این روزا غم هایمان زیاد شده.یکی پی نان میدود دیگری پی آب.یکی صاحب خانه اش جواب کرده دیگری را عشقش ول کرده.دیگر قلب هایمان برای غم های یکدیگر جا ندارد.همدلی را از دست داده ایم.هرجا را نگاه میکنی جنگ و فقر و بدبختی گرفته است.میگویند به درونت نگاه کن،اما چه قدر به درونم نگاه کنم؟من عملا دیگر دنیایی در بیرون ندارم.من به طور فیزیکی دوسال است که در یک خانه هستم ولی روحم در دنیای دیگری زندگی میکند.برای خودش تمام کشورها را سیر کرده و خوشگذرانی هایش را کرده.دنیای درونی ام را خیلی بزرگ کرده ام تا جایی که تناقض بین دنیای درونم و واقعیت برایم غیر قابل تحمل شده.
پس چرا فکر میکنی تلویزیونی در خانه مان روشن نیست و اخباری پخش نمیشود؟یا صفحات مجازی که دنبال میکنم همه دنیای درونم را تغذیه میکنند؟
چون زندگی در واقعیت عملا متوقف شده و درونم جریان دارد.میپرسی چرا متوقف شده؟
چون مثل زندانی ها شده ام که با کشیدن نقاشی های دشت های سرسبز و گل ها روی دیوارهای خانه مان و رویا بافی دارم دوام میاورم.امید به زندگی بهتر در واقعیت من را زنده نگه داشته است.امید به دیدن کسایی که دوستشان دارم.امید به داشتن حالی بهتر و آرامشی بیشتر.امید به عبور از سختی ها و قد کشیدن تا خورشید.
اری عزیز من!این روزها دنیای درونی ام خیلی بزرگ شده...
#
دختر آفتاب ?
نوشته ها همه از خودم هستن.مرسی که مهربونید و بدون ذکر منبع کپی نمیکنید:)
