
_وقتی میخواهم برات بمیرم،مقاومت نکن
.
.
.
مادربزرگ می گفت:«سعی نکن همه چیز را تماماً درک کنی؛این طوری خودت را به کشتن میدهی!»
حرف عجیبی بود.حکمتی بود که عامیانه به زبانش آورده بود.پندی بود که بوی نصیحت نمیداد.و چه قدر این شکل حرف زدن اش شیرین و جذاب بود.
نگاهش کرده بودم و بدون اینکه حرفش را فهمیده باشم،به نشانهی تایید لبخند زده بودم...نگاهش می کردم و هر چه فکر میکردم نمیتوانستم حرفش را درست و بدون سوء برداشت هضم کنم.نمیتوانستم سوال های بیشمار توی سرم را نادیده بگیرم و همچنان نزدیکش باشم.فقط از روی درماندگی آغشته به تفکر به نظارهی کارهایش نشسته بودم.
نشسته بود روی کاناپه و توی افکار خودش بود؛ولی نه آنقدر که "غریق" بتوان نامیدش.
شاید توی افکارش همه چیز بود جز غافلگیری توسط دختری با موهای مجعد.اصلا بخاطر همین بود که از آمدنش غافلگیر شد.
غافلگیری اش،لبخندِ محو و آشکاری شد گوشهی لبانش و گوشهی لبانش خاتمه دهندهی بوسه ای شد که میان جعد موهای دخترک گم شد.
به دخترک یاد داده بودند بهم بگوید:«خواهر»...او هم خوب یاد گرفته بود.ولی تا زمانی که "مادربزرگ" بود،دخترک را با "خواهر" کاری نبود.
دخترک به مادربزرگ نزدیک بود....چه قدر متعجب شده بودم از این فاصلهی اندک..
دخترک تبلت را داد دست مادربزرگ و یک لحظه انگار کلاسیک و مدرنیسم را در هم آمیخته باشند.
آدم خیلی چیزها میتوانست ببیند؛مثل شکوه،مثل وصلهی ناجور بودن،مثل فطرت تغییر ناپذیر انسان،مثل جاودانگی مهربانی میان نسلها،.....شاید هم چیزی مثل تمسخر.
دنیا به سخره گرفته میشد وقتی مادربزرگ دستان سفید و چروکاش را روی صفحه ی تبلت جابهجا میکرد..دنیا ابلهانه میایستاد زمانی که مادربزرگ به همان چیزهایی میخندید که نوهاش به آنها میخندد.
و من احساس میکردم که چه کار ابلهانه ایست باور این پرده از نمایش روزگار؛پر شدن شیار عمیقی که میان نسل هاست و پرشدنی نیست،اینکه ما چه قدر خوش خیالیم که این مهمل را باور میکنیم.
حقا که مادربزرگ یک "ستاره" بود؛نادر و جذاب.
مثل ستارهای بود در آسمان بیکران گیتی؛همان قدر عاشق،همان قدر درخشان،همان قدر دور....
#فاطمه_اسمعیل_زاده