
که زلالی چیست پس،گر نیست تنهایی؟!
نقیض ترین لغت دنیا بود..... بلاتکلیفم کرده بود.
استادی داشتم،هم نام «او»؛می گفت «واژه ها ابلهاند»
مشتی ابله وسیلهی کار ما شده اند تا تکلیفمان را با دنیا مشخص کنیم....چه سبک سرانه(!)
«تنهایی» ولی....واژهای ست متضاد.ارزش آفرینای ست خورد کننده؛بشر ساز ای ست عارفانه؛معاشرت طلبی ای ست غیر اجتماعی.
ما،عاشقان بر «تنهایی» نمیدانیم چطور نفرتمان نسبت به «تنهایی» را پنهان کنیم(!)
«تنهایی» برای هر فرد زمانی به واقع آغاز میشود که ارزشهایش از واقعیت زندگی اش منفک شود؛یا دست کم از هم فاصله گیرند؛فاصلهای به نام «دلتنگی».
«بلند پروازی» نوع مبتذلی از تنهایی ست.
بلند پروازی؛قبول شکست است قبل از تلاش و قبل از به وقوع پیوستن شکست.فرا خواندن «درک ناشدگی» ست،و متفاوت پنداشتنای ست وهم آلود.
اهداف بلند پروازان به شکلی غیر معقول رشد میکند و «تنهایی» را مطالبه میکند.دست آخر هم با ابتذالی تمام و مسئولیتی ساقط شده از فرد بلند پرواز،او را به قعر یک تنهایی مبتذل میکشاند و آنقدر درخود حل میکند که هیچ ریسمانی را قدرت نجات او نیست.
بلندپروازان یا زیادی خردمندی مفرط پیشه میسازند،و به عاقلانای فسرده تبدیل میشوند؛یا به طرز وحشتناکی جنونی کاذب را ارج مینهند و تبدیل میشوند به عاشقانای مضحک.
و تمام این ها از فهم غلط همین واژهی «تنهایی» میآید.
ولی...تا چیزی به فعلیت نرسیده باشد و کامل نشده باشد،نمیتوان به درستی ازش دفاع کرد یا نقدی بهش وارد ساخت.
ما زمانی میتوانیم «تنهایی» را نقد کنیم و بفهمیم که کامل شده باشد.
«تنهایی کامل» همان است که آدمی را وادار میکند برای دومین بار دست از متفاوت بودن بردارد؛بعد از اولین شکست بزرگ در معرفی خویشتن؛که آن زمان آدم در جمع هم تنهاست.
راست میگفتی حماسهی مجسم روزگارم...«تنهایی» هیچ نیست جز تطهیر کنندهی روح های مقلد،و زلال کنندهی آنانی که میخواهند شبیه دیگران باشند.
چه هنرمندانه زلالی را بهمان آموختی تا خود را بشناسیم.
#فاطمه_اسمعیل_زاده
#برداشت_آزاد
#مهدی_اخوان_ثالث
#برداشت_آزاد