مدتی از اینکه کم مینوشتم ناراحت بودم. برای همین دربارهی خودم نوشتم: «در برابر دریای شوقی که برای نوشتن دارم، خودم مثل یک کویر پر از بهانهام.»گاهی هم برای اینکه خودم را مجبور به نوشتن کنم، با خودم سختگیرانه حرف میزدم و خودم را سرزنش میکردم. فکر میکردم اگر بیشتر ننویسم، یعنی دارم کوتاهی میکنم.
مدتها بین تشویق و سرزنش خودم درگیر بودم؛ گاهی با مهربانی و گاهی با عتاب با خودم رفتار میکردم. اما بعدها فهمیدم که راه، نه در سرزنش کردن خود است و نه فقط در دلسوزی برای خود. راه اصلی، پرسیدن سؤالهای عمیق دربارهی زندگی است؛ سؤالهایی که کمک میکنند خودم و دنیای اطرافم را بهتر بشناسم.
شوق پرسیدن، از شوق نوشتن هم مهمتر است؛ حتی از خیلی چیزهای دیگر در زندگی. وقتی یاد بگیری درست سؤال بپرسی، بهتر کتاب میخوانی، بهتر فکر میکنی و میفهمی چه چیزهایی واقعاً ارزش دنبال کردن دارند.این پرسشها هستند که ایدههای تازه را به تو نشان میدهند، تو را به آدمها و تجربههای جدید میرسانند و راههای تازهای پیش پایت باز میکنند.در واقع، سؤالهای تو ابزار حرکت تو هستند؛ دست و پای تو، اسب تو و حتی قالیچهی پرندهای که تو را به سوی جهانهای تازه میبرد.
