
دانش در بین موجودات زنده به دو شکل انتقال پیدا میکند. در شکل اول از طریق ژنها و در شکل دوم از طریق ذهن. در آغاز، دانش تنها با ذخیره شدن در داخل ژنها از موجود زندهای به موجود زندهی دیگر انتقال پیدا میکرد.
برای بهبود و ارتقاء این شکل از دانش لازم بود پدیدهای تصادفی به نام جهش ژنتیکی اتفاق بیفتد. در اکثر مواقع، این جهش به تولید موجودی ناهنجار و نگونبخت منجر میشد که لاجرم بدون تکثیرِ خود نابود میشد.
گاهی اوقات موجودی به وجود میآمد که تفاوتهایی با والدین خود داشت اما بعد از چند نسل، با تغییرات آب و هوایی یا توسط سایر موجوداتِ دیگر نابود میشد.
به این ترتیب دانشِ ذخیره شده درون ژنها که تا اینجا دوام آورده و به ما رسیده، به قیمت منقرض شدن و عذاب و نابودی میلیاردها موجود زندهی پیش از ما حاصل شده است.
اما علم در شکل دوم، در درون ذهنِ انسانها به گسترش و پیشرفت خود ادامه میدهد. حجم اطلاعاتی که این نوع از علم میتواند درون خود ذخیره کند به مراتب بیشتر از ژنهاست.
لازم نیست با کشتار و نابودی سایر موجودات زنده به دست بیاید بلکه با آزمون و خطا، حدسهای تصادفی و رد نظریات گذشته و ایجاد نظریاتِ جدید توسعه پیدا میکند. در این شکل از علم خسارات بسیار کمتری نسبت به شکل اول به انسانها وارد میشود.
از ابزارهای مهمِ تکاملِ دانش در شکل دوم، نوشتن و گفتگو است که در قالب ثبتِ کلمات، عکسها و نمادها ذخیره میشود.
بنابراین با توسعهی هرچه بیشتر دانش بشری و فراهم کردن بستری برای تفکر، نوشتن و گفتگوی آزاد، میتوان روند تکامل انسانها را سرعت بخشید.
با این وجود اما در کشورهایی با حکومت دیکتاتوری گاهی به دلیل بیان و یا نوشتن مطلبی، انسانها جان خود را از دست میدهند.
وقتی انسانی توسط شخص دیگر، به دلیل سخن گفتن نابود میشود، به این دلیل نیست که آن بیان در چرخهی تکامل ضعیفتر است. آن انسان کلمات را در درون ذهن خود ساخته و بیان کرده، در حالی که آن شخص دیگر با ماهیچهی خود کمر به نابودی نفر اول بسته است.
در این وضعیت، دانشِ درونِ ژن احساس خطر کرده و دانش درون ذهن را نابود کرده است. این عمل به وضوح حرکتی در خلافِ جهت تکامل است. اگر تمدنی بخواهد رشد کند، باید روند حرکت خود را در جهت تکامل و در درون ذهن ادامه دهد.
این امر تنها با فراهم کردنِ حق بنیادین آزادی بیان و آزادی پس از بیان میسر خواهد بود.