سروده " جانا دوباره نگاه کن را از زبان خود شاعر محمد ابراهیم جعفری شنیدم. شنیدنی که انگیزه ای شد و مرا به نوشتن واداشت.
گاهی کلمه ای،صدایی یا نگاهی دریچه ای در درون آدمی می گشاید. دریچه ای که از طریق آن می توان، جهان را روشن تر دید و معجزه واژه ها و نیروی پنهان عشق را در می یابی و به آن ایمان می آوری.
این نوشته حاصل تاملی است که بعد از شنیدن شعر در من شکل گرفت. با احترام به محمد ابراهیم جعفری و سروده ای که هنوز می توان در آن، دعوتی دوباره دیدن و دوباره روئیدن شنید.
عمری گذشت تا به چشم خود دیدم، در جهان به هر چیزی که می نگری، انرژی پنهانی نهفته است.
سراغ انرژی کلام می روم. چون کلمه بذری است که به سکوت جان می بخشد.
حتی دست هایی که با عشق گشوده می شوند هم شکلی از طلوع خورشید را تداعی می کنند.
در این جهان هر نگاه تازه، پنجره ای است که درون آدمی را به سوی افق باز می کند.
ما برای دوباره دیدن و دوباره روئیدن به چشم هایی نیاز داریم که غبار عادت ها بشوید.
جانا دوباره نگاه کن،
ما برای شکوفا شدن به بذرهای امید تکیه داریم.
هنوز می توان بلند شدو سرود زندگانی سر داد. در دل ها بذر امید برای روییدن پاشید.
اگر در دل رویایی داری، آن را به فردا و فرداها نسپار.
بعدا نام آرام و بی صدای دفن آرزوهاست.
فردا نیز نام دیگرش هرگز است.
قلم را بردار و با هر واژه، نوری بیفشان.
آنچه را که با تمام وجود می خواهی با زبان عشق جاری کن.
شاید معجزه، همان انرژی پنهانی باشد که قلم بر می داری و بذر یک جهان تازه را در دل کلمات می کاری
فاطمه داداشی
