داستانک

چه خداحافظی قشنگی بود. تازه پانسمانمو عوض کرده بودم از سوزش جای زخم و دردی که تا ته قلبم تیر میکشید دراز کشیده بودمو تو پای تلویزیون بودی، نفهمیدم کی خواب برد که از گرمی دستات که داشتی پیشونیمو نوازش میکردی بیدار شدم، چقدر بیچاره بودم اون موقع که برای بوی دستت میتونستم جونمم بدم، چشامو باز کردم بهم خندیدی و گفتی باز تو خواب حرف زدی، خندیدمو گفتم مامانمو صدا کردم طبق معمول؟ گفتی نه، این دفعه باباتو صدا میکردی... باز خندیدم، با دستت، با خنده‌ات، با همین دو کلمه حرف دلخوش شده بودم که از کنارم بلند شدی و رفتی دم در اتاق، تازه اونجا چشمم افتاد به ساکی که بسته بودی، به سختی نیم خیز شدم که گفتی دارم میرم، اومدن دنبالم، دارم میرم که دیگه اینقدر اذیتت نکنم، که تو خواب کابوس نبینی، که تو خواب گریه نکنی... خشکم زده بود که با صدای بسته شدن در خونه به خودم اومدم. نفهمیدم چجوری خودمو رسوندم لب پنجره که دیدم سوار ماشینش شدی و رفتی، همون ماشین قرمز که روزای اولی که استخدامش کرده بودی برام تعریف میکردی که چندبار نتونسته بود تو پارکینگ شرکت پارک کنه و مجبور شده بودی بری کمکش... درد تا مغز استخونم‌و میسوزوند و پانسمانم به چرک و خون افتاده بود که خودمو رسوندم به تخت تا از پا نیفتم صدات تو سرم میچرخید، دارم میرم که دیگه اینقدر اذیتت نکنم.... که تو خواب کابوس نبینی، که تو خواب گریه نکنی دارم میرم که تو خواب گریه نکنی....