سوره مرگ ٢

اگه خواستی یه نفر دست از مبارزه بکشه، کاری کن گرسنه بمونه... اگه خواستی بهشون حکومت کنی نذار وقت سر خاروندن داشته باشن!
جوانک همیشه فکر می کرد اینا یه مشت شعاره. اگه کسی اراده کنه هر کاری می تونه انجام بده. با هر کسی می تونه مبارزه کنه. ما گنابادی ها فرق می کنیم. ما، هم اندازه ی فاصله ی زمین تا ماه رو با کلنگ کَندیم تا دو قطره آب روی ترَک های دست کویر جاری کنیم. اما حالا جوانک تو خرید خونه توی گناباد نه، تو قنبرآباد مونده.
پدرش همیشه می گفت برو یه کاری یاد بگیر اما جوانک درس خوند. می خواست کسی بشه. درس خوند ولی نه اونقدر که کسی بشه. درس و دانشگاه اون چیزی نبود که فکرشو می کرد. در همین حد که سوپری خیابون المهدی بهش بگه «بفرما مهندس». همین قدر صاحب کار مسخرش بهش نَگه بی سواد. خب این روزا همه لیسانس دارن. جوانک ما هم یکیش! موقع مصاحبه شغلی بهش گفته بودن اگه دیپلمه بودی استخدامت می کردیم. اما با این مدرک ما نمی تونیم حقوقتو بدیم. ریسک هم نمی کنیم که بعداً شکایت کنی که حقوقت با مدرکت جور نیست. شاگرد تنبل کلاس الآن کسب و کار خودش را داشت. درآمد مکانیکی شاگرد رفوضه ی کلاس شده بود سه برابر حداقل حقوق کارگر. رتبه ی کنکورش الآن مفت نمی ارزید.
جوانک ساعت شیش صبح تا نه شب قراردادی کار می کرد. از حداقل حقوق یه کارگر فقط امضاش رو پای قراردادِ شروع کار داشت. بله با دست خودش امضا کرد که حقوق کامل می گیرد، در صورتی که کمتر می گرفت. اگه ترسی نداشتم که صاحب کارش این متن رو بخونه و از کار بی کارش کنه می گفتم تا بدونی در مورد یه جَوون مریخی صحبت نمی کنم. دارم در مورد یه جَوون تو گناباد حرف می زنم. صاحب کاری که می گفت چندین نفر برای همین کار صف بسته اند. اراده کنید با کمتر از همین حقوق جایگزینتان می کنم.
صبح علی الطلوع بیدار شد و با موتورش به سمت محل کار رفت. قبل از حرکت دستاش رو چرب کرد. تلاشی بیهوده تا خشکی دستش زخم نشه. باد مثل سرباز چریک از آستینا وارد می شد تا نزدیکی سینه بالا می خزید. سردی باک موتور به دو لایه شلوار اهمیتی نمی داد و پاهاش رو می سوزوند. شلاقِ باد رو به سر و صورتش تحمل کرد تا به محل کار برسه. دستاش رو اونقدر محکم مشت کرده بود که درد بگیره. اینطوری درد استخون درد سرما رو قابل تحمل می کرد. اما این روزهای خوبش بود. اگه یه ذره بارون نم نم شروع به باریدن می کرد قطراتش طوری به صورت و دستاش برخورد می کرد که انگار ترکشای خمپارست. بله، من هم می دونم که رانندگی با موتور توی بارون ممنوعه، اما دل خوش سیری چند؟ ساعت ورود و خروج برف و بوران حالی اش نیست. آن هم برای کسی که از ترس مخارجش شب ها با دندان درد می خوابد و روزها با عینکی که نمره اش تغییر کرده رانندگی می کند.
یه روز از شدت سرما احساس کرد دستاش بی حس شدن. ها کردن دیگه فایده ای نداشت. موتور رو خابوند روی زمین. دستش رو گرف رو لوله ی اگزوز تا یه ذره گرم شه. هرچی دستش رو بیشتر نزدیک سیلندر میکرد احساس سرخوشی بیشتری میکرد. صبح فردا کف دستش دیگه بی حس نبود. معمولا هم همینطوره و جای سوختگی از بقیه پوست حساس تره.
شبا که بر می گشت فقط چند ساعت به گوشی خیره می شد و بعدم از ترس دیر رسیدن فردا می خوابید.
دیگه مثل دوران دانشجویی اخبار رو دنبال نمی کرد. دیگه به گفته های سیاست مدارها واکنش نشون نمی داد. دیگه تو عالمِ خیال پرسه نمی زد. دیگه به صنعت گردشگری گناباد اهمیت نمی داد. دیگه برای آینده قنات برنامه نمی ریخت. دیگه به زیاد شدن سگ های ولگرد بلوار طالقانی اهمیت نمی داد. دیگه براش مهم نبود مردم به سبک قُرون وُسطی کشاورزی می کنن. دیگه قیمت تموم شده ی زعفرون برای کشاورز براش اهمیتی نداشت. دیگه به آرزوهاش فکر نمی کرد. دیگه شعر هم نمی گفت...
جوانک مُرده بود! و این تازه اوّل کار بود. جوانک قراره با همین وضع پیر بشه. بازنشسته بشه و با همین وضعیت بمیره. جوانک زیاد دور نیست، شاید همون جَوونی باشه که چند وقت پیش بهش گفتی چرا بچه دار نمی شوی؟