کار خوب، خانهی مرتب، اقامت گرفتهاید. از بیرون، داستان موفقیت است. اما شبها، بیدلیل، غم سنگینی روی سینهتان مینشیند.
این چهرهی پنهان افسردگی مهاجرت است. سوگی که اسم ندارد و چون از بیرون شبیه موفقیت است، کسی آن را به رسمیت نمیشناسد، گاهی حتی خود آدم.
مهاجرت یعنی از دست دادن خیلی چیزها با هم: وطن، خانواده، دوستان، زبان روزمره، و آن نسخهای از خودتان که در ایران جا ماند. برای مرگ یک عزیز مراسم داریم و تسلیت میشنویم. برای این فقدانها نه. سوگی که به رسمیت شناخته نشود پردازش نمیشود و ممکن است سالها بماند.
غم یا پوچی پایدار، حتی وقتی «دلیلی» نیست
بیانگیزگی و از دست دادن لذت
خستگی مزمن و خواب بههمریخته
دلتنگی شدیدی که آرام نمیگیرد
حس اینکه به هیچجا تعلق ندارید
اگر این نشانهها بیش از دو هفته مانده و زندگی روزمره را مختل کرده، جدیاش بگیرید.
«قدر داشتههایت را بدان» سوگ را درمان نمیکند. گاهی فقط آن را عمیقتر دفن میکند. در رواندرمانی پویشی فشرده (D-ISTDP) بهجای پوشاندن غم به آن نزدیک میشویم. اجازه میدهیم سوگ، و اغلب خشمی که زیرش پنهان است، تجربه شود. وقتی این کار به زبان مادری انجام شود، چیزی که سالها ترجمه نشده بود بالاخره جای خودش را پیدا میکند.
افسردگی مهاجرت ضعف شخصی نیست. سوگی طبیعی است که پردازش نشده، و درمانپذیر است.
سعید امدادی، رواندرمانگر پویشی D-ISTDP. جلسات آنلاین به زبان فارسی برای ایرانیان سراسر جهان