
شاید بازوها_م را قطع کرده بودند که انقدر عاجز بودم در تکان دادن دست_هام؛ شاید هم تمام تنم بود که تبدیل به مه ای غلیظ شده بود و از همه چیز عبور میکرد.
پس این سنگینی که روی سینه ام حس میکردم، از چی بود؟!
بی حرکت تر از سکوت شب، در محنت_ای عجیب، غوطه میخوردم.
حیرت آور است که زن_ای در «عصرِ خرد» ؛ این چنین به دام خرافه ای بیوفتد که دنیا، اراده به تجربه_اش کرده.
یک نگاه به این صحنهی پر از تناقض_صحنهای که مرد از «کابوس» تصویر کرده بود_ کافی ست تا گمان_ام را مرتفع شده تصور کنم و منظورم را رسانده شده.
ترسناک و دلهره آور است... احساسات_ام به شکلی ناقص خودشان را سر و شکل داده بودند.
تاریکی احاطه_ام کرده بود و حاضر بود تا رویای وحشتناک_ام را بازگو کنم؛ تا از معنا و شکل بیوفتد.
چشمان_ای درخشان، در پسِ تاریکی نمایان بود و بینیِ روشن_اش بود که تصویر عجیب یک اسب را تعریف میکرد.
اسب در تاریکی میخندید... شیهه میکشید و میخندید.
پیکر_ای میمون مانند روی سینه_ام؛ انتقال_ای پر از درد را برای افکارم رقم میزد... افکاری که از احساسات سانسور شدهی روز، راه میافتادند و به ناخودآگاه میرفتند.
اینکوبوس بر سینهها_م دست میمالید؛ چنان که گویی بر جسمی مقدس دست میکشد.
ترکیب عجیبی بود... معجون ای بود گس... نجوایی مرا به خود میخواند و جنون_ای به در و دیوار_ام میکوبید؛ بدون اینکه از جا_م تکان بخورم.
اینکوبوس گفت:«انقدر حرکت نکن! »
و من پا ها_م را دیدم که تبدیل به ریشهی درخت شده بود.
اگر تکان میخوردم، دیگر پا_ای نمیداشتم که فرار کنم... شاید، باید میمُردم... خیلی زود.
ترس و شهوت به تقلایم انداخته بود و راهی جز تکان نخورده و بی صدا جیغ زدن نداشتم.
نکند خورشید به سمت غروبِ من چرخیده باشد؛ و نکند «مرگ» یگانه راه رهایی_ام شده باشد.
در رویایی هولناک غرق شده بودم.
چه چیز را گم کرده بودم که چنین وحشتناک خود را به من مینمایاند؟!
زن_ای جیغ میکشید؛ و من داشتم فکر میکردم که دمِ غروب، مردگان میسوزند و محو میشوند.... گویی برزخ، از صبح است تا غروب.
چیزی توی شکم_ام وول میخورد... حالت تهوع داشتم.. بر زمین نشستم و استفراغ کردم.
و آیا معده_ام خونریزی کرده بود؟!.. اگر این حالت تهوع از خونِ درون معده_ام بود پس چرا برطرف نمیشد؟!... زن گفت:«چیزی در تو نفس میکشد... »
رودخانه ای از خون را نظاره میکردم که آزاد و رها میرفت و راه خودش را باز میکرد.
چطور میتوانستم موجودی را تغذیه کنم وقتی چنین خون آلود و پوک بودم؟!
گفتم:«چیزی؟!.. ».... و اسب، باز هم با شیهه خندید.
اینکوبوس با شرارت یک شیطان گفت:«شاید هم کسی!... »
و این بار زن بود که شبیه یک اسب عجیب میخندید.
و زنده بودنم متمایزم ساخت.. «عصر روشنگری» در ناخودآگاه من چنان ایستاده بود که اجازه نمیداد خواب، مرا دورتر از ناخودآگاهم ببرد.... و کاش میفهمیدم آن سوی «مرگ» چیست؟!
«مرگ» که از ذهنم گذشت؛ زن رشک آلود خندید... خلسه ی وهم آلود_ام از تحقق یافتن، فاصله گرفت.
مه ای که من بودم هی غلیظ تر میشد... دست ها و پا ها_م را حس میکردم.
زن_ای با صدای من جیغ کشید و روح یک زن جسم مرا با رعشه تکان داد.
حالا از سکوتِ شب پر خروش تر بودم.. اسب ها باید موهایم شیهه کشیدند، بدون اینکه بخندند و چشمانشان درخشان باشد.
لبان اینکوبوس به لبخند باز شد:«جَستی!»
«گذشته» خود را تخلیه کرده بود؛ تقلای ارگان های تنم، منسجم گشته بود پرده ای که کنار رفته بود، بار دیگر کشیده شد.... «ترس» تشریح شده بود و من در «عصر خرد» ، همچنان نفس میکشیدم.
رویا ها تحقق آرزوهایند؛ چه زیبا باشند و چه کابوس گون..
#فاطمه_اسمعیل_زاده