امروز در کپشنی به واژهی «بیغیرتی تحصیلی» برخوردم و با خودم گفتم:
وقتی میتوان از واژههای دقیقتری استفاده کرد، چرا باید کلمهای را انتخاب کنیم که به آدمها برچسب میزند؟
این موضوع برای منِ نویسنده جدی است چرا که ما فقط جمله نمینویسیم؛ با انتخاب واژهها، دیدگاه میسازیم.
مثلاً به جای «بیغیرتی تحصیلی» میتوان گفت:«بیانگیزگی تحصیلی»،«بیتفاوتی نسبت به درس»یا حتی دقیقتر، خودِ رفتار را توضیح داد. «بیغیرتی» در خودش یک قضاوت دارد؛ اما «بیانگیزگی» ما را به سمت یک سؤال میبرد:
چه چیزی باعث شده انگیزهی فرد کم یا از بین برود؟
به نظرم یکی از نشانههای نویسندهی حرفهای این است که برای پیدا کردن واژهی مناسب، کمی بیشتر تامل کند.چون هر واژهای که رایج می شود، لزوماً دقیق و مناسب نیست؛ هر واژهای که تند و اثرگذار است، لزوماً ارزشمند نیست.
نویسنده باید حواسش به واژهها باشد؛چون واژهها فقط نوشته نمیشوند، اثری از خود به جا میگذارند.
اگر این نوشته برایتان مفید بود، برای کسی بفرستید که نوشتن به بخشی از زندگیاش تبدیل شده است و میداند گاهی یک واژه میتواند مسیر یک نوشته را عوض کند.
