یکی از فعالیت های روزانه من تهیه محتوا برای چند کانالی است که فعالیت می کنم. این کار موجب شده است مدام به این فکر کنم که از کجا ایده پیدا کنم؟ بعد به یاد می آورم که من می توانم با خواندن، تجربه کردن، فکر کردن به چیزهایی که موجب می شود به سمت دفتر و قلمم این همراهان همیشگی من پناه ببرم.
این روزها کتاب " تافته های جدا بافته" مالکوم گلدول را می خوانم. بیش از هر چیزی به این فکر می کنم که آنچه ما را به نقطه ای از زندگی وصل می کند، فقط حاصل تلاش و توانایی های فردی مان نیست. فرصت ها و شرایط و چیزهایی که گاهی حتی به چشممان نمی آیند نیز در شکل گیری مسیر ما نقش دارند.
با خودم فکر می کنم در نوشتن هم می تواند همین طور باشد. گاهی ایده ای مدت ها در ذهن مان بوده است با خواندم یک کتاب یا مواجهه با یک تجربه ، ایده شکل تازه ای پیدا می کند. انگار تکه های پراکنده ذهنمان ناگهان به هم متصل می شوند.
شاید یکی از لذت های نوشتن همین باشد. اینکه در مسیر نوشتن فقط چیزی به دیگران منتقل نمی کنیم، گاهی برای خودمان هم معنای تازه ای خلق می کنیم.
