گاهی بزرگ‌ترین مانع پیشرفت این است که فکر می کنیم فقط داشتن تجربه کافی است.
چند وقت پیش، در یک جلسه کاری، موضوعی مطرح شد.یکی از همکاران با اطمینان گفت:«من سال‌هاست تجربه انجام این کار را دارم و نیازی نمی بینم، روش دیگری را امتحان کنیم.
بحث ادامه پیدا کرد و هر روش جدیدی بیان می شد، مخالفت می کرد و تمرکزش روی داشتن تجربه بود.
چند روز بعد، همکار دیگری که تجربه کمتری داشت، تصمیم گرفت برای حل مسئله روش جدید را امتحان کند.
نتیجه جالب بود؛ او توانست همان کار را در زمان کمتر و با خطای کمتری انجام دهد.
گاهی تجربه، بزرگ‌ترین سرمایه ماست؛ اما اگر تجربه با ذهن بسته همراه شود، می‌تواند به مانعی برای پیشرفت تبدیل شود.
تجربه بسیار ارزشمند است، اما به این معنا نیست که دیگر چیزی برای یاد گرفتن نداریم.
در دنیایی که روش‌ها، ابزارها و دانش هر روز تغییر می‌کنند، مهم نیست چند سال تجربه داریم؛ مهم این است که هنوز چقدر برای یادگیری آمادگی داریم.
گاهی کافی است بپذیریم که شاید راه بهتر، فکر درست تری هم وجود دارد.
شما در محیط کار با چنین موقعیت هایی روبه‌رو شده‌اید؟ زمانی که تجربه یک فرد مانع پذیرش یک روش جدید شده باشد؟
