از دانشگاه علوم‌پزشکی [بابل] که اندکی پایین‌تر بیایید و خیابان گنج‌افروز را قدم بزنید، یک محلّه‌ای هست به نام محله‌ی "حسینی‌ها" که البته اسم اصلی‌اش جوکّی محلّه هست، یعنی به واقعیت هم این اسم، اسم آن‌جا ست؛
اطراق‌گاه و محل زندگی قشر فقیرتر جامعه؛
طوری بوده که من به چشم دیدم کودک چهار و پنج ساله‌اش لختِ مادرزاد از آن‌جا می گذشت و... و طبیعی هم بود.
ما چند متری جلوتر در شهرک امام رضا خانه‌ای اجاره داشتیم _بعد محلّه ی پاسداران_؛
همان‌جایی که خانه‌ها اکثراً بیشتر از یک طبقه نبودند و می‌توانستی آسمان را از نزدیک لمس کنی...
خانه ای اجاره کردیم برای من خیرندیده؛
بعد اینکه نتیجه‌ی باب طبعی از کنکور۹۶ ندیدم، پدرم که اصرار داشت یک رشته‌ای هم که شده انتخاب کنم و بروم و چون اصرار من را بر نشستن پسِ سر این غول بی‌شاخ و دُم
دید، تغییر رویه داد و بی‌رویه اصرار بر استیجار خانه ای کرد؛
ولو شده ای هم بوده، باشد.[گرچه این حقیر خرابخیرندیده تمام آرزوهای پدر را بر باد دادم]
از این‌ها که بگذریم، داشتم آن محلّه را می گفتم؛
اکثر مواقعی که پیاده می‌آمدم، آن‌جا را بی‌هیچ قصد و غرضی می‌پاییدم. اصلاً یک جاذبه‌ی خاصی داشت که هر رهگذری خواه ناخواه، نگاهش سمت آن‌جا می‌رفت...
زمان گذشت و گذشت و رسید به ماه رمضان ۱۴۳۹،
در توان شاید می‌دیدم روزه بگیرم ولی خب، خودتان حدس بزنید که خانواده چه انتظاری داشتند از این تک کاکل به سر خیر ندیده‌شان.
به هر وجه‌ای که بود چند روزی، روزه گرفتم
و دیدم برای خودشیرینی پیش خدا هم که شده و برای ترغیب نظرش برای موفّقیّت در آن روز عزیز (!)، بیایم کفّاره روزه‌هایی را که نگرفته ام را الآن بدهم.
علی الحساب، حس شیرینی بود. یکی دوتا حساب سرانگشتی می کردی و آخر سر می‌دیدی چندتا بسته ماکارونی کسی را فقیر نمی کند.
از همان فروشگاه تخفیفی[اسمش را نمی گویم ولی اگر خودتان یکبار ببینیدش می‌شناسید] نزدیک محله‌شان، چند بسته گرفتم...؛
بار اوّل، به دو تا دخترک دادم، ذوق‌مرگی در هر جفت چشمهایمان موج می‌زد. آن حس شیرین، مضاعف شد و شد عین عسل!
روز دیگر دوتا پسرک[این تفاوت ها برایم عجیب بود که عرض می‌کنم]
چنان خوشحال و راضی، فریاد زنان می گفتند «ماکارونی، ماکارونی!»، که خود من هم مسیر برگشت، _انگار که قند در دلم آب شده باشد_ مفتخر و خندان برمی‌گشتم...:)
هرچه که بود، حس جدید شیرینی بود در آن روزهای گرم؛
گرچه چندماه بعد و پس آن روز کذایی[اعلام نتایج]، نزدیک بود کفر بگویم به همه چیز... .
