بعد از نیایش صبحگاهی و نوشتن قدردانیهایم، روزم را با کارهای همیشگی شروع میکنم؛ مطالعه، گفتوگو ی کوچینگی، برگزاری جلسات ارتباط موثر و خودشناسی و رسیدگی به امور خانه بخش جدایی ناپذیر زندگی ام است.
این روزها بعد از مدت ها بذرهای مختلفی در باغچه کوچک خانه کاشتهام. بعضی از این بذرهای کوچک دارند سر از خاک بیرون میآورند. بعضی سریرآورده و رشد کرده اند. تماشای این اتفاق ساده برایم لذتبخش است، نکته ای را به یادم آورد.
ما هم گاهی بذرهای کوچکی در ذهنمان داریم. یک خاطره، یک ایده، جملهای که جایی خواندهایم یا تجربهای که دلمان میخواهد دربارهاش بنویسیم.اما بعضی از این بذرها همانجا میمانند. چون فرصت سبز شدن پیدا نمیکنند، بازنویسی نمیشوند یا آنقدر منتظر میمانیم تا ایدهای بینقص به سراغمان بیاید و اینجاست که ایده ها را به باد فراموشی می سپاریم.
نویسنده شدن فقط به داشتن ایدههای خوب نیست. نوشتن هم به تمرین نیاز دارد. می نویسیم و به نوشته هایمان برگردیم، اصلاحش می کنیم و برای رشدش وقت می گذاریم. یعنی ایدهها تنها با فکر کردن سبز نمیشوند؛ باید آنها را روی کاغذ نگاشت.
اگر ایده ای مدتی است در ذهنتان مانده، اما هنوز فرصت نکردهاید آن را بنویسید. شاید الان وقتش رسیده که اولین جملهاش را روی کاغذ بیاورید.
