
از بچگی آرزوی اینو داشتم که برم یه کشور دیگه ادامه تحصیل بدم، برم سر کار و به درآمد عالی برسم و بتونم کلی خانواده ام رو خوشحال کنم. میدونم که توی کشور خودت هم میتونی بهش برسی، اما خب آرزو و رویای آدماس که باعث امید و ذوق به ادامه زندگی میشه.
این موضوع و خیال ادامه دار بود تا اینکه از دانشگاه فارغ التحصیل شدم.
به پدرم گفتم برای ادامه تحصیلم میخوام برم کانادا، گفت بابا جان همینجا بخون...
اصلا دوست نداشتم از آرزوم دست بکشم و اینجا درس بخونم، تصمیم گرفتم مشغول به کار بشم و به مدت سه ماه رزومه میفرستادم تا بالاخره تونستم توی یک شرکت که سابقه کار براش مهم نبود مشغول به کار بشم.
کار میکردم، ولی همچنان به این فکر میکردم که راهی پیدا کنم و برم تا بتونم به اون رویا پردازی هام نزدیک بشم.
یکسال گذشت و من دوباره موضوع رو مطرح کردم و اینبار اینو شنیدم: آسمون همه جا همین رنگه...
مدت ها به این حرف فکر کردم که آره آسمون همه جا همین رنگه، ولی تکلیف رویاهامون چی میشه؟ تکلیف اون لحظه لحظه هایی که گذاشتیم تا چیزی که میخوایم رو تصور کنیم چی میشه؟ تکلیف اون دفتری که توش مینوشتیم و بعد از رسیدن به هرکدوم با خوشحالی تیکش رو میزدیم چی میشه؟
میدونم، میدونم الان میگید همینجا برای اون چیزایی که میخواستی تلاش می کردی... و بله من اینکارو کردم. اما هیچ کدوم از اون نوشته های توی دفترچه تیک نخورد، چون شبیه اونی که توی خیال من بود، نبود.
ولی خب هیچوقت دیر نیست و تو میتونی توی هر زمانی که میخوای دوباره شروع کنی، و من دوباره شروع کردم. یه روزی میام و مینویسم که تمام اون نوشته های دفترچه تیک خورده و همشون دقیقا همونی چیزی هستن که توی ذهن من نقاشی شدن.
من میدونم آسمون همه جا همین رنگه... ولی آسمون آرزوهامون خیلی رنگی رنگیه