من آدمها را با عقلم تشخیص میدهم، نه با چشمانم.
زر با آتش آزمایش میشود و فرمانروا با مخالفت.
طلا با آتش آزمایش میشود، انسان با وسوسه.
ما باید برای همه عذر و بهانه بیاوریم: برای کودکان به این دلیل که جوان هستند، برای زنان به این دلیل که ضعیف هستند، برای حاکمان به این دلیل که وظایفشان آنقدر بزرگ است که ناگزیر مرتکب اشتباه میشوند، برای نیکوکاران به این دلیل که هیچ آسیبی نمیرسانند، و برای بدکاران به این دلیل که سزاوار ترحم هستند، زیرا بدبختی آینده آنهاست!
من آدمها را با عقلم تشخیص میدهم، نه با چشمانم.
صالح صاحب پادشاهی است.
هیچ کس قدرت و ارزش خود را نمیداند، مگر از طریق آزمایش؛ ناخدای کشتی در گردباد و سرباز در میدان نبرد آزمایش میشوند.
بعضی آدمها مثل عکس هستند؛ بهتر است در گوشهای پنهان شوند تا اینکه در معرض نور کامل قرار گیرند.
شانس هرگز نمیتواند بیش از آنچه داده است، پس بگیرد.
تنها کسی که به خاطر لذت خودش به او خیانت شده باشد، در برابر سختیها شکست خواهد خورد.
گذشته چیزی است که به یاد میآوریم، حال چیزی است که از آن استفاده میکنیم، و آینده چیزی است که مشیت الهی مقدر کرده و ما با نگاه به آینده، آن را پیشبینی میکنیم.
یک زن با فضیلت میداند که چگونه با اطاعت از شوهرش، او را کنترل کند.
کسی که نمیداند گناهی مرتکب شده است، تمایلی به اصلاح ندارد.
هر چه با جمعیت بیشتری معاشرت کنیم، آسیب بیشتری میبینم.
من فقط حریصتر، جاهطلبتر، شهوترانتر، ظالمتر و ظالمتر به خانه برگشتم، چون در میان مردم بودم!
با افرادی معاشرت کنید که میتوانند شما را به فرد متفاوتی تبدیل کنند.
هیچوقت حس معاشرت نداشتم.
هیچ چیز درستکارتر از خودِ درستکاری، هیچ چیز راستگوتر از خودِ صداقت، و هیچ چیز پاکدامنتر از خودِ پاکدامنی پیدا نخواهی کرد.
یک دختر زیبا و یک بانوی جذاب کسی نیست که پاشنه یا بازویش را ستایش کنید، بلکه کسی است که زیبایی کلی او باعث میشود زیبایی تک تک اعضای بدنش را فراموش کنید.
درد بزرگ زیاد طول نمیکشد.
دست از امید بردار، دست از ترس بردار.
هیچ انسانی شادتر از کسی نیست که بتواند بدون ترس منتظر فردا بماند.
انسان حیوان عاقلی است.
چه نادان است انسان! او در این دنیا به خودش بخل میورزد تا وارث پس از خود را ثروتمند کند! و بدین ترتیب از یک دوست، دشمن میسازد، زیرا خوشبختی او پس از مرگش به میزانی که از خود به جا میگذارد بستگی دارد.
از هر چیزی که عموم مردم را خوشحال میکند، و حتی از هر چیزی که برایت شانس میآورد، دوری کن.
آدم با یاد دادن یاد میگیرد.
یاد بگیرید که چگونه احساس خوشبختی کنید!
اگر وقت خود را به مطالعه اختصاص دهید، می توانید از تمام گرفتاری های زندگی فرار کنید و دیگر به دلیل خستگی از روز، آرزوی رسیدن شب را نخواهید داشت و دیگر باری بر دوش خود یا دیگران نخواهید بود.
هیچ چیز ما را به زندگی پیوند نمیدهد، مگر زنجیر عشق به زندگی.
تمام اعمال ظالمانه... از احساس ضعف ناشی می شود!
قطعی نیست که هر چیزی که از آن میترسیم اتفاق بیفتد، اما قطعی است که بیشتر چیزهایی که از آنها میترسیم اتفاق نمیافتند.
همانطور که مردم در معرض طمع رفاه قرار دارند، رفاه نیز در معرض طمع مردم است.
هیچ چیز ما را به زندگی پیوند نمیدهد، مگر زنجیر عشق به زندگی.
اگر میخواهی کسی را خشنود کنی، ثروتش را افزایش نده، بلکه بکوش خواستههایش را کاهش دهی.
دوستی همیشه کمک میکند... عشق گاهی میتواند آسیبزا باشد.
شکی نیست که دوستت داره... اما هر کسی که دوستت داره دوستت نیست.
عشق خالصی که به هیچ چیز اهمیت نمیدهد... روح را با آرزویش برای هر هدف زیبایی روشن میکند... به این امید که هیچ پژواکی نیابد.
فکر کردن دقیق به شخصی که چیزی از شما دریافت میکند، بسیار مهمتر از فکر کردن به خودِ چیزی است که از شما دریافت میکند.
از شریران تقلید نکن چون زیادند، و از بسیاری متنفر نباش چون مثل تو نیستند!
همیشه چیزهایی که هیچ ارزشی ندارند، بیشترین هزینه را برای ما دارند.
یک اتاق دربسته، دزد را دعوت میکند.
کوتاهترین راه برای رسیدن به ثروت، انحصار خود ثروت است.
حد ثروت کافی، داشتن آنچه لازم و کافی است، میباشد.
ثروت به همان اندازه که ما به آن حمله میکنیم، به ما حمله میکند.
ترجیح میدهم موفقیت نداشته باشم تا اینکه اعتماد به نفس نداشته باشم.
برخلاف آداب و رسوم حسنه.
همه به خوبی میدانند که اگر کسی بدون شناخت خود بمیرد، مرگ بر او سخت خواهد آمد.
هر که تن خود را در همه چیز سرور و فرمانروا سازد، بنده بسیاری میشود!
بدن زیبا، روح را زیبا میکند.
همانطور که مردم در معرض طمع رفاه هستند، رفاه نیز در معرض طمع مردم است!
هزینه گرسنگی کم است، اما هزینه ظرافت زیاد است.
سعی کن کامل باشی تا بتونی عشق ورزیدن رو یاد بگیری.
احترام، عشق است و هیچ راهی برای آمیختن عشق با ترس وجود ندارد.
کسی که نتواند بیش از یک نفر را دوست بدارد، عشقش به او زیاد نیست.
به آنچه ممکن است اتفاق بیفتد طوری فکر کنید که انگار قریبالوقوع است.
شانس نمیتواند چیزی را که به تو نداده، پس بگیرد.
حکمت هنری است که هدفش باید محدود باشد. جز کسانی را که از آن سود خواهند برد، انتخاب نمیکند و جز کسانی را که به آنها امیدی ندارد، از آنها دوری نمیگزیند!
اگر به من حکمتی عطا کنی که پنهان کنم و از آن استفاده نکنم، آن را نخواهم گرفت.
کسی که در پیری به خرد دست یابد، آن را با عمری طولانی به دست آورده است.
با مردم چنان زندگی کن که گویی خدا تو را دیده است، و با خدا چنان سخن بگو که گویی مردم تو را شنیدهاند.
اگر میخواهی برای خودت زندگی کنی، باید برای دیگری زندگی کنی.
انسان تا زمانی که زیاد به طولانی کردن عمرش فکر کند، زندگی سالمی نخواهد داشت.
مردم آنقدر که به طول عمر خود اهمیت میدهند، به شرافت زندگی خود اهمیت نمیدهند؛ در حالی که همه میتوانند زندگی شرافتمندانهای داشته باشند، اما هیچکس نمیتواند عمر طولانی داشته باشد.
اگر هیچ چیز مانع زندگی شرافتمندانه شما نشود، هیچ چیز مانع مرگ شرافتمندانه شما نخواهد شد.
هیچ کس بدون مطالعه حکمت نمیتواند خوشبخت زندگی کند.
یک مرد خردمند برای داشتن یک زندگی شاد، خودش کافی است، نه فقط برای زنده ماندن. برای زندگی کردن، او به کمک زیادی نیاز دارد، اما برای داشتن یک زندگی شاد، او فقط به یک روح سالم و درست نیاز دارد که از ثروت متنفر باشد.
زندگی چهار مرحله دارد: مرحله اول با تولد شروع می شود و با مرگ پایان می یابد. مرحله دوم جوانی ماست؛ مرحله سوم کودکی و اجزای آن است؛ و مرحله چهارم سال تقویمی است؛ در آن تمام تقسیم بندی های زمان وجود دارد و در کلیت آن زندگی شکل می گیرد.
هیچ چیز ما را به زندگی پیوند نمیدهد، مگر زنجیر عشق به زندگی.
اگر میخواهی برای خودت زندگی کنی، باید برای همسایهات زندگی کنی.
کسی که برای دیگران زندگی نمیکند، نیازی به زندگی برای خودش ندارد.
نگذار اشتباهاتت قبل از مرگت بمیرند.
بدترین دشمن انسان در قلب اوست.
سقراط تمام فلسفه را در ادبیات و تمام حکمت را در تمایز بین خیر و شر قرار میدهد.
آنچه تحملش دشوار بود، یادآوریاش شیرین است.
هیچ استدلالی برای عزت نفس بزرگتر از ناتوانی یک فاجعه در برانگیختن احساس خشم نیست.
همانطور که آتش، طلا را میآزماید، بدشانسی نیز فضیلت را میآزماید.
مصیبت، انگیزهی ذهنهای بزرگ است.
حکمت، فهم حقیقی است. این قوه تشخیص بین خیر و شر، بین آنچه باید انتخاب شود و آنچه باید رد شود، است. این قضاوت صحیحی است که بر اساس ارزش چیزها انجام میشود، نه بر اساس عقیده عمومی. حکمت، محافظی بر سخنان و اعمال ما قرار میدهد؛ بنابراین، ما را در محافظتی تسخیرناپذیر نگه میدارد. هدف آن بررسی مسائل گذشته و آینده، گذرا و ابدی است. این حکمت تمام جنبههای زمان را بررسی میکند و ویژگیها و حرکات ذهن را تجزیه و تحلیل میکند. این نسبت به فلسفه مانند نسبت خسیس به پول است؛ یکی آرزومند است و دیگری آرزومند.
حسادت بذر شک و تردید میکارد، اما وقتی از بندر شک و تردید بیرون میآییم و وارد بندر حقیقت میشویم، حسادت میمیرد و اثرات آن ناپدید میشود.
من زندگی و افکارم را طوری کنترل خواهم کرد که گویی تمام دنیا یکی را میبیند و دیگری را نظاره میکند.
هر که کار نیکی انجام دهد، باید آن را پنهان دارد و هر که به او نیکی داده شود، باید آن را آشکار کند.
باید از آنچه منع میکنید، دست بردارید، زیرا فلسفه نه برای خودنمایی و تظاهر است و نه برای حرف، بلکه برای عمل است. فلسفه سرگرمی برای لذت و رهایی از کسالت بیکاری نیست، بلکه هدفش پالایش ذهن و کنترل اعمال است و به ما میآموزد که چه باید بکنیم و از چه باید اجتناب کنیم. فلسفه در راس امور قرار دارد و ما را در تمام خطرات راهنمایی میکند. نه، ما بدون آن در امان نیستیم، زیرا هر ساعت شرایطی را ایجاد میکند که در آن میتوان از فلسفه استفاده کرد. فلسفه تمام وظایف زندگی را به ما میآموزد: احترام به والدین، اعتماد به دوستان، نصیحت درست و خیرخواهی برای فقرا. فلسفه در ما آرامش و صلح ایجاد میکند زیرا از هیچ چیز نمیترسیم و ما را غنی میکند زیرا هیچ چیز نمیخواهیم.
وجدان بیدار، گواهی بر نیکی در زندگی است.
شر ممکن است از مجازات قانون بگریزد، اما نمیتواند از مجازات وجدان بگریزد؛ زیرا محکومیت شخصی اولین و بزرگترین مجازاتی است که بر گناهکار وارد میشود.
بعضی آدمها مثل عکس هستند؛ بهتر است در گوشهای پنهان شوند تا اینکه در معرض نور کامل قرار گیرند.
روح این گواه الوهیت خود را دارد: از چیزهای الهی شادمان میشود.
بدبختترین آدمها کسانی هستند که نمیدانند چگونه از وقتشان استفاده کنند.
ثروت زیاد، بردگی زیاد است.
هیچ کس قدرت و ارزش خود را نمیداند، مگر از طریق آزمایش؛ ناخدای کشتی در گردباد و سرباز در میدان نبرد آزمایش میشوند.
اگر سالهای عمرت را حس کنی، از آرزو و دنبال کردن همان چیزهایی که در کودکی آرزو داشتی و به دنبالشان بودی، شرمنده خواهی شد.
اگر مجبور باشید با اشتباهات دیگران دست و پنجه نرم کنید، چشمپوشی از اشتباهات خودتان فایدهای ندارد.
قبل از اینکه بتوانید خودتان را اصلاح کنید، باید اشتباهات خود را بشناسید.
ثروت هیچ قدرتی بر آفرینش ندارد.
شما میتوانید شخصیت یک فرد را از نحوهی ارائه و دریافت تعریف و تمجید او قضاوت کنید.
ثروت زیاد، بردگی زیاد است.
سه چیز در زندگی ما را میترساند: نیاز، بیماری و مشکلاتی که از ظلم قدرتها به ما میرسد.
ما آنقدر که از فکر مرگ میترسیم، از مرگ نمیترسیم.
آدم بیشتر از خیالاتش رنج میبره تا از واقعیت.
نیکی حقیقی از وجدانی پاک، از اهداف والا، از کردارهای استوار، از بیاعتنایی به مواهب زمانه، و از زندگیای معتدل و آرام که مسیرش واحد و مستقیم است، سرچشمه میگیرد.
سعی کن کامل باشی تا بتونی عشق ورزیدن رو یاد بگیری.
خیر در همه موارد ضروری است، اما آنچه ضروری است در همه موارد خوب نیست.
احترام، عشق است و هیچ راهی برای آمیختن عشق با ترس وجود ندارد.
اگر ذهن مقدس باشد، از خوبی چیزی کم ندارد.
یک فرد خوب کسی است که کامل و باتجربه است و تحت تأثیر پریشانی یا نیاز به تبدیل شدن به یک فرد بد قرار نمیگیرد.
بدهی کوچک، انسان را بدهکار میکند، بدهی بزرگ او را دشمن.
میتوانید اول کسانی را که همیشه بیقرار هستند و دوم کسانی را که همیشه در آرامش هستند، سرزنش کنید.
اگر آرامش خاطر میخواهی، یا فقیر باش یا تقریباً فقیر.
پسرها از چیزهای بیاهمیت میترسند، بچهها از ارواح میترسند، اما مردان از هر دو میترسند.
هیچ مجازاتی برای رذیلت بزرگتر از نارضایتی آن از خود و از همه مرتکبین آن نیست.
رذایل در پوشش فضایل به قلبهای ما رخنه میکنند. بیباکی به نام شجاعت، تنبلی به نام میانهروی و بزدلی به عنوان دوراندیشی تلقی میشود.
او با سلاحهایش پیروز شد اما با رذایلش شکست خورد.
هیچ محدودیت یا پایانی برای رذیلت وجود ندارد.
اگر خودت از چیزی راضی نباشی، چطور میتوانی دیگران را راضی کنی؟!
اگر رذیلتی دلت را پاره کرد، آن را از خود دور کن و از خود دور بینداز. اگر شکستی به تو روی آورد، به هر وسیلهای از شر آن خلاص شو، حتی با از خود دور کردن دلت و دور انداختن آن.
حتی روح بزرگ هم هیچ چیز بزرگی ندارد.
روح در بدن انسان، پروردگاری است که به عنوان مهمان در آنجا ساکن است.
اگر اعمال کسی متناقض باشد، این گواه روح کج اوست.
یک روح مقدس در درون ما ساکن است و نگهبان ماست و اعمال خوب و بد ما را مشاهده میکند و این روح با ما همانطور رفتار میکند که با ما رفتار میکند.
چه بزرگ است روح مدافعانی که جان خود را برای آزادی فدا میکنند!
کسی که زندگی خود را مسخره میکند، ارباب آن میشود.
اگر میخواهی به کسی شادی ابدی بدهی، شادیهایش را زیاد نکن، بلکه آرزوهایش را کم کن.
میتوان بر جهان حکومت کرد، اما اگر احساس خوشبختی مفرط نداشته باشیم، نمیتوانیم شاد باشیم.
حماقت محض است که الان خوشحال نباشی چون ممکن است در آینده هرگز خوشحال نباشی.
ما باید از وضعیت خود راضی باشیم، تا جایی که میتوانیم از شکایات خود بکاهیم و از هر مصلحتی که میبینیم، بهره ببریم!
حسادت باعث شک و تردید میشود، اما وقتی از بندر شک و تردید خارج میشویم و وارد بندر اعتماد میشویم، حسادت میمیرد و اثرات آن ناپدید میشود.
من تمام جهان را خانه خود میدانم و خدایان را شاهد و قاضی اعمال و گفتار خود میدانم.
هیچ خوشبختی با آرامش خاطر برابری نمیکند.
سعادت حقیقی آن است که انسان را از تردید و اضطراب در مورد وظایف گناه آلودش در قبال خالق و مخلوق رها سازد، و از حال لذت ببرد بدون اینکه آرزوی آینده داشته باشد، و نه آرزوی آن را در سر بپروراند، و نه از آن بترسد، و به آنچه دارد قناعت کند، به طوری که کافی و حتی بیشتر باشد. هر کس این صفات را در خود جمع کند، سعادتمند است.
این روز، که از آن به عنوان آخرین روز خود میترسید، روز تولد ابدیت است.
اگر هر آنچه داری به نظرت ناچیز میآید، بدان که اگر تمام دنیا را هم داشته باشی، خواهی دید که آنچه داری نیز اندک است.
بزرگترین درمان برای خشم ناگهانی... به تأخیر انداختن آن است.
هیچ مجازاتی برای رذیلت سختتر از نارضایتی آن از خود و از همه مرتکبین آن نیست.
هر چه مقام یک مرد بالاتر باشد، راحتتر میتوان از او انتقاد کرد، اما تیرها به کوتولهها نمیخورند.
فهمیدن اینکه اشتباه کردهای آسان است، اما دانستن چگونگی جبران آن دشوار است. اولی روی سطح آب شناور میماند، دومی در زمین فرو میرود.
شجاعت واقعی در جستجوی مرگ نیست، بلکه در مبارزه با مشکلات است.
کسی که به او دستور داده شده کاری را انجام دهد بدبخت نیست، بلکه کسی که کاری را برخلاف میلش انجام میدهد بدبخت است.
یک چیز نمیتواند گاهی بد و گاهی خوب، گاهی قابل تحمل و گاهی وحشتناک باشد.
تنها پیری است که تعویق را نمیپذیرد.
تو دوستی را آنطور که باید درک نمیکنی، چون فکر میکنی این مرد یک دوست است، اما به او به اندازهی خودت اعتماد نداری.
فقط وقتی دوستی برقرار شد اعتماد کن، و قبل از شکلگیری دوستی قضاوت کن.
از دوستی با کسانی که میتوانید آنها را بهبود ببخشید، استقبال کنید.
حس عشق چقدر به دوستی نزدیک است، آنقدر که میتوان این حس را دوستیِ تحققیافته نامید.
دوستی بین دو نفر، پیوند محکمی در تمام علایق آنها ایجاد میکند.
انسان باید مانند هر چیز بزرگ، در جستجوی دوستی باشد: زیبایی، نه از روی سودجویی و نه از روی ترس از جزر و مد بخت؛ زیرا هر که دوستی را برای سودجویی بجوید، آن را از تمام شرافتش تهی میکند.
قبل از اینکه همه چیز را با یک دوست در میان بگذارید، در مورد خود آن مرد صحبت کنید.
خوشایند نیست که چیزی داشته باشی که آن را با دوستش تقسیم نکنی.
وقتی دوست خودت شدی، باور کن که دوست همه مردم شدهای.
اگر دوست ثروتمندی داشتیم، بدون اینکه متوجه شویم، ما را ضعیف و ناتوان میکرد. اگر همسایه ثروتمندی داشتیم، در ما حس نفرت ایجاد میکرد. اگر به معنای واقعی کلمه رفیق داشتیم، حتی اگر به او وفادار بودیم، مقداری از زنگار خود را از وجودمان میزدود!
من به چند تا دوست راضیام! فقط به یکی قانعم! اصلاً هیچکس!
اگر دوستی بمیرد، بهتر است به جای اشک ریختن بر او، به دنبال دوست دیگری بگردی.
وجدان خوب، مردم را میپذیرد، در حالی که وجدان بد، حتی اگر تنها باشد، ستم میکند و غارت میکند.
طبق سنتهای پیشتاز زندگی کن.
هیچ چیز برای کسی که طبیعت را ترک کرده، دشوارتر از مسیر بازگشت به آن نیست.
رسم است که توده مردم وقتی افراد بزرگ را میبینند، نام آنها را فریاد میزنند؛ مثل سگهای کوچک وقتی غریبهای را میبینند!
دیوانگی است که از چیزی که رایج است و میتوان آن را ارزان خرید، اجتناب کنیم.
مرد خردمند کسی است که به دوستان نیازی ندارد، اما وقتی دوستی را از دست میدهد، صبور و بردبار است.
یک انسان خردمند به دو دست، دو چشم و هر آنچه برای نیازهای روزمرهاش لازم است نیاز دارد؛ با این حال، او هیچ آرزویی ندارد، زیرا آرزو به معنای ضرورت است و برای یک انسان خردمند، هیچ چیز ضروری نیست.
انسان خردمند ترجیح میدهد در صلح باشد تا در جنگ.
شما باید از جهان تقلید کنید یا آن را رد کنید.
این دختر زیبا و خانم جذاب نیستند که به خاطر زیبایی پاشنهها و بازوهایشان مورد ستایش قرار میگیرند، بلکه آنها هستند که در ظاهر کلی خود آنقدر زیبا هستند که فراموش میکنید به زیبایی تک تک اعضای بدنشان ببالید.
من برای زندگی در یک گوشه از جهان به دنیا نیامدهام؛ تمام جهان کشور من است.
تعداد کمی اسیر بردگی هستند، اما بسیاری به بردگی چسبیدهاند.
آن که چگونه مردن را میآموزد، از بردگی بیخبر است. بلکه بگویید: او برتر از هر قدرت بیرونی است، یا به عبارت دقیقتر: او فراتر از دسترس هر قدرتی است.
یک نفر را به من نشان بده که برده نباشد؛ این یکی برده شهوت است، آن یکی برده طمع، سومی برده جاه طلبی، و همه مردم برده ترس هستند!
آنچه آزاد نیست، نمیتواند شریف باشد؛ زیرا ترس به معنای بردگی است.
چیزهایی هستند که ما را بیش از آنچه که باید عذاب میدهند، چیزهایی که بیش از آنچه که باید عذاب میدهند، و چیزهایی که هرگز نباید ما را عذاب دهند.
واقعاً عالی است که در میان ثروتمندان، فقیر باشی.
فتح کارتاژ کار بزرگی بود، اما فتح مرگ از آن هم بزرگتر بود!
بزرگی امری مطلق نیست؛ ممکن است کم یا زیاد شود؛ مانند کشتی که در رودخانه بزرگ و در اقیانوس کوچک به نظر میرسد، و مانند سکان که ممکن است برای یک کشتی بزرگ و برای کشتی دیگر کوچک باشد.
ناتوانی در تحمل اسراف، نشانهای از یک ذهن آشفته است.
باید با بدن با شدت بیشتری رفتار شود تا از ذهن نافرمانی نکند.
اگر با عقل حکومت کنی، بر بسیاری حکومت خواهی کرد.
یکی از ویژگیهای یک ذهن ضعیف و بیمار این است که از ناشناختهها میترسد.
ذهن برده احساسات نیست، بلکه ارباب آنهاست.
کار، مایهی حیات ذهنهای شریف است.
شروع کردن، نیمی از راه است.
اگر اعمالت شریف است، بگذار همه از آن آگاه شوند. اگر پست است، تا زمانی که فقط خودت از آن آگاه هستی، نگران نباش کسی از آن آگاه شود!
وقتی بر کاری شریف نظارت میکنی، هرگز تنبیه را شرارت ندان، حتی اگر آن را ناخوشایند بدانی، بلکه تصمیم بگیر که کار را به انجام برسانی و آن را با میل و رغبت و ارادهی آزاد خود انجام بده.
ما همه کسانی را که برای به دست آوردن پول از راههای نامشروع متوسل میشوند، میبخشیم، اما هیچکدام از ما برای نجات آنها از فقر کاری نمیکنیم!
اضطراب، خشمی است که بر اثر مسائل بیاهمیت برانگیخته میشود.
فضیلت به خودی خود نه کم است و نه زیاد.
هر که تن خود را بسیار گرانبها بداند، تقوا را بسیار بیارزش مییابد.
تنها تقواست که به انسان شادی و آرامش پایدار میدهد.
فضیلت مطابق با طبیعت است، در حالی که رذیلت مطابق با آن نیست و با آن دشمنی دارد.
ستایش فضیلت، چه در بدنی سالم و آزاد باشد و چه در بدنی بیمار و برده، یکسان است.
فضیلت، عقل سلیم است.
هر عمل شریف، ثمرهی یک فضیلت است.
هیچ چیز شگفتانگیزتر و زیباتر از فضیلت نیست؛ زیرا هر کاری را که با میل و رغبت و مطابق با فرامین آن انجام دهیم، زیبا و مطلوب است.
تقوا به ما کمک میکند تا سختیها را تحمل کنیم.
ثروتمند کسی است که با فقر پیمان میبندد.
آیا واقعاً کسی هست که برای رهایی ذهنش از دیوانگی، از تحمل فقر دریغ کند؟
فقر باعث میشود دوستان وفادار و باتجربهات را ترجیح بدهی و از کسانی که تو را نه به خاطر خودت، بلکه به خاطر چیزی که داری میخواهند، در امان بمانی.
من کسی را که پول کافی داشته باشد، فقیر نمیدانم.
فقیر کسی نیست که خیلی کم دارد، بلکه کسی است که آرزوی زیادی دارد.
فقط فقرا سرهای گلههایشان را میشمارند.
حیوانات از خطری که در پیش رویشان است اجتناب میکنند و وقتی از آن میگریزند، دیگر به آن فکر نمیکنند. اما انسان با فکر کردن به آنچه آینده به ارمغان خواهد آورد و آنچه پیش از این اتفاق افتاده است، خود را شکنجه میدهد.
فلسفه به انسان کاری ندارد. فلسفه به دنبال افلاطون نرفت، چون او انسان شریفی بود، بلکه انسان شریف را از او آفرید.
فلسفه بر شرارتهای گذشته و آینده غلبه میکند، اما شرارتهای حال بر فلسفه غلبه میکنند.
بدترین دشمن انسان در قلب اوست.
کوتاهترین راه برای رسیدن به ثروت، حقیر شمردن خود ثروت است.
حد ثروت کافی، داشتن آنچه لازم و کافی است، میباشد.
شر ممکن است از مجازات قانون بگریزد، اما نمیتواند از مجازات وجدان بگریزد؛ زیرا محکومیت شخصی اولین و بزرگترین مجازاتی است که بر گناهکار اعمال میشود.
فلسفه در وهله اول میکوشد دو چیز به انسان بدهد: عشق به در میان گذاشتن احساساتش با دیگران، و عشق به جامعه.
وجدان بیدار، گواهی بر نیکی در زندگی است.
فلسفه، زندگی ساده را فرا میخواند، نه تفکر را.
بدون فلسفه هیچ کس نمیتواند بدون ترس یا در آرامش خاطر زندگی کند.
هیچ خوشبختی با آرامش خاطر برابری نمیکند.
فلسفه به ما میآموزد که چگونه از خدا پیروی کنیم و سرنوشت را تحمل کنیم.
فلسفه به ما یاد میدهد که چگونه عمل کنیم، نه اینکه چگونه صحبت کنیم.
فلسفه نه کسی را طرد میکند و نه دیگری را میپذیرد، زیرا نور آن بر همه میتاباند.
خدایان جاودان را شکر کنید که به کسی که در یادگیری چگونگی بیرحمی مشکل دارد، بیرحمی میآموزید.
عشق به سر و صدا یک فعالیت نیست، بلکه یک بیقراری ذهن است.
فقط با افرادی صحبت کنید که مایل به گوش دادن به شما هستند.
بهترین درمان برای خشم ناگهانی، به تأخیر انداختن آن است.
شما باید گلهای رز کلامتان را بپراکنید، همانطور که عشق پراکنده میشود، و فرقی نمیکند بذر چقدر بزرگ یا کوچک باشد، تا زمانی که خاک حاصلخیز باشد، میتواند قدرت خود را آشکار کند، و از این چیز کوچک، چیزی از رشد بزرگ پدیدار خواهد شد.
پذیرش چیزی برای افزایش، دلیلی بر نقص آن است.
خدا به انسان نزدیک است؛ او با او و در او ساکن است.
هیچ انسانی بدون یاری خدا نمیتواند خوب باشد.
آنچه برای خدا کافی است، هرگز نمیتواند برای استاد ناچیز باشد.
هیچ چیز الهیتر از خدا، یا پادشاهیتر از پادشاهی نیست.
هر که از مال و ثروت بیزار باشد، به خدا نزدیک است.
غیرممکن است کسی که همیشه تلاش میکند، همیشه شکست بخورد.
ثروت به همان اندازه که ما به آن حمله میکنیم، به ما حمله میکند.
چقدر چاپلوسی شبیه دوستی است!
ترجیح میدهم موفقیت نداشته باشم تا اینکه اعتماد به نفس نداشته باشم.
هیچ چیز شگفتانگیزتر و زیباتر از فضیلت نیست؛ زیرا هر کاری را که با میل و رغبت و مطابق با فرامین آن انجام دهیم، زیبا و مطلوب است.
تقوا به تحمل سختیها کمک میکند.
برابری، اساس عدالت است.
فکر کردن دقیق به شخصی که چیزی از شما دریافت میکند، بسیار مهمتر از فکر کردن به خودِ چیزی است که از شما دریافت میکند.
بسیاری از مردم فکر میکنند که زندگی بدون درد است، بلکه بیش از حد است.
از شریران تقلید مکن، چون بسیارند، و از بسیاری نفرت مکن، چون مانند تو نیستند.
با طبیعت زندگی کن.
ساده زیستی، فقرِ ارادهی محض است.
همیشه چیزهایی که هیچ ارزشی ندارند، بیشترین هزینه را برای ما دارند.
همانطور که دوست ندارم در شکنجه گاه زندگی کنم، دوست ندارم در خانه ای بدون نظم و ترتیب زندگی کنم.
هیچ کس به درستی زندگی نمیکند، مگر کسی که دیگران از او سود ببرند و او نیز از او سود ببرد!
مرگ یک قانون طبیعی است، نه یک مجازات.
مرگ یا هرگز نمیآید، یا اگر بیاید، فقط برای این است که برود.
بعضیها نمیخواهند زندگی کنند، اما نمیدانند چگونه بمیرند.
یا مرگ ما را نابود میکند یا ما را برهنه میکند.
حکمت، به معنای درست آن، قوه تشخیص بین خیر و شر است؛ بین آنچه باید انتخاب شود و آنچه باید رد شود؛ قضاوت صحیحی است که بر اساس ارزش چیزها انجام میشود، نه بر اساس افکار عمومی؛ نگهبانی بر گفتار و کردار ما میگذارد و ما را در محافظتی تسخیرناپذیر نگه میدارد. هدف آن بررسی مسائل گذشته و آینده است؛ چیزهای زودگذر و چیزهای ابدی. حکمت تمام شرایط زمان را بررسی میکند و ویژگیها و حرکات ذهن را تجزیه و تحلیل میکند. نسبت آن به فلسفه مانند نسبت خساست به پول است؛ یکی آرزو میکند و دیگری آرزو میشود.
هیچ کس شادتر از کسی نیست که بتواند بدون ترس منتظر فردا بماند.
تو نمیدانی مرگ کجا در انتظار توست؛ همه جا برای ملاقات با آن آماده باش.
تمام اعمال ظالمانه... از احساس ضعف ناشی می شود.
شکی نیست که وقتی میمیریم، حالمان بسیار بدتر از زمانی است که به دنیا میآییم.
دست از امید بردار، دست از ترس بردار.
مرگ در مورد تو قضاوت نهایی را خواهد کرد.
یاد بگیرید که چگونه احساس خوشبختی کنید.
آنچه در گذشته انجام دادهاید تا آخرین نفس آشکار نخواهد شد.
انسان در لحظه مرگ شجاعتر از زمانی است که به مرگ نزدیک میشود.
هیچوقت حس معاشرت نداشتم.
وقتی مرگ در کنار ما میایستد، به ما شجاعت میدهد تا از اجتنابناپذیرها اجتناب کنیم.
کسی که آرزو دارد نمیرد، چگونه میتواند آرزوی زندگی کردن داشته باشد؟
همیشه به مرگ فکر کن تا هرگز از آن نترسی.
من بیماری را به تنبلی ترجیح میدهم.
کسی که صرفاً به دلیل درد کشیدن میمیرد، بزدلی ضعیف است، اما احمق کسی است که صرفاً به دلیل مقاومت در برابر درد، زنده میماند.
مرگ، درجات کمتر یا بیشتر ندارد، زیرا حد آن که پایان زندگی است، در همه حال یکسان است.
هر چه با جمعیت بیشتری معاشرت کنیم، آسیب بیشتری متحمل میشویم.
هر عمل شریفی داوطلبانه است.
اگر وقت خود را به مطالعه اختصاص میدادی، میتوانستی از تمام مشکلات زندگی فرار کنی و دیگر به خاطر کسالت روز، آرزوی آمدن شب را نداشتی و دیگر باری بر دوش خود یا دیگران نبودی.
بدشانسیها میتوانند سودمند باشند و شکست میتواند با غرور پیروزی تاجگذاری شود.
آنچه تحملش دشوار بود، شاید یادآوریاش شیرین باشد.
همانطور که آتش، طلا را میآزماید، بدشانسی نیز فضیلت را میآزماید.
بدشانسی، انگیزهی ذهنهای بزرگ است.
این روز، که از آن به عنوان آخرین روز خود میترسید، روز تولد ابدیت است.
برای میهنپرست بودن، دوست داشتن کشور کافی نیست، باید برای آن فداکاری کرد.
من تمام جهان را خانه خود میدانم و خدایان را شاهدان و داوران اعمال و گفتار خود.
فقط با نجیب بودن میتوانی عشق اشراف را جلب کنی.
پشیمانی حتی پس از پایان لذتهای گناهآلود، با آنها باقی میماند.
چطور بفهمم به فردی که دارم نصیحتش میکنم کمک کردهام یا نه؟ من مطمئنم که اگر به تعداد زیادی از افراد نصیحت کنم، به یک نفر کمک خواهم کرد.
فقط برای رفع گرسنگی غذا بخور، فقط برای رفع تشنگی بنوش، فقط برای دفع سرما لباس بپوش و فقط برای محافظت از خودت در برابر هرگونه ناراحتی، سرپناه داشته باش.
گاهی اوقات با خودت سختگیر باش.
از هر چیزی که عموم مردم را خوشحال میکند، و حتی از هر چیزی که برایت شانس میآورد، دوری کن.
او چیزی از خودش را از دست نداد.
یک کماندار نه تنها دوست دارد گاهی به هدف بزند، بلکه دوست دارد گاهی هم تیرش خطا برود.
فایدهی تنهایی این است که معمولاً باعث بیاعتمادی فرد به مردم یا ترس از شاهدان میشود.
کسی که به اصل و نسب خود میبالد، داشتههای دیگران را ستایش میکند.
سقراط تمام فلسفه را در ادبیات و تمام حکمت را در تمایز بین خیر و شر قرار میدهد.
تنهایی ما را به سمت شر در تمام اشکال آن سوق میدهد.
بهترین زمان برای تنها بودن زمانی است که شرایط شما را مجبور به حضور در جمع میکند.
اگر کسی از فرامین پیروی کند، راه پیش روی او طولانی خواهد بود، و تا زمانی که از الگوها پیروی نکند، کوتاهی نخواهد کرد.
آدم کشورش را دوست ندارد چون کشور بزرگی است، بلکه دوست دارد چون به آن تعلق دارد.
هیچ چیز به اندازه عادت کردن به گذراندن وقت در بازیها، شخصیت خوب را از بین نمیبرد.
بهترین زندگی اینه که هیچی ندونی!
تنها زمان است که انسان خوب را آشکار میکند، اما روزی انسان بد را نیز آشکار میکند.
یک شرِ ضروری.
اگر سلاح ضعیف، حقیقت باشد، او بر قوی پیروز میشود.
مرگ بدترین بلا نیست، بلکه بدترین بلا این است که کسی به دنبال مرگ برود و آن را نیابد.
با این حال، مواقعی وجود دارد که عدالت میتواند آسیب برساند.
مرگ بهتر از ذلت و خواری است.
دانش اگر به صاحبانش سود نرساند، بسیار مضر است.
پیری و گذر زمان چیزهای زیادی به ما میآموزد.
ضعیفی که حق با اوست، قویِ حق به جانب را شکست میدهد.
سکوت، قضاوت (دنیا) را برای زنان به ارمغان میآورد.
دروغها دوام زیادی ندارند.
در هر کاری شکرگزاری کنید.
قبل از اینکه کاری بکنی باید بدانی... این همان چیزی است که احتیاط حکم میکند.
من وعدههای زنان را روی آب مینویسم.
چیزی به نام کلمه بد وجود ندارد.
مرد واقعاً قوی کسی است که وقتی وسیلهای برایش فراهم است، میتواند به مردم سود برساند.
دین از انسانهای آزاد، برده میآفریند.
همه چیز برای پدرش عزیز است.
خواب تنها دارویی است که آرامش میدهد.
کسانی که عجولانه قضاوت میکنند، احتمالاً اشتباه میکنند.
انسان خردمند، حال را بر اساس وقایع گذشته قضاوت میکند.
عشق در نبرد شکستناپذیر است.
این امید است که انسان را زنده نگه میدارد.
هدایای دشمن، هدیه نیستند و ارزشی ندارند.
زنها برای تماشا کردن آفریده شدهاند... نه برای گوش دادن.
عشق؟ ... دوباره آن را در قلبم بیدار نکن... چقدر خوشحالم که می بینم از دام هایش گریخته ام...! احساس می کنم از آینده ای وحشی و دیوانه وار گریخته ام.
تخم مرغ بد از کلاغ بد.
اگر مرتکب گناهی شدید، انتظار عذاب را داشته باشید.
هر زمان، زمان درستی برای گفتنِ حق است.
زیرا هیچ انسانی نیست که گرفتار بلا و مصیبت نشود.
در یک هدف عادلانه، اعتماد به نفس داشتن درست است.
ترحم، ترحم میآورد.
درست نیست که کسی را برای لحظهای خوشبخت بدانیم تا زمانی که زندگیاش کاملاً به پایان رسیده باشد، و وجودش در جهان ابدیت به پایان رسیده باشد.
بین زیاد گفتن و گفتن هر چه در دل داری تفاوت وجود دارد.
زمان خدای مهربانی است.
ای پلیدترینِ همه پلیدیها.
مطمئنترین و بهترین راهنمای سعادت، خرد است.
آسمان هرگز به کسانی که سعی نمیکنند به خودشان کمک کنند، کمک نمیکند.
مردهها کینه به دل نمیگیرند.
شگفتیهای زیادی وجود دارد، اما هیچکدام از انسان بزرگتر نیست (آنتیگونه ۳۳۲).
ای پسرم، کاش از پدرت شادتر بودی (آژاکس ۵۵۰).
شگفتیهای زیادی در جهان وجود دارد، اما بزرگترین آنها خود انسان است.
از سیاویدس درباره جهان پرسیده شد و او نوشت: سفارتی ابدی برای همه موجودات.
از سیاویدس درباره خداوند متعال پرسیده شد، او نوشت: او عاقل، ناشناخته، بیهمتا، مطلوب و درکنشده است.
از سیافیدس درباره ماه پرسیده شد و او نوشت: به دنبال خورشید، چراغ شب قرار دارد.
از سیافیدس درباره انسان پرسیده شد و او نوشت: بازرس جهان، بازیچه بخت، مورد توجه سالها، آرزوی زمین!
از سیافیدس درباره زنان پرسیده شد و او نوشت: دغدغه انسان، شری وصفناپذیر، حیوانی بارکش، شیری ماده در نشان ملی، ماری پوشیده در لباس، جنگی بیصلح، خوابی که شما را بیدار میکند، غم ابدی، نابودی احمقها، ماشین وقاحت، غولی انسانی! ماشینی برای بقای تصویر!
از سیافیدس درباره کشتی پرسیده شد و او نوشت: خانهای بدون پایه، گوری دلگیر!
از سیافیدس درباره استحکامات پرسیده شد و او نوشت: مسیر باد نزدیک به جهان، دور از زمین؛ دوئلکنندهای با چالشی مرگبار و بدون حق انتخاب.
از سیاویدس درباره دوئل پرسیدند و نوشت: بیچاره صنعتگری!
از سیافیدس درباره دهقان پرسیدند و او نوشت: خادم غذا، فرستنده روح به وسیله بخت.
از سیافیدس درباره دوست پرسیده شد، پس او نوشت: نامی بدون نامی در زیر آن، مردی که ظاهر نمیشود، او تو هستی، اما تو نیستی.
از سیاویدس درباره زیبایی پرسیده شد و او نوشت: نقاشی طبیعتگرایانه، گلی پژمرده.
از سیافیدس درباره ثروت پرسیده شد و او نوشت: بنده شهوات، نگرانی روزمره، شر محبوب.
از سیافیدس درباره فقر پرسیده شد و او نوشت: خیری منفور، ثروتی که نمیتوان برای آن رقابت کرد، آزمایشی که دل کندن از آن دشوار است، علمی که مایه نگرانی است، مالی که با آن حساب و کتاب نمیشود، تجارتی که در آن ضرری نیست!
از سیافیدس درباره هرم پرسیده شد و او نوشت: شر مطلوب است، بیماری سلامت است، مرگ زندگی است، مرده متحرک است، ذهن مغلوب است، مرده روح است.
از سیاویدس درباره مرگ پرسیده شد و او نوشت: خواب بدون توجه، آسایش بیماران، قطع ارتباط، تخریب ساختار، بازگشت به عنصر، ترس ثروتمندان، شهوت فقرا، از دست دادن وجدان!
هیچ مرد نیکوکاری نبوده که ناگهان ثروتمند شده باشد!
بهترین درمان برای اشتباهات گذشته، فراموش کردن آنها برای همیشه است.
مطالعه زندگی هر قهرمانی مانند باز شدن راهی جدید در برابر ماست و دستی نو به سوی ماست.
رنگآمیزی شعری خاموش است، اما شعر، رنگآمیزیای است که میتواند سخن بگوید.
خدایان در صورت لزوم نمیجنگند.
سیمونیدس به پسری ساکت نگاه کرد و گفت: ای بابا، سکوت برای بتهاست، اما مردم حرف میزنند!
حتی وقتی یه زن مرده هم حرفشو باور نکن!
از سیمونیدس پرسیدند: «ای مرد، چه زمانی از ستایش قارون دست برمیداری؟» گفت: «وقتی که قارون از نیکیهایش دست بردارد!»
سیمونیدس به کشتیگیری لافزن نگاه کرد و به او گفت: آیا میتوانی کسی را که از تو قویتر است شکست دهی؟ یا کسی مثل تو؟ یا کسی که از تو پایینتر است؟ او گفت: چه کسی از من قویتر است؟ او گفت: دروغ گفتی. او گفت: پس چه کسی مثل من است؟ او گفت: دروغ گفتی. اگر او مثل تو بود، با هم برابر بودید. او گفت: پس چه کسی از من پایینتر است؟ او گفت: هر کسی کسی را که از او پایینتر است، شکست میدهد.
مردی سیمونیدس را به شام دعوت کرد، اما در آنجا چیزی برای خوردن پیدا نکرد، پس به او گفت: تو مرا به شام دعوت نکردی، بلکه مانع از آن شدی که در خانهام شام بخورم!
مردی به سیمونیدس گفت: من همیشه نگرانم که بنشینم، راه بروم، بایستم یا دراز بکشم. او گفت: تنها چیزی که باقی مانده این است که تو را به صلیب بکشند!
یک مرد نمیتواند چیزی بهتر از یک زن خوب و چیزی بدتر از یک زن بد داشته باشد!
ای رهگذران، بروید و به اسپارتیها بگویید که ما اینجا تابع قوانین خود هستیم.
سیمونیدس نقاشی را شعر خاموش و شعر را نقاشی ناطق نامید.
کتابها غذای جوانی، شادی پیری، زینت رفاه و پناهگاه و تسلی سختیها هستند. آنها در خانه و بیرون از خانه شادیآورند و بهترین همراه در شب، در سفر و در فضای باز هستند.
دروغگو را باور نمیکنند، حتی اگر راست هم بگوید.
ذهن یک زن همان مزایا و معایب بدنش را دارد... زیباست اما آسیبپذیر است.
این پول است که بر انسان حکومت میکند، نه عقل.
ذهن سبک زن... زیرا قلب مرد سنگین است.
انسان خردمند تا در آسایش نباشد، احساس ناراحتی نمیکند.
نبوغ یک زن در قلب اوست.
شتابزدگی اغلب از ویژگیهای جوانی است، همانطور که تأمل و تفکر از ویژگیهای پیری است.
من میتوانم کتابهایم را هر زمان بخوانم، چون همیشه زمانبندی مشخصی ندارند.
ماریوس که دو بار ایتالیا را از محاصره، ترس و بردگی رهانید، شایستهی شکوه جاودانه است، و پومپه که اعمال و فضایل باشکوهش به همان مناطق و مرزهایی محدود میشود که مسیر خورشید.
دانشجوی حکمت ارسطو باید تلاش ذهنی زیادی انجام دهد.
انجام کار نیک اختیاری است، اما بخشش واجب است.
سیسرو در دلفی با خدایان مشورت کرد و پرسید که بهترین مسیر تحصیلی برای دنبال کردن چیست. به او گفته شد: از طبیعت پیروی کن، زیرا اگر مردم چنین کنند، هزینه تقریباً از بین میرود.
دوستان، مگر نمیدانید؟ غیرممکن است که مردی بتواند با زنی و فلسفه با هم ازدواج کند.
زندگی یک فیلسوف چیزی جز یادگیری مرگ نیست.
من ناعادلانهترین صلح را به عادلانهترین جنگ ترجیح میدهم.
رسیدن به خوشبختی کامل در ازدواج مستلزم ویژگیهای زیادی است و احمقانه است که هر یک از زوجین بخواهد همسرش همه آنها را داشته باشد. او ابتدا باید مطمئن شود که مهمترین آنها در او وجود دارد. اگر یکی دیگر به آنها اضافه کند، راضی خواهد شد و اگر همسرش فاقد آن باشد، بدون او سر خواهد کرد.
قایقت را به امواج بسپار و قلبت را به زنان نسپار... دریا از زنان کم خیانتکارتر است.
اعمالت را قضاوت نکن... منتظر باش تا مردم آنها را قضاوت کنند.
زیبایی برای زنان یک ضرورت و برای مردان یک تجمل است...
مردی که شجاعت دارد... ایمان هم دارد.
آدمها مثل شراب هستند... گذر زمان، شراب بد را خراب میکند و شراب خوب را افزایش میدهد.
من ناعادلانهترین صلح را به عادلانهترین جنگ ترجیح میدهم.
چه شیرینی در زندگی باقی میماند اگر از شیرینی دوستی محروم شود؟!
پیش از پیری دغدغهام خوب زیستن بود، و در پیری دغدغهام خوب مردن است، اما خوب مردن یعنی با میل و رغبت مردن.
من نمیتوانم کسی را درک کنم که طوری عشق میورزد که انگار روزی محکوم به نفرت خواهد بود... زیرا عشقی که حتی برای یک لحظه... احتمال نفرت را تصور میکند... در واقع یک احساس کاذب است... و یک عاطفهی ساختگی.
کتاب غذای جوانی و شادی پیری است.
من از اعتراف به نادانیام در مورد آنچه نمیدانم، شرمسار نیستم.
بدترین دشمن انسان... خودش است!
تا زمانی که زندگی هست؟ امید هم هست.
دو بار افتادن روی یک سنگ، مایه ننگ و عار است.
آنها به همان اندازه که میترسند، نفرت هم دارند.
چه چیزی برای یک ملت سودمندتر از آزادی است؟ ما میدانیم که نه تنها انسانها، بلکه حیوانات نیز در جستجوی آن هستند، زیرا آزادی بر هر چیز دیگری ترجیح داده میشود.
سخنور واقعی کسی است که با افراد پست با تدبیر و ظرافت، با افراد والا با برانگیختگی و شور، و با افراد میانه رو با عفت رفتار کند.
انسانهای منطقی با ادراک، انسانهای پست با تجربه، زیبایی با ضرورت محض و حیوانات با طبیعت خود پالایش مییابند.
حماقت همراه جوانی است، همانطور که هوشیاری همراه پیری است.
همانطور که ضرب المثلی میگوید: «اعمال وقتی انجام میشوند، خوشایندند.»
آسایش توأم با افتخار، مهمترین چیز و بزرگترین آرزوی همه افراد سالم، خوب و شاد است.
وجدان هر شخص، خود آن شخص است.
از بقایای رومولوس.
اسپارت میراث توست، شایستهی آن باش.
کمی وقت برای دوستانتان، کمی وقت برای خانوادهتان، کمی آرامش برای خودتان... و بعد نگران آیندهتان نباشید.
بگذارید جنگها تسلیم صلح شوند، و شاخههای برگ بو تسلیم سرودهای شادی گردند.
نه کمتر از وقتی که کاملاً شکسته بود، شکسته بود، و نه کمتر از وقتی که کاملاً تنها بود، تنها بود.
بیا، ای رمِ شاد، ای کسی که در زمانِ کنسولیِ تو زاده شدهای!
بین تمام هنرهای مرتبط با زندگی بشر، پیوندی کلی وجود دارد و هر یک از آنها جذابیت خاصی نسبت به دیگری دارند.
این مطالعات برای جوانان انگیزه، برای پیران لذت، برای بخت و اقبال زینت، برای زمانهای سختی پناهگاه و تسکین هستند؛ آنها زندگی خصوصی را تقویت میکنند و مانع زندگی عمومی نمیشوند. آنها در شب با ما هستند، در سفرهای طولانی با ما هستند و در اعماق روستاها با ما هستند.
والاترین خیر و صلاح من.
باشد که خدایان جلوی این طالع بینی را بگیرند.
در زمان جنگ، قوانین اجرا نمیشوند.
به ذینفع.
هر که به خود وفادار باشد، به کارش نیز وفادار خواهد بود و هر که به کارش بیوفا باشد، به خانوادهاش نیز وفادار خواهد بود و هر که به خانوادهاش وفادار باشد، به قومش نیز وفادار خواهد بود. این زنجیرهای پیوسته از نور است که هرگز خاموش نمیشود.
تا هیچ آسیبی به کشور وارد نشود.
کاتالینا، تا کی میخوای از صبر ما سوءاستفاده کنی؟
چه روزگاری! چه رسم و رسومی!
او رفت، کناره گرفت، رفت و جدا شد.
خیر و صلاح مردم، قانون اصلی است.
من شهروند رومانی هستم.
در همه کارها باید صبور بود.
از مردگان بد نگویید.
نباید پیشگویی را به کلی رد کرد؛ زیرا با قدرت ذهن میتوان بسیاری از وقایع آینده را درک کرد.
سه تا از سختترین کارها اینه: رازداری، تحمل توهین، و خوب گذراندن وقت.
نباید کسی را تهدید کرد، زیرا این بزدلی است و از زشتترین صفات زنان به شمار میرود.
خردمندانهترین کار، حفظ زبان است، به ویژه در مهمانیها.
نباید کسی را غیبت کرد، زیرا این کار باعث ایجاد دشمنی میشود و ممکن است چیزهایی را که دوست ندارید بشنوید.
انسان باید در سختیها بیشتر از زمانهای رفاه به دیدار عزیزانش برود.
ضرر و زیان برای انسان بهتر از سود و زیان نامشروع و ناحق است.
از کسی که به احوال و اخلاق بد متصف است، تعریف و تمجید مکن.
مرد شجاع باید مهربان باشد و کاری کند که مورد احترام قرار گیرد، نه کاری که از او بترسند.
بزرگترین سیاست در کشور یک حاکم، آموزش سیاست داخلی است.
آدم نباید با زن احمق ازدواج کنه!
او نباید در عروسیها زیادهروی کند.
طلا و نقره را با مالیدن بر سنگ آزمایش می کنند و قلب انسان را با طلا و نقره!
انسان باید در همه امور اقتصادی میانهرو باشد، زیرا اسراف ممکن است به ضرر و زیان منجر شود.
عشق و نفرت تا ابد دوام نمیآورند. اگر دوستی را دوست داری، جایی برای دشمنی بگذار و اگر از کسی متنفری، جایی برای عشق بگذار.
خوشبختترین پادشاهان کسی است که در رختخواب خود میمیرد.
حسود کور است و جز انتقاد از فضایل کاری از دستش بر نمیآید.
بزرگترین دلیل برای جلوگیری از آسیب رساندن فرد متجاوز به خودتان، فراموش کردن این است که او به شما آسیب رسانده است.
هیچ انسانی نمیتواند قبل از آخرین نفسش، خود را در این دنیا خوشبخت بداند.
من دارم پیرتر میشوم و همیشه چیزهای بیشتری یاد میگیرم.
بهترین چیزها، میانهروها هستند.
اگر مردی به هفتاد سالگی رسید، نباید از مرگ بترسد و نباید از سختیهای زندگی شکایت کند.
سولون به تالس گفت: «چرا ازدواج نمیکنی تا بتوانی فرزندانی برای بزرگ کردن و تربیت کردن داشته باشی؟» تالس فوراً به او پاسخ نداد، اما چند روز بعد مردی نزد او آمد و او را متقاعد کرد که غریبهای است که به دیدارش آمده است. تالس گفت: «این مرد ادعا میکند که از آتن آمده است.» سولون از غریبه پرسید: «چه خبر داری؟» غریبه پاسخ داد: «من هیچ خبری ندارم، اما روزی که آنجا را ترک کردم، مرد جوانی را دیدم که مرده و در آنجا دفن شده بود. همه مردم شهر در مراسم تشییع جنازه و تدفین او شرکت کردند، زیرا او از تبار نجیب و پسر مردی مشهور بود. پدرش مدت کوتاهی از آتن دور بود، بنابراین عزیزانش در شهر این خبر را از او پنهان کردند، از ترس اینکه از غم و اندوه بمیرد. سولون فریاد زد: «چه پدر بیچاره و بدشانسی!» سپس از غریبه درباره نام پدر آن جوان پرسید. غریبه گفت که نامش را فراموش کرده است، با اینکه همه شنیده بودند که او مرد بسیار خردمندی است. این موضوع اضطراب و پریشانی سولون را افزایش داد و ناراحتی او شدت گرفت. سپس از غریبه پرسید: «آیا شنیدهای که پدر آن جوان سولون نام دارد؟» غریبه پاسخ داد: «بله...!» سپس سولون ناپدید شد و شروع به پاره کردن لباسهایش، کشیدن موهایش و کوبیدن سر خود کرد...! تالس به او گفت: چرا تو را در مورد مسئلهات اینقدر گیج و مبهوت میبینم و اینقدر گریه میکنی؟ آیا برای فقدانی گریه میکنی که حتی با اشکهای دنیا هم جبران نمیشود؟ سولون گفت: همین باعث گریه من شد؛ زیرا این مسئلهای است که هیچ درمانی برای آن وجود ندارد! سپس تالس شروع به خندیدن به اعمال سولون کرد و به او گفت: برادر، همین باعث شد که من ازدواج نکنم؛ زیرا میدانم که قویترین مردان قلبی دارند که نمیتواند سختی عشق و تربیت فرزندان را تحمل کند! سپس به او گفت: ناراحت نباش؛ زیرا آنچه به تو گفته شد، یک داستان و شوخی است که من فقط برای شوخی برای تو ساختهام!
ای کاش من آتنی نبودم! افسوس! کاش در میان ایرانیان یا بربرها، یا در جایی دیگر با زندگی خشنتر، قلبی سنگدلتر و ناآگاهتر از علم نسبت به این شهر، به دنیا میآمدم. این برای من آسانتر از آن بود که مردم مرا ببینند و به من اشاره کنند و بگویند: «این مرد آتنی است که از جنگ سالامیس گریخته است.» پس برای انتقام گرفتن و پاک کردن این ننگ که بر ما نازل شده است، بشتابید و مراقب باشید که این شهر را که دشمنان ما به ناحق گرفتهاند، تصرف کنیم.
بهتر است وقتی میآیید چیزهای خوب ذخیره کنید تا وقتی که میخواهید بروید.
امور این جهان حق و الهی است، پس هر که قرض دهد باید پس دهد و هر که پس دهد، دین خود را ادا کرده است.
عمل نادان در گفتارش، انتقاد از دیگران است، عمل دانشجوی ادبیات، انتقاد از خود است، و عمل ادیب، انتقاد نکردن از خود یا دیگران است.
از سولون پرسیدند: چه چیزی اخلاق مردم را فاسد میکند؟ گفت: درهم.
از حضرت پرسیده شد: سخاوتمند کیست؟ فرمود: آنکه با مال خود سخاوتمند باشد و خود را از مال دیگران حفظ کند.
از او پرسیدند: دشوارترین چیز برای آدمی چیست؟ گفت: اینکه خود را بشناسد و اسرار خود را حفظ کند.
از او پرسیدند: ای احمد، در جوانی، حیا بود یا ترس؟ گفت: حیا، زیرا حیا دلالت بر عقل، و ترس دلالت بر شهوت دارد.
سولون به پسرش گفت: شوخی را کنار بگذار، زیرا شوخی بذر کینه است.
مردی پرسید: ازدواج کنم یا بروم؟ گفت: هر کدام را که بکنم، پشیمان خواهم شد!
مردی را دید که میلغزد، پس گفت: زمین خوردن با پا بهتر از زمین خوردن با زبان است.
از آن حضرت پرسیده شد: سخاوت چیست؟ فرمود: پاک بودن از عیب.
از او پرسیدند: زندگی چیست؟ گفت: پایبندی به دستورات خداوند متعال.
از حضرت پرسیدند: خواب چیست؟ فرمود: خواب، مرگ سبکی است و مرگ، خوابی طولانی.
از او پرسیدند: برتری علم تو بر علم دیگران چیست؟ گفت: علم من این است که علم من اندک است.
بگذارید انتخاب شما از جدیدترین چیزها و از قدیمیترین برادران باشد.
سودمندترین دانش، دانشی است که در آن اندیشیده باشی و کم فایدهترین آن، گفتاری است که بر زبان آورده باشی.
گرسنگی برای حکمت و تشنگی برای عبادت خداوند متعال، پیش از آنکه چیزی تو را از این کار باز دارد.
پسرم، امانت را حفظ کن تا حفظ شود، و از آن محافظت کن تا حفظ شود.
یک مرد جوان باید برای دوران پیری خود آماده شود، همانطور که یک مرد برای زمستان سردی که به او حمله میکند، آماده میشود.
انسان باید در جوانی زیبا، در بزرگسالی پاکدامن، در جوانی عادل، در پیری خردمند و در مرگ پاکدامن باشد تا پشیمانی او را فرا نگیرد.
از سولون پرسیدند: چرا برای کسانی که پدر و مادر خود را میکشند، مجازاتی تعیین نکردی؟ گفت: زیرا گمان نمیکنم کسی هرگز چنین کار زشتی را انجام دهد!
همه یاران پادشاه مانند چرخ دندههایی هستند که برای محاسبه در بازی استفاده میشوند. او هر طور که بخواهد با آنها بازی میکند، مانند مهرههای شطرنج.
آنکه به پادشاه نزدیک میشود نه به خاطر اینکه محبوب اوست، بلکه به این دلیل که برای او مفید است.
ما راهنمایی بزرگتر از عقل نداریم، پس بدون مشورت با آن چیزی نمی گوییم.
باید به درستکاری یک نفر بیشتر از سوگندش اعتماد کرد.
قبل از اینکه انسان با شخص دیگری دوست شود، باید آن را تمرین کند و در موردش فکر کند، زیرا قطع شدن عشق پس از شکل گیری خطرناک است.
من هیچ دشمنی ندارم زیرا یک دوست دارم؛ و این عدالت است.
هیچ کس نباید زمامداری را به دست گیرد تا زمانی که اطاعت از دیگران را نیاموخته باشد.
دروغگویی باید مورد تنفر همه مردم باشد.
انسان باید به پرستش پروردگارش اهتمام ورزد، به والدینش نیکی کند و از معاشرت با افراد شرور دوری جوید.
ای میهن عزیزم، به خدا سوگند، من تا جایی که میتوانستم، چه در گفتار و چه در کردار، به تو یاری رساندم و خدا را گواه میگیرم که هر کاری از دستم بر میآمد برای پاسداری از قوانین و آزادی کشورم انجام دادهام. ای میهن عزیزم، من میروم و برای همیشه تو را ترک میکنم، زیرا تنها من با حاکم ظالم دشمنی ورزیدهام و همه مردم کشور توافق کردهاند که او بر آنها حکومت کند.
پیسیستراتوسِ ستمگر نامهی زیر را برای سولون فرستاده بود: «من اولین یونانی نیستم که کشورش را تصرف کردهام و هیچ کاری خلاف قوانین یا خدایان انجام ندادهام. من نگران اجرای دستورات شما در زمانی بودم که کشور توسط مردم اداره میشد. من از خراجی که بدون هیچ افزایشی ترتیب داده شده بود، راضی بودم. من چیزی جز امور افتخاری که مقامم ایجاب میکرد، نداشتم که مرا از مردم متمایز کند. من از شما هیچ کینهای ندارم زیرا شما وضعیت پنهان مرا به مردم نشان دادهاید. شکی ندارم که نشان دادن آن از عشق شما به کشور ناشی شده است و نه از نفرت از من. علاوه بر این، شما نمیدانید که روش فعلی من چیست و اگر آن را دیده بودید، شاید از آن راضی میشدید. با خیال راحت به کشور خود برگردید و به سخنان من اعتماد کنید. بدانید که مرد خردمندی مانند شما نباید از مردی مانند پیسیستراتوس بترسد، زیرا من از آسیب رساندن به کسانی که تمام عمر دشمن من بودهاند، خوشحال نمیشدم، پس چگونه میتوانستم به دوستانم آسیب برسانم؟!» «من همیشه تو را یکی از عزیزترین دوستانم میدانستهام و هر آنچه نیاز داری به تو میدهم، زیرا میدانم که تو نه گناهکاری و نه خائن. اگر دلیلی برای جلوگیری از آمدن به آتن داری، هر جا که دوست داری زندگی کن. با این حال، خوشحالم که بدانم دلیل غیبت تو من نیستم.» سولون پاسخ داد: «مطمئنم که به من آسیبی نخواهی رساند، زیرا من قبل از اینکه مستبد شوی دوست تو بودم. میدانم که در نظر تو، من بیش از هر کس دیگری نیستم جز کسانی که از استبداد متنفرند. حتی اگر هر کس را به حال خود بگذاریم، بدون شک بهتر است که آتن توسط چندین حاکم اداره شود و این لزوماً برای آن مفیدتر از یک حاکم واحد است. من شهادت میدهم که تو بهترین مستبدان هستی، اما فکر نمیکنم پس از اینکه سیاستی مبتنی بر آزادی برقرار کردم و از فرمانروایی که به من دادند، خودداری کردم، مناسب باشد که به شهر آتن برگردم. اگر برگردم، حق دارند مرا سرزنش کنند و فکر کنند که من از استبداد تو راضی بودهام تا زمانی که برای بار دوم برگردم.»
سولون به دیدار کرزوس، پادشاه لیدیا، رفت. هنگام عبور از لیدیا، چهرههای برجسته بسیاری را دید که هر کدام در صفوف باشکوه و با زیورآلات بودند. هر زمان که سولون یکی از این چهرهها را میدید، فکر میکرد که او پادشاه است. وقتی در مقابل کرزوس که با بهترین لباسها و زیورآلات مختلف آراسته شده بود، ظاهر شد، به او گفت: «مهمان، من از شهرتی که داری، از خرد و دانش تو آگاهم. مطمئنم که سفرهای زیادی کردهای. آیا تا به حال کسی را دیدهای که مانند من لباس پوشیده باشد؟» سولون پاسخ داد: «بله، بوقلمونها و طاووسها چیزهای حتی بزرگتری از این دارند، زیرا هر چیزی که آنها را میپوشاند کاملاً طبیعی است.» کرزوس از این پاسخ شگفتزده شد و به خدمتکارانش دستور داد تا تمام خزانههای او را باز کنند و محتویات آنها را در مقابل سولون پخش کنند. او همچنین به آنها دستور داد تا گرانبهاترین کالاهای کاخ را بیاورند. وقتی همه این کارها انجام شد، سولون را نزد پادشاه بازگرداندند، که به او گفت: «آیا تا به حال کسی را شادتر از من دیدهای؟» سولون گفت: «بله، دیدم. او تلوس، یک آتنی است.» او تمام عمرش را صرف منافع جمهوری کرد و صاحب دو پسر زیبا شد و برای آنها پول کافی به ارث گذاشت تا پس از مرگش زندگی کنند. او نیز با خوشحالی و در حالی که سلاحش در دست بود و از پیروزی کشورش راضی بود، درگذشت. مردم آتن در همان جایی که او درگذشت، آرامگاه بزرگی برای او ساختند و مراسم تشییع جنازهاش را با شکوه فراوان برگزار کردند و نهایت احترام را به او نشان دادند! قورح از پاسخ او شگفتزده شد و سولون را دیوانه پنداشت و از او پرسید: چه کسی پس از این تلوس خوشبختترین مردم است؟ سولون به او پاسخ داد: «آنها کلئوبیس و بیتون هستند. آنها بسیار شجاع بودند و همیشه در جنگهایشان پیروز میشدند و یکدیگر را بسیار دوست داشتند. مادرشان کاهن بود و آنها او را بسیار دوست داشتند. مادرشان قصد داشت قربانیای به معبد خداوند تقدیم کند، بنابراین سوار ارابهای شد، اما کسی که ارابه را میکشید، تأخیر کرد. دو پسرش آمدند و ارابه را به جای گاوها کشیدند و آن را به معبد رساندند. همه مردم آنها را ستودند و برایشان دعا کردند. مادرشان از این بابت خوشحال شد و از خدایان خواست هر آنچه را که نیاز دارند به آنها بدهند. وقتی قربانی را تمام کردند و غذا خوردند، به خانههای خود بازگشتند و هر دو در یک شب خوابیدند و مردند! قورح بسیار عصبانی شد و به سولون گفت: «چرا مرا جزو خوشبختان نمیدانی؟» سولون به او گفت: ای پادشاه لیدیها، تو یکی از خوشبختترین مردم و یکی از پادشاهانی هستی که بیشترین رعیت را دارند، اما زمان بسیار متغیر است و در زمان اتفاقاتی میافتد که هیچ کس نمیتواند در آنها شک کند و رویدادها زاده میشوند. در شب و روز، و هیچ کس نمیتواند قبل از پایان جنگ، پیروزی را تشخیص دهد! قورح از امتناع سولون بسیار عصبانی شد و او را اخراج کرد.
مردم به سه دسته تقسیم میشوند: برخی از خودشان میترسند، برخی نمیتوانند از اعمال زیانبار شما خشنود شوند، و برخی معتقدند که دشمنیشان با شما برای کشورشان بسیار سودمند خواهد بود.
روزی از سولون پرسیدند: کدام پادشاهی در نظم و انضباط از همه پادشاهیها برتر است؟ او پاسخ داد: پادشاهی است که مردمش هرگز تحقیر نشدهاند و مورد ظلم قرار نگرفتهاند، و وقتی به دیگران ظلم میشود، از مظلوم دفاع میکنند و با نهایت شدت و بیرحمی، حق آنها را میگیرند، گویی خودشان مورد ظلم قرار گرفتهاند!
وقتی نصیحت میکنید، در نظر داشته باشید که به او کمک و یاری میکنید، این باعث شادی میشود.
پایان یک زندگی طولانی را در نظر بگیرید.
سولون به شاگردانش گفت: از حاکمان خود برحذر باشید، تا کسانی که بر آنها حکومت میکنید، از شما برحذر باشند و از شما اطاعت کنند.
از مخالفت با ثروتمندان بپرهیز، زیرا این کار، سیلی فقیران است.
سولون به برخی از شاگردانش گفت: کارهایتان را آسان بگیرید و سنگین نباشید؛ زیرا کسی که به سنگینی اعتقاد دارد، سنگین است.
سولون به پسرش گفت: شوخی را کنار بگذار؛ این بذر کینه است.
از سولون پرسیدند: چگونه می توانم گناه خود را کاهش دهم؟ او در پاسخ گفت: خود را در معرض دشمنی ستمکاران قرار نده.
سولون به مرد ثروتمندی که او را به خاطر فقرش سرزنش کرده بود، گفت: «پول من هرگز نمیتواند متعلق به کسی جز من باشد، اما اگر آن را به کسی بدهم، بدون هیچ کم و کاستی نزد من خواهد ماند. اما پول تو، متعلق به کس دیگری است و اگر چیزی از آن را به من بدهی، کم میشود. این پول هیچ فرقی با سنگهایی که با آنها بازی میشود ندارد، اگر بتوان به طور اتفاقی روی آنها را به هر کسی تغییر داد.»
آنکه چیزی بیپایان را میجوید، نادان است و چپ، بیپایان.
بهترین رفتار با پادشاهان، خوشرویی و گشادهرویی است.
از سولون پرسیدند: دشوارترین چیز چیست؟ گفت: اینکه آدمی خود را بشناسد و راز خود را حفظ کند.
از سولون پرسیدند: سخت ترین چیز چیست؟ گفت: اینکه انسان از تلاش خود ناامید شود.
از سولون پرسیدند: چه چیزی اخلاق مردم را فاسد میکند؟ گفت: درهم!
به تاریس گفته شد: معلم تو، میندورس، از دنیا رفته است. او گفت: وای بر من! تیزی عقلم از بین رفته است!
از تالس پرسیدند: آسان ترین کار چیست؟ گفت: اینکه انسان دیگران را نصیحت کند.
مادر تالس او را به ازدواج و اختلاط با مردم توصیه کرد. او به او گفت: مردی که جوان است برای ازدواج مناسب نیست و وقتی پیر شد، زمان ازدواج از او خواهد گذشت. بین این دو زمان، نباید همسری انتخاب کند!
حکمت را بجویید و حکمتهای اساسی را برگزینید؛ با این کار، دهان بدگویان و غیبتکنندگان را خواهید بست.
کلمات کم، گواه قدرت و دقت هستند.
افراد باهوش دوست ندارند پول زیادی جمع کنند و از وصف ثروت بیزارند، بلکه دوست دارند دانش و علومی را کسب کنند که منجر به هیچ حادثه زیانباری نشود.
خدا را شکر میکنم که مرا از زمرهی انسانهای عاقل قرار داد نه از زمرهی حیوانات، مرا از زمرهی مردان قرار داد نه از زمرهی زنان، و مرا از زمرهی رومیان قرار داد نه از زمرهی وحشیان!
جهان نه آغازی دارد و نه پایانی.
مردی از میلتوس نزد تالس آمد و از او پرسید: آیا ممکن است که اسرار ما از خدایان پنهان باشد؟ او در پاسخ گفت: هرگز چنین گمان مبر، زیرا همه اسرار پنهان از خدای بزرگ پنهان نیست.
بزرگترین چیز در جهان فضا است، زیرا هر آنچه را که وجود دارد در بر میگیرد. قویترین انگیزهها نیاز است، زیرا انسان برای رسیدن به هدف خود به هر کاری دست میزند. سریعترین چیزها عقل است، زیرا در یک چشم به هم زدن میتواند تمام کیهان را در بر گیرد. زمان از همه چیز خردمندتر است، زیرا همه چیزهای پنهان را آشکار میکند. اما بزرگتر از همه اینها عمل انسان مطابق با عقلش است!
زیاد حرف زدن کار آدمهای عاقل نیست.
اگر انسان دشمنان خود را از پریشانی نجات دهد، میتواند خار بدبختی را از زمین برکند.
عزیزان باید چه در حضور و چه در غیابشان به یاد آورده شوند.
انسان باید نسبت به والدین خود نیکی کند و از آنها حمایت نماید تا در پیری پاداش این کار را ببیند و فرزندانش در هنگام ضعف و ناتوانی که سختترین کار است، از او حمایت کنند.
آنچه هنگام مصیبتی که برای کسی رخ میدهد ما را تسلی میدهد، این است که بدانیم آن کسی که به ما آسیب رسانده، بدبختتر و در وضعیت بدتری از ماست.
کاری که برادرت را به خاطر انجامش سرزنش میکنی، خودت نباید انجامش بدهی.
خوشبختی واقعی این است که انسان از سلامتی برخوردار باشد، پول کافی داشته باشد و عمرش را در نادانی و بزدلی تلف نکند.
هیچ چیز برای انسان دشوارتر از شناخت حقیقت وجودیاش نیست.
مرد شروری نزد تالس آمد و از او پرسید: آیا جایز است که کسی وقتی قسم میخورد، حرفش را باور کند؟ او بدون فکر و بداهه به او پاسخ داد و گفت: گناه قسم خوردن کمی کمتر از زنا است.
آب، منشأ اولیه همه چیز است.
زمین چیزی جز آب یخزده نیست و هوا چیزی جز آب سنگین نیست.
هیچ چیز در دنیا وجود ندارد که روح حساسی نداشته باشد.
دلیل افزایش آب نیل، وزش مکرر بادهای دورهای است که هر ساله در زمانهای مشخصی از شمال میوزند و آنها را تا زمانی که زمین را بپوشانند، حمل میکنند.
خورشید جسمی خود-نورانی است، جرم آن صد و بیست برابر جرم ماه است.
ماه یک جسم ضخیم است که فقط میتواند نور خورشید را از یک طرف سطح خود منعکس کند.
روزی، هنگامی که تالس برای رصد سیارات از مغازه اش خارج می شد، در چاله ای عمیق افتاد. پیرزنی از خدمتکاران خانه اش به سراغش رفت، او را بیرون کشید و به او گفت: تالس، آیا ادعا می کنی که هر آنچه را که در آسمان می افتد، می دانی، با اینکه نمی دانی زیر پایت چیست؟!
هفت شهر برای زادگاه هومر با هم میجنگند: اسمیرنا، رودس، کولوفون، سالامیس، ایوس، آرگوس و آتن.
کسی که ثروت دیگران را آرزو میکند، ثروت خود را از دست میدهد.
اوریپید... همان کسی است که آتنیها او را فیلسوف تئاتر مینامیدند.
با خشونت میتوان راه را باز کرد.
فقط کسانی که باور دارند میتوانند به پیروزی برسند، میتوانند به آن دست یابند!
والاترین انگیزهها، خیر عمومی است.
من از بازوان مردی میخوانم که نخست از سواحل تروا آمد، و به دست سرنوشت به ایتالیا و سواحل لاوین تبعید شد، به جبر آسمان به رودخانه و دشت تبعید شد، و به خشم جونوی همیشه بیدار افتاد.
زنان یا از عدالت فراتر میروند... یا پایینتر از آن قرار میگیرند.
جایی که به خدایش توهین شد.
آیا ارواح آسمانی میتوانند چنین خشم شدیدی را تحمل کنند؟
دلایل خشم و غضب شدیدش هنوز در روحش فروکش نکرده بود. قضاوت پاریس و خشمش از بیتوجهی به زیباییاش، عمیقاً در قلبش حک شده بود.
تأسیس دولت روم به شدت مورد بحث و جدل بود.
اینجا و آنجا در حاشیه اقیانوس شناگری را میدیدی.
آشوب، سلاح میسازد.
آخانیهای وفادار سلاح به دست گرفتند.
خداوند حتی به دوستانی که شدیدترین ضربات را متحمل شدهاند، پایان خواهد داد.
روزی خواهد رسید که او از یادآوری مشکلاتش شادمان خواهد شد (صبحگاهان مردم اسرار را ستایش میکنند).
یه کم اونجا بمون و روز خوبی داشته باش.
در رأس ماجراجویی آنها یک زن بود.
الهه حقیقی با گامهایش پدیدار شد.
«یک لحظه صبر کن،» گفت. «این پریام است! حتی اینجا هم فضیلت پاداش خود را میگیرد، و مرگ اشکهایش را؛ حتی اینجا هم بدبختیهای انسان قلب انسان را لمس میکند! ترسهایتان را دور بریزید، زیرا شهرت ما منادی نوعی رهایی است.» و خود را با امیدهای پوچ تسلی داد.
آشیل با بازویی روبرو شد که حریفش نبود.
ذهنی که میداند چه چیزی درست است.
افتخار، نام و شکوه تو تا زمانی که رودخانهها به اقیانوس میریزند، تا زمانی که سایهها در درههای کوهستان حرکت میکنند و تا زمانی که آسمان ستارگان را میپروراند، پابرجا خواهد ماند.
من یاد میگیرم که به بدبختها کمک کنم، و در مصیبتها بیتجربه نیستم!
هر زبانی خاموش بود و هر چهرهای با حیرت به سوی او برگشت.
ای ملکه، اندوهی که تو مرا دوباره زنده میکنی، ژرفتر از آن است که کلمات بتوانند آن را بیان کنند!
چشمان من همه بدبختیها را دیده است، و سهم من در آنها کم نبوده است.
و اکنون، شب از آسمان شبنم میبارد، و ستارگان غروب، خواب را نوید میدهند!
ای مردان تروا، به اسب اعتماد نکنید! هرچه باشد، من از داناییها میترسم، حتی اگر دستانشان هدایایی بیاورد.
او برای پیروزی در مبارزه یا مرگ حتمی آماده بود.
ملت را از یک جنایت بشناسید.
مانتوا مرا به دنیا آورد، کالابریا مرا از من گرفت و امروز مرا در آغوش گرفته است.
پارتنوپ، من، که از مراتع، از کشتزارها و از رهبری آواز میخواندم.
اگر کسی گاو را بخورد، دیگر گاو نخواهد بود... بلکه همیشه انسان باقی خواهد ماند.
با شنیدن این کلمات از ترس به خودم میلرزم.
در سکوتِ ماهِ خاموشِ مهربان.
این ساعتی بود که اولین خواب بشریتِ عذابدیده آغاز شد و به لطف آسمان، شیرینترین پیام رحمت خود را دریافت کرد.
چقدر به هکتور حسادت میکنی که با زره آشیل به خانه برگشت.
همسایه ما اوکلیگون خیلی عصبانی میشود.
ما دیگر تروجان نیستیم، ایلیوم دیگر وجود ندارد، و شکوه تووسرها از بین رفته است.
شکستخوردگان تنها یک امید برای امنیت دارند: امید به ناامنی!
اندیشه بهشتی خلاف این بود.
فرصت چنین آسودگی خاطری را از دست ندهید، و همچنین چنین مدافعانی را.
او با قدمهای بیسابقهای پدرش را دنبال میکند.
ای عشق نفرین شده به طلا، دل انسان را به چه چیزی وادار نمیکنی؟
این یک هیولای غول پیکر، ترسناک، وحشتناک، عظیم و کور است.
دوباره جرقهای از آن شعله قدیمی را حس میکنم.
با هر قدم قویتر شوید.
او خودش در این مدت تلاش خواهد کرد... تا ورودی پیدا کند و منتظر ساعت مناسب برای داستانش بماند.
چه کسی ذهن عاشق را فریب داد؟
تا زمانی که خودم را به یاد دارم و تا زمانی که نفسم این اندامها را کنترل میکند، فکر کردن به الیزا برایم تلخ نخواهد بود.
زنها همیشه عجول و دمدمی مزاج هستند!
برخیز، انتقامجو، و از بقایای من بیا.
موفقیت به اینها وابسته بود، و ظاهر قدرت در واقع به آنها قدرت میداد.
پایین آمدن به آورنوس آسان است! دروازههای دارک دیس کاملاً باز هستند.
از اینجا برید، از اینجا برید... ای بی فرهنگ ها!
وقتی به جو بالاتر صعود میکنی، گامهایت را تنظیم کن؛ بدبختی هست، رنج هست!
وقتی شاخه اول میافتد، شاخه دیگری جای آن را میگیرد، که به همان اندازه طلایی است، و با فلز گرانبهای شاخه قبلی شکوفا میشود.
اکنون، اینیاس، زمان روحیهای جسورانه است، اکنون زمان قلبی قوی است.
اندوه و اندیشههای انتقامجویانه، بستر خود را در برابر آروارههای گشودهی جهنم پهن کردهاند و با آنها بیماری غمانگیز، پیری اندوهبار، گرسنگی گناهآلود و نیاز شدید ساکن شدهاند.
دستانشان با اشتیاق به سوی ساحل دوردست دراز شده است.
یا کسانی که با هنرهای کشفشده، زندگی را شریف ساختهاند؛ کسانی که خدماتشان به همنوعانشان، نامشان را در میان انسانها ماندگار کرده است.
اعضا توسط یک روح ساکن حمایت میشوند، که از طریق آن ذهنی که کل گروه را کنترل میکند با ساختار غولپیکر ادغام و در هم میآمیزد.
این کودکان با شور و شوقی شعلهور و خاستگاهی آسمانی مشخص میشوند.
ای رومی، بگذار این دغدغه تو باشد و این جوانی تو باشد: حکومت بر ملتها و اجرای قانون صلح، نجات مظلومان و مبارزه با متکبران!
دو در برای خواب وجود دارد: گفته میشود یکی از آنها از استخوان شاخ گوزن ساخته شده است که ارواح حقیقت به راحتی از آن عبور میکنند؛ دیگری صیقل داده شده تا مانند عاج بدرخشد، اما ظاهر آن کاذب است و از طریق آن نیروهای پست به آسمانهای بالا میشتابند.
برای نوابغ آن محل دعا کنید.
و اگر آسمان سخت است، او را آزاد کن...
فقط کسانی که باور دارند میتوانند به پیروزی برسند، میتوانند به آن دست یابند!
کاش مشتری سالهای رفته را به من بازمیگرداند!
صدای تشویقهای در حال دویدن، دشتِ در حالِ فروپاشی را لرزاند.
افسوس! من که این کار را کردهام، اینجا ایستادهام، با شمشیرهایتان بر من فرود آیید!
مادامی که خاندان آینیاس در کنار صخره تپه کاپیتولین قرار دارد، و «پدر» روم عصای سلطنت را در دست دارد.
پسرم، باشد که آرامش، در شجاعت جوانیات، تا زمانی که به ستارگان عروج کنی، همراهت باشد!
شانس، متحد شجاعان است.
میزان شواهد.
فیبوس این را شنید و تصمیم گرفت نیمی از نذر خود را ادا کند، اما نیم دیگر را به بادهای تند بسپارد.
خدایان از من میترسند، و ژوپیتر دشمن من است!
ای تیتوس، در سایه ساحل پهناورت آرمیدهای و با درخت چنار جنگلی، با نیِ ظریفت، معاشقه میکنی (ترانههای چوپانان).
جنگلهای پاسخگو یاد گرفتند که آماریلیس را «زیبا» بنامند!
یه خدایی این آرامش رو به ما داده، ملیبویوس.
در مورد من، من از تو متنفر نیستم، برعکس، تو را تحسین میکنم!
این شهر بر فراز همه شهرهای دیگر ایستاده است، همانطور که درخت سرو بر فراز شاخههای نازک جنگل قد برافراشته است.
یا جایی که برتون جدا از تمام جهان زندگی میکند.
چوپان کوریدون در حسرت الکسیس زیبا میسوزد.
زیاد به زیباییت اعتماد نکن، پسر زیبا (ترانههای چوپانان).
از کی فرار میکنی، احمق؟ خدایان حتی در جنگلها هم وجود دارند.
هر عاشقی به سراغ بهترین معشوق خود میرود.
حالا، جنگلها سبز هستند، و سال در زیباترین حالت خود قرار دارد.
شعر من از دل آغاز میشود.
گالاتیا، آن دختر لجباز، سیبها را به سمت من پرتاب میکند، سپس میدود و پشت درختان بید پنهان میشود، به این امید که من اول او را ببینم.
یک مار زیر چمن کمین کرده است.
قضاوت در مورد چنین اختلاف بزرگی در صلاحیت ما نیست!
روستانشینان اکنون در حال سد کردن چشمهها هستند، مراتع به اندازه کافی آبیاری شدهاند.
بگذارید ما، سنجابهای سیسیلی، آوازی بلندتر بخوانیم. نه باغهای میوه و نه درختان گز کوتاه ما را خوشحال نمیکنند؛ اگر موضوع ما زمین جنگلی است، بگذارید جنگلها شایستهی گوش کنسول باشند! آخرین عصر ذکر شده در سرود کومیایی فرا رسیده است و راهپیمایی بزرگ قرنها از نو آغاز میشود. اکنون دوشیزه بازمیگردد، اکنون زحل بار دیگر پادشاه است و نژادی جدید و بهتر از بالا نازل میشود.
عزیزم، وقتی مادرت را با لبخند تشخیص دادی، شروع کن.
آغاز کن، ای نوزاد، تو که هرگز به پدری لبخند نزدهای، زیرا هیچ اربابی تو را با مسکن خود گرامی نخواهد داشت و هیچ معشوقهای تو را با بسترش!
هر دو آرکادی هستند، هر دو آمادهاند تا یک بازی جوانمردانه را بخوانند، و هر دو آمادهاند تا مقابله به مثل کنند!
والاترین انگیزه، منافع عمومی است.
زنان یا از عدالت فراتر میروند... یا پایینتر از آن قرار میگیرند.
تو را در میان دیوار باغمان دیدم؛ تو آنجا بودی تا راه را نشان دهی، دختر کوچکی که با مادرم سیبهای آبدار جمع میکردی! من یازده ساله بودم و شروع به دوازده سالگی میکردم، و میتوانستم از زمین به شاخههای نازک دست ببرم، و حالا دیدم که چگونه سقوط کردم! چگونه کوری مرگبار مرا فرا گرفت!
حالا میفهمم عشق یعنی چی!
هر قدرتی برای همه نیست.
و من نیز توسط خواهران پیریت به خواننده تبدیل شدهام، و اکنون ترانههایی دارم، و چوپانان مرا شاعر مینامند، اما من به آنها اعتماد ندارم؛ زیرا فکر میکنم ترانههای من شایستهی واریوس یا کنا نیستند، بلکه مانند غازی در میان قوهای آوازخوان هستند.
عشق ارباب همه چیز است، ما نیز تسلیم عشق میشویم!
به خانههایتان بروید، بزهای من، پر از چراگاه، به خانههایتان بروید؛ ستاره طلوع کرده است!
شمال دور اروپا (گرجستان).
ثابت شده است که سختکوشی بر همه چیز برتری دارد و ضروریترین نیاز در یک زندگی پر از کشمکش و سختی است.
در واقع... بیایید اوسا را روی پلیون قرار دهیم و المپوس تاج برگ را روی اوسا بغلتانیم.
گیاهان و طلسمهای ترکیبی برای تودهی سوزاندن اجساد.
درود بر ساتورنالیا، مادر محصولات کشاورزی، مادر مردان بزرگ!
دهقانان بیش از هر کس دیگری از نعمت برخوردارند. باشد که آنها سعادت خود را بشناسند! زمینِ عادل، بدون هیچ تلاشی، به دور از هیاهوی سلاحهای جنگی، از آغوش خود بر آنها نعمت میپاشد.
خوشا به حال کسی که در خواندن دلایل چیزها موفق میشود.
غرش جویبار مرگِ گرسنه!
عشق بر همه چیز پیروز میشود... پس بیایید تسلیم عشق شویم.
خوشا به حال کسی که خدایان سرزمینهای جنگلی را شناخته است.
باید راهی بسازم تا از زمین برخیزم و از میان دهان انسانها پرواز کنم و به آنها حمله کنم (جورجیاس).
این همیشه فراموشنشدنیترین روز زندگی است؛ روزی که با انسانیتِ نگونبخت خود وداع میکنیم، زمانی که بیماری و پیریِ ملالآور، درد و بیعدالتیِ بیرحمانهی مرگی بیرحم، به درون ما رخنه میکنند و ما را در خود غرق میکنند.
در همین حال، زمان میگذرد، میگذرد و باز نمیگردد!
با این حال، تمام این آشوب روح، تمام این مبارزهی بیرحمانه، میتواند با اندکی غبار فرونشانده و آرام شود!
صفوف خود را تشکیل دهید و زنبورها و دستههای خفتهشان را از مزرعه بیرون برانید.
با این حال، نژاد آنها فانی باقی مانده است، و ستاره این خانه در سالهای نه چندان دور غروب میکند، و پدربزرگِ پدربزرگ در میان مردگان شمرده میشود.
او در راهپیمایی پیروزمندانه خود، قوانینی را برای ملتهای مشتاق وضع میکند و راه بهشت را هموار میسازد!
ای زنبورها، پس شما برای دیگران عسل درست میکنید. ای پرندگان، پس شما برای دیگران لانه میسازید. ای گوسفندان، پس شما برای دیگران پشم حمل میکنید.
دیگران مجسمههای برنزی زنده و ظریف خواهند ساخت. من واقعاً معتقدم که آنها چهرههای زنده را از سنگ مرمر خواهند تراشید، بهتر از خود دفاع خواهند کرد، حرکات آسمان را با قلم ثبت خواهند کرد و ستارگان در حال طلوع را نام خواهند برد. ای رومی، به یاد داشته باش که با قدرت خود بر مردم حکومت میکنی... صلح را برقرار کن، مغلوبان را ببخش و متکبران را مطیع خود ساز؛ این هنرها از آن تو خواهد بود.
من احمقانه فکر میکردم شهری که آنها رم مینامند مانند کشور خودمان است که ما چوپانان گلههای لاغر خود را به آنجا میراندیم و توله سگها مانند سگها و بچهها مانند مادران هستند و بنابراین عادت داشتم چیزهای بزرگ را با چیزهای کوچک مقایسه کنم. اما این شهر واقعاً در میان همه شهرهای دیگر سر خود را بالا گرفته بود، همانطور که درختان سرو در میان بیدهای تنومند این کار را میکردند.
فیلوتئوس (مزاحم اسکندر) به اسکندر گفت: من از کنار نقاشی گذشتم که در دست خود تصویر کنیزی را داشت که از نظر جواهرات بسیار ثروتمند بود. از او در مورد آن پرسیدم، گفت: من نتوانستم او را زیبا کنم، بنابراین او را ثروتمند کردم!
همانطور که وقتی روح از بدن خارج میشود، بوی تعفن از آن به بیرون متصاعد میشود، همچنین شخص نادانی که عقل خود را از دست داده است، سخنی نمیگوید مگر اینکه برای شنوندهاش ضرر و تعفن ایجاد میکند. همانطور که بدن به دلیل مردن، بوی تعفنی را که از آن خارج میشود، حس نمیکند، شخص نادان نیز به دلیل از دست دادن قوه تشخیص، بوی بد کلام خود را حس نمیکند!
فوروس به اسکندر گفت: اگر از خردمندان چیزی میپرسی، از من بپرس. به او گفت: چه چیزی در پیری به انسان سود میرساند؟ گفت: پول. اسکندر شگفتزده شد.
یکی از بزرگان با پسرش بر اسکندر وارد شد، در حالی که اسکندر بر سر سفرهاش نشسته بود و فورنفوس (مزاحمش) در مقابلش بود. این پسر زشتترین چهره را داشت، بنابراین پدرش به او دستور داد تا برخی از اشعارش را برایش بخواند. او خواند و این زشتترین شعری بود که میتوانست باشد و پدرش به آن افتخار میکرد. اسکندر به فورنفوس گفت: نظرت در مورد آواز این پسر چیست؟ گفت: ای پادشاه، میگویند وقتی میمونی زایمان میکند، کنار فرزندش مینشیند و از زیبایی او شگفتزده میشود و به گروه میمونها میگوید: او این همه زیبایی را از کجا آورده است؟ اما من نمیدانم و از امروز تا روز قیامت هیچ کس را در میان تمام مخلوقات جز پدرش نمیبینم که از این پسر یا آوازش شگفتزده شود!
هر دو دزد هستند؛ گیرنده و دزد!
سختی برای همه پیش میآید، زندگی مثل چرخ و فلک است و خوششانسی هیچوقت دائمی نیست.
کسی که به شخص شروری نیکی میکند، مانند کسی است که در دریا بذر میپاشد.
آشتی واقعاً مفید است، اما دعوا، دعوا به بار میآورد.
شکر و تباهی یکسانند.
فیثاغورث مرد چاقی را دید و به او گفت: چقدر برای بالا بردن دیوار زندانت تلاش میکنی!
او ابتدا خدایان جاودان را آنطور که قانون دستور میدهد، ستایش میکند.
خرد زنده را به پوست مرده تبدیل نکنید.
اموال دوستان، اموال مشترک است.
فیثاغورث به پسرش گفت: من به تو ده چیز را نصیحت میکنم، اگر آنها را به خاطر بسپاری در امان خواهی بود: با آهن نجنگ، با حسود شراب ننوش، با حسود همنشین نشو، با نادان همنشین نشو، با کسی که از تو قویتر است مخالفت نکن، با ریاکار دوست نشو، با دروغگو معاشرت نکن، با زنان زیاد معاشرت نکن، با بخیل دوست نشو و راز خود را به کسی نسپار.
اگر میخواهی چیزی را در بستر خودش ببینی، بینش خود را از آرزوها تهی کن.
بیش از هر چیز به خودت احترام بگذار.
یک شورشی از فیثاغورث خواست که نزد او بماند. فیثاغورث به او گفت: ذهن تو با آنچه برایت خوب است، مخالفت میکند و ساختمان تو پایههایش را از ریشه میکند. به ماندن من نزد خودت طمع نکن، زیرا شرط پزشکان این نیست که با بیمار بیمار باشند!
انسان باید حق والدین خود را در تربیت خود ادا کند و نسبت به فرزندان خود نیک رفتار باشد تا آنها نیز به او پاداش دهند.
سوء مدیریت، انجام کارها به شیوهای متفاوت از آنچه طبیعت در نظر داشته است، است.
از فیثاغورث پرسیدند: زمان چیست؟ گفت: روح جهان است.
مرگ او در سرزمینی غریب به سراغش آمد و دوستانش برایش سوگواری کردند. او به آنها گفت: ای دوستان، هیچ فرقی بین مرگ در وطن و مرگ در سرزمینی غریب نیست، زیرا راه آخرت از همه جا یکی است!
هر که بتواند از آزادی خود و آزادی دیگران پاسداری کند و کسی را تحقیر نکند و کسی را خوار نسازد، او سخاوتمند است.
مردم شما را فقط بر اساس تصویری که از خودتان دارید میبینند. اگر به خودتان احترام بگذارید، محترم دیده میشوید و اگر خودتان را تحقیر کنید، تحقیر شده به نظر میرسید.
اگر چیزی کوچک در ابتدا بزرگ میشود، آن را کوچک نشمارید، زیرا اگر در ابتدا با چیزی کوچک صبور باشید، در نهایت چندین برابر آن کوچک خواهد بود.
بدن مانند عود است، قوای نفس مانند میخها و روح مانند موسیقی است که از طریق وزنها صدا تولید میکند.
حکمت، داروی جانهاست.
خودش هم همین را گفت.
از فیثاغورث پرسیدند: کیست که از دشمنی مردم در امان باشد؟ گفت: آنکه نه خیری از او ظاهر شود و نه شری. پرسیدند: چگونه است؟ گفت: زیرا اگر خیری ظاهر شود، شریران با او دشمنی کنند و اگر شری ظاهر شود، نیکان با او دشمنی کنند.
عشق، برابری را بین عاشقان به ارث میگذارد.
هر کس باید با خود سختگیر باشد تا کاملاً منصف شود، تا کسی به خاطر اینکه حقیقت را میگوید، باور کردن حرفش برایش دشوار نباشد.
جهان دارای روح و شعور است و روح آن اثیر است.
ارواح از بین نمیروند، بلکه در هوا از یک سو به سوی دیگر شناورند تا زمانی که به جسمی برخورد کنند و وارد آن شوند.
مردم در این زندگی دنیوی مانند صاحبان فصل در یک مهمانی هستند. برخی برای تماشا میآیند، برخی برای تجارت و برخی برای مسابقه تا خود را برای نبرد آماده کنند. آنها نیز در این دنیا چنین هستند. برخی اسیر غرور آفریده شدهاند، برخی اسیر طمع، و برخی فقط در پی درک حقایق هستند.
انسان از سن نوزادی تا بیست سالگی پسر، از چهل سالگی جوان، از شصت سالگی مرد و از هشتاد سالگی پیر محسوب میشود و هر گاه از آن بگذرد، دیگر زنده محسوب نمیشود.
دوست من، خودم، در کس دیگری.
منشأ نخستین همه چیز واحد است، که از آن اعداد پدید میآیند، از آن نقطهها پدید میآیند، از آن نقطهها خطوط پدید میآیند، از آن خطوط سطوح پدید میآیند، از آن سطوح اجسام پدید میآیند، و از آن اجسام چهار عنصر: آتش، هوا، آب و خاک، که جهان از آنها تشکیل شده است، پدید میآیند.
زمین گرد است، در مرکز جهان قرار دارد و از هر طرف مسکونی است.
شریران را ستایش کنید، و آنها فقط بدتر خواهند شد.
از فیلو پرسیدند: چرا بچه نمی خواهی؟ گفت: چون بچه ها را خیلی دوست دارم!
فحش دادن مداوم باعث دروغگویی و نافرمانی میشود.
فیلیپ، پادشاه مقدونیه، در حالی که در بازیهای المپیک شرکت میکرد، روی شنها افتاد. وقتی بلند شد و متوجه جای زخم روی بدنش شد، گفت: «افسوس! وقتی بمیریم، چه سرزمین کوچکی ما را فرا خواهد گرفت، در حالی که اکنون با جاهطلبی بیش از حد سعی در کنترل کل جهان داریم!»
فیلیمون به همراهانش گفت: با برادرانتان با محبت، با رعایایتان با رغبت و ترس، و با مردم عادی با ترس و تحقیر رفتار کنید.
از فیلمون پرسیدند: کدام پادشاه بهترین است؟ گفت: آنکه بر خواستههای خود مسلط باشد و اسیر هوسهایش نشود.
مسیر زندگی رنگارنگ خواهد بود، اما مسیر مرگ برای همه یکسان است.
زنی که به شوهرش خیانت میکند، خانهاش را ویران میکند.
قانون زندگی این است: کارهای خوبت را کوچک بشمار، و با کارهای بدت روبرو شو.
یک ترسو از خشم به شجاعت سوق داده میشود.
تمام زمین وطن ماست، جایی که در آن متولد شده و دفن شدهایم.
به شجاعت فیزیکی خود، قدرت تفکر را نیز بیفزایید.
چقدر زیباست که سخت کار کنیم و کار خوب انجام دهیم!
اگر زنی شروع به شرمندگی از آنچه نباید از آن شرم کند، کند، در نهایت از آنچه باید از آن شرم داشته باشد، شرم نخواهد داشت!
هیچ وقت از پشت به دشمنانت خنجر نزن.
کار سخت برای یک دست آموزش دیده آسان است.
انسانهای بزرگ به دنبال ستارهها هستند؛ توده مردم به دنبال چیزهای بسیار کمتری هستند.
غایب در مقابل زبانهای یاوهگو، قهرمان است.
همیشه نکات ایمنی را به خودتان یادآوری کنید.
سرعت قضاوت در جستجوی جرم.
اگر ذهنت بر تو حکومت کند، تو پادشاهی، اما اگر بدنت بر تو حکومت کند، تو بردهای.
اگر کسی را به بردگی وادار کنی، آزاد محسوب میشوی.
ما بیشتر از اینکه به چیزهای قدیمی بچسبیم، مشتاق چیزهای جدید هستیم.
اگر آخرین لحظه زندگیام فرا برسد، از زندگیام پشیمان نیستم، زیرا میتوانم به خودم شهادت دهم که بیهوده به دنیا نیامدهام.
خردمندان از دیوانگان بیشتر میآموزند تا دیوانگان از خردمندان.
اگر میخواهی مهربانیات در یادها بماند، آن را تکرار کن.
ترجیح میدهم مردم بگویند: «چرا مجسمهای برایش ساخته نشد؟» تا اینکه بگویند: «چرا برایش مجسمهای ساخته شد؟»
کارتاخنا باید نابود شود.
وقتی زنی عصبانی میشود، دهانش را باز میکند و چشمانش را میبندد.
پرندهی محبوب من مُرد، پرندهای که نور چشم دخترم بود، پرندهای که دخترم او را بیشتر از چشم خودش دوست داشت، زیرا او به شیرینی عسل بود و دخترم را همانطور که یک دختر مادرش را میشناسد، میشناخت. او دامان دخترم را رها نمیکرد، بلکه اینجا و آنجا میپرید... او همیشه و تا ابد فقط برای معشوقهاش آواز میخواند.
این کتاب کوچک من است، زیبا و نو، و تازه صحافی شده، آن را به کسی نمیدهم.
قولهایی که یک زن به معشوقش میدهد... بر صفحات آب و هوا حک شدهاند.
به تو، کورنلیوس، که زمانی به چیزهای بیاهمیت اهمیت زیادی میدادی.
ایشالا صد سال زنده باشی.
ای عاشقان و ای کوپیدها، ای همهٔ شما با هر سلیقهای، برای سوگواری بشتابید.
پرنده خانمم رفته.
پرندهای که خانمم عاشقش بود مرده!
و حالا او در جاده تاریک قدم میزند.
که از آنجا، همانطور که میگویند، هیچکس باز نمیگردد.
حالا همه چیز تمام شده است.
لزبینهای عزیز، بیایید زندگی کنیم و عشق بورزیم!
ما به شایعات توجهی نداریم.
منتقدان بیرحم انتقاد میکنند، خورشید ممکن است غروب کند و دوباره طلوع کند، اما اگر روز کوتاه ما بگذرد، باید یک شب بیپایان بخوابیم.
دوباره هزار بار مرا ببوس.
رویاها را فراموش کن، ای عاشق احمق.
اما کاتولوس، استوار و با اراده باش.
اما برای پیدا کردن عشقم به عقب نگاه نکن.
عشق من که اکنون به خاطر اشتباه او پژمرده شده است،
همانطور که گل چراگاه، وقتی گاوآهنِ در حال عبور آن را لمس میکند، از کناره پژمرده میشود!
برایت یک بینی بسازم، و فقط یک بینی.
چه شادیای مثل این وجود دارد؛ رها بودن از نگرانیها،
و بارم را زمین گذاشتم، پس از سفری طولانی و طاقتفرسا
به خانه برمیگردم و خودم را روی تخت میاندازم
قبلاً خوابش را میدیدم! این واقعاً مناسب است.
با تمام آن مدت خدمت، خوش برگشتی، سرمیو عزیز!
با خنده از استادت استقبال کن و برگرد به
آبهای دریاچهی لودیانا را بخندان.
بخند، سرزمین من، با تمام دیوانگیهایت!
هر اتفاقی، هر کجا که باشد،
یا هر کاری که میکند، لبخند میزند، و این برای او رذیلت است،
به نظر من این یک رذیلت است، نه زیبا و نه دلنشین.
مسخره ترین گناه، اخم کردن بی دلیل است.
و اکنون بهار روزهای خندان را بازمیگرداند.
کاتولوس صمیمانهترین تشکرات خود را نثار شما میکند.
او از نظر مقام، پستترینِ شاعران است.
و بدترینِ شاعران، به اعتراف خودش،
تو بهترین مادر شوهری.
او برای من مثل یک خداست،
و بالاتر از خدا، اگر این ممکن باشد،
کسی که اغلب کنارت مینشیند؛
او میتواند ببیند و بشنود.
خندهی زیبای تو، چه بدشانسیای مرد!
حالا حالت چطوره؟ چرا عجله نمیکنی و نمیری؟
اون موجود کوچولو میتونه حرف بزنه!
ای خدای من، لزبین؛ لزبینی که زمانی
کاتولوس در میان دختران، تنها او را دوست میداشت؛
بیشتر از خودش و تمام اقوامش.
اکنون در کوچهها و گوشهها میدوند؛
برای مقابله با پسران رموس مغرور.
ببین، تورکواتوس، من یه بچه دارم،
نوک انگشتانش را از روی دامن مادرش دراز میکند و لبخند میزند.
سپس لبخندی شیرین به پدرش زد،
با لبهای نیمهباز،
او بیشتر شبیه پدرش مانلیوس است،
دقیقاً شبیه اوست، واقعاً.
حتی غریبهها هم او را میشناسند،
تنها چهره اوست که آنها را هدایت میکند
بر وفاداری مادرش.
بیدار شوید، بچهها، چون بالاخره شب از راه رسید.
به چشمان مشتاق،
هسپر پرتوهای خود را بر فراز المپوس میافکند .
زنان چه استعدادی دارند که با ساعت خوش شما برابری میکند؟
همانطور که گلی در باغ می روید،
هیچ گاوی آن را نمیشناسد و هیچ گاوآهنکوب نمیتواند به آن آسیبی برساند.
پرتوهای خورشید به آن نیرو میدهند، باران به آن رشد میدهد و هوا به آن آرامش میدهد.
بسیاری از دختران و پسران مشتاقانه منتظر آن هستند.
حق با باطل در هم آمیخته بود و همه چیز درهم و برهم.
و داوری عادلانه خدایان از ما روی برگردانده شده است.
حرفهای یک زن را باید به معشوقش نوشت.
بر باد، و بر آب روان.
از امید به جلب قدردانی مردم دست بردار،
و در مورد این باور که سپاسگزار بودن برای انسانها امکانپذیر است.
کاش میتوانستیم به هر لطفی که در حقمان میشود اهمیت بدهیم!
فراموش کردن یک عشق قدیمی و ریشه دار سخت است.
اگر زندگی من زیبا بود!
خدایان این را به خاطر تقوای من به من میدهند.
آریوس گفت: «با اجازه.»
متنفرم، عاشقم، و چرا
دوست داری از من بپرس.
نمیدانم، اما من اینطور احساس میکنم،
من خیلی درد دارم.
اگر گورِ احمق میتوانست، کالووس عزیزم، زمام امور را به دست بگیرد
از غمهایمان چیزی عزیز یا سپاسگزار.
من سرزمینهای زیادی را میپوشانم و از امواج زیادی عبور میکنم.
برادرم، با غم و اندوه به مزارت آمدهام؛
تا آخرین قربانی را در مرگ برایت بیاورم،
و آخرین نفسهای سستم را بر زمین خاموش بیرون میدهم؛
همانطور که سرنوشت، زندگیِ زندهات را از من ربود،
و او تو را ربود، برادر من، چه کار ظالمانهای کرد!
با این حال، این هدایایی را که آوردهام، بگیر؛ زیرا
پدران ما تأیید کردند.
تا هدیهای باشد برای ابراز غم و اندوه برای شیخ فقید؛
و اشکهای برادری آن را خیس کرد، بارها و بارها؛
پس خوش آمدی برادر، و برای همیشه خداحافظ!
از این شعرهایی که من سرودهام، گریزی نخواهی داشت.