ویرگول
ورودثبت نام
عماد
عماد
عماد
عماد
خواندن ۲ دقیقه·۸ سال پیش

طنز سیاسی و کمدی

بهترین حس دنیاست وقتی شوخیت میگیره. وقتی همه می خندن و تو همون ثانیه که طنز ماجرا رو فهمیدن یهو متوجه میشن که اصلاً شوخی کجا رو هدف گرفته. وسط خنده هاشون می تونی بفهمی که شُکه شدن اما چون همه دارن می خندن، خنده ها ادامه پیدا می کنه. اما درک کُمدی برای همه ممکن نیست. شاهکار کمدی و بازی با حس های مختلف رو همه متوجه نمی شن. چند روز پیش معلم زبانم داشت در مورد فرق کمدین ها و اونهایی که «طنز سیاسی*» اجرا می کنن صحبت میکرد. تا می تونست کمدین ها رو زد و بهشون گفت دلقک. بعد هم با دماغ بالاگرفته از چندتا طنزسیاسی گفت که چقدر عمیقن و چقدر بهترن.

برای من مسجّله که اصلاً کمدی رو نفهمیده. متوجه نشده که چطور میشه مخاطب رو وادار کرد که به خودش بخنده. کاری کرد که وقتی طرف رفت خونه تازه متوجه بشه از کجا خورده. کمدی درگیر دادن پیغام نیست. پیغام دادن فرعه براش. مهم اینه که مخاطبت بخنده. طنزسیاسی «وظیفه» داره که مخاطبش رو «مطلع» کنه. به خاطر همین خیلی از طنزهای سیاسی آبدوخیاری میشن، چون باید پیغام چپوند لاش. کمدی اما در مقابل هیچ وظیفه ای جز سرگرمی به گردنش نیست. با هرچی دستش میرسه شوخی میکنه. اگر پیغامی بده، اینقدر با فرمش تناسب داره که مخاطب با پوست و استخونش حس می کنه.

توی «طنزسیاسی» اگر مخاطبت نخندید، می تونی خودت رو به نحوی توجیه کنی. میگی من هدف مطلع کردن مخاطبم از اوضاع سیاسیه، طنز دست مایه اس. اما کمدی وحشتناک بی رحمه. وقتی میری بالای صحنه، خودت رو در معرض تحقیر شدن قرار میدی. ممکنه دو تا اتفاق بیافته: یا بهترین اتفاق دنیا که خندیدن مخاطبه یا بدترینش که کسی به جوکهات نمی خنده. بالای صحنه باید خودت باشی چون مخاطب به کسی که خودش نیست یا وانمود می کنه، نمی خنده. باید عمیق و عمیقتر به خودت برگردی و خودت رو بازتاب بدی. باید چیزهایی رو بگی که همه یه جورایی بهش فکر کردن اما نتونستن بیان کنن. بهترین لحظات زندگی زمانیه که اون بالایی. جایی که می تونی خودت باشی و هرچی دلت خواست بگی.

*طنزسیاسی: منظور Kabarett هستش. https://en.wikipedia.org/wiki/Kabarett

۶
۰
عماد
عماد
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید