تا حالا شده به آدمی فکر کنی که یک روز وارد زندگیات شد و بعد، به هر دلیلی، از زندگیات رفت؟
گاهی رفتنِ یک آدم، آنقدر ذهنمان را درگیر میکند که فقط جای خالیاش را میبینیم.
اما مدتی است به این فکر میکنم که شاید بهتر باشد فقط از خودمان نپرسیم:
«چرا رفت؟»
یک سؤال دیگر هم از خودمان بپرسیم:
«آمدنش چه چیزی را در من تغییر داد؟»
شاید کسی آمده باشد و در یک دوره سخت، کنارمان ایستاده باشد.
شاید کسی باعث شده باشد چیزی را درباره خودمان بفهمیم که قبل از او نمیدیدیم.
شاید حتی یک رابطه سخت، زخمی را نشانمان داده باشد که سالها از دیدنش فرار کرده بودیم.
و گاهی هم کسی میآید، مدتی همراه ماست و بعد مسیرمان از هم جدا میشود.
هر آمدنی به ماندن ختم نمیشود و هر رفتنی هم به معنای آن نیست که رابطه بیفایده بوده است.
من فکر میکنم بعضی آدمها، حتی اگر در زندگی مان نمانند، بخشی از مسیر ما را میسازند.
برای همین اگر کسی از زندگیات رفته، شاید بد نباشد یک بار به جای شمردن روزهایی که نبوده، ببینی:
با آمدنش چه چیزی در تو به وجود آمد که قبل از او نبود؟
شاید پاسخ این سؤال، معنای آن دیدار را برایت کمی روشنتر کند.
یک نفر را به یاد بیاورید که دیگر در زندگی تان نیست. حالا فقط در یک جمله بنویسید:
«از آمدنش یاد گرفتم که…»
