
میخواستی مضحکهی دنیا_م کنی؟!
میخواستی به ریشخند_م بگیری؟!
میخواستی چه پاسخی در برابر این قاطعیت و شجاعت داشته باشم؟!
مقصودت چی بود از این صراحت؟!
شاید برای فرزندان_ت که بهت زل زده بودند؛ انگشت اشارهی رو به آسمان_ت حجت_ای بود، تمام گشته.
ولی برای من چی؟!
انتظار داشتی انگشت رو به آسمان_ت را تا خودِ خداوند دنبال کنم و ذکرِ نامِ تو گویم؟! ..
همین کارها را کردی که سر از خوابِ سهروردی در آوردم.. همین انتظارات تو بود که مجاب_ام کرد خودم را به خواب فیلسوف ایرانی بیندازم.
تنهایی_ت اصلا متزلزل نبود؛ فقط طعنه آمیز بود.
داشتی با طعنه بهم یادآوری میکردی تمام آن تفکرات، دامن زدن به بزدلی و بیعرضهگیِ علم بود و نه رو به رو شدن با حقیقت زندگانی.
نمیتوانستم مثل «کریتون»، بزدلانه خودم را از نظارهگری منع کنم.. نمیتوانستم مثل بدبخت های بزدل_ای که «نیک» و «بد» را نمیدانند؛ طعنهی تنهایی_ت را به نظاره ننشینم.
تمام عالم، شوکران_ام مینوشاندند اگر از تو تبعیت نمیکردم.
از افکارِ تو تبعیت کردم زمانی که داشتم احساس را از «جمهوری» حذف میکردم.
تمامِ عمرم داشتم برای زنده نگه داشتن افکار تو میجنگیدم.. برای افکاری که به کشتن_ات داده بود.
تمام عمر داشتم انتقام تو را از «غیر» میگرفتم.
همچنان باز_ام میداشتی از جدی گرفتن احساس اگر به دنبال منتقمِ خود نبودی؟!
استادِ محبوب من!
نگو که این ها همه، دفاعِ زیرکانهی تو بود از من در برابر «حقیقت» ؛ که من نمیدانم دریغ داشتنِ ناجیِ تازه مکشوف_ات انقدر دلاورانه بود؟!
آکادمی را به من سپردی تا عالم و آدم را نقّاد_ام سازی؟!
سپردن آکادمیِ آتن به شاگردِ خموش_ات، آیا انتقال غرور و ضابطه ، به شاگردِ چموشِ من نبود؟!.. چطور این چنین خردمندانه طوفان را پیشبینی کرده بودی؟!.. شاید تبعاتِ تحقیر «فهم هنر» بود.
من بر تفکرات و جهانبینی تو عاشق گشته بودم؛ و آن زمان که شاگرد با استعداد و نسبتا چموش_ام با لحن و کلمات خودم بر من تاخت؛ دانستم که «عشق» _این حقیقی ترین جنون و جنون آمیز ترین حقیقت عالم_ کار خودش را کرده.
دانسته بودم معنای «جنون» را؛ و دریافته بودم معنای «حقیقت» را.... و تو سالها بود که مرده بودی..
بزرگترین استادِ بزرگترین شاگرد!
تو بر حقیقت خویشتن عاشق گشته بودی... مثل تمام فیلسوفانِ دنیا.
ندانستی که «عقلانیت» و « واقعیت»، هیچ مرا ارضا نکرده بود؛ بیم انحطاط «انسانیت» و «اخلاق» داشتم و هراس از بازیِ «واقعیت» و بلایِ «حقیقت» ؛ زمانی که داشتی چشمانت را میبستی.
سقراط گرایی پیشه ساختم تا بر عشق معترف باشم؛ و «افلاطون» گشتم تا جام شوکران بشکنم.
به خدا قسم که من خودِ افلاطون_ام زمانی که تو سقراط وار شوکران را سر میکشی..
#فاطمه_اسمعیل_زاده