یک روزهایی هست که آدم دلش میخواهد فقط بنویسد.
نه برای دیده شدن. نه برای این که کسی لایک کند. نه حتی برای اینکه کسی بگوید «چه خوب نوشتی.»
فقط برای اینکه بعضی حرفها اگر روی کاغذ نیایند، سنگینیشان روی دل برای همیشه باقی میماند.
من همیشه فکر میکردم نوشتن یعنی کنار هم گذاشتن کلمات قشنگ. اما هرچه بیشتر نوشتم، فهمیدم نوشتن بیشتر از آنکه هنر باشد، راه رهایی است.
گاهی یک صفحه مینویسم و آخرش همه را پاک میکنم. اما همان چند دقیقه نوشتن، حالم را عوض کرده است.
با نوشتن همیشه قرار نیست شاهکار خلق کنیم. گاهی فقط دستت را میگیرد و از شلوغی ذهنت بیرونت میآورد.
اگر مدتهاست چیزی ننوشتهای، منتظر روز خوب، ایدهٔ ناب یا جمله ی اولِ بینقص نباش.
دفترت را باز کن. یک خط بنویس. بعد یک خط دیگر.
شاید همان چند خط، شروع دوبارهای باشد که مدتها دنبالش بودی.
من هنوز هم هر بار که مینویسم، چیزی از خودم را بهتر میشناسم. شاید برای همین است که نوشتن را دوست دارم؛ چون هر بار، مرا کمی بیشتر به خودم نزدیک میکند.
اگر روی این صفحه ماندی همین امروز برای خودت وقت بگذار و دفترت را باز کن و بنویس.
فقط بنویس.
شاید اولین جمله ای که می نویسی جمله ی آشنایی دوباره با خودت باشد.
