یکّمی هیجان

*سه‌شنبه، ۲۲ام مهرماه ۱۳۹۹ خورشیدی

- گویا این روزها قفلی شده‌اند: همه‌اش کپی برابر روز قبل. اگر بخواهم به رنگ تشبیه‌شان کنم گویی یک رنگ خاکستری کدر مایل به کبودی اند که اگر بخواهید ببینیدشان خود نیز کدر می‌شوید... .
طبق معمول انتظار داشتم صبح کلاس نداشته باشیم ولی در کمال تعجب دیدم نخیر! استاد تحلیل محتوا‌ی ۲، سُرّ و مرّ و گُنده بعد یک ماه تشریف آورده بودند و ساعت 8 صبح، حیّ و حاضر کلاس گذاشته بودند!
من امّا دیگر از جایم پا نشدم و هم‌آنجا در رخت‌خواب، با چشمان نیمه خواب‌آلود و نشُسته و شکمی گرسنه، مشغول گوش دادن به وویس های بلاتکلیف استاد شدم که می‌گفت که چه کنیم و چه نکنیم در این ترم.
فکرم هم جای دیگری بود، خوش نداشتم چنین وضعیت مجازی ای را:
نه استاد خودش می‌فهمد چی درس داده، نه مایی که بیست چاری فقط و فقط بایستی هی تکلیف‌های بی سر و ته پُر کنیم و بفرستیم. اتفاقاً از استاد همین واحد، یعنی تحلیل محتوا ۱ ترم قبلی هیچ دل خوشی نداشتم و نداشتیم و چندان هم چشمم آب نمی‌خورد که ایشان هم لنگه‌ی همان استاد نباشد.
بعدش کلاس ادبیات کودک و نوجوان داشتیم؛ از قضا از این درس خوشم می‌آمد. هم از اینکه با ادبیات سر و کار دارد و هم با دنیای شیرین کودک و ادبیات کودک. استاد کلاس آنلاین صوتی گذاشته بود و بنده خدا هرباری هم که سعی می‌کرد صحبت کند، نت و سِرور و سامانه همه با هم دست به یکی می‌کردند و صدایش هی قطع و وصل می‌شد. ولی باز هم خوب بود. صحبت از دنیای نوشتار کودکان می‌کرد، دو سه کتاب داستانی را هم معرفی کرد که بخوانیم ولی من از این همکاران(!) که کتاب درسی‌ش را هنوز تهیه نکرده‌اند، انتظار ندارم که کتاب داستان، آن هم در رده سنّی الف بخوانند!
خودم امّا اخیراً تمایلم به آثار سارتر جلب شده. بعد خواندن تهوع ، سراغ مقالات و تزهای معروفش رفتم که پیرامون ادبیات و فلسفه، خصوصاً فلسفه ای که خودش در آن دستی بر آتش داشته، یعنی اگزیستانسیالیسم، بوده. کتاب ادبیات چیست؟ اش را دارم می‌خوانم و از من می‌شنوید، کتاب فوق‌العاده‌ای است، مخلص کلامش در همان تیتر سه فصل کتابش نهفته که نوشتن چیست، نوشتن برای چیست و نوشتن برای کیست .
قصد دارم تا قبل شروع فصل امتحانات تمامش کنم و بهتر بنویسم

برگردیم به همان روز؛
کلاس یک ساعت و نیمه پر از خط و خش و قطعی استاد ادبیات تمام شد و من بالاخره امان یافتم که چیزی بخورم! به مادرم پول قرض داده بودم که برود برای جمع سه نفره‌مان، من، خواهر و خودش، یک بسته قهوه‌ی فوری بخرد. البته به جای یک بسته، ولخرجی کرد و دور از چشم خلیفه(!) از کیسه خلیفه بخشش کرد و دو بسته خرید که متاسفانه یکی‌شان به غایت بی‌مزه بود!: رویش نوشته بود قهوه‌ی کاپوچینو فوری با طعم کارامل ولی نه مزه‌ی قهوه‌ی کاپوچینو می‌داد، نه کارامل!
یک لیوان غرولندکنان خوردم ازش با یکی دو لقمه حلوای ارده _که عجیب دوست‌شان دارم_
بعدازظهر خوش بختانه کلاسی در کار نبود و من می‌توانستم طبق عادت این نُه ماه دوران قرنطینگی بروم سراغ تفریحات [نا]سالم‌ام!: بازی‌های موبایلی! اگر به قول دوستان خوره‌ی بازی باشید، این چنین بازی‌های خوش رنگ و لعاب قطعاً شما را معتاد می‌کند! مثل من می‌شوید که حتی عادت بهتان فرمان می‌دهد که تا مثلاً سه دور بازی PES را بازی نکنم، ازش دست نکشم.
البته در قید همین‌ها، کار مفید هم می‌کنم با همین گوشی:
تقریباً ده یازده ماهی هست که سردبیری یک کانون در دانشگاه‌مان را برعهده گرفتم: کانون نقد فیلم
بعد دوران کرونا، پیش خودم گفتم که تا وقت را غنیمت بشمرم و بنویسم.
از فیلم‌ها بنویسم، از فلسفه‌شان، اینکه حرف حسابش با مخاطب چیست و برای چه ساخته شده اند و به چه دردی می‌خورند. برای این نوشته‌ها هم یک کانال تلگرام و یک پیج اینستاگرامی زده‌ام ولی گویا جز دوستان سینه فیلی اینستاگرام، بچه‌های دانشگاه، هیچ میل و رغبتی برای دنبال کردن چنین _به اصطلاح خودشان_، خزعبلاتی را ندارند. من که البته پا پس نکشیدم و نمی‌کشم و تقریباً هر روزی را صرف تهیه یک پُست می‌کنم و برای دل خودم هم شده برای دوستان و گروه‌هایی که [به دلایلی] در آن عضوم می‌فرستم به خیال آن که آن پایین پست، شماره کسانی که دیده‌اندش، بیشتر شود و من ذوق کنم که مثلاً چه نویسنده هنرمندی شدم!! البته سوای این مسخره بازی ها، نوشتن را دوست دارم، اتفاقاً بهتر هم شده که علاوه بر نوشتن روزمرگی های دست و پا شکسته ام، در مورد فیلم‌ها هم نقد و نظری بنویسم. به قول سینمادوستان که هم کِیف بیشتری از خود فیلم می‌بریم، هم سواد رسانه‌ای مان بالا می‌رود...
طبق روال همیشگی پست روزانه ام را به گروه‌ها و دوست‌های صمیمی ام _که البته می‌دانم می‌خوانند_ فرستادم.
یکی از همان گروه‌های تلگرامی، گروهی بود که اعضایش، خصوصاً اعضای دائم‌الآنلاینش (!) همه جوان و نوجوان بودند. جوان هم که خوراکش فیلم و سریال دیدن است! از قضا با این فوروارد کردنم به این گروه، زودتر تعداد افرادی که پست را دیده اند، بالا می‌رود و کیف بنده هم متقابلاً کوک می‌شود!
شب همان روز، یکی از اعضا، که گویی دختر تازه‌واردی هم بود، پیام عجیبی را در گروه فرستاد: نوشته بود که ”من می‌خواستم خودکشی کنم ولی الآن پشیمون شدم، تو رو خدا بگید چیکار کنم!!!“
نوشته بود ۳۰عدد قرص فشار پروپرانولول خورده! ولی بعد خوردن، پشیمان شده... خب هیچ‌کس تو کَتَش نمی‌رفت و همه به نحوی مسخره می‌کردند. من هم!
دیدم دختر، آه و ناله اش جدی شده؛ آمد به اکانت شخصی ام و قضیه را مفصل توضیح داد. یک دختر جوان ۳۰ساله سنندجی که از اینکه تا آن سن، همچنان خانواده برایش تصمیم می‌گرفتند، خسته و عاصی شده و می‌خواسته که کار را یکسره کند.
پیش خودم خندیدم! چه آماتور! آخر با قرص فشار کی خودکشی کرده که تو دومی‌اش باشی؟!
اول گمان کردم که دروغ می‌گوید و به قول بچه‌ها، ایسگا کرده ولی دیدم هم‌چنان با آه و فغان پیام می‌دهد و مرا قسم می‌داد که کاری کنم. می‌گفت قرص پدرش بوده و اینکه بخواهد قضیه را برایش بگویید در دم سکته را می‌زند و زودتر از خودش سوی ملک الموت می‌رود!
گوگل را بی‌رمقانه پایین و بالا کردم و دیدم خوشبختانه، این قرص آدم نمی‌کشد ولی خب مانند هر قرص شیمیایی دیگری، عوارضی دارد و بالطبع با این تعداد زیادی که او خورده است، قطعا عوارض جدّی‌ای برایش رخ خواهد افتاد.
کمی به خودم آمدم. گفتم احتمال، احتمال است؛ اگر به فرض، یک درصد هم راست گفته باشد، واقعاً هم جان نداشته‌اش در خطر است.
اصلاً نمی‌شناختم و آن شب هم این اولین باری بود که با او صحبت می‌کردم. وجدان کمی به درد آمد و برایش توصیه های لازم را گفتم؛ اینکه نخوابد و حدالامکان آب بنوشد. البته که یکی هم می‌بایستی پیشش می‌بود که او را هوشیار نگه دارد ولی خب، او می‌خواسته خودکشی کند و چرا باید کسی پیشش می‌بود؟!
به دوستم که پزشکی می‌خواند و فیزیوپات بود، پیام دادم و ازش مشورت خواستم. مثل خودم، او هم اول باور نمی‌کرد، حتی شکّش از من هم بیشتر بود! می‌گفت چرا پیام هایش غلط املایی ندارد؟! چرا آن‌قدر بی‌خیال است؟! آدمی که دقیقه نود عمرش باشد، همه کار می‌کند که نمیرد ولی ایشان لب تر نمی‌کند که لااقل برود به اورژانس زنگ بزند!
ولی وجدان و مسئولیت پزشکی اش نمی‌گذاشت که بی‌خیال شود و کلی دستورات پزشکی لازم می‌داد و من هم عین چاپار، پیامش را به دختر بیچاره، في‌الفور می‌فرستادم. ولی همچنان برایم قضیه هضم نشده بود.
حتماً یک جای کار می‌لنگد! من که هیچی! استرس آن دختر کم بود حالا پیش دوستم هم شرمنده و مضطرب شده بودم! مثل ژاپنی‌ها هی از او معذرت خواهی می‌کردم و از آن ور هی به طرف فحش و بد و بیراه می‌دادم که ای کله پوک برو بزنگ! تا نمردی!!
ساعت حوالی ۲:۳۰ بامداد شده بود. دیدم دختر، دیگر پیامم را seen نمی‌کند. شکّ ام بیشتر بر آن بود که سرآخر رفته باشد اورژانس تا اینکه من را خیط کرده باشد! آخرین عذرخواهی هایم را از دوستم کردم و سرم را با کلی سؤال‌های ناجواب، بر بالین گذاشتم!
پیش خودم، می‌گفتم اقلّکم به وجدان انسانی‌ام عمل کردم!! شاید بنده خدا راست می‌گفت. می‌گفت به کسی علاقمند بوده ولی گویا، علاقه، یکطرفه بود. می‌گفت همان شب به او پیام دادم که می‌خواهم خودکشی کنم، او هم بی‌تفاوت گفت خب منتظر چه هستی؟ برو بمیر!
دلم با این حرف‌ها بیشتر می‌سوخت و منم که ساده‌دل!!
صبح روز بعدش در اولین فرصت، گوشی ام را چک کردم.
دلم راست می‌گفت، او راست می‌گفت...
می‌گفت که همان شب رفته بوده دکتر، دوستش که قبلاً او را هم از قضیه باخبر کرده بود، همان شب به پدرش گفته بوده و خانواده هم او را همان شب قبل اینکه کار بیخ پیدا بکند، بردندش بیمارستان. دکترها هم سریع معده اش را شست و شو دادند. می‌گفت لوله‌ی آندوسکوپی، دهانش را زخم کرده و نمی‌توانست چیزی بخورد یا بنوشد.
دکتر هم علاوه بر بد و بیراه و نصیحت های پدرانه، کلی قرص‌ها و آمپول تقویتی برایش تجویز کرده بود. می‌گفت شده بوده عین تام در تام و جری ! تمام بدنش به خاطر سوزن و سرُم سوراخ سوراخ شده بود و حس می‌کرد اگر آبی چیزی بنوشد، از آن سوراخ ها می‌زند بیرون!!
خلاصه که می‌گفت به خیر گذشت. من هم در اولین فرصت به دوستم پیام دادم و اوضاع را برایش گفتم که تا هم از او به خاطر ادای دین به وجدان و مسئولیت پزشکی اش، تشکر کنم و هم اینکه تلویحاً پیشش روسفید باشم که قضیه، کلک نبوده!
هرچه که بود، تو این دوران کرخت کرونایی، این یک اتفاق، اوج هیجانات نداشته من بود و اندکی حس کردم که خون در این رگ‌هایم می‌تواند سریعتر جریان پیدا کند!