دستش رو دستگیره در بود. حالم از اون همه ضعفی که تو پاهام بود بهم میخورد، دستام مشت شده بودنو توان نداشتم آب دهنمو قورت بدم، فکر میکردم اینقدر قوی هستم که گریه نکنم اما گرمیِ اشکِ رو گونه هام که تا زیر چونم رو میسوزوند چیز دیگه‌ای میگفت، خودمو جمع کردم که بتونم از رو زمین بلند شم و با صدایی که شبیه صدای من نبود و انگار یکی از تو یه چاه عمیق نعره میزد گفتم "نرو...." برگشت نگام کرد، گفت استراحت کن زود برمیگردم.... چشامو بستم....گفته بود استراحت کن، پس هنوز دوسم داره، هنوزم حواسش بهم هست... استراحت کن یعنی دوست دارم دیگه، مگه نه؟ پس نمیره، نمیره نمیره... که صدای بسته شدن در اومد میدونستم ساعت ۱۱ قرار گذاشته، تو یکی از خونه های اتوبان نواب.... ۱۱،۰۵ دقیقه بود که چمبره زده بودم رو تختِ دونفرمون‌و بیقرار بودم که دستم رفت به گوشی و شمارشو گرفتم... بوق اول که خورد قلبم اومد تو دهنم، نفهمیدم چقدر منتظر شدم تا جواب تلفنمو بده که با افتادن گوشی به خودم اومدم.... رفته بود، عین همیشه و من عین همیشه حتی به روش نیاواردم که میدونم کجا میره.... چند سال گذشت، ساعت ۲ نصفه شب بی حوصله رو کاناپه ولو شده بودم‌و کانال تلویزیونو عوض میکردم و میدونستم اونجاست... دیگه نه اشکی میومد، نه قرار بود ضعفی نشون بدم، نه دست‌و پایی میلرزید... اون حالش با من خوب نبود‌و من راضی بودم به حالِ خوبش... چون مطمئن بودم یه روزی بالاخره کسی میاد که حالش با من خوب باشه‌‌و من....
