به این فکر میکردم که دقیقا از زمان شروع جنگ، یعنی ۹ اسفند، کارکرد رسانه‌ها برای منِ شهروند چی بوده. از پیگیری اونها چی نصیبم شده و سعی کردم مطالب کتاب «پیگیر اخبار نباشید» رو استفاده کنم!
بین رسانه‌های داخلی و خارجی تمایزی قائل نمیشم. هر دو رسانه کاملا هدفمند رفتار کردن، و این هدف بیشتر بر اساس سیاست‌های حاکمیت‌ها بوده و مردم نقش چندانی توش نداشتن!
بعنوان مثال، شبکه خبر صدا و سیما بیشتر برای این استفاده میشه که سپاه پاسداران از طریق شبکه خبر به امریکا و اسراییل هشدار بده که اگر دوباره دست از پا خطا کنن، پاسخی کوبنده‌تر دریافت خواهند کرد! معلوم نیست داره به امریکا هشدار میده یا مردم خودمون...
شبکه‌هایی مثل اینترنشنال هم صرفا اخباری که بنا به هر دلیلی، از صدا و سیما پخش نمی‌شه رو پوشش می‌دن که به مردم اینطور القا کنن که حاکمیت داره به شما دروغ میگه و شما تحت حاکمیت افراد ظالمی هستین! معلوم نیست انگار کار دیگری توی زندگیشون ندارن. اصلا معلوم نیست از کجا پول در میارن...
انگار همه‌ی این‌ها دارن سعی می‌کنن توجه شهروندان رو بدزدند و یه چیزی رو بهشون نشون بدن و به قولی به تفکر ماها خَط بِدَن! (شبیه به کاری که من میخوام توی این پست بکنم)
ما توی قرن ۲۱ تحت حاکمیت رسانه‌ها هستیم، و خود من به نوعی غلام حلقه‌به‌گوش هستم. هرچی رسانه‌ها میگن ما باید بگم چشم. امروز رسانه میگه جمهوری‌اسلامی بده، میگم چشم! فردا میگه خوبه، میگم چشم! فرداش میگه به زنان سرخپوش کمک کنید، میگم چشم! پس فردا میگه برای احقاق حق خودتون به خیابون بیایید، میگم چشم! فرداش بازم میگه به خیابون بیایید ولی این‌بار برای اون‌یکی جبهه، میگم چشم! میگه امروز دغدغه‌ی شما باید غذای گربه‌ها باشه، میگم چشم! میگه دغدغه‌ی شما باید فلان حرف و فتوای فلان روحانی باشه، میگم چشم...
هیچ وقت این طور رسانه‌ها به مردم نمی‌گن که شما باید حقتون رو از راه درست طلب کنید! همیشه میگن پیرو من باشید، نه راه درست. خیلی وقت‌ها فکر می‌کنم این طور رسانه‌ها می‌تونن دقیقا مصداق بارز «دجال» باشن.
بعنوان جمع بندی، شخصا دوست دارم به این نتیجه برسم که: بی‌اهمیت ترین منابع اطلاعاتی توی زندگی ما رسانه‌ها هستن (علی الخصوص «کانال‌های خبری»)، ولی چرا فکر می‌کنیم مهم‌ترین منابع اطلاعاتی ما هستن؟! چرا اینقدر این اخبار رو باور می‌کنیم و توی ذهنمون تحلیلش می‌کنیم و بهشون بال و پر می‌دیم که بعدا باعث میشه از نتیجه‌ی تحلیل‌های خودمون بترسیم...
پیگیری این منابع، استرس و اضطراب زیادی وارد زندگی من می‌کنه و عملا امکان تفکر رو از من نوعی می‌گیره! شما رو نمی‌دونم...
اگر دوست داشتید پست قبلی که تقریبا مرتبط با این قضیه بود رو هم بخونید: این زمان شلاق بر باور حکومت می‌کند
