أيُّهَا النَّاسُ! اسْتَصْبِحُوا مِنْ شُعْلَةِ مِصْبَاحٍ وَاضِحٍ، وَ امْتَاحُوا مِنْ عَيْنٍ صَافِيَةٍ، قَدْ رُوِّقَتْ مِنَ الْكَدَرِ، وَ امْتَارُوا مِنْ طَوْرِ الْيَاقُوتِ الْأَحْمَرِ، فَلَعَمْرِي مَا فُوِّضَ إِلَيْكُمْ؛ وَ اعْلَمُوا أَنَّ الَّذِي هُوَ أَعْلَمُ بِكُمْ لَوْ وَقَفْتُمْ بِبَابِهِ، وَ قَلَّدْتُمُوهُ الْأَمْرَ هَدَاكُمْ، فَلَيْسَ الْمَعْرُوفُ كُلَّ مَا عَرَفْتُمُوهُ، وَ لَيْسَ الْمُنْكَرُ كُلَّ مَا أَنْكَرْتُمُوهُ، فَلَرُبَّمَا سَمَّيْتُمُ الْمَعْرُوفَ مُنْكَراً وَ سَمَّيْتُمُ الْمُنْكَرَ مَعْرُوفاً، وَ احْتَجْتُمْ إِلَى رَأْيِ الْبَائِسِ الْفَقِيرِ الَّذِي يُحْدِثُ الرَّأْيَ بَعْدَ الرَّأْيِ، يُرِيدُ أَنْ يُلْصِقَ مَا لَا يَلْتَصِقُ، يَنْقُضُ رَأْيُهُ مَا قَدْ أَبْرَمَهُ آلُ الرَّسُولِ، وَ يَهْدِمُ مَا قَدْ شَيَّدُوهُ لَكُمْ، وَ لَوْ سَلَّمْتُمُ الْأَمْرَ لِأَهْلِهِ سَلِمْتُمْ، وَ لَوْ أَبْصَرْتُمْ بَابَ الْهُدَى رَشَدْتُمْ.
ای مردم! روشنی را از شعلهی چراغی آشکار بطلبید و آب را از چشمهای زلال و پالوده از تیرگی برکشید و گوهر را از طور یاقوت سرخ برگیرید، که سوگند به جانم به خود واگذار نگشتهاید.
و بدانید، آن که به شما آگاهترین است، اگر بر درگاهش بایستید و امر را به او بسپارید، هدایتتان خواهد کرد؛ که نه معروف، تمام آنچه معروفش پندارید باشد و نه منکر، تمام آنچه منکرش بدانید،
و چهبسا معروف را منکر بنامید و منکر را معروف.
خود را محتاج رأی بینوای ناداری گردانیدید که پیدرپی رأی خود تازه گرداند و خواهد آنچه را که نمیچسبد بچسباند؛ رأی او ریسمانی را که آل رسول محکمش نمودهاند بگسلد و بنایی را که ایشان برایتان استوار نمودهاند ویران سازد.
لیک اگر امر را به اهلش سپرده بودید سلامت مانده و گر دروازه هدایت دیده بودید ره مییافتید.
المسترشد في امامة علي بن ابي طالب عليه السلام، ص403-404
همین مضمون در نهج البلاغه، خطبه 105 نیز آمده است