
لحن صدا_ش پر بود از بی مسئولیتی و تنبلی؛ احتمالا کمی هم چاشنی بزدلی داشت:«استاد!..این سخت گیرانه نیست؟!»
بدون اینکه نگاه_اش کنم جواب دادم:«من بهش میگویم «سازندگی». »
و روی وایت برد نوشتم:«خودسازی»
در لغت نامه ی «نیما» بهش میگویند «فرار از متلاشی شدن اندیشه! »
کامران، در ردیف پنجم نشسته بود. نگاه_اش که کردم لبخند زد. من هم لبخند زدم...خنده روی لب_اش ماسید، احتمالا در سر_ام لبخند زده بودم.
سهراب دست چپ_اش را باند پیچی کرده بود. سخت میشد دلیل_اش را دانست.
_«صفحه ی ده کتاب را باز کنید. »
به سهراب نگاه کردم و به دست_اش:«دست_ات چی شده؟! »
خواست جواب بدهد و من جواب سوال_ام را نمیخواستم.
از گفتوگو گریزان بودم آن لحظه:«سهراب!..بخوان. »
و سهراب شروع کرد به خواندن:«تا قرن هجدهم؛ یعنی تا قبل از هیوم هیچ فیلسوفی...»
_«مواظب باش باند دست_ات خیس نشود؛ باند خیس خیلی چندش آور است. »
اصلا نگاه_اش نمیکردم.
_«داری اندیشه_ات را ویران میکنی! »
بی قید و ملاحظه گفتم:«بس کن نیما! »
_«میخواهی «حقیقت» به کشتن_ات دهد؟! »
_«میخواهم جلوی کشتار را بگیرم. »
_«تو فقط میتوانی جلوی خونریزی را بگیری! »
نفس عمیقی کشیدم:«جلوی خونریزی را گرفتم...بیا صبحانه بخور. »
_«کاش میتوانستی زمان را هم باند پیچی کنی! »
یک قاشق شکر در چای_اش حل کردم و به دست راست_اش دادم:«آنچه ما را می کشد «حقیقت» نیست؛ «واقعیت» است. »
روزنامه_ی کنار دستش را جمع کرد:«پس کاری کن! »
موها_م را جمع کردم یک طرف سر_ام:«چی کار کنم؟!..اصلا چی کار میتوانم بکنم با این تحمیلی؟! »
با دست طرهی موهای روی پیشانی_اش را کنار زد:«بد کردم تردید ها_ت را ریختم دور؟! »
کمی از فنجان قهوه نوشیدم:«زخم دست_ات هنوز میسوزد؟! »
سرش را خم کرد و لبخند_اش محو بود:« «غم» منفور نیست....بیگانه است گاهی! »..
صدای سهراب خش دار بود:«,تا قبل از او فیلسوفان با تراژدی بیگانه بودند. »
روی وایت برد نوشتم:«هم ذات پنداری! »
_«مردِ اهل تفکر_ای را فرض کنید. ایستاده زیر دوش !... »
صدای خندهها در آمیخت... :«کجاش انقدر خنده دارد؟! »
خنده ها از هم منفک شد و به جای خود برگشت.
_«مرد میگوید «دارم یخ میزنم! ». »
نگاه_اش با یک قطره خون میافتد روی کاشی سفید حمام.... حتما زخم_اش میسوزد... این راهنمایی بزرگی بود.
احساس غالب بر مرد در لحظه؟! »
همه ساکت بودند و حیران... همه فکر میکردند و هیچ کس به نتیجه نمیرسید... هیچ کس درک نمیکرد و همه وامانده بودند.
نا امید و قاطع بود لحن_ام:«خداوند ما را ناطق آفرید که انسان باشیم. »
سکوت بود که حکم میراند و قطعیت بر صدا_م سایه افکنده بود:««تردید»... احساس غالب بر مرد تردید است. تن_ای که میسوزد در تب... زخم_ای که میسوزد در عمق... خونریزی... کدام را باید نجات داد؟!.. »
کلاس تا زمانی که به آخر برسد جز صدای مرا نشنید.
کلاس خالی شده بود. میز را جمع میکردم.
کامران گفت:«مثال_ات سخت گیرانه بود. »
_«فکر کردم اسمش را «استمرار کار برای فراموشی» میگذاری.. من بهش میگویم «تمرین درک».. «انسانیت».. »
چند لحظه در سکوت نگاه_م کرد:«چی انقدر دلخور_ات کرده؟! »
_«عجز در فهماندن. »
_«به هر حال.. »خنده و شیطنت در صدا_ش هویدا بود:«ما دروغ شاخدار_ات را باور کردهایم. »
بیحوصله گفتم:«کدام دروغ؟! »
سه تا کتابِ توی دست_م را از_م گرفت:«تو داستان پرداز به دنیا آمده_ای نیلا! »
_«من داستان نویس نیستم. »
_«چرا کتمان_اش میکنی؟! »
_«میپردازم... نمینویسم. »
_«مگر بین «پرداختن» تا «نوشتن» چه قدر فاصله هست؟ »
_«فاصله_ای به اندازهی «حفظ خود» تا «عشق بشر» . »
_«کسی داستان نویس را بازخواست نمیکند. »
_«اگر بنویسم، میشود سند اثبات عقیده. »
_«قصد اثبات عقیده_ات را نداری؟ »
_««یقین» نیازی به اثبات ندارد؛ چون «یقین» است. »
ورق هایی را که جمع کرده بود، به طرف_ام گرفت:«داری طفره میروی... غرور_ای پلنگی تر از غرور تو ندیدم. »
_«هر اسم_ای دوست داری رو_ش بگذار. »
از کلاس زدم بیرون. دنبالم آمد:«شبیه آدم های خودخواه شده_ای. »
کتاب ها_م را از_ش گرفتم:«کار افکار من؛ نجات این مردم نیست. »
_«من به افکار_ت نیاز دارم. »
_«افکار آن که بر فیلسوفی عاشق گشته به درد کسی نمیخورد. »
_«چه ربطی دارد؟! »
_«ربط_اش ربطِ «بوسه» و «تردید»است. »
_«پس چطور میگویی بر بشر عاشق_ای؟ »
_«با آن قسمت از وجود_م که هنوز مال خودم است، بر بشر عاشق_ام. »
مهربانانه گفت:«انقدر به خودت سخت نگیر. »
و مهربانانه و پدرانه لبخند زد... پدر_ای سی ساله شاید.. در عمق چشمان_ش اما، شیطنت یک پسر بچه ی چهارده ساله بود... عین استاد لبخند زد:«شنیده_ام بر ارسطو ی فیلسوف عاشق گشته_ای! »... «تو بلد بودی دخترانه بخندی و من نمیدانستم؟! »
این بار کنترل شده و با مراعات خندیدم و به موهای مجعد نسبتا بلند و بلوطی رنگ استاد چشم دوختم.
دست_ای به صورت بی ریش_ش کشید:«با خودت مهربان باش! »
_«همه چیز مرتب است استاد جان، من خوب_م. »
_«آدم گاهی با خودش میجنگد؛ بی آنکه بر «خودِ» درون آینه_اش حمله ببرد. »
_«اگر «خود» ام را دیدم، با مهربانی باهاش رفتار میکنم. »
_«عشق_اش عجیب عقلانی بود؛ شاید چون تفاوت_ای وجود نداشت بین او و عشق_ش. »
_«عشق کی استاد؟ »
آرام زیر گوش_م گفت:«ارسطو»
کاش رئیس دانشگاهِ نیما هم کمی شبیه استاد بود. کاش کمی درک داشت.
داشت دکمه های پیراهن_اش را باز میکرد:«امروز رئیس دانشگاه مرا خواست. »
گوش میدادم و نمیشنیدم:«ناطقانِ درخورِ ترحم! »
_«چطور میشود فلسفه و الهیات درس داد و خلاف عرف حرف نزد؟! »
پوزخندی زدم... خیلی تلخ:«هنرجو های نافهم! »
با باند دست_اش کلنجار میرفت:«مردک بی سواد! »
به خودم آمدم:«چی؟ »
لب_ش به خنده باز شد:«تو نابغه_ای! »
پیراهن_ش را آویختم..
دخترانه خندیدم:«فرق من و تو این است که تو مرد_ای و من زن. »
#فاطمه_اسمعیل_زاده
بیست و یکمِ مرداد ماهِ نود و هشت