کانی گمگشته و کنعانِ به آتش کشیده شده.
الیزابت ایتن کانورس متولد ۳ آگوست ۱۹۲۴ در ایالت نیوهمپشایر از یک خانواده مذهبی ( باپتیست) بود. سالهای اولیه زندگی خود را در این ایالت گذراند تا اینکه پس از موفقیت های تحصیلی با کمک بورسیه به ماساچوست رفت. بعد از دو سال تحصیل زندگی جدید خود را اینبار در نیویورک آغاز کرد. آنجا بود که نام کانی را برای خود انتخاب کرد، در یک چاپخانه کار میکرد، در اوقات فراغت خود ترانه سرایی میکرد و برای دوستان خود می خواند، به مرور ترانه های خود را با گیتار همراه میکرد و به دود کردن و سرخوشی پس از الکل در تنهایی خود علاقهمند شده بود؛ افعالی که کاملا به دور از اعتقادات خانواده وی بود.
کانی کانورس تنها یک اجرای تلوزیونی در سال ۱۹۵۴ داشت که آنهم با اصرار یکی از دوستان وی (gene deitch) شکل گرفت. در سال ۱۹۶۱ (سالی که باب دیلن ۲۰ ساله در ورودی دروازه های تاریخ قرار داشت) با نا امیدی از فروش موسیقی های خود نیویورک را ترک کرد و به میشیگان رفت، جایی که برادرش استاد دانشگاه در رشته علوم سیاسی بود. کانی هم در آنجا شغل هایی مثل نویسندگی و ویراستاری در مجلات را تجربه کرد و ترانه سرایی و موسیقی را نیز به مرور کنار گذاشت. از شخصیت وی اینطور نقل شده که بسیار کم حرف بود و بیشتر سوال ها را با بلی یا خیر جواب میداد و هیچ نشانی از رابطه عاطفی با شخصی در زندگی وی دیده نمیشود. در سال ۱۹۷۲ مجله ای که وی در آن کار میکرد نقل مکان میکند و کانی کار خود را از دست میدهد و افسرده میشود. در سال ۱۹۷۳ دوستان و همکاران او به عنوان هدیه وی را ۶ ماه به سفر انگلستان فرستادند تا روحیه خود را بازیابد اما فایده ای نداشت. مادر وی بعد از آن از او میخواهد که به سفر او و دوستانش به آلاسکا بپیوندد و کانی نیز بر خلاف میل باطنی خود قبول میکند. شاید آن سفر بود که ادامه راه را برای او دگرگون کرد. در روز ۲ آگوست ۱۹۷۴. درست یک روز قبل از تول ۵۰ سالگی خود، کانی کانورس نامه ای را برای اطرافیان خود مینویسدو از این موضوع صحبت میکند که میخواهد یک زندگی جدید را شروع کند و این جمله را میگوید که جامعه بشری من را مجذوب خود می کند و مرا با اندوه و شادی پر می کند. من فقط نمی توانم جای خود را پیدا کنم تا وارد آن شوم. سپس وسایل خود را جمع میکند و با خورو فولکس خود به زندگی جدید خود ادامه میدهد.
از سرنوشت وی بعد از این تاریخ هیچ خبری نیست و خانواده وی نیز تلاش زیادی نکردند تا وی را بازیابند و به نوعی به خواسته وی احترام گذاشتند.
در سال ۲۰۰۴ gene deitch که در نهمین دهه از زندگی خود بود در یک شوی رادیویی به دعوت از David Garland آثاری از دهه ۵۰ از کانورس را پخش میکند و چند نفری از فعالین حوزه نشر موسیقی مجذوب آن میشوند و پس از تحقیقات به دو نوار ریل از آثار کانی کانورس میرسند. یکی نواری که از رادیو پخش شد و دیگری نواری که کانی برای برادرش فیلیپ در اواخر دهه ۵۰ فرستاده بود. در آخر نیز در سال ۲۰۰۹ یک آلبوم ۱۷ قطعه ای از آثار وی با نام How Sad, How Lovely منتشر شد.