ویرگول
ورودثبت نام
انفرادی
انفرادینوشتن، هویت من است با آن زیست شخصی‌ام را احساس میکنم و با آن از زیست شخصی‌ ام فرار میکنم و به راحتی پرنده‌ ای می‌شوم در آسمان های تخیلات. شما راهی بهتر از نوشتن سراغ دارید برای نفس کشیدن ؟
انفرادی
انفرادی
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

صبح روز های آبانی

هر روز ماه آبان سریع می گذرد. بارانی و گذرا. ریزش برگ های درختان بر روی جاده و عبور و مرور با سرعت ماشین ها در طول این راه دراز. مردم، این هوا رو دوست دارند اما انگار به روی خودشان نمی آورند که باید کمی بیشتر شاد به نظر برسند و با قیافه های عبوس و معمولی و گرفته توی خیابان های برگ آزین شده راه می روند. کف کفش های زنانه ، کشیدن شدن جاروی دسته بلند رفتگر و پارک خالی تر از خالی. نان داغ، بوی نان داغ در فضا پیچیده است و هیچ صفی جلوی نانوایی برای گرفتن نان صبحانه ایجاد نشده است. هیچکس بیشتر از یکی یا دو تایی نان نمی خرد. شهر که در خواب آرامی قرار داشت با آمدن اتوبوس ها جان تازه ای می گیرد. روح جدیدی به کالبد آن وارد می شود و ریتم سرعت آن را سریع تر از قبل می کند. ایستگاه اتوبوس به سرعت از دانش آموزها پر و خالی می شود. مدرسه ساعت هفت صبح کار خودش را شروع خواهد کرد. مردی از داخل حیاط خانه با صدای خنده بیرون می آید. کیفش را به سمت صندلی های عقبی ماشین پرت می کند و با سرعت استارت ماشین را می زند. آری بعضی ها اینطور به سر کارشان می روند. عده ای سرباز با کلاه هایشان ور می رفتند و لبه آن را بیشتر از چیزی که بود به داخل لا می دادند. پوتین هایشان را تا بالا بسته بودند. گرفته و سر به زیر اما با گام هایی محکم راه می رفتند ابرها پراکنده درآسمان با سرعت بیشتری جریان داشتند و انگار در حال عوض کردن شب به صبح بودند. مثل بیدار کردن بیمارها توسط پرستارهای شیفت صبح. اینگونه صبح به داخل بیمارستان نفوذ می کند. با ورود نفس هایی جدید به آن. در شهر وظایف اصلی هر کس شروع می شود. انگار دستی نامرئی مفصل و استخوان در رفته را جا می اندازد. جوشکار رضا در همسایگی خانه ما دستگاهش را روشن می کند و نور خیره کننده آن از پنجره اتاقم به خوبی دیده می شود. مدتی است هر روز با صدای جوشکاری او بیدار می شوم. و رفتگر آخرین کار های دیشب را به اتمام می رساند و در حال رفتن به سوی خانه است. آب جوش داخل سماور با شدت بسیار زیادی متلاطم شده است و به در خودش می کوبد. زودپز سوت زنان خودش را وارد صحنه صبح آبانی ما می کند. چیزی نمانده شعله، آن را از جا بجهاند. اما کمی بعد. همه چی عادی می شود

همه چی انگار سر جای خودش است و کوک شده است. روزنامه فروش چند تایی روزنامه روی دستش مانده است و برای همان چندتای باقی مانده بین ماشین ها می چرخد. البته خوشحال است. چون هیچ وقت دیگر به این سرعت همه را نفروحته بود. خبرهای خوب را زود می خرند.

تابستانصبحتوسعه فردیانگیزشیداستان
۴
۰
انفرادی
انفرادی
نوشتن، هویت من است با آن زیست شخصی‌ام را احساس میکنم و با آن از زیست شخصی‌ ام فرار میکنم و به راحتی پرنده‌ ای می‌شوم در آسمان های تخیلات. شما راهی بهتر از نوشتن سراغ دارید برای نفس کشیدن ؟
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید