داستانک

یادته من بودمو تو‌و یه اتاق سفید که هر صبحش خورشید بیدارمون میکرد؟ من بودمو‌ تو‌و یه اتاق که از پنجره‌اش تمام شهر معلوم بود‌و غروبای جمعه دوربینو برمیداشتیم‌و زوم میکردیم روش تا تنهایی و بی‌کسی دلمونو نپوکونه؟ حالا منم‌و یه اتاق که فقط سقفش سفیده‌و خورشید بهش راهی نداره، از همون صبح که بیدار میشی‌و میدونی باز روز شده‌و باز معلوم نیست کی نور تابیده رو زمین، باید چراغا رو روشن کرد، از همون اتاقا که دیگه نه ترس توشه نه دلهره‌و میدونی هر گوشه‌اش مال خودته‌و خیالت جمعِ که هرچی داری مال خودته، اما اینبار تو نیستی‌و من هر صبح که بیدار میشم نگام خیره میمونه به همین سقف سفید، به همین دیوارایی که قرار نیست هیچ وقت خورشید بهش راه پیدا کنه...