امروز صبح که از خواب بیدار شدم، ذهنیت انسان و قدرت ساختن روزش در ذهنم تداعی شد. این که چگونه هر روز، با همان نگاه و افکار، مسیر زندگی خود را میسازیم و به نوعی خود را در دنیای جدیدی قرار میدهیم.
هر تصمیمی، هر انتخابی که داریم، در نهایت روزمان را میسازد. برای من، نوشتن به نوعی همان ساختن روز است؛ بهانهای برای فکر کردن، برای پیوند دادن افکار و تبدیل آنها به کلمات.
همیشه دنبال بهانهای برای نوشتن میگردم، شاید از همین لحظات ساده و روزمره، که به نظر بیاهمیت میآید، میتوانم الهام بگیرم و چیزی عمیق و متفاوت خلق کنم. به نظر میرسد که نوشتن برای من نه تنها یک وسیله برای بیان است، بلکه ابزاری برای کشف خود و دنیای اطرافم است."
زیبایی پنهان درون آدم را چگونه بشناسیم؟ قلم را روی کاغذ های سفیدی که کنار میز تحریرم قرار دارد به حرکت در می آورم و به این می اندیشم که زیبایی درون آدم ها را چگونه می توانیم کشف کنیم؟
این کلمات از ذهنم قلم را به حرکت وا می دارد. زیبایی درونی از رفتار و قلب آدمها پیدا میشود. مثلاً:
مهربانی: وقتی کسی بدون توقع به دیگران کمک میکند،
صداقت: کسی که حرفهایش با عملش یکی است،
احترام: فردی که با همه با ادب رفتار میکند، حتی با کسی که نمیشناسد.
امید دادن: کسی که در لحظههای سخت لبخند میزند و دلگرمت میکند.
مثل دوستی که وقتی غمگین هستی، آرام صدایت میکند و میگوید: "هر وقت نیاز داشتی، من اینجام."
"یک لحظه مکث کن و به رفتار آدمهای اطرافت دقت کن؛ شاید امروز زیبایی درونی کسی را کشف کنی!"
فاطمه داداشی
