عصر تنگی بود،
و مرا با خویشتن گویی
خوش خوشک آهنگِ جنگی بود.

از خیابان که میگذشتم میرسیدم به کتاب فروشی؛ولی نه قصد گذشتن از خیابان را داشتم و نه جرئت اش را...خب...ما زن ها وقتی به واقع عاشق نباشیم؛خیلی هم شجاع نیستیم.
دیگر چه اهمیتی دارد که پسر کتاب فروش،ساعت چهار بعد از ظهر به قصد دود کردن سیگارش توی تراس کتاب فروشی میایستد؟!
واقعا چه اهمیتی دارد که عصرها بدون اینکه قصدِ برهم زدنِ زلالیِ برخواسته از تنهاییِ هوا را داشته باشد؛عود روشن میکند؟!
فقط میخواستم بوی عود را به ریههام بکشم.میخواستم هر روز ساعت چهار بعد از ظهر،چهار تا کتاب ازش بخرم.میخواستم «مردِ بی ریش و باریشهی من»خطاب اش کنم.میخواستم بهش بگویم انقدر سخنانم را جدی نمیگیرند احساس میکنم دنبالهی دودمانای هستم در حال انقراض.میخواستم حرف پیرمرد را بهش بگویم «تو از آن نسلای».
حتما او هم موهای بلند و پریشاناش را مرتب میکرد،با وقار و متانت یک شاعر لبخند میزد و میگفت:«آن که گناه نکرده،بادافره_اش نمیگیرند»....ولی خودش «گنه ناکرده»،«بادافره میکشید».
عصرِ تنگی بود....شجاعت و مضحکه به تنگاش آورده بود.
به صدای نفسهام گوش میکردم؛به کشاکش و گرفت و گیرِ جان کاهِ زندگی....«مرگ»غایتی ست به غایت جنگ گونه.
هر روز قاضیِ درون من،خویشتنِ خویشِ مرا موأخذه میکند؛به امید روزی که معنای «مرگ» ساقط شود...انکارِ«مرگ» کار عشق نیست.
پسر کتاب فروش لبخند میزد و خندهام میگرفت...خوش خوشک با خودم میجنگیدم
#فاطمه_اسمعیل_زاده
#برداشت_آزاد
#مهدی_اخوان_ثالث
#آخر_شاهنامه