
"من در شهر تاریکی پنهانم
من راز شببوها را میدانم"
گاهی وقتها وسط گم شدن میان هزارها حس، یکیش یقهام را میگیرد. طوفان. سرگردانی. انگار وسط حجم زیادی از آب و ازدحام از خواب پریده باشم. آب از دماغ و دهن و چشم و گوشم میرود داخل مغزم و ترشیش را در دهنم حس میکنم.
"تو از چشمم دردم را میبینی
من از قلبت رازت را میخوانم"
فکرش را بکن. شب به هزار روش یک خواب آرام را شروع میکنی بعد یک هو وسط سرزمین ترس و نگرانی و غم و سرگردانی و گیجی و ابهام و نگرانی و تنهایی و درد و خشم و چیزهای دیگر بیدار میشوی. فکر کن پزشک میخوابی و بیمار از خواب بیدار میشوی. دیکتاتور میخوابی و زندانی بیدار میشوی.
"همراه من شو در طوفان سختیها
ماه من شو در تیره بختی ها
آوازم شو تا فردای آزادی"
فکرش را بکن. هر شب خواب ببینی که یک عده که نه میشناسیشان نه میبینیشان دنبالت کردهاند و تو دنبال یک پناه میگردی. یک طور میخواهی کمک بگیری یا به دیگران که اتفاقا آنها را هم نمیبینی اعلام خطر کنی. و و و صدات در نمیآید. و دوباره طوفان. غرق شدن. ترس. استیصال.
"در دنیای سایه ها سرگردان و بی صدا
روز و شب میگردم تا پیدا کنم
خورشیدم را"
به یادت بیاور، از آن سکوها که هی افتادی و افتادی و تمام نمیشد. در خوابهات. از آن رنجهای تکراری که میشود هزار نسخه برایشان پیچید بی آنکه یک بار افتاده باشی و دردش را چشیده باشی.
"سرشارم کن از شوق پیله کندنها
تا صبح پروانگی رفتنها
پروازم شو تا رویای آزادی"
یک بار خیلی وقتها پیش، وسط یکی از این خوابها به جای فرار ایستادم. به جای فریاد سکوت کردم. تصمیم گرفتم بایستم به جای همیشه فرار کردن. دلم آرامش میخواست. بدنم میلرزید از ترسی که نمیشناختمش. و این بخش خداحافظی من با آن خوابها و آن موجودات بود. (الان با غم زیادی به یاد آوردم) پشت سرم را نگاه کردم. هزارها من. به اشکال مختلف. شاید آن نقشها که هر روز زندگیشان کرده بودم. شاید آن کودک فراموش شده. شاید آن حسهای تلنبار شده در پستو و ابراز نشده. و یکبار برای همیشه شناختمشان. در خواب. مثل یک آشنا چشم در چشم شدیم.
و آن خواب ها برای همیشه تمام شد.
"سرشارم کن از شوق پیله کندنها
تا صبح پروانگی رفتنها
پروازم شو تا رویای آزادی"
پانوشت: قسمتهای پررنگ متن آهنگ همآواز از گروه دال است.