاد، در خاک غلتید و نیزه از دستش افتاد (ایلیاد ۱۴).
دریای کفآلود نصیب من شد، که تا ابد خانهی من باشد... و هادس تاریکترین شب را داشت. زئوس آسمان پهناور را در میان فضا و ابرها داشت. اما زمین و المپِ بلندمرتبه تاکنون برای همه ما مشترک ماندهاند (ایلیاد ۱۵).
آنچه چشمان من میبیند، حقیقتاً یک معجزه بزرگ است؛ زیرا چگونه این هکتور دوباره برخاست و از عذاب خود گریخت؟ ... به راستی، هر یک از ما در قلب خود باور داشتیم که او به دست آیاس، پسر تلامون، کشته شده است ... اما شگفتی این است که یکی از خدایان، هکتور را دوباره نجات داده و او را رهایی بخشیده است، همان کسی که زانوهای بسیاری از دانیها را سست کرده است (ایلیاد ۱۵).
تیری که ناله میکرد، به گردنش فرو رفت و او از ارابهی بیچاره افتاد، و در آن لحظه اسبها به کناری منحرف شدند و ارابهی خالی تلق تلق کنان به صدا درآمد (ایلیاد ۱۵).
برای مردی ننگ نیست که در راه میهنش بمیرد، بلکه همسرش پس از او در امان خواهد بود، و فرزندانش نیز... و سرزمین و خانهاش از آسیب دور خواهد ماند؛ اگر آخاییها با کشتیهایشان به سوی میهن عزیزشان رهسپار شوند (ایلیاد ۱۵).
دوستان من، مرد باشید و از آن مردم شرم کنید، و هر یک از شما فرزندان و همسر، دارایی و والدین خود را، چه زنده باشند و چه مرده، به یاد داشته باشید، به خاطر کسانی که اینجا با ما نیستند، اکنون از شما التماس میکنم که محکم بایستید و وسوسه فرار نشوید (ایلیاد ۱۵).
و با این حال، بیایید گذشته را پشت سر بگذاریم، زیرا گذشته و رفته است، و هیچ انسانی نمیتواند برای همیشه خشم را در دل خود نگه دارد. (ایلیاد ۱۶)
و به محض اینکه این را گفت، نیرو و شجاعت همه مردان را برانگیخت و صفوف با شنیدن سخنان پادشاهشان نزدیکتر شدند (ایلیاد، ۱۶).
بنابراین هر رهبر دانیها رقیبی را کشت. و همانطور که گرگهای مرگبار به برهها یا بزغالهها حمله میکنند و آنها را از گله جدا میکنند، وقتی که آنها بدون توجه چوپان در میان کوهها پراکنده میشوند، و گرگها آنها را میبینند و فوراً جوانان ضعیفالنفس آنها را میربایند... دانیها نیز به تروجانها حمله کردند، و دومی، که در تصمیم خود برای یک فرار فجیع مصمم بودند، شجاعت سرکش خود را فراموش کردند (ایلیاد ۱۶).
و او مانند عقابی تیزپا بر پیشقراولان حمله کرد و زاغیها و سارها را مجبور به فرار از برابر خود نمود... بدین ترتیب، پاتروکلوس، سرور سواران، تو بر لیکیهها و ترواییها حمله کردی، در حالی که قلبت از خشم برای همنوعت آکنده بود (ایلیاد ۱۶).
سه بار او مانند آرس چابک، با فریادی وحشتناک به آنها حمله کرد... و سه بار نه مرد را کشت. اما وقتی برای چهارمین بار مانند یک خدا حمله کرد، آنگاه پایان زندگی برای تو، پاتروکلوس، آشکار شد؛ زیرا آپولو، خدایی منفور، در نبردی سهمگین با تو روبرو شد. (ایلیاد ۱۶)
پاتروکلوس، چرا سرنوشت حتمی مرا پیشبینی میکنی؟ چه کسی میداند، شاید سرنوشت آشیل، پسر تتیسِ خوشمو، چنین باشد؟ شاید من اولین کسی باشم که با نیزهام ضربه میزند و جانش را از دست میدهد. (ایلیاد ۱۶)
سپس هکتور دور از نبرد ایستاد، لباس جنگی خود را درآورد، آنها را به تروایی ها تحویل داد و لباس آشیل، پسر پلهئوس، را پوشید... وقتی زئوس او را دید، سرش را تکان داد و با خود گفت: «وای بر تو، بیچاره!» (ایلیاد ۱۷).
پس هر یک از شما فوراً برگردید و با دشمن روبرو شوید؛ چه زنده بماند و چه بمیرد، زیرا این لذت جنگ است (ایلیاد ۱۷).
نبرد بر سر جسد، وحشیانهتر و وحشیانهتر شد و نه آرس، که ارتشها را به حرکت درآورده بود، و نه آتنا، که شاهد این درگیری بود، نتوانستند از شدت آن بکاهند، اگرچه خشم آنها بسیار شدید بود (ایلیاد ۱۷).
و اشک از چشمانشان جاری بود و در حالی که برای ارابه خود گریه میکردند، بر زمین میریخت. یالهای باشکوهشان در حالی که زیر یوغ به این سو و آن سو میغلتیدند، کثیف شده بود (ایلیاد ۱۷).
چنین گفت و ابری از تیرگی روح آشیل را پوشاند، و او غبار تیره را با هر دو دست گرفت و آن را بر سر خود پاشید، و چهره زیبایش را لکهدار کرد، و خاکستر سیاه بر شنل عطرآگینش ریخت، و او با تمام توان خود را بر زمین انداخت، و با هر دو دست شروع به کندن و کندن موهایش کرد (ایلیاد ۱۸).
پسرم، تو محکوم به مرگی قریبالوقوع هستی؛ تا زمانی که چنین سخن میگویی، مرگ تو بلافاصله پس از هکتور بسیار نزدیک خواهد بود (ایلیاد ۱۸).
همانطور که چوپانان مزرعه وقتی شیر غضنفر از گرسنگی جسد را گاز میگیرد، نمیتوانند او را از آن دور نگه دارند، دو جنگجو، یعنی آیانتها، نیز نتوانستند هکتور، پسر پریام، را بترسانند و او را از جسد دور نگه دارند (ایلیاد ۱۸).
ای تتیسِ درازجامه، چه چیزی چنین مهمان گرامیای را برای تو به ارمغان آورده است که ما تا این حد از او استقبال میکنیم؟ ... قبلاً رسم نبوده که زیاد به ما سر بزنی، پس آنچه در دل داری به من بگو؛ زیرا دلم به من فرمان میدهد که اگر چیزی هست که میتوان به آن جامه عمل پوشاند، آن را تا حد امکان به جا آورم (ایلیاد ۱۸).
ای پسر آترئوس، پس از این با دیگران بیشتر منصف خواهی بود؛ زیرا برای پادشاهی که بیجهت او را خشمگین کرده است، به هیچ وجه شرمآور نیست که با دیگری صلح کند (ایلیاد ۱۹).
و به محض اینکه بریزئیس، مانند آفرودیت طلایی، پاتروکلوس را دید که با برنز تیز از ریخت افتاده است، خود را در کنار او انداخت و با صدای بلند فریاد زد و سینهها، گردن نرم و صورت زیبایش را با دستانش درید (ایلیاد ۱۹).
زانتوس، چرا مرگ مرا پیشگویی میکنی؟ تو نیازی به آن نداری، زیرا من خودم به خوبی میدانم که محکوم به مرگ در اینجا، دور از پدر و مادرم هستم. با این حال، تا زمانی که تروجانها را با جنگ راضی نکنم، از جنگیدن دست نخواهم کشید (ایلیاد ۱۹).
او نیزهاش را سنگین کرد و پرتاب کرد، اما آتنا بادی فرستاد که نیزه را از آشیل باشکوه دور کرد، بنابراین نیزه به سوی هکتور بزرگ پرواز کرد و به پاهایش افتاد (ایلیاد ۲۰).
وقتی دوران رونق فرا رسید، او به دوره کار ما پایان داد و لائومدون وحشتناک تمام دستمزد ما را دزدید و ما را بیرون کرد و تهدید کرد که پاها و دستهای ما را خواهد بست و ما را در جزایر دوردست خواهد فروخت... و وانمود کرد که گوشهای ما را با برنز خواهد برید، بنابراین ما خشمگین بازگشتیم و از دستمزدهای وعده داده شدهای که به ما نداده بود پشیمان شدیم (ایلیاد 20).
به این ترتیب، برنز بر سینه آشیل میدرخشید، در حالی که او میتازید، و پیرمرد ناله میکرد، و با دستانش به سرش میکوبید، و آنها را بالا میآورد، و فریاد میزد، و به پسر عزیزش التماس میکرد، که در مقابل دروازهها ایستاده بود و مشتاقانه آرزوی جنگ با آشیل را داشت (ایلیاد ۲۱).
برای یک مرد جوان - اگر در نبرد کشته شود - قابل سرزنش نیست که با برنز تیز پاره پاره شود، و با وجود مرگش همه چیز باشکوه به نظر برسد. اما بدترین اتفاقی که برای انسانها افتاده این است که سگها با سر خاکستری و ریش سفید بازی کنند، و پیرمرد را در حالی که مرده است برهنه کنند (ایلیاد ۲۱).
وقتی برای چهارمین بار به دو نهر رسیدند، پدر دو کفه طلایی ترازو را بالا برد و دو سرنوشت مرگ تراژیک را در آنها قرار داد: یکی برای آشیل و دیگری برای هکتور، رام کننده اسبها. سپس ترازو را از وسط گرفت و آنها را بالا برد و در روز مرگ هکتور، آنها پایین آمدند و او به هادس رفت (ایلیاد ۲۱).
اکنون باید بهای کامل را بپردازی؛ بهای اندوه من برای دوستانم که در یورش خود با نیزه ات کشتی! (ایلیاد ۲۲)
و در مرگ او، آشیل بزرگ خطاب به او گفت: «بمیر، اما من مرگ خود را خواهم پذیرفت، زمانی که زئوس و دیگر خدایان جاودان تصمیم به اجرای آن بگیرند.» (ایلیاد ۲۱)
تاریکی شب بر چشمانش سایه افکند و آنها را فرا گرفت، و او در حالی که نفس نفس میزد، بیحال به پشت افتاد. (ایلیاد ۲۲)
روز یتیمی، کودک را از دوستان دوران جوانیاش جدا میکند و او را همیشه با سری خمشده و گونههایی خیس از اشک نگه میدارد. و اگر نیازمند باشد، به دوستان پدرش پناه میبرد، این یکی را از کتش و آن یکی را از شنلش میکشد. و اگر در دل یکی از آنها دلش برای او بسوزد، جامش را بالا میبرد و به تر کردن لبهایش بسنده میکند، بدون اینکه گلویش را خیس کند! (ایلیاد ۲۲)
و تو خود، ای آشیلِ خداگونه، مقدر شدهای که زیر دیوارهای تروجانهای ثروتمند بمیری (ایلیاد ۲۳).
ای نوادهی زئوس، پسر لائرتس، ای اودیسه حیلهگر، مرا از زمین بلند کن یا بگذار من تو را بلند کنم... پس نتیجه در دست زئوس است (ایلیاد ۲۳).
هر کسی که به کبوتر لرزان ضربه بزند، تمام تبرهای دو سر را به خانه میبرد. اما هر کسی که به طناب ضربه بزند، حتی اگر به پرنده برخورد نکند، جایزه بازنده را با خود میبرد: تبرهای یک سر. (ایلیاد ۲۳)
و هکتور را بر تختی از پارچه زربفت خواباندند، و در کنارش بهترین سوگواران ایستاده بودند که مرثیه میخواندند... و همسر و مادرش اولین کسانی بودند که شیون کردند (ایلیاد ۲۴).
در مورد دزدیدن هکتور شجاع، باید از آن صرف نظر کنیم؛ زیرا انجام این کار بدون اطلاع آشیل درست نیست، زیرا مادرش همیشه مانند شب و روز در کنار اوست (ایلیاد ۲۴).
سپس به سوی صندوق گنج طاقدار خود که با چوب صندل معطر شده بود و حاوی اشیاء گرانبهای بیشماری بود، فرود آمد (ایلیاد ۲۴).
ای سرورم، صبور باش و گریه مکن؛ زیرا اندوه برای پسرت سودی به تو نخواهد رساند و او را زنده نخواهد کرد، وگرنه پیش از آن، بلای دیگری به تو خواهد رسید (ایلیاد ۲۴).
پس از آنکه میل خود را به خوردن و آشامیدن ارضا کردند، پریام، پسر داردانوس، آشیل را تحسین کرد. چقدر خوشقیافه بود! چقدر بزرگ بود! ... آدم فکر میکرد که خدایی را در وجود او میبیند! آشیل همچنین پریام، پسر داردانوس، را تحسین میکرد، زیرا وقتی به او نگاه میکرد و به صحبتهایش گوش میداد، ظاهری باشکوه داشت (ایلیاد ۲۴).
هکتور، عزیزترین فرزندانم، تو در زندگیات برای خدایان عزیز بودی؛ بنابراین آنها از تو مراقبت کردند، حتی اگر در معرض مرگ بودی (ایلیاد ۲۴).
و تو با کلمات از من دفاع کردی و با لطافت روح و سخنان ملایمت آنها را بازداشتی؛ پس من برای تو گریه میکنم همانطور که برای خودِ بدبختم گریه میکنم، و غم قلبم را پر میکند؛ زیرا اکنون در تروای پهناور کسی نیست که با من مهربان باشد یا به من رحم کند، بلکه همه مردم از من روی برمیگردانند و از من روی برمیگردانند (ایلیاد ۲۴).
زندگی کوتاه است، اما هنر «درمانگری» طولانی.
افراط و تفریط خلاف طبیعت است.