در جو خلأ وجود ندارد، اما بقیه آن پر است.
همه اجسام تا بینهایت قابل تقسیم هستند، حتی اگر جسم بسیار کوچک باشد. اگر تقسیمکننده ماهر و دستگاه تقسیمکنندهای وجود میداشت، میتوانست از پای یک پشه اجزایی استخراج کند که اگر روی هزار هزار آسمان قرار میگرفت، آنها را میپوشاند. با این حال، آنها به خودی خود محدود نیستند، اما همچنان قابل تقسیم هستند، زیرا فرض بر این است که هیچ چیز بینهایت ندارد.
خورشید چیزی جز یک تکه آهن داغ نیست که جرم آن از تمام سرزمینهای موریا بیشتر است.
عشق همیشه ما را از آنچه هستیم بهتر میکند، مذهب گاهی، و قدرت هرگز.
زمین مسطح و هموار است و از همه عناصر سنگینتر است؛ و بنابراین بخش پایینی کل جهان را در اختیار دارد.
آنچه زمانی قاره بود، بعدها دریا خواهد شد، و آنچه در این زمان دریا بود، بعدها قاره خواهد شد.
از آناکساگوراس پرسیدند: «برای چه هدفی در جهان آفریده شدهای؟» او پاسخ داد: «برای تماشای آسمان، خورشید، ماه و دیگر آفریدهها.»
روزی از آناکساگوراس پرسیدند که چه کسی از همه مردم شادتر است. او گفت: «او از کسانی نیست که شما آنها را شاد می پندارید، بلکه از کسانی است که شما آنها را فقیر می پندارید!»
روزی به آناکساگوراس گفته شد که پسرش در حال مرگ است، اما او اهمیتی نداد و گفت: «من به یقین میدانم که او فقط به عنوان یک انسان فانی از صلب من به وجود آمده است.»
کوتاهترین راه به سوی فقر، سیر کردن بسیاری از افراد و حمایت از خانوادههای متعدد است.
کسی که میداند خواهد مرد، نباید از سختیها غمگین شود.
اگر درباره کسی شنیدی که او خردمند و عادل است، پس خوب است، و سپس شنیدی که ازدواج کرده است، پس هر آنچه را که پیش از او بوده از خود دور کن.
«وقتی یک نفر تردید کرد، کشورمان را برای ما نجات داد.»
دولت روم بر اساس سنتها و مردانگی خود بنا شده است.
سربازانم را به من برگردان، فاروس.
او شهر را تا حد زیادی بهبود بخشید، بنابراین حق داشت به این افتخار کند که آن را از آجر ساخته و مرمرین باقی گذاشته است.
آهسته و با عجله برو.
تو ما را برای خودت آفریدی، و دلهای ما تا در تو آرام نگیرند، آرام نمیگیرند.
آنها غذاهای خوشمزهای بودند که برای من که تشنهی تو بودم، خورشید و ماه را فراهم میکردند.
یه پسر نمیتونه این اشکها رو هدر بده.
به من عفت و زهد عطا فرما، اما آنها را اکنون به من نده.
بگیر و بخوان، بگیر و بخوان.
ای زیبای باستانی و مدرن، من خیلی دیر عاشق تو شدم، و متوجه شدم که تو در درون من بودی و من بیرون از خودم؛ جایی که من تو را جستجو میکردم.
آنچه را که حکم میکنی، عطا کن و آنچه را که داری، حکم کن.
حکومت جهان قطعی است.
هیچ رستگاری خارج از کلیسا وجود ندارد (اشاره به گفتهی سنت سیپریان: خداوند نمیتواند پدری داشته باشد مگر اینکه کلیسا مادر او باشد).
حرف طرف مقابل را هم بشنو.
عشق، هر کاری که میخواهی بکن.
روم صحبت کرد و موضوع بسته شد.
اگر رذایل خود را زیر پایمان لگدمال کنیم، آنها را نردبان خود قرار دادهایم.
یک زن پاکدامن، مهر پاکدامنی خود را بدون ترس و شرم بر پیشانی خود دارد.
عشق سراسر ترسهای آزاردهنده است.
زندگی کردن با فحشا نوعی مرگ است.
این شبکه پر از اتهامات دروغین است.
زندگی ادامه دارد و بهترین ساعات ما قبل از اینکه هدف یا ارزش واقعی آنها را بفهمیم، سپری میشوند.
بزرگترین رودخانهها وقتی آبهایشان به نهرهای زیادی تقسیم میشود، کوچکتر میشوند.
شعر در کودکی مرا خوشحال میکرد، الههی شعر مرا مخفیانه به هنر خود جذب میکرد، پدرم اغلب میگفت: «چرا باید به دنبال مطالعهای بیفایده رفت؟ خود هومر ثروتی از خود به جا نگذاشته است...» شعر خود به خود به وزنهای مناسب نزدیک میشد، و آنچه من سعی داشتم بگویم یک بیت شعر بود.
بقیه که نمیدونن؟
باشد که طالع از ما دور باشد!
بگذار ارزانی، مردم را تحت تأثیر قرار دهد؛ بگذار آپولوی طلایی، جامهایی پر از فوارهی کاستالیایی برایم بیاورد.
از من دور شو، ای زیبای عبوس!
ژوپیتر با غرور و تکبر خود به سوگندهای شکستهی عاشقان میخندد.
ممکن است نام من هم در کنار نام آنها قرار بگیرد.
برای من ننویس، خودت بیا!
اینجا اکنون مزارع غلات هستند، جایی که زمانی تروا بود.
توده مخلوط آمورف.
ما با خیال راحتتر به وسط خواهیم رفت.
فراوانی مرا فقیر میکند.
او خودش میداند که من چه باید بکنم. درستش این است که از طریق دشمن یاد بگیرم.
خوبیها را میبینم و آنها را تأیید میکنم، اما از بدترین چیزها پیروی میکنم.
زمان همه چیز را از بین میبرد.
و اکنون، بنگرید، من کاری را که نه خشم یووه، نه شمشیر و نه عصرِ درنده نمیتواند آن را نابود کند، به پایان رساندهام.
در برابر شروع مقاومت کن؛ زمان برای داروی آماده خیلی دیر شده است، زمانی که بیماری با تأخیر طولانی شیوع پیدا کرده است.
ای کسانی که در پی پایان دادن به عشق هستید، عشق تابع کار است، خود را مشغول کنید و در امان خواهید بود.
عشق... و اضطراب... و درد... همیشه دست در دست هم قدم برمیدارند.
و شما هم؟
ای آلمانِ سرکش، سرانجام سرِ غمگینت را پیش پای رهبرمان فرود میآوری.
ما ساعتهای طولانی صحبت میکردیم، تا جایی که دیگر نور روز هم نمیتوانست مکالمه ما را قطع کند.
نمیدانم وطن ما با چه جادوی شیرینی همه مردم را به خود جذب میکند و نمیگذارد آن را فراموش کنند.
همچنین توجه داشته باشید که مطالعهی علوم انسانی با خلوص نیت، اخلاق را تلطیف میکند و اجازه نمیدهد که خشن شود.
قطرات آب حفرهای در سنگ ایجاد میکنند. حلقه با استفاده زیاد ساییده میشود تا اینکه نازک میشود.
یک قطره باران نه با شدت، بلکه با تکرار افتادن، سنگ را سوراخ میکند.
اگر با خدا یکی نشوی، هرگز حامی جهان ابدی نخواهی بود.
زئوس، پادشاه خدایان، تصمیم میگیرد که من نباید با شوهری که به خاطر ظلم و شهوتش از او متنفرم، ازدواج کنم.
یک احمق موفق بار سنگینی است.
من جهل را به خاطر شعر به دانش ترجیح میدهم.
خنده برای امواج اقیانوس زیادی است (پرومتئوس در راه ۸۸).
بگو چه کسی از موفقیت دوستش بدون حسادت خوشحال میشود؟
دهان خدا دروغ نمیگوید، هرچند خالق کلام باشد.
یک گاو نر عظیم الجثه زبانم را لگدمال کرد، نه سمهایش را.
این طبیعت انسان است که یک مرد را لگد بزند.
او ذهنی پیر را بر بدنی جوان حمل میکند.
کسی که از خدایان بترسد، خواهد ترسید.
کودک پرندهی معلق در هوا را دنبال میکند.
ما قسم آن مرد را باور نمیکنیم، اما قسم آن مرد را باور میکنیم.
کلمات محبتآمیز، مرهمی برای ذهن بیمار هستند.
آیسخولوس شنید که مرد جوانی میگوید: «من دانشمندان زیادی را ملاقات کردهام.» و آیسخولوس به او گفت: «من ثروتمندان زیادی را ملاقات کردهام، اما خودم ثروتمند نیستم.»
مرگ پایان بدبختیهای انسان است.
خوشا به حال کسی که زندگیاش را در تجمل و شادی به پایان میرساند.
من با کسانی که میدانند صحبت میکنم و کسانی که نمیدانند را نادیده میگیرم.
گریه، درمان قطعی درد است.
ای مرگ، تنها تو درمان همه دردها هستی.
او نمیخواهد از همه بهتر به نظر برسد، اما میخواهد خودش باشد.
سخت کوشی معلم است.
اطاعت، مادر موفقیت و همسر ایمنی است.
خندهی امواج بیشمار دریا.
هنر بسیار ضعیفتر از ضرورت است.
شانس یک خداست، و برای انسانها بیش از یک خداست.
قدرت نیاز مقاومتناپذیر است.
شایعات مردم در همه جا بسیار قدرتمند است.
سرزنش بیجایی که از گوشها فراتر نمیرود.
یک بار مردن بهتر از این است که مدام در ترس زندگی کنی.
باید به عقل نگاه کنیم نه به ظاهر.
او یکی است، اما او یک شیر است.
سانسور با کلاغها چقدر ملایم است! و با کبوترها چقدر خشن!
اگر عاشق یادگیری باشید، خوب یاد خواهید گرفت.
آنکه فرار کند، دوباره خواهد جنگید.
وحشت در شرف وقوع است.
کشته شدن در جنگ، فداکاری است.
اگر سخن نیکو برای زیان است، فریب آن را نخور، زیرا کسانی که مردم را مسموم میکنند، زهر را با شیرینی میآمیزند. اگر سخن تند برای سود است، از آن نترس، زیرا بیشتر داروهایی که شفا میدهند، تلخ و ناگوارند!
از فضایلی که صلاحیت پذیرش آنها را نداری، انتقاد نکن و به کوچکی آنچه از آنها میخواهی نگاه نکن، بلکه به وسعت توان خود بنگر. زیرا زنبور میتواند عسل را از گل بچیند، اما انسان نمیتواند این کار را انجام دهد!
آیا زشت نیست که ملوان با هر بادی کشتی را به حرکت درنیاورد، در حالی که ما با باورهای بدون تحقیق و تفکر، خود را آزاد می گذاریم؟
اگر کسی در مهمانی از چیزی خجالت میکشد، بگذار در خلوت هم از آن خجالت بکشد. انصاف نیست که انسان برای عموم آبرو و حیا قائل شود، در حالی که برای خودش ذلت و پستی را منحصر کند!
همه چیز مردم را نگیرید. آنچه را که دارند از کسی که تمام ویژگیهایش ستودنی است، بگیرید و از کسی که ستودنی است، فقط آن چیز را. زیرا سیب نه تنها چیزی است که از بوی آن لذت برده میشود، بلکه از خوردن آن نیز لذت برده میشود. گل فقط به خاطر بویش لذت برده میشود. زنبور عسل به خاطر میوهاش لذت میبرد. درخت گل رز به خاطر گلش است و از خارهایش اجتناب میشود. اگر چنین است، پس باید از شخص ستودنی، کردار، گفتار و هر آنچه را که دارد، بگیرید. از کردار او، تنها کردار او ستودنی است، نه گفتارش.
اگر به همه اعضای بدن، به ویژه شریفترین آنها، اهمیت میدهیم، پس باید به اعضای روح، به ویژه شریفترین آنها که ذهن است، اهمیت دهیم.
همانطور که کسانی که فقط از حواس جسمانی استفاده میکنند، از اطاعت غضبناک خودداری میکنند، از ترس پادشاه محسوس اگر در مقابل او بایستند، همچنین کسانی که از حواس روانی استفاده میکنند، باید از اطاعت غضبناک خودداری کنند، از ترس پادشاه عاقلی که در مقابل او ایستاده است، تبارک و تعالی.
اگر برای کسی که خواهان بهبود اوست موعظه میکنی، به شکل کسی که میخواهد با او مهربان باشد و بیماری بدی را درمان کند، درنیاور. اگر برای بهبود خودت موعظه میکنی، به شکل بیماری که نزد پزشک میرود، موعظه کن.
همانطور که با بریدن عضوی که در آن سم ریخته شده است، به بدن رحم نمیکنید، اگر به آن رحم کنید، دلسوزی نکردهاید، بلکه واقعاً آن را بدبخت کردهاید، همانطور هم نباید به روحی رحم کنید اگر روح آنقدر قوی باشد که نتوانید آن را سرزنش کنید، زیرا گفته شده است: کسی که به شلاق خود رحم کند، پسرش را بدبخت میکند.
اگر زینت دادن بدن از بیرون با لباس پاک در حالی که آلوده به چرک و پلیدی است زشت است، پس زشتتر آن است که روح به پلیدی عیبها آلوده باشد در حالی که بدن از بیرون آراسته است.
زندگی سراسر یک صحنه و یک رمان است. یا یاد میگیری که شوخی کنی و جدیت را کنار بگذاری، یا غمهایش را به دوش میکشی.
عشق پیش از هر خدای دیگری وجود داشته و منشأ بزرگترین خیرات برای بشر است.
وجدان خوب عاشق فریاد زدن رازهایش است.
هر کسی یک بدبختی دارد و بدبختی من همسرم است. خوشبخت کسی است که فقط یک بدبختی دارد.
زمان مناسب را بشناسید.
فرصت خود را بشناسید.
پیروزی واقعی بدون خونریزی به دست میآید.
انسان باید تیر و کمان خود را بردارد و هر جا که اربابان شر را میبیند، آنها را بکشد، زیرا ارباب شر قلبی پر از کینه دارد و زبانش آنچه را که در ضمیرش است آشکار نمیکند، پس انسان باید از او برحذر باشد.
روزی پسر پتاتکوس در دکان آهنگری با گروهی از جوانان که معمولاً برای گفتگو و تصمیمگیری در آنجا جمع میشدند، بود. در آنجا، قطعهای آهن از دست یک صنعتگر، بهطور تصادفی، روی او افتاد و سرش را شکست. مردم شهر میخواستند مرد را بکشند، اما او را گرفتند و نزد پتاتکوس، پدر مقتول، بردند. او علت را بررسی کرد و دید که مردی که قطعه آهن را به سر پسرش پرتاب کرده بود، عمداً این کار را نکرده است. بنابراین او را بخشید و گفت: «گناه ناخواسته شایسته عفو و بخشش است، زیرا اعمال با نیت سنجیده میشوند، نه با ظاهر.»
از کسی بدگویی نکن، حتی اگر دشمن تو باشد. از دوستانت محافظت کن و با آنها با مهربانی و احتیاط زندگی کن، زیرا ممکن است دوست به دشمن تبدیل شود.
باید با زمان پیش رفت و فرصت را از دست نداد.
قورَح، پتاخوس، حاکم لیدیه، را احضار کرد تا ثروت و داراییهایش را به او نشان دهد. او به او نوشت: «میخواهی به دیدارت بیایم و خزانههایت را که پر از گنجینههای گرانبهاست ببینم، اما من معتقدم، چه گنجینههایت را ببینم چه نبینم، تو ثروتمندترین پادشاهان نیستی. اگر همه چیزهایی که داری را داشتم، خودم را ثروتمندترین مردم نمیدانستم. علاوه بر این، من نمیخواهم چیزی را ببینم که برای معیشت من یا هیچ یک از همسالانم فایدهای ندارد. با این حال، میتوانم به دیدارت بیایم تا از دیدنت لذت ببرم و از ملاقات و صحبت با تو لذت میبرم!»
مردی نزد پتاخوس آمد و گفت که میخواهد با یکی از دو زن ازدواج کند: یکی از نظر نسب و اصل و نسب با او برابر است و دیگری ثروتمندتر و از نسل والاتر. او از فیلسوف خواست تا بهترین را برای او انتخاب کند، اما فیلسوف به او توصیه کرد که به مجلس پسرانی که در آنجا بازی میکردند برود و به حرفهای آنها گوش دهد و طبق آن عمل کند. وقتی رفت، شنید که آنها یکدیگر را نصیحت میکنند و میگویند: «هر کس به اندازه خودش سهم خود را میگیرد.» پس مرد این را در نظر گرفت و زنی را انتخاب کرد که از نظر نسب، اصل و نسب و ثروت به او نزدیکتر بود.
قوانین از همه بزرگترند، زیرا خدایان گاهی از آنها اطاعت میکنند.
برای یک فرد دشوار است که خودش را خوشحال کند.
هیچ چیز بهتر از انجام یک کار نیک از قبل نیست.
پتاخوس به شاگردانش گفت: «اگر قصد اختراع یا انجام کاری را دارید، قبل از اتمام آن به آن افتخار نکنید، زیرا ممکن است بدشانسی مانع از اتمام آن شود و مورد تمسخر عموم قرار بگیرید. و از سرزنش کسی به خاطر بدبختی که برایش پیش آمده است، بپرهیزید، مبادا همان اتفاق برای شما هم بیفتد. و از کسی بدگویی نکنید، حتی اگر دشمن شما باشد. بلکه پاکدامن، زاهد، راستگو، مطیع خدا باشید و رازدار باشید.»
یک بار از پتاخوس پرسیده شد: کدام چیزها بیشتر تغییر میکنند؟ او پاسخ داد: «آبراهها و اندام تناسلی زنان!»
از پتاخوس پرسیده شد که انسان چه کاری را با نهایت دقت انجام میدهد؟ او پاسخ داد: «قرض گرفتن از عزیزان.» از او پرسیده شد که بزرگترین چیزها چیست و او پاسخ داد: «زمان.» از او پرسیده شد که پنهانترین چیزها چیست و او پاسخ داد: «آینده».
از پتاخوس پرسیدند: چه چیزی از همه قابل اعتمادتر است؟ گفت: زمین. و چه چیزی از همه خیانتکارتر است؟ گفت: دریا.
مردی به پتاکوس گفت که میخواهد در مورد موضوعی که وجدانش را آزار میدهد، با مردی درستکار مشورت کند. پتاکوس به او گفت: «هرچه جستجو کنی، مردی درستکار نخواهی یافت.»
مراقب سگ باش (عبارتی که همراه با تصویر سگی روی کف موزاییکی پمپئی دیده میشود).
مهارت صحیح هوراسیوس
شما یک مجرم اعتراف کرده دارید.
لجاجت، بندهی ضرورت است.
برادران، بیایید برخیزیم؛ مدت زیادی است که به چیزهای بیاهمیت بسنده کردهایم.
زمان... عاقلترینِ مشاوران است.
تمام دنیا شهر و زادگاه من است، و دوستان من خدایان هستند، و در رتبه الهی، پایینتر از آنها، همه انسانهای خوب، هر که و هر کجا که باشند، قرار دارند. با این وجود، کاملاً درست است که من نیز باید به کشوری که در آن متولد شدهام احترام بگذارم، زیرا این قانون مقدس است، و من باید از تمام دستورات آن اطاعت کنم و با آن مخالفت نکنم؛ زیرا، همانطور که میگویند، لجاجت بنده ضرورت است. ما باید صبور باشیم و وقتی دستورات آن سختتر از حد معمول است، غر نزنیم یا گریه نکنیم، بلکه موضوع را آنطور که هست ببینیم.
بازرگانان داستان طوفان، شخمزن داستان شوهر گاوهایش، سرباز داستان زخمهایش و چوپان داستان گوسفندانش را تعریف میکنند.
و اگر توانی ندارم، حداقل کچلیام باید نشان افتخارم باشد. در پروژههای بزرگ، همین که بگویم «من انجامش خواهم داد» برایم کافی است.
ای نویسندگان رومی، مکانهایتان را رها کنید و ای یونانیان، مکانهایتان را رها کنید! اینک تولد چیزی بزرگتر از ایلیاد فرا میرسد.
ای فضیلت، تو چیزی جز یک کلمه نیستی.
او (ویرژیل) اکنون به نیروهای ترواییِ آئنیاس و به دیوارهای شهرهایی که در سواحل لاوینیوم بنا کرده بود، جان تازهای میبخشد. نویسندگان رومی، نویسندگان یونانی، دست از تلاش بردارید، زیرا چیزی عظیمتر از ایلیاد در شرف تولد است.
انسان معیار همه چیز است (افلاطون در تئایتتوس، ۱۶۰ د).
مثال کسی که وطنش را فروخته و به وطنش خیانت کرده، مانند کسی است که از مال پدر و برادرش دزدی میکند تا دزدها را سیر کند، نه پدرش او را میبخشد و نه دزد به او پاداش میدهد!
بروتوس در لحظه مرگ گفت: «فضایل، تو چیزی جز یک کلمه نیستی!»
هرگاه انسان به چیزی دل ببندد و همت خود را مصروف آن کند، به آن خواهد رسید. چگونه نتواند؟ اگر انسان بکوشد تا راهی برای پل زدن میان دو دریا بیابد، آن را نابود خواهد کرد!
انسان هرگز نباید در ازای کار خود طلا یا نقره دریافت کند؛ این برای او خیلی کم است.
پادشاهان نمیتوانند غروری بزرگتر از عشق به رعایای خود داشته باشند.
هیچ حسی بهتر از استراحت نیست.
نه تنها باید مرتکب شرارت مجازات شود، بلکه کسی که او را به انجام آن ترغیب کرده نیز باید مجازات شود.
شانس مثل ابرها میگذرد، اما غرور هرگز محو نمیشود.
انسان باید در سختیها نرمخو و در سختیها قاطع باشد.
رازی را که به تو سپرده شده فاش مکن.
تمرین همه چیز است.
انسان باید در شرایط یکسان با دوستانش باشد، چه در آسایش باشند و چه در سختی، چه در رفاه.
مرد عاقل نباید شخص نادان را مخاطب قرار دهد، همانطور که شخص هوشیار نباید شخص مست را مخاطب قرار دهد.
ما موجوداتی در زمانی هستیم که بعداً میآید.
جایگاه حکمت در دل نادانان، مانند جایگاه طلا و جواهرات در پشت الاغ است.
یکی از پادشاهان، بطلمیوس را به سفره خود دعوت کرد، اما او نپذیرفت و گفت: «پادشاهان با چیزی مشابه آنچه کسانی که به حقیقت مینگرند، مواجه میشوند. وقتی به آن نگاه میکنند، آن را دوست دارند، اما وقتی آن را از نزدیک میبینند، آن را تأیید نمیکنند!»
به بطلمیوس گفته شد: پسرت در جنگ کشته شده است، گفت: «چون پسر پدرش است.» سپس به او گفته شد: «او کشته نشده، بلکه اسیر شده است، گفت: «چون پسر مادرش است.»
چه خوب است که انسان خواستههایش را بیان کند! حتی بهتر است که فقط خواستههای مناسب را داشته باشد.
حلیم کسی است که وقتی حق میگوید، صبر میکند، نه کسی که وقتی به او تهمت میزنند، خشم خود را فرو میخورد.
برای انسان، استقلال از پادشاه، شرافتمندانهتر از استقلال از اوست.
خوشا به حال کسی که در جوانی بمیرد.
یکی از عجایبی که هنوز آفریده نشده... یک زن لال.
سرباز سرکش (عنوان نمایشنامه).
هر کس هر چه بکارد، همان را درو میکند.
صبر بهترین دارو برای همه بیماری هاست.
«یادگیری از تجربه دیگران شیرینتر و لذتبخشتر از این است که دیگران از ما یاد بگیرند.»
صبر بهترین درمان برای غم و اندوه است.
گریبوس: پس تو یه گدایی؟
لابراکس: شما ناحیه را با نوک سوزن لمس کردید (یعنی انگشت خود را دقیقاً روی محل درد قرار دادید).
سه چیز است که انسان بیش از همه از آنها پشیمان میشود: اعتماد به یک زن در مورد رازش، سفر دریایی در حالی که میتوانسته زمینی سفر کند، و گذراندن یک روز کامل بدون انجام هیچ کار مهمی.
من آزاد به دنیا آمدم تا زندگی کنم... و زندگی کردم تا آزاد باشم... و وای بر زندانبان آزادی یا ریختن خون آن، زیرا تنها او برای زندگی آفریده نشده است!
اگر خدایان خیر و صلاح انسانها را میخواستند، خواستههای خود را از طریق خواب بیان میکردند.
قبل از صحبت کردن دو بار فکر کن، آنگاه اشتباهاتت به نصف کاهش مییابد.
یافتن دانش درست، سرچشمهی صداقت و فضیلت است.
پلوتارک گفته است: مردی زمینی داشت که میخواست آن را بفروشد، پس جارچی فریاد زد: «این زمین مرد خوبی دارد.» پس مردم برای خرید آن از هم سبقت گرفتند.
هیچ بدهیای به اندازه عدالت، برای به تعویق انداختنش مضر نیست.
دمای طبیعی بدن زنان... بسیار مرطوب است.
دانش بهترین توشه برای دوران پیری است.
ببخشید، یک کلمه کوچک از زبان یک مرد بزرگ... ممکن است چیزی را در مورد او آشکار کند که یک نبرد بزرگ نمیتواند!
وقت مشورت؛ زیرا مشورت خردمندترین مشاور است.
شرافت واقعی جایی برای تردید و دودلی باقی نمیگذارد.
لبهای حسود مانند جامِ حجامت است که فسادِ درونِ مردم را میمکد.
اخلاق چیزی جز عادتی نیست که مدتها به آن عمل شده باشد.
دانش، زینت در رفاه و یاری در سختی است.
یک فرمانده ارتش باید همزمان ببیند چه چیزی در مقابلش و چه چیزی در پشت سرش قرار دارد.
خوبی مسری است؛ هر که آن را ببیند، آرزوی انجامش را میکند.
پول اغلب برای صاحبانش مضر است.
از ایشان پرسیده شد: افراد تحصیلکرده چقدر از افراد بیتحصیل فضیلت بیشتری دارند؟ فرمودند: به همان اندازه که افراد زنده از مردگان فضیلت بیشتری دارند.
صبر، بر سختیها غلبه میکند.
من از لطیفهای که یک شخص بزرگ میگوید، استنباط میکنم که راهی برای شناخت شخصیت اوست.
کلمات سایه عمل هستند.
قبل از صحبت کردن دو بار فکر کن... و اشتباهاتت به نصف کاهش مییابد.
«واقعاً مطلوب است که از یک خانواده باستانی باشیم، اما افتخار اینجا متعلق به اجداد ما خواهد بود.»
معیار زندگی، اعمال نیک انجام شده در آن است.
آسایش، سوپ خوشمزهی کار است.
وقتی شمعها خاموش میشوند، همه زنان زیبا میشوند.
او مبتلا به التهاب لوزه نقرهای است.
بگذار نیزهام بیاستفاده بماند... تا زمانی که عنکبوتها آن را با تارهایشان بپوشانند.
هر چیز جامدی را به سختی میتوان نرم کرد.
پلوتارک نقل میکند که مردی رومی همسرش را طلاق داد و برادرانش او را به خاطر جدایی از همسرش سرزنش کردند و به او گفتند: «مگر او زیبا نبود؟ مگر پاکدامن و باحیا نبود؟» مرد رومی صندل خود را برداشت و آن را جلوی آنها گرفت تا ببینند و از آنها پرسید: «آیا زیبا و خوشساخت نیست؟» سپس گفت: «و با این حال هیچکدام از شما نمیدانید کجا برای من دردناکترین است؟»
یافتن دانش درست، سرچشمهی صداقت و فضیلت است.
و هنگامی که اوریپید در میانهی ضیافت، آگاتون زیبا را در آغوش گرفت و او را بوسید، و آگاتون اکنون ریش درآورده بود، آرخلائوس به دوستانش گفت: «شگفتزده نشوید؛ پاییز زیبایی نیز زیباست.»
خدا امید مرد شجاع و بهانهی مرد ترسو است.
پادشاهی قاضیای را منصوب کرد، اما دید که ریشش را رنگ میکند، او را عزل کرد و گفت: «کسی که موی سرش او را فریب دهد، به اعمالش نمیتوان اعتماد کرد!»
همه حیوانات به جز انسان میدانند چه چیزی برایشان خوب است.
اعمال ما در پی جلال و شکوه نیستند، بلکه جلال و شکوه در پی آنهاست.
و در این روزها که دیگران به کارهای بسیار پیش پا افتاده مشغولند، من اوقات فراغتم را با لذت مفرط از ادبیات پر میکنم.
صاعقه ای بی خطر.
همیشه چیز جدیدی از آفریقا وجود دارد؛ ضرب المثلی از پلینی؛ زیرا در میان یونانیان رایج است: آفریقا همیشه چیز جدیدی ارائه میدهد.
حقیقت از شراب میآید؛ ضربالمثلی از پلینی، عموماً گفته میشود: حقیقت در شراب است.
هوش اتاق زیر شیروانی.
هیچ روزی بدون خط نیست؛ ضرب المثلی از پلینی. علاوه بر این، رسم آپل این بود که نگذارد کار روزانهاش با کشیدن خط، او را از تمرین هنرش منحرف کند و از این رو این ضرب المثل پدید آمد.
یک کفاش نباید از کفشش بالاتر برود. «ای کفاش، از کفشش بالاتر نرو.» ریشه این قطعه ادبی به این برمیگردد که آپلس، مشهورترین نقاش یونانی، نقاشیهای خود را در معرض دید عموم قرار داد و پشت پردهای پنهان شد تا به انتقادات آنها گوش دهد. او شنید که یک کفاش در یک نقاشی از کفشی انتقاد میکند، بنابراین نقاش آن را اصلاح کرد. روز بعد، همان کفاش آمد و کفش را اصلاح شده یافت، بنابراین شروع به انتقاد از چیزهای دیگر کرد. ناگهان، نقاش از مخفیگاه خود بیرون آمد و گفت: «ای کفاش، از کفشش بالاتر نرو.» این ضربالمثلی را ایجاد کرد که برای کسی که نظری خارج از تخصص خود ابراز میکند، استفاده میشود.
حقیقت دوم این است که هیچ چیز روی زمین دائمی نیست.
هر هدیهای، هر چقدر هم کوچک، اگر از روی تمایل و مهربانی باشد، عالی است.
آب شریفترین عنصر است (عبارتی که بر روی یک پمپخانه در بث حک شده است).
سخن برای خردمندان است، اما مردم عادی به مترجم نیاز دارند (المپیان ۲:۸۵).
زیرا خرد همیشه تسلیم شهوتِ سودجویی میشود.
اشکهای یک زن چیزی جز چاشنی کینه و فریب نیست.
وقتی فاحشه خجالتی است، این بازی مورد علاقهاش مرگ میشود.
نام نیک، بزرگترین میراث برای نیکوکاران است.
عاقلانه است که دیر یا زود و برای یک بار هم که شده، کنترل اعصابتان را از دست بدهید.
شریران مجازات میشوند، اما از مجازات رهایی نمییابند.
اشکی که آشکارا جاری میشود، غم نیست، بلکه خیانت است.
کسی که فکر میکند خوشبخت است، خوشبخت نیست.
ای وجدان، تو عذاب ذهن خاموش هستی.
جستجوی آنچه ضرورت پنهان میکند، بیهوده است.
هیچکس تا به حال از طریق ترس به اوج نرسیده است.
برایت دشوار خواهد بود که به تنهایی آنچه را که بسیاری مطالبه میکنند، حفظ کنی.
کسی که در امری دشوار التماس و کمک میکند، با خود میگوید: نه.
هر چیز رسیدهای، ریشهای تلخ دارد.
نیاز هنگام خدمت همه سلاح ها را پیدا می کند.
کسی که متوجه میشود احمق است، واقعاً باهوش است.
نیاز، از گدایان، دروغگو می آفریند.
چقدر راحت میشه بدل یه آدم شرور رو پیدا کرد!
اگر کلمات به گوش تکرار شوند، در قلب تثبیت میشوند.
بدبختی یک غریبه را مایه شادی خود نکن.
پول اگر خوب از آن استفاده کنی، برده توست و اگر بد از آن استفاده کنی، ارباب توست.
خطر را فقط با خطر میتوان از بین برد.
اشتباهی که زمان ایجاد میکند، زمان آن را پاک میکند.
چه لذتی در چیزی که با زحمت به دست آمده وجود دارد؟
آنچه با آرزو همراه است، کاملاً برای ما بیگانه است.
همانطور که با همسایه خود رفتار می کنید، از او نیز انتظار همان رفتار را داشته باشید.
شجاعت ترس را میشناسد و میداند چگونه در امان بماند.
احساس یکپارچهی خلق قدرت از بازوهای ضعیف.
عشق آغاز میشود اما هرگز از بین نمیرود.
یک زن یا عاشق است یا متنفر، گزینه سومی وجود ندارد.
شک همیشه در سمت غم و اندوه فعال است.
اگر پدرت عادل است، او را دوست بدار و اگر نیست، با او مدارا کن.
وظیفه تو این است که مراقب هر چیزی که ممکن است از دست بدهی باشی.
اگر اشتباهات دوستت را تحمل کنی، آنها را اشتباهات خودت میکنی.
بدهی به یک مرد آزاد، بردگی ظالمانهای است.
کسی که با شرابخوار دعوا میکند، به شخص غایب آسیب میرساند.
یک عاشق عصبانی به خودش دروغهای زیادی میگوید.
خودِ خسیس، عاملِ خساستِ خویش است.
عاشق آرزوی خود را میشناسد، اما نمیبیند که خرد چه میگوید.
عاشق در بیداری، در حالی که از شک و تردیدهایش رنج میبرد، رویا میبیند.
هر رمانی این اثر را دارد که از این مصیبت حمایت کند.
عشق را نمیتوان از انسان جدا کرد، اما به آرامی از او دور میشود.
میتوان خشم عشق را با اشک آرام کرد.
وقتی بدی یک زن علناً آشکار شود، سرانجام به خوبی تبدیل میشود.
اگر خودت خسیس نباشی، به دام انداختن یک خسیس آسان است.
خداوند به ندرت حکمت را با عشق می بخشد.
بهترین چیز برای شخص بخیل، مرگ است.
زمان، بدیها را پنهان میکند و سپس آشکار میسازد.
ضرر و زیان، انسان عاقل را زیان نمی رساند، بلکه انسان بخیل را زیان می رساند.
چه ضرری میتوان برای خسیس آرزو کرد، جز اینکه عمر طولانی داشته باشد؟
هرگز نباید به یک ذهن بیمار اعتماد کرد.
ما آنچه دیگران دارند را دوست داریم، و دیگران آنچه ما داریم را حتی بیشتر دوست دارند.
عشق شادی جوانی و شرم پیری است.
وقتی فاحشه شرمنده میشود، به بازی مورد علاقهی مرگ تبدیل میشود.
کسی که در عشق زخمی ایجاد میکند، آن را التیام نیز میبخشد.
کسی که در قضاوت عجله میکند، زود پشیمان میشود.
هر چه قمارباز ماهرتر باشد، حیلهگریاش بیشتر است.
عشق باعث اضطراب در حالت استراحت میشود.
هیچ کس لازم نیست حریص باشد، مخصوصاً یک پیرمرد.
یک زن با حیا، مرد خود را با عقلش انتخاب میکند، نه با چشمانش.
وعدهی عاشق شامل مجازات نمیشود.
عشق مانند شعله ای است که هر چه بیشتر شعله ور شود، روشن تر می سوزد.
عشق مانند اشک است؛ از چشم بالا میآید و بر سینه میریزد.
خردمند احساسات خود را مهار میکند، اما نادان بردهی آنها میشود.
آزمایشها به شما نشان میدهند که آیا دوستی دارید یا نامی برای دوستتان دارید.
این زمان است که عشق را پایان میدهد، نه عقل.
شجاعت با جسارت رشد میکند، ترس با تنبلی.
کمکهای مالی به غرور کسانی که پروندههایشان را باخته اند، لطمه میزند.
خوش شانس از تباهی دور میماند.
مجازات خسیس سخت و شدید است.
بخیل، زندگیای جز مرگی به تعویق افتاده ندارد.
کسی که از آرمان دیگری دفاع میکند، خود را آماده میکند.
کسی که از خود بترسد، هرگز رنج نخواهد برد.
احساساتت را کنترل کن تا مبادا آنها تو را کنترل کنند.
کسی که میخواهد خردمند باشد، باید ذهن و شهوت خود را کنترل کند.
سرزنش عادتی که انجام میدهید، فایدهای ندارد.
هیچ چیز در بازار بهتر از یک دوست وفادار نیست.
به دوستانتان کمک کنید بدون اینکه به خودتان آسیبی برسانید.
هیچ سودی دل طمعکار را راضی نمیکند.
اخلاق دوستتان را بررسی کنید، اما از آنها متنفر نباشید.
هدیهای که بدون چون و چرا داده شود، دو برابر مورد استقبال قرار میگیرد.
دوستی با رفاه، نفرین است.
کسی که نمیتواند لطفی را جبران کند، حق درخواست آن را ندارد.
در طول مصیبت دیگران، خوب است به آنچه باید از آن اجتناب کرد توجه داشته باشیم.
دیدن غنیمتهای جنگ، کار را شیرین میکند.
تصویر شجاعت در پیروزی نقش دارد.
با مهربانی میتوانی به چیزی دست پیدا کنی که با شجاعت نمیتوانی.
حاکم ممکن است به هر دو روی این فرصت نگاه کند.
لذت خاموش، بیشتر ترس است تا لذت.
هیچ کاری آنقدر آسان نیست که وقتی برخلاف میلتان انجامش میدهید، سخت شود.
باید چیزی که خراب کردی رو بخوری.
خودِ اقتصاد، درآمد بزرگی است.
هر کسی که دم مار را بگیرد، به مار آبی مبتلا نمیشود.
از تخم مرغ تا سیب (یعنی از ابتدا تا انتها).
رقابت، رقابت میآفریند.
رقابت، آزمون هوش است.
عواقب آن را در نظر بگیرید.
هر چه به اوج نزدیکتر، به پایان نزدیکتر.
هیچ کس غذای کافی برای خوردن ندارد.
آدم حسود به عیبهای خودش اعتراف میکند.
حسادت همیشه بالاترین نقطه را هدف قرار میدهد.
حسادت دشمن آبرو و عزت است.
هر کس قبرها را بخواند، هوشیاری خود را از دست خواهد داد.
بدبختی یک غریبه را مایه شادی خود نکن.
برای بدشانس همیشه بهتر است که هیچ کاری نکند.
اگر ذهن، چشمها را کنترل کند، به گناه اعتراف نمیکنند.
ما ملک شما را در نظر نمیگیریم؛ هر چیزی ممکن است تغییر کند.
نابودی به سرعت به سراغ کسانی که از نابودی میترسند، نمیآید.
هیچ سود مطمئنی از پسانداز کردن آنچه دارید، حاصل نمیشود.
تو نمیتونی تصمیم بگیری که هوس چی رو داری یا از چی دوری میکنی... این شوخی روزِ.
خطر را فقط با خطر میتوان از بین برد.
خوششانسی مطلق وجود ندارد؛ زیرا قطعاً شکایتی از آن وجود خواهد داشت.
برای ما مردان، هیچ جایی بهتر از جایی که با اراده و لذت خود در آن زندگی کردهایم، برای مردن وجود ندارد.
یک خسیس هیچوقت برای «نه» گفتن بهانه کم نمیآورد.
وقتی شریر درستکار است، ذات خود را پنهان میکند.
جای زخمی که از شجاعت به جا میماند، هرگز زشت نیست.
جایی که مدت زیادی آتش روشن بوده، نیازی به دود نیست.
چیزهای خیلی بزرگ حتماً شروع خیلی کوچکی دارند.
کسی که کینهتوزان را مهار میکند، بیش از آنکه آنها را به راه راست هدایت کند، به آنها آسیب میرساند.
با تسلیم بیش از حد، حماقت ممکن است احمقانهتر شود.
حرص و طمع هیچ چیز را بهتر از افراد غیرمجاز دوست ندارد.
اگر گناهان را مجازات نکنی، به شر کمک میکنی.
چقدر راحت میشه یه آدم پست فطرت مثل تو پیدا کرد!
هر چیز رسیدهای، ریشهای تلخ دارد.
بزرگترین افتخار، خودداری از آسیب رساندن در صورت توانایی است.
کسی که تسلیم مردم خود میشود، شکست نمیخورد، بلکه پیروز میشود.
ضرورت، قانون را ایجاد میکند، اما خود تابع آن نیست.
وقتی یک شرور از یک فرد خوب تقلید میکند، هیچکس نمیداند که او چه در سر دارد.
هیچ کس به اندازه بدشانسی مجازات نمیشود.
شجاعت، تسلیم شدن در برابر سختیها را نمیشناسد.
نیاز، آنچه را که میخواهد از انسان دریافت میکند.
نیاز هنگام خدمت همه سلاح ها را پیدا می کند.
بدشانسی به ندرت به پشتکار آسیب میرساند.
کسی که متوجه میشود احمق است، واقعاً باهوش است.
نیاز، از گدایان، دروغگو می آفریند.
برایت دشوار خواهد بود که به تنهایی آنچه را که بسیاری مطالبه میکنند، حفظ کنی.
نیاز، هر چه را که بخواهد، میرباید، مگر اینکه آن را به او بدهید.
گناه التماس میکند وقتی بیگناهی خشمگین است.
زندگی و شانس برای آدم دائمی نیست.
موفقیت همیشه به حرف شما گوش نمیدهد.
بخل هرگز کسی را که جز به آنچه میترسد نمیاندیشد، رها نمیکند.
هر کسی از ترس کمین شکست میخورد، مگر کسی که میداند چگونه برای آن آماده شود.
کسی که در کار دشوار التماس میکند، با خود میگوید: «نه».
حقیقت در بحبوحه درگیریهای بیش از حد گم میشود.
شفقت هیچ جا وجهه بدی ندارد.
جستجوی آنچه ضرورت پنهان میکند، بیهوده است.
اشغالِ ضرورت چقدر قدرتمند است تا تاج و تخت خود را!
کسی که در بدبختی بمیرد، زودرس نمیمیرد.
کسی که از مجرمی حمایت کند، به خودش گناه کرده است.
هیچ چیز نیست که زمان آن را آرام یا خاموش نکند.
شما میتوانید برای درمان سلامتی خود به هر چیز کثیفی فکر کنید.
گامهایی را که شما را به سوی بزرگی هدایت میکنند، تحقیر نکنید.
ضرورت چیزی جز پیروزی نمیشناسد.
هیچکس تا به حال از طریق ترس به اوج نرسیده است.
هر کسی که فوراً بگوید «نه»، هیچ دلسوزی نشان نمیدهد.
کسی که فکر میکند خوشبخت است، خوشبخت نیست.
هر لذتی به کسانی که وسوسهاش میکنند آسیب میرساند.
خدمات محسن پایانی ندارد.
ای زندگی، تو برای بدبختان طولانی و برای خوشبختان کوتاه هستی.
سرزنش در هنگام مصیبت، از خود مصیبت سختتر است.
وقتی خوشی حکمفرماست، عذاب شیرینی است.
وقتی صاحب صلاحیت حکم کند، همه با کمال میل اطاعت میکنند.
کشته شدن در حالی که بردگی شما ننگین است، شرافتمندانه است.
ای وجدان، تو عذابِ ذهنِ خاموشی!
چقدر خوب است وقتی کار نیکی به گیرندهاش داده میشود و او آن را به یاد میآورد.
کمتر کسی آرزوی گناه ندارد، در حالی که همه آن را میدانند.
بدبختی بسیاری، شرارت عدهای قلیل است.
اشتباه تو برای استادت، بهای فضیلت اوست.
تحمل کردن، بیش از آنچه که بتوانی تحمل کنی، برایت به ارمغان میآورد.
اشک آماده، غم نیست، بلکه خیانت است.
کسی که اشتباهش را سریع اصلاح میکند، اشتباهش را ضعیف میکند.
احساس گناه نوعی بردگی است.
آدمهای خوششانس نمیدانند چطور با بدشانسی کنار بیایند.
برای مرد خردمند، سخن نیکو (ایوان).
هیچ خیانتی به خود نیست، مگر اینکه به کسی که از تو پایینتر است، بچسبی.
درست است که اشتباه دوستتان را اشتباه خودتان بدانید.
بخشش در صورت توانایی، برای مردم چیز خوبی است.
آنکه از خود انتقام میگیرد، همیشه حاضر است، حتی اگر غایب باشد.
برای یک فرد خوش شانس انجام هر کاری که هوس هایش فرمان می دهد آسان است.
شریران به مجازاتشان میرسند اما راه فرارشان گشوده نمیشود.
بهتر است آخرین ریالم را از دست بدهم تا اینکه از راه نادرست پول دربیاورم.
کسانی که آنچه خدا میدهد را درک میکنند، کم هستند.
این ذهن است، نه بدن، که پیوند نهایی ازدواج را برقرار میکند.
مرگ مداوم با دانستن زمان مرگ.
خشم گرفتن از قدرتمندان، دنبال کردن خطر است.
هر که به دیگری نیکی کند، از آن نیکی نصیبش میشود.
اگر آبرو بر شخصی تأثیر نمیگذاشت، نمیتوانست او را نابود کند.
وقتی درد کمتر باشد، مجازات کمتر میشود.
شانس بیشتر از اینکه افراد را در امان نگه دارد، از آنها محافظت میکند.
یادآوری مصیبت پس از گذشت آن، تجدید آن است.
نام نیک، بزرگترین میراث برای نیکوکاران است.
شجاع قبل از مواجهه با خطر، آن را شکست میدهد.
کسی که از رحمت استفاده میکند، همیشه برنده است.
سفره انسان، دوستان بیشتری نسبت به قلب دریافت میکند.
عاقلانه است که دیر یا زود و برای یک بار هم که شده، کنترل اعصابتان را از دست بدهید.
به کسی که تو را مشهور کرده، مدرکی از خودت ارائه بده که نشان دهد تو چه کسی هستی.
با هر تلاشی به هدفتان فکر کنید.
یک فریبکار موفق خیلی زود به دشمنش آسیب میزند.
همه چیز در دست همیشه کمک نمی کند.
رازی که پنهان میکنید ممکن است به منبع ترس شما تبدیل شود.
هر کس به سوگند خود وفا کند، به هر هدفی که آرزو دارد خواهد رسید.
اشتباهی که زمان ایجاد میکند، زمان آن را پاک میکند.
چقدر آسان است که سختیها، کسی را که به دنبالش هستید، پیدا کنند!
میتوان آنچه را که نابود شده است جستجو کرد، اما نمیتوان آن را احیا کرد.
چه خدمت نکبتباری که موفقیتش تضمینشده نیست!
چه بدبخت است آن که به نوشیدنی خود رحم میکند!
چقدر بدبختی است که مجبور باشی کسی را که امنیتش را میخواهی نابود کنی!
احیای کسی که یک بار نامش نابود شده، دشوار است.
چه لذتی دارد چیزی که با زحمت به دست میآید!
آن که به تو نیکی کند، به تو زیانی نخواهد رساند و بر این کار قادر است.
هر چه به نیکوکاران میبخشی، بخشی از آن را به خودت میدهی.
اگر ندانی برای چه کسی پسانداز میکنی، خسیس بودن حماقت است.
او کسی را که میخواهد خیلی جذاب به نظر برسد، رد نمیکند.
بدهکار از آستانه طلبکار خوشش نمیآید.
اگر کسی میتوانست عشق خود را منتقل کند، میتوانست آن را از بین ببرد.
بخشش گناه، تشویقی برای گناهکاران بیشتر است.
آنچه از شریران گرفته میشود، هدیهای به نیکوکاران است.
کسی که زندگیاش را صرف کار کردن نمیکند، برای دیگران مرده است.
عمل شجاعانه مشهور است.
آه، چه نقشهی شومی که شانس آن را نقش بر آب میکند!
هر چیزی که شانس آن را زینت میدهد، به سرعت و با بیسلیقگی دور انداخته میشود.
هر چیزی که اضافی باشد، برای شما بار سنگینی است.
از کسی که میتواند آسیب برساند، حتی اگر از نظرها پنهان باشد، میترسند.
کسی را که با راه خیر هدایتش نکردی، با راه شر مهارش کن.
هر چه بزرگان بگویند، همه آن را نصیحت تلقی می کنند.
بدبختی این است که توسط کسانی که فکر میکنی محافظ تو هستند دستگیر شوی!
هر شخصی با تعریف و تمجید از سرگرمی خود، آن را ستایش میکند.
خیلی بده که از همون دوستی که دوستش داری شکایت کنی.
کسی که به دنبال آسیب است، همیشه آماده است.
چه کسی میتواند فقیر را بشناسد اگر درد سخن نگوید؟!
چه تلخ است که شری که گذشته، دوباره از نو آغاز شود!
هر چه وقوع جرم بیشتر به تعویق بیفتد، شروع آن شرمآورتر خواهد بود.
چقدر بدبخت است کسی که نتواند از خودش عذرخواهی کند!
کسی که با دوستان زیاد مدارا میکند، باید با دشمنان نیز مدارا کند.
کسی که خود را متهم میکند، هیچکس نمیتواند او را متهم کند.
کسی که شخص خوابیدهای را میکشد، از شخص غایب انتقام میگیرد.
انسان خردمند نسبت به آنچه در پیش است چنان محتاط است که گویی از قبل وجود داشته است.
از کسی که دوستش داری متنفر خواهی شد مگر اینکه او را صادقانه نصیحت کنی.
کسی که بتواند به اندازه کافی آرزو کند، به آرزویش خواهد رسید.
جوانان باید با عقل اداره شوند، نه با زور.
تعلل فقط باعث عصبانیت میشود.
شخص بیگناه در دادگاه از شانس میترسد، اما از شاهد نمیترسد.
مطمئناً چیز نادری است که میتوانید برای مدت طولانی آن را گرامی بدارید.
گرفتن چیزی که هرگز نمیتوانی پس بدهی، دزدی است.
یه پادشاه هر کاری دلش بخواد انجام میده، نه یه برده.
پیروزی رقابت را دوست ندارد.
چگونه میتوانیم محتاط باشیم وقتی دل دنبال یک چیز است و زبان دنبال چیز دیگر؟!
کسی که برخلاف میلش خدمت میکند، شفا مییابد، با این حال برده است.
آنچه تو را میترساند، اگر آن را نادیده بگیری، تو را فریب خواهد داد.
چرا به پول نیاز دارید وقتی نمیتوانید از آن استفاده کنید؟
آنچه را که فکر میکنی رفته و تمام شده، همیشه برایت اتفاق میافتد.
صدای هشدار، هر چقدر هم که بلند باشد، هرگز به کسی آسیبی نمیرساند.
درخواست لطف و عنایت، نوعی بندگی است.
از دست دادن چیزی که مال تو نیست، ضرر نیست، بلکه بازگرداندن چیزی به صاحبش است.
خشم همیشه فکر میکند که از خودش قدرت بیشتری دارد.
وقتی شرمساری گریبانگیر انسان میشود، امیدی به سلامت روحش هست.
نصیحت قبل از اصلاح، راه و روش انسانِ دارای نیتِ سلیم است.
انسان خردمند وقتی فکر میکند، سلاح به دست میگیرد و علیه دنیا قیام میکند.
منصفانهترین کار این است که به یاد کسی باشی که خودت را مدیون او هستی.
احمقها از شانس میترسند، عاقلها آن را تحمل میکنند.
خرد با گذشت سالها کشف نمیشود، بلکه با احساس به دست میآید.
سخاوتمند خود را همیشه ثروتمند میداند.
انسان خردمند فرصتی برای پایان دادن به بیعدالتی ایجاد میکند.
وقتی خطر پیش میآید، عمل جایگزین فکر میشود.
وقتی به حیلهگری نیاز است، همیشه کمبود آن احساس میشود.
این یک امتناع کوتاه مدت در مواجهه با درخواست سکوت است.
ذهن بیش از هر چیز از شر ناشناخته میترسد.
معصومیت همیشه نور خود را دنبال میکند.
مجازات کردن خود برای انتقام گرفتن از دیگری احمقانه است.
محروم کردن یک فرد از اولین پایه و اساسش، زیر پا گذاشتن قانون است.
کسی که نمیتواند دوستانش را ببخشد، دشمنانش را دوست دارد.
فاتح باید زخمی بدون درد را تحمل کند.
انسان خردمند با ترس مداوم خود از آسیب در امان میماند.
گله و شکایت از بدشانسی وقتی اشتباه از خود شماست، احمقانه است.
اغلب، یک ساعت میتواند آنچه را که سالها از بین رفته است، بازگرداند.
سارا خاری است که از میان آن گل رز را میبینی.
این حماقت است که بخواهی با آتش زدن خانه همسایه ات از او انتقام بگیری.
شانس با کسی که میخواهی دل او را بشکنی، یار است.
امید، گدا را تسکین میدهد، ثروت، بخیل را و مرگ، فقیر را.
قاضی که فرد بیگناهی را به اعدام محکوم میکند، خود را متهم میکند.
خودِ شر باعث میشود که به آن آسیب برسد.
اخلاص در فقر، ثروتی جدید است.
اگر میخواهی از هیچ چیز نترسی، از همه چیز بترس.
نیرویی که ضعیف شود، نیروی خود را حفظ نمیکند.
درد دایه، درد مادر را به دنبال دارد.
کسی که از کرده خود پشیمان شود، خود را مجازات میکند.
بیعدالتی انسان ممکن است برای امنیت خودش ستودنی باشد.
سرزنش کردن قهرمان آسمان احمقانه است.
به یاد داشتن آن برای نیکان غنیمت بزرگی است.
در مواقع خطر، خیلی دیر به دنبال نقشه میگردند.
کسی که خواهان امنیت اموال عمومی است، از اموال خود نیز محافظت میکند.
شکست دادن دشمن کافی است، له کردن او بسیار مهمتر است.
شک، خطایی خاموش در مواجهه با حقیقت است.
اینکه از تو به شیوهای بهتر پیشی بگیرم، بخشی از افتخار است.
نابود کردن دعا کننده فضیلت نیست، بلکه وحشیانه است.
آنکه راست میگوید، به اندازه کافی فصیح است.
کسی که پیرمردی را به ارث میبرد، ثروت خود را در گور دفن میکند.
عاقل آن است که زبانش را ببندد.
انسان خسیس به آنچه دارد همانقدر نیاز دارد که به آنچه ندارد.
وقتی یک نفر از حق خودش دفاع کند، همه در امان هستند.
چه بدبخت است آنکه هر وقت بخواهد میتواند بمیرد!
ستایش همیشه پس از به ثمر نشستن تلاش سخت از راه میرسد.
کمک به مجرم، مشارکت در جرم است.
شک و تردید، رقیب ایجاد میکند.
همیشه باید از کسی که میتواند خشم خود را نشان دهد، ترسید.
فرصت دشمن، اختلاف افکنی بین شهروندان است.
مرگ بهترین چیز است وقتی زندگی سراسر ترس است.
فقط خداوند میتواند مجازات کند، حتی اگر بسیاری در مورد آن فکر کنند.
وقتی بزرگسالان اشتباه میکنند، کودکان چیزی جز شرارت نمیآموزند.
وقتی از چیزی نترسد، چیزی برای ترسیدن متولد میشود.
وقتی با خانوادهات دور هستی، وطنت را از دست نمیدهی.
برای امنیت دروغ بگو، صادق باش.
جایی که فروتنی همیشه اخلاص را تقدیس میکند.
آهن در سنگر از برنج در جنگ مفیدتر است.
وقتی بیگناه میترسد، قاضی را متهم میکند.
بدن آلوده نیست، اما هوس (شهوت) آلوده است.
بهتر است به شجاعت تکیه کنید تا به شانس.
هر کلمه به این معنی است که شما آن را چگونه میفهمید.
طبیعت، انسان کامل را میآفریند، نه مقام و موقعیت.
مرد فقیر وقتی شروع به تقلید از ثروتمندان میکند، نابود میشود.
با تحمل یک خطای قدیمی، خطای جدیدی را به سوی خود فرا میخوانید.
با آزمودن همه چیز، حتی نابینایان نیز در امنیت قدم میگذارند.
قاضی هم خودش و هم متهم را قضاوت میکند.
وقتی سرنوشت اشتباه میکند، نقشههای مردم نقش بر آب میشود.
از دل سختیها، شیرینترین شادیها سرچشمه میگیرند.
هیچ زنی نیست که از عشق متنفر باشد... مگر زنی که از عشق رنج کشیده باشد.
هیچ کس نمیتواند از مرگ... یا... عشق فرار کند.
زنان در عشق و نفرت افراطی هستند... و حد وسط بین آنها را نمیشناسند.
بزرگترین اتفاقات اغلب به طور اتفاقی رخ میدهند.
بعضی از مردان به گوشههای تاریک پناه میبرند؛ آنها فقط میتوانند تاریکی را در روز روشن ببینند.
برخی از دوستان پومپیوس کوشیدند او را از رفتن به روم که در هرج و مرج بود، منصرف کنند، مبادا جان خود را به خطر بیندازد. او پاسخ داد: «وظیفه من رفتن است، نه وظیفه من زنده ماندن.»
آن کس که ستمگر نیست، به موجودات وحشی انسانی آسیب نمیرساند، و آن کس که چاپلوس نیست، به موجودات اهلی انسانی آسیبی نمیرساند.
قاضی مرد را لو خواهد داد.
بیشتر مردم شرورند.
افراد حسود، ارههایی برای خودشان هستند.
تلاش کن تا همه را راضی نگه داری، زیرا اگر به آن دست یابی، در طول زندگیت لذت های زیادی خواهی دید که هیچ سودی ندارند!
خودنمایی و تحقیر دیگران هیچ فایدهای برای شما ندارد.
باید در عین میانهروی، دوستانت را دوست بداری و از آنها برحذر باشی، زیرا ممکن است دشمنانت شوند. با برخی از دشمنانت نیز میانهرو باش، زیرا ممکن است در نهایت دوستانت شوند.
همنشینانت را برگزین، میان مردم بر اساس جایگاهشان فرق بگذار، و از کسانی که به پیروی از آنها افتخار میکنی، پیروی کن. بدان که همنشینان خوب، به نیکنامی تو کمک میکنند. در سخن گفتن شتاب مکن، زیرا این نشانهی شتابزدگی و دیوانگی است.
در جوانی در کسب دانش بکوش، زیرا این دانش در روزگار ناتوانی به تو کمک خواهد کرد.
شما نمیتوانید کاری بهتر از آنچه در نهایت میتوانید به آن افتخار کنید، انجام دهید.
خشم و عجله دو چیزند که نقطه مقابل قاطعیت هستند.
درستکاران بسیار کم هستند و مردم شرور و دیوانه جهان بسیارند.
هرگز از وعده ات تخلف مکن چنانکه وعده دادی، و پروردگارت را بر آنچه به تو داده است سپاس گزار و او را ستایش کن؛ زیرا ستایش بر هر انسانی واجب است.
دوستانت را به زحمت نینداز؛ بهتر است که مجبور به گرفتن چیزی شوی، و این برای تو بهتر از آن است که آنها را مجبور به دادن چیزی کنی، و کاری را که از عهدهات برنمیآید، انجام مده.
اگر تصمیم به انجام کاری گرفتید، با تمام وجود و با ارادهی راسخ آن را انجام دهید.
از کسی به خاطر ثروتش تشکر نکن، بلکه به خاطر خوبیهایش از او تشکر کن.
همیشه باید مطمئن باشی که خواهی مرد، که هیچ راهی برای ماندن روی زمین وجود ندارد، که سلامتی هدیهای از جانب خالق است، و ثروت امری تصادفی است.
روزی بایاس با گروهی از مشرکان در کشتی بود. باد شدیدی وزید و کشتی در آستانه غرق شدن بود. مشرکان بسیار ترسیدند و از خدایان خود خواستند که آنها را از مرگی که آنها را تهدید میکرد نجات دهند. بایاس به آنها گفت: «شما باید ساکت باشید، زیرا اگر خدایان شما بفهمند که شما در کشتی هستید، آن را غرق میکنند و همه ما هلاک میشویم!»
روزی، بایاس مجبور شد طبق قانون اسلام، عزیزترین دوستش را به اعدام محکوم کند. به محض اینکه حکم را اعلام کرد، در دادگاه شروع به گریه کرد. از او پرسیدند: «چرا گریه میکنی در حالی که حاکم مطلق هستی، میتوانی حکم را هر طور که میخواهی تغییر دهی؟» او پاسخ داد: «من فقط از روی غم و اندوه و دلسوزی برای کسانی که از مصائب زمانه رنج بردهاند، گریه کردم. اما قانون اسلام از من خواسته است که این طبیعت را در نظر نگیرم و از دستورات آن پیروی نکنم!»
روزی بایاس در فکر بارگیری تختههای کشتی بود و با تمام وجود ناله میکرد و میگفت: «مسافران دریا فقط چهار انگشت با مرگ فاصله دارند!» وقتی از او پرسیدند کدام کشتی امنترین است، پاسخ داد: «آن که به سلامت به ساحل برسد.»
خرد چیزی است که انسان را قادر میسازد خود و کشورش را اصلاح کند.
درخواست غیرممکن، بیماری ذهن است.
یک بار از بایاس پرسیدند که آدم خودش را با چه چیزی سرگرم میکند، گفت: آرزوها.
از بایاس زمانی پرسیدند: چه چیزی انسان را خوشحال می کند؟ گفت: کسب درآمد.
از بایاس پرسیدند: دشوارترین چیز برای نفس، تحمل چیست؟ گفت: فقر پس از ثروت است!
فقیرتر از کسی نیست که به مصیبتی گرفتار شود و نتواند آن را تحمل کند.
من دوست دارم اختلاف بین دشمنانم را حل و فصل کنم، اما اختلاف بین دوستانم را حل و فصل نمیکنم. زیرا اگر اختلاف بین دشمنان را حل و فصل کنم و یکی از مخالفان را از بین ببرم، دیگری را راضی کردهام و در نتیجه محبت کسی را که به نفع او تصمیم گرفتهام، به دست آوردهام. اما اگر یکی از دوستانم را به نفع دیگری از بین ببرم، شاید کسی که حذف شده، پس از دوستی، دشمن شود!
پول رشتهای از روح است که انسان میتواند بدون آن زندگی کند، اما ناگزیر زودگذر است.
همه چیز بین دوستان مشترک است.
همه چیزهای دیگر فراتر از درک حقیقت هستند، و حقیقت در ورطهای بیانتها پنهان است.
درست نیست که به همه چیز شک کنیم و به هیچ چیز یقین نداشته باشیم.
مردم در تنظیم زندگی خود از آداب و رسوم کشورهای خود پیروی میکنند و هر کس جز طبق آداب و رسوم کاری انجام نمیدهد و همه چیز را طبق قوانین و آداب و رسوم وضع شده در هر کشور انجام میدهد، بدون اینکه بداند این قوانین خوب هستند.
یک بار، سگی پرون را دنبال کرد و خواست او را گاز بگیرد. پرون آن را دور کرد. برخی از حاضران به او گفتند: «این شیوه زندگی تو نیست؛ تو همیشه مطیع هستی.» او نالهای کرد و گفت: «چقدر برای انسان دشوار است که خود را از توهماتش رها کند. رهایی کامل از آنها دشوار است. با این وجود، انسان باید تمام تلاش خود را به کار گیرد و تمام انرژی خود را به این امید اختصاص دهد که از این صفات رهایی یابد.»
انسان خردمند باید بکوشد تا از نظر قوت قلب و آرامش به سطح یک حیوان کوچک برسد.
در حالی که پیروش، پادشاه اپیروس، خود را برای لشکرکشی علیه ایتالیا آماده میکرد، فیلسوف سیناس این فرصت طلایی را غنیمت شمرد و از او پرسید: «ما شنیدهایم که رومیها مردمی جنگجو هستند که همیشه پیروز میشوند. اگر خدا ما را بر آنها پیروز کند، مزایای چنین پیروزی چیست؟» او پاسخ داد: «چرا چیزی از من میپرسی که نیازی به توضیح ندارد؟ مگر نمیدانی که اگر رومیها را شکست دهیم، حتی یک شهر هم در برابر ارتشهای ما مقاومت نخواهد کرد و بنابراین ما تمام ایتالیا را کنترل خواهیم کرد!» او پرسید: «و بعد چه؟» او گفت: «سیسیل با کمال میل از ما استقبال خواهد کرد.» او گفت: «این کاملاً ممکن است، اما آیا پس از فتح سیسیل، به جنگهای خود پایان خواهیم داد؟» او گفت: «تنها چیزی که برای ما باقی میماند، تسخیر لیبی و کارتاژ است. اگر در این امر موفق شویم، هیچ دشمنی نمیتواند در برابر ما مقاومت کند.» او گفت: «بله، حق با شماست؛ زیرا پس از آن میتوانیم مقدونیه را پس بگیریم و تمام یونان را فتح کنیم، اما بعد از آن چه؟» پورهوس لبخندی زد و گفت: «دوست عزیزم، ما چارهای جز زندگی در امنیت و آرامش نداریم؛ ما شب و روز جامهای شراب مینوشیم و خود را با هر چیزی که به قلب و گوش لذت میبخشد، سرگرم میکنیم.» او گفت: «بسیار خوب، سرورم، اما چرا اکنون همه این کارها را بدون اینکه خود را در معرض این خطر دشوار قرار دهید، انجام نمیدهید؟» پورهوس از پیروی از توصیه فیلسوف خودداری کرد و با جاهطلبی بیش از حد و اشتیاقی بیهمتا به این سفر اکتشافی تن داد؛ اما در این راه جان باخت!
برادران، بیایید برخیزیم؛ مدت زیادی است که به چیزهای بیاهمیت بسنده کردهایم.
کسی که میداند مجرم است، هیچ امنیتی ندارد.
همه قبل از مرگ برابرند.
یاد بگیر در بدبختیهای دیگران، چیزهایی را که باید از آنها اجتناب کنی، ببینی.
وقتی اوضاع خوب است، دوستان پیدا میشوند و وقتی اوضاع بد است، آزمایش میشوند.
تأخیر در کار کشاورزی جایز نیست. بلکه هر کاری باید در زمان خود انجام شود. اگر فرصتی از دست برود، دیگر باز نمیگردد.
تا وقتی آهن داغ است، چکش بزن.
کاری که سریع انجام شود، عاقلانه انجام نمیشود.
انسان خردمند کسی است که از بدبختی دیگران سود میبرد.
کسی که سعی میکند دو کار را همزمان انجام دهد، هیچ کاری نمیکند.
خشم عاشقان، قدرت عشق را تجدید میکند.
تمرین بهترین معلم است.
زمان به یک مصیبت بسنده نمیکند.
شادی بدون تنوع پایدار نیست.
اگر نادان خاموش باشد، او را خردمند میشمارند.
مثل الاغی در کنار نوازنده.
روزی از بیون پرسیدند که بدبختترین فرد کیست؟ او گفت: او کسی است که آرزوی نهایی خود را در شاد زیستن و گذراندن زندگیاش در یک زندگی خوشمزه و راحت قرار داده است.
پیری سرچشمه همه دردها است و همه بدبختی ها دسته دسته به سراغش می آیند.
انسان باید سالهای عمرش را فقط به عنوان سالهای افتخاری که به دست آورده است، بشمارد.
ثروت مجموع اهداف بزرگ است، زیرا بدون آن، فرد نمیتواند به اهداف خود برسد، هر چقدر هم که باهوش باشد.
روزی بیون با مردی روبرو شد که تمام پول و دارایی او را خورده بود. به او گفت: زمین ملت پاروس را بلعید و تو آن را بلعیدی!
خسیس ها پولشان را پس انداز می کنند و طوری از آن مراقبت می کنند که انگار واقعاً مال خودشان است، و طوری مراقبند که آن را خرج نکنند که انگار مال دیگران است!
سختترین درد این است که ندانی چگونه آن را تحمل کنی.
نباید کسی را به خاطر پیری و فرتوتی سرزنش کرد، زیرا رسیدن به آن آرزوی همه است.
بخشیدن از مال خود بهتر از آن است که انسان آرزوی افزایش آن را با مال دیگری داشته باشد، زیرا انسان میتواند با کمترین مقدار پول در زمره سعادتمندان قرار گیرد، اما وقتی به مال دیگری امید میبندد، در زمره بدبختان قرار میگیرد!
ریسک و قمار گاهی اوقات برای جوانان مناسب نیست، اما سالمندان باید همیشه از عقل مشورت بگیرند و در هر کاری تدبیر را به کار گیرند.
اگر با کسی معاشرت داری، در هر صورت با او معاشرت کن؛ چه دوستت مراقب باشد که به مردم نشان ندهد که با بدکاران معاشرت کردهای یا از خوبان دوری گزیدهای.
انکار خدایان، همنشین بدی است که با نفس سازگار نیست و در برابر آن تسلیم نمیشود.
کسانی که به فلسفه دست نیافتهاند و به سایر علوم انسانی دلبستهاند، مانند عاشقان زنانی هستند که وقتی کنیزشان غایب است، به نشستن با او بسنده میکنند.
راه جهنم آنقدر آسان است که انسان با چشمان بسته وارد آن میشود!
روزی، پائون شنید که یکی از دشمنانش او را محکوم کرده و ریشههای فقیرانهاش را برای پادشاه آنتیفونوس فاش کرده است. او نسبت به این موضوع بیتفاوت و بیتفاوت بود و وانمود کرد که چیزی در مورد آن نمیداند. بنابراین پادشاه کسی را نزد پائون فرستاد و ادعا کرد که با این استدلالها او را گیج و شکست خواهد داد. او از او پرسید: «نام تو، نام کشورت، ریشهات و حرفه مردمت چیست؟» او از این موضوع متعجب نشد و گفت: «پدرم پیرمردی بود که چربی خوک و روغن حیوانی میفروخت. نمیدانم خوشقیافه بود یا نه، زیرا چهرهاش اکنون بر اثر ضربات اربابش زشت شده است. او از بدو تولد تاتار بود و در شهری در سواحل رودخانه اوریستنوس زندگی میکرد. نمیدانم پدرم چه گناهی مرتکب شده بود که او را با همسر و فرزندانش فروختند! من در آن زمان جوانی خوشقیافه بودم و یک خطیب مرا خرید و تمام ثروتش را به من ارث داد. وقتی او درگذشت، وصیتنامه را جعل کردم و آن را در آتش سوزاندم و به آتن رفتم و فلسفه آموختم! ای پادشاه، این تمام چیزی است که میتوان در مورد من و مردمم گفت.» او از فروتنی و هوش قلب او شگفتزده شد.
از بیون درباره مرد ثروتمندی که خسیس بود سوال شد، گفت: او مالک پولش نیست، بلکه پولش مالک اوست.
وقتی یک پادشاهی به اوج فساد میرسد، قوانین و مقرراتش افزایش مییابد.
شهرت بد به اندازه شهرت بد خطرناک است.
صلح تحقیرآمیز از جنگ بدتر است.
عشق به اطمینان خاطر و امنیت بزرگترین مانعی است که بر سر راه هر پروژه بزرگ یا شریفی قرار دارد.
این یک قاعدهی تثبیتشده در طبیعت بشر است که از کسانی که به آنها آسیب رسانده است، متنفر باشد.
توانایی یک فرد در انجام کارهای بزرگ از میزان توجه او به مسائل پیش پا افتاده مشخص میشود.
وقتی دانش شکست میخورد، شگفتی رشد میکند، و اکنون مرزهای خود بریتانیا آشکار شده است.
اگر بیابانی بسازند، آن را صلح مینامند.
شانس با او یار بود... در لحظه مناسب، وقتی که مُرد.
بروتوس در تاریخ خود مورد ستایش قرار گرفت و کاسیوس آخرین رومیان نامیده شد.
بر اساس سلیقه قضاوت کنید.
این روزها به ندرت پیش میآید که به چیزی که دوست داری فکر کنی و چیزی که فکر میکنی را به زبان بیاوری!
اگر زنی زمین بخورد... از هیچ چیز زشتی شرم ندارد.
وقتی او یک فرد عادی بود، بسیار والاتر از مقامش به نظر میرسید، و اگر امپراتور نمیشد، هیچکس در توانایی او برای حکومت تردید نمیکرد.
حتی در میان فیلسوفان، عشق به شهرت اغلب آخرین نشان ضعف آنهاست.
این قطعی است زیرا محال است.
ای شاهد روح مسیحیِ فطری.
بگذار وقتی آخرین لحظهام فرا میرسد تو را ببینم، بگذار تو را در دستهای در حال مرگم بگیرم.
مشتری، آورنده باران.
خون شهیدان در نقش کلیسا.
دوستان، من یک روز را از دست دادم.
مالکیت برای همیشه.
همه چیز برای پاکان پاک است.
قهرمانی آهسته: راهنمایی برای تنبلهای شکمو.
اولین حمله قویترین است.
چقدر زود حرفهایی که دوست داریم بشنویم را باور میکنیم!
سادهترین کارها وقتی خودمان را مجبور به انجامشان میکنیم، سخت میشوند.
به نظر من مهمترین چیز در زندگی این است که از هیچ چیز بیش از حد نداشته باشی!
من داووس هستم، نه ادیپ.
نبرد عاشقان، تجدید عشق است.
من مردی هستم که هیچ چیز را تا زمانی که به من اهمیت ندهد، انسان نمیدانم (و هر که به من وعده ندهد، من به او وعده نمیدهم، حتی اگر پیامبر جدش باشد).
بخت و اقبال به شجاعان روی میآورد (و لذت، دلیران را میبرد).
به تعداد انسانها نظر وجود دارد، هر انسانی نظر خود را قانون میداند.
تمام زمین خانهی مردان بزرگ است.
ما ثروت را چیزی میدانیم که باید به خوبی از آن استفاده کرد، نه چیزی برای خودنمایی.
کرتیها همیشه دروغگو، درندهخو و شکمو هستند.
آدم هوس میکند که مردگان را ستایش کند.
توسیدید، مورخ یونانی، نقل میکند که در کودکی، با شنیدن سخنان هرودوت در مورد تاریخش، به شدت گریسته است. این موضوع تأثیر عمیقی بر او گذاشت که بعدها در تمایلات شخصیاش آشکار شد و او به نوبه خود مورخ شد. دموستن، خطیب، نیز به همین ترتیب مجذوب زبان فصیح کالیستراتوس شد و آتش جاهطلبی در درونش شعلهور گشت و آرزو داشت که مانند او خطیبی شود. اگرچه او ضعیف بود، صدای نرمی داشت، زبانش واضح نبود و نفس نفس میزد، اما با مطالعه، صبر و نهایت عزم برای غلبه بر همه این کاستیها، به این مهم دست یافت.
برای همیشه مال خودته.
زیرا ما عاشق زیبایی هستیم، با این حال سلیقههایمان ساده است، و ذهن را بدون از دست دادن مردانگی آموزش میدهیم.
برای یک زن، افتخار بزرگی است که بیش از آنچه که در طبیعت جنس اوست، ضعف نشان ندهد و مردان از او به نیکی یا بدی یاد نکنند.
فقر دلیلی برای گمنام ماندن از نظر سیاسی نیست، مادامی که فرد صلاحیت داشته باشد.
تموستول زمینی داشت که میخواست آن را بفروشد، بنابراین جارچی فریاد زد: «این مزرعه همسایه خوبی دارد!» بنابراین مردم برای خرید آن هجوم آوردند.
تموستولکولس، مشهورترین سرباز-سیاستمدار، روزی به پسر جوانش گفت: «تو، پسرم، قدرتمندترین مرد در تمام یونان هستی.» پسر پرسید: «چطور ممکن است؟» او پاسخ داد: «چون آتنیها بر تمام یونان حکومت میکنند، و من بر آتن، و مادرت بر من، و تو بر مادرت!»
پادشاه تئوپومپوس اسپارت یکی از اولین حاکمانی بود که به خطرات حکومت مطلقه پی برد. او چیزی را که میتوانیم «مجلس ملی» بنامیم، ایجاد کرد و برخی از قدرتهای بزرگ خود را به آن واگذار کرد. مردمش از این اقدام بسیار قدردانی کردند، اما همسرش او را سرزنش کرد و گفت: «تو از قدرت خود دست نخواهی کشید و قدرتی که به جا میگذاری به پاس قدردانی از پسرت خواهد بود، نه آنچه از پدرت به ارث بردهای!» پادشاه پاسخ داد: «نه، اما بزرگتر و مهمتر خواهد بود، زیرا ماندگارتر خواهد بود!»
با دشمنت با مهربانی سخن بگو، اما وقتی در چنگت است، بدون عذرخواهی انتقام بگیر!
کسی را مجبور به ایستادن در آنجا نکنید، کسی را بدون رضایتش به در خانه نرانید، کسی را که مست و غرق در خوابی شیرین است بیدار نکنید و کسی را که بیدار است، برخلاف میلش به رختخوابش دستور ندهید، زیرا اجبار همیشه قابل قبول نیست. اگر کسی میخواهد بنوشد، بگذارید ساقی جامش را پر کند، زیرا هر شب کسی خوش نمیگذراند. اما تا زمانی که از شرابی که به شیرینی عسل است سیر شده باشم، به خانه خواهم رفت و به خواب فکر خواهم کرد، خوابی که مرا از نگرانیها و اضطرابها رها خواهد کرد. دیگر نمیترسم و در هیچ موردی مست نیستم.
چون حتی مشتری هم نمیتواند همه را راضی کند، چه باران ببارد و چه نبارد.
رذیلت با ثروت عجین شده است، اما فضیلت با فقر.
با اعتماد کردن پولم را از دست دادم و با عدم اعتماد کردن آن را پس انداز کردم.
اساس تکبر، سیری است، در حالی که عشق و اشتیاق، مبتنی بر نیاز است.
به فقرا و فرودستان زبان داده شده است.
اگر در میان دیوانگان باشم، دیوانهترین آنها هستم، اما اگر در میان عادلان باشم، عادلترین آنها هستم.
آه، ای فقرِ بیرحم! چرا بذرِ خود را در پشتِ من کاشتی و جسم و روانم را با هم فاسد کردی؟
یک مرد فقیر ترجیح میدهد بمیرد تا اینکه یک زندگی فقیرانه و بیرحمانه را تجربه کند!
او از طبقه پایین جامعه او خبر داشت، با این حال، با وجود شهرت خوب خودش و شهرت بد او، به خاطر پول با او ازدواج کرد، زیرا او تحت فشار نیاز مبرمی بود، نیازی که مردان را مطیع خود میکند!
پاکدامنی در زمین مرده است.
زیرا اگر واقعاً ثروتمند باشی، دوستان زیادی خواهی داشت و اگر فقیر باشی، تعدادشان کم خواهد بود و تو دیگر هرگز آن آدم فوقالعادهی قبل نخواهی بود.
دانش به راستی از شجاعت زیاد بهتر است.
اگر توانا بودی، دانا بودی و اگر ناتوان بودی، توانا بودی.
از ترحم پشیمان نشو.
انسان باید با زمان طوری رفتار کند که انگار اگر در آب روان بیفتد، در آن شنا نمیکند.
تئوفراستوس به معلمی که به پسران نوشتن یاد میداد نگاه کرد و به او گفت: «مگر کشتی گرفتن بلد نیستی؟» او پاسخ داد: «نه، چون بلد نیستم.» او گفت: «پس داری نوشتن یاد میدهی، اما نمیدانی چطور این کار را بکنی!»
ذهن بر دو نوع است: یکی منقوش و دیگری مسموع. ذهن منقوش مانند زمین است و ذهن مسموع مانند بذر و آب. ذهن منقوش نمیتواند هیچ عملی انجام دهد مگر اینکه ذهن مسموع به آن پاسخ دهد و آن را از خوابش بیدار کند، از قید و بندهایش رهایش کند و از جایش تکان دهد، همانطور که بذر و آب آنچه را که در قعر زمین است استخراج میکنند.
خرد، ثروت روح است و ثروت، ثروت تن. طلب ثروت روح مهمتر است، زیرا اگر غنی باشد، باقی میماند و اگر تن غنی باشد، فانی میشود. ثروت روح، ممتد است و ثروت تن، محدود.
غناء چیزی است که به روح مربوط میشود، نه به بدن، و آن را از علایقش منحرف میکند، همانطور که لذت خوردنیها و نوشیدنیها چیزی است که به بدن مربوط میشود، نه به روح.
حکمت ازلی خالق چنین حکم کرده است که انسان همیشه نیازمند همنوع خود باشد.
زشت اغلب زیبا به نظر میرسد، پولیفموس.
همه چیز از خوش شانس خوشحال است.
یونانیان با حیله و نیرنگ وارد تروا شدند.
گاوی را که نزدیک است بدوش و آن را که پشت میکند، تعقیب مکن.
از جالینوس درباره انسان پرسیدند و او گفت: او چراغی ضعیف است، چگونه میتواند بین چهار باد دوام بیاورد؟
به جالینوس گفته شد: «تو کم میخوری.» او گفت: «هدف من از خوردن، خوردن برای زیستن است و هدف دیگری از خوردن، زیستن برای خوردن است.»
کمتر کسی در مورد آنچه به او آسیب نمیرساند محتاط است و بسیاری در جستجوی درمان از آنچه به او آسیب رسانده است.
پزشکان با مردم منصف نیستند. اگر بیماری بهبود یابد، میگویند: «خدا او را شفا داده است.» اما اگر بمیرد، میگویند: «پزشک او را کشت.» یا هر دو حالت را به خداوند متعال نسبت میدهند، یا به پزشک!
اگر روح پاک و نیکو باشد و بذر منطق را بپذیرد، چندین برابر بیشتر از خود رشد میکند و آن را پاک میکند.
نشستن با افراد سنگین، تب روح است.
بیمار از نسیم سرزمینش طراوت میگیرد، همانطور که مار از رطوبت باران شاداب میشود.
بیماری یک نگرانی گذرا است و پیری یک بیماری طبیعی است.
خیلی خوبه که آدم به قوانین کشورش احترام بذاره.
بهتر است بهترینِ یک خانوادهی بد باشی تا اینکه شریفترینِ نوع خودت باشی!
با گذشت زمان، همه چیز استخراج و ارزشگذاری میشود.
طلا یک دیکتاتور پنهان است.