شاید آن روزی که آقاجانم برایم تختهسیاهی کوچکی با چند خط سبزرنگ خرید تا در کنار درس خواندن، مسئولیت کمک درسی به دو برادر و خواهرم را بر عهده داشته باشم، نقطه شروعی بود برای اینکه نگاهم به معلمی تغییر کند.
این کار در ابتدا به خواست پدرم بود. همیشه میگفت: «تو درست خوبه و بزرگتری؛ بعدازظهرها هر وقت فرصت داشتی، با بچهها درسهاشون رو کار کن.» روزهای اول، این مسئولیت برایم چندان خوشایند نبود؛ اما کمکم متوجه شدم که وقتی چیزی را به دیگران آموزش میدهم، خودم بیشتر یاد میگیرم. همین تجربه باعث شد احساس توانمندی بیشتری کنم؛ احساسی که امروز نام آن را «اعتمادبهنفس» میگذارند.
دبیرستان را به پایان رساندم و به معلمی روی آوردم؛ مسیری که رسیدن به آن آسان نبود. باید از هفتخوان آزمون، گزینش و مصاحبه عبور میکردم، چندین جلد کتاب میخواندم و حتی بعضی از سؤالهایی را که ظاهراً برای پذیرش ضروری بود، حفظ میکردم. سرانجام پذیرفته شدم؛ اما چالش اصلی تازه آغاز شده بود.
ادامه تحصیل در کنار شغل و داشتن فرزند، کار بسیار سختی بود. اما من سالها آرزوی رفتن به دانشگاه را داشتم و حالا نمیخواستم به خاطر شغلم این آرزو را از دست بدهم. برای کسی که سه مرحله آزمون پذیرش معلمی را پشت سر گذاشته بود، دوباره نشستن بر سر کتابهای کنکور شاید کمی قابل تحمل تر شده بود. برنامهریزی، شببیداری، یاداشت برداری از مطالب و تستزدن برایم دیگر ناآشنا نبود؛ اما آنچه بیشتر از هر چیز مرا جلو میبرد، اشتیاقم به ادامه تحصیل بود.
انگار با سختیها خو گرفته بودم. شبها بیدار میماندم و درس میخواندم، غذای فردا را آماده میکردم و برای تدریس در کلاس، طرح درس مینوشتم تا بتوانم از عهده مسئولیت کلاس برآیم. گاهی خسته می شدم، اما هر بار به یاد میآوردم که این راه را خودم انتخاب کردهام و برای رسیدن به هدفم باید ادامه بدهم.
امروز وقتی به گذشته نگاه میکنم، میبینم همان تختهسیاه کوچک، همان مسئولیت ساده آموزش به خواهر و برادرهایم و همان اصرار پدرم، جرقهای شد برای مسیری که بعدها به معلمی و ادامه تحصیل در من انجامید.
فهمیدم گاهی مسئولیتهایی که در ابتدا برایمان سخت و ناخوشایند هستند، میتوانند زمینهساز کشف تواناییهایی شوند که خودمان از وجودشان بیخبر بودهایم. برای من، کار کردن در کنار تحصیل تجربهای بود برای یاد گرفتنِ تلاش، مدیریت زمان، مسئولیتپذیری و مهمتر از همه، باور کردن خودم.
شاید مهمترین چیزی که در این مسیر به دست آوردم، شغل و مدرک تحصیلی نبود، بلکه این باور بود که حتی با وجود مشکلات پی در پی، خستگی اگر هدفی برایم ارزشمند باشد، میتوانم برای رسیدن به آن ادامه بدهم.
ادامه دارد.....
فاطمه داداشی
@donyaye_nevisandegi
