پیامک روی گوشی فعال بود. کارگاه نویسندگی مقدماتی. از سال ۱۳۸۹ حرف می زنم.
کارگاه نویسندگی را که میبینم با خودم میگویم که وای خدای من! باز دوباره کی میخواهد کارگاه برگزار کند؟
چند خط پایینتر اسم مؤسسهی برگزارکننده را میبینم. تعلل نمی کنم با شماره ای که نوشته شده بود، تماس می گیرم. دو روز بعد برای ثبت نام راهی موسسه می شوم.
من آموخته ام که بی اقدام نمی توان رویاها را عملی کرد.
بعد از آن در چند کلاس آموزش نویسندگی مقدماتی، حرفه ای شرکت می کنم و چندین کتاب و مقاله می نویسم.
روزی سوار تاکسی شدم. راننده از هر دری سخن می گفت. خودمانیم در تاکسی که می نشینیم کلی داده به دست می آوریم. به حرف ها و درد ل کردن های راننده گوش سپردم. قبل از رسیدن به مقصد ،چند نفری پیاده و سوار شدند. حالا من تنها مسافر تاکسی هستم و می دانم که تا چند دقیقه ی دیگر به مقصد می رسم. نگاهی در آینه انداخت و گفت: "به شما میآید نویسندهای، شاعری، معلمی چیزی باشید."
لبخندی زدم و بی آنکه حرفی بزنم. اسکناس را به سمتش بردم و گفتم اگر همین کنار پیاده ام کنید ممنون می شوم. کمی جلوتررفت و تاکسی را نگه داشت .پیاده شدم و از او تشکر کردم.
معتقدم قدردانی هر چند کوتاه و مختصر باشد، مرهمی است برای رفع خستگی ها.

قدم بر می دارم و باقی راه را پیاده می روم تا خودم را به موسسه برسانم. سالهاست در نقش کوچ با آنها همکاری می کنم. قبل از کرونا همکاری به صورت حضوری بود. کرونا نشان داد که می شود آنلاین هم کارها را پیش برد. آنلاین هم آموخت. آنلاین دوره برگزار کرد.آنلاین کوچ بود و کسب و کاری راه انداخت.
بارها شنیده ام که می گویند"مگر نویسندگی نان و آب می شود".
نویسندگی نان و آب هم دارد اما باید دل به کار سپرد و آموخت و تمرین کرد.

من معتقدم کار را باید در دل کار یاد گرفت. هر کس می آید باید که با دست پر از دوره خارج شود.
بخشی از رسالتی که برای خود تعیین کرده ام.
فاطمه داداشی
#تجربهکاری
#کوچینگ، نویسندگی