
بسم الله الرحمن الرحیم
علی در را باز کرد، با جنازه برادرش روبرو شد! اطراف را نگاه کرد هیچ چیز سرجایش نبود، نه اینکه میز و بالشت و وسایل بهم ریخته باشد ها نه . . . در و دیوار اتاق تغییر کرده بود، دیوار ها مثل نمودار های منحنی توی دفتر ریاضی شده بودند از پایین و بالا تا بی نهایت ادامه داشت! علی به سرعت بر می گردد تا به در نگاه کند...اتفاقی غیره منتظره... در دیگر اصلا وجود ندارد ... دور تا دور دیوار است... اما خب خدارو شکر اتاق سقف ندارد... جنازه برادرش مصطفی تکان میخورد ، علی دوان دوان به سراغ برادرش می رود ، همین که دست میگذارد روی بازوی مصطفی...مصطفی محو میشود...پودر میشود،ابر میشود، علی با همان دست محکم بر زمین میکوبد ، حالا دیگر زمین نامرئی شده،پایین سیاهی مطلق است! البته سفیدی خط های نمودار منحنی دیوار معلوم است که تا بی نهایت ادامه دارد! علی مجبور میشود قولی که به پدرش داده را زیر پا بگذارد دست در جیبش میکند،کنترلی که فقط یک دکمه قرمز بر روی آن قرار دارد را بیرون می آورد! نفس عمیقی میکشد و . . .
(قسمت اول)، ادامه دارد...