مقدمه
به دفعات به این سوال بر خوردم که آیا رایانه یک ابزار برای کمک به انسان در انجام کارهاش هست یا قاعده و قانون کار و زندگی اون هست؟ سوالم به نوبه ی دیگه این میشه که بنده ی نوعی آیا مجبورم در چهارچوب کامپیوتر و گوشی و اینترنت فکر و زندگی کنم و ذهنم باید دایما درگیر این مسایل باشد یا ذهنم باید درگیر زندگی و زندگی کردن باشد و از کامپیوتر بعنوان ابزار و برای راحت تر زندگی کردن استفاده کنم؟

بدنهی اصلی
توی این دوره زمونه دیجیتال به یک بخش مهمی از زندگی ما تبدیل شده. گوشی هوشمند دیگه دست هر کسی پیدا میشه، و علیالخصوص حالا که خونه نشینی ها بیشتر شده استفاده مردم از ابزاری دیجیتال مثل کامپیوتر و موبایل هم بیشتر میشه. من نوعی اگر یک روز اینترنتم قطع باشه کارام میمونه.
بعضیها از واتساپ و تلگرام برای ارتباط استفاده میکنند و بعضی ها هم از اینترنتی برای خرید استفاده میکنند، بعضی ها برای تفریح و بعضی هم برای کسب و کار. تا اینجاش که مشکلی نیست، ولی مشکل اینجاس که اینها آدم رو تنبل میکنند و اخلاق انسان رو تغییر میدن. خود من بعنوان کسی که مدت زیادی از اینترنت استفاده میکنم و اکثر ارتباطاتم اینترنتی هست بعضی وقتها حس میکنم اون قسمتی از مغزم که در مورد صحبت کردن و ارتباط با دیگران از طریق صحبت کردن هست کمتر توسعه پیدا کرده. چشمام همیشه دنبال پیدا کردن کلماتی میگرده که بخونتشون! تابلوی تک تک مغازه ها رو باید بخونم. فکر میکنم این تاثیر کار با کامپیوتر و وبگردی باشه. برگردیم سر اصل موضوع. مثلا وقتی یک نفر فقط به خرید اینترنتی عادت میکنه و دیگه طرف خرید حضوری و بلند شدن و رفتن به یه شهر دیگه برای پیدا کردن جنس دلخواهش رو نمیپذیره، میگه خوب بزار از سایت فلان سفارش بدم. کم کم دیگه همهی خریدهاشو از اینترنت میکنه و دیگه مجبوره اینطوری خرید کنه، قبلا از اینترنت بعنوان یک ابزار خرید استفاده میکرده ولی الان چهارچوبش برای خرید شده فقط اینترنت.
مثال بعدی کار هست، ممکنه یک پروژه به پست کسی بخوره و بدون اینکه حتی لازم باشه پاشو از خونه بیرون بزاره پروژه رو انجام بده و پول بیاد به حسابش. خوبه ولی اگر عادت شد و تنها روش پول دراوردن طرف شد اینطوری، اونوقته که ابزار دیجیتال براش شده قاعده! و این یعنی فنا...
نتیجه گیری
دوست دارم این طور نتیجه گیری بکنم که دیجیتال و کامپیوتر یکی از ابزارهای زندگی ما هستن و اگر بخاطر راحتی استفاده اشتباها شدن قاعده ی زندگی، اون وقت هست که باید زنگ خطر توی ذهنمون به صدا در بیاد که آقا!!! تو خیلی فراتر از یک کامپیوتر یا حتی ابر کامپیوتر هستی! بپا دستی دستی راهی رو نری که بعدا با افسوس بگی عجب کاری کردم! انشاللّه که همچین اتفاقی برای هیچ کس نیوفته...