
نمیدانم که چندروز شده ولی امروز، قویّاً و شاید برای اوّلین بار، احساس گیجی مطلق و گُنگبودن میکنم. هیچ حس و حالی در خود نمیبینم: نه خوشی و سرمستیای، نه درد و رنج و المی. هیچ.
در اجاق درون ذهنم، طمع شعله نمیبندم؛ خُردک شرری نیست مرا¹، مغز تهی از امید و آرزو شدهاست.
شدهام یک توده گوشت و چربی و استخوان متحرک و بیجانی که نمی داند که چه میخواهد و تا چقدر و برای چه زنده هست.
درون دارد میپوسد و امّا بیرون آنطرفتر، اردیبهشت برای خودش پادشاهی میکند و ذره ذره دارد از من دورتر میشود؛ میرود و من غرولندکنان نظارهگر رفتنشام.
نه، شاید این منم که دارم میروم به ناکجاآباد و نیستی؛
بهار سرجای خودش هست.
نیستی و پوچی امّا خوشی بیپایان دیگری دارد. نه آرزویی، نه سختیای. هیچِ هیچ!
من حتیٰ هیچ هیچ هم نیستم... چه حیف!
بغل دستم، چهار و پنج کتاب دراز و کوچک بیقوارهای جمع شدهاند که تکلیف خودشان هم با خودشان معلوم نیست، چه رسد که من بخواهم برایشان تکلیف معیّن کنم و بخوانمشان. نه! بی خودی به خودتان زحمت ندهید ای «رذل»ها!
ده سال پیش، شاید هیچوقت چنین آیندهی سوتوکور و بیرمقی برای خودم متصوّر نبودم. شور و شوقم شدیداً بیشتر از این بود و شرارههای امید، درونم را داغ و زنده نگاه میداشت و نهال رؤیا را سرزندهتر از قبل می کرد.
نمیدانم به کدامین گناه، میبایست به چنین سرنوشتی مقیّد میشدم. هزاران انتظار امّا، همچنان از من میرود و هزاران نگاه، عجیب میپایدَم. گرچه این نگاههای دیگران اذیتم نمیکند، به هیچ وجه.
خود من هم مشتاقم که از این چنین بودنم رهایی پیدا کنم و مثل آن دوران خوش قبلی، باروحیّهتر ادامه یابم، ولی چه دانمهای بسیار است لیکن من نمیدانم².
این ندانمها دارد کلافهام میکند و نه خود میدانم و نه کس دیگری میتواند به دادم برسد.
ماندهام زمان یاری دهد، شاید اینبار بهتر، دگرگونم نماید و تحفهی آیندهی دیگرش، اینبار شیرینکام کندم.
شاید به همین امید، آتشک زیر خاکسترم زنده بماند.
شاید.
پینوشتها:
۱.قاصدک، مهدی اخوانثالث [با اندکی تغییر]
۲.غزل ۱۸۵۵ام، دیوان شمس، مولانا