دو سه تا صف جلوتر درگیری شدو باتوم گارد تو هوا میرقصید که یهو دیدم رو هوام، چادرم تو دستات بودو بازومو گرفته بودیو منو میکشیدی که گفتی فقط بدو، پشتتو نگاه نکن.... خون تو دهنم جمع شده بود و صدای جیغ از پشت سرمون میومدو هر لحظه منتظر بودم یه چیزی رو سرمون نازل شه، رسیدیم سر ۱۶ آذر که یهو داد زدیو گفتی وایسا، اونجا رو ببین، تو شیشه های یه مغازه عکسمون افتاده بود، مات مونده بودم که بهم گفتی ببین چقدر بهم میایم؟؟؟ من نفر اول، تو نفر دوم، تو دوم باش چون خیلی کوچیکی، تا من اول باشمو سپرِ بلات.... چند سال گذشت،تو افتتاحیه گالری گفتی بیا جلو آینه، دوربینو دراواردیو یه عکس از تو آینه گرفتی، من پالتوی زرد رنگم تنم بود با همون شال چند صد تومنی مارکدار که خودت برام خریدی. گفتی میبینی چقدر بهم میایم؟ ... اما اینبار تو اول بودیو اون دوم و من شده بودم نفر سوم.... شلوغ بود آینه.... عین همون روزای شلوغی تابستونِ آشوب....