سخنرانی نامجو در جمع ایرانیان کانادا بهانه ای شد تا موضوعی که مدت هاست درگیرش هستم رو از روایت دیگه بشنوم. چیزی که از موقعی که مهاجرت کردم دنبال فهم و پیدا کردنش بودم، تفاوت های بین «ما» و «اونها» بود. در ابتدا دنبال این تفاوتها تو سیستم حمل و نقل شهری، تأسیسات ساختمانی، و... بودم و خیلی زود متوجه شدم که فرق عجیب و غریبی بین ایران و آلمان علارغم تصور اولیه هم وجود نداشت. با وجود گسترده بودن شبکه ی ریلی خیلی پیش می یاد که قطارها دیر کنن یا اصلاً به مقصد نرسن. خیلی از ساختمان های شهر قدیمی هستن و گرمایش اونها کار آسونی نیست. اینجا هم صبح ها ترافیک نسبتاً سنگینی وجود داره و خیلی از مردم از ماشین برای رفت و آمد استفاده می کنن. خوب اینها که خیلی با کشور خودمون فرق نداره، پس فرق اصلی کجاست؟
در چند ماه اول در این فکر بودم که شاید عقب ماندگی ما از کشورهای اروپایی یا آمریکای شمالی به خاطر عدم اتصال اقتصاد ما به اقتصاد جهانی و تحریم های همیشگی و عذاب آوره. اما کمی که از ماندنم در آلمان گذشت، نقش تحریم و سیاست در ذهنم کمرنگ تر شد و بیشتر حواسم به خودم متوجه شد. در محیط کار یا تحصیل پایه ای ترین آداب و اصول اجتماعی رو رعایت نمی کردم. زمان بندی عجیب و غریبی داشتم. خیلی وقت ها دیر به قرارها می رسیدم. قول هایی می دادم که عمل نمی کردم. وظایفی که بهم واگذار می شد رو دقیق انجام نمی دادم، سمبل می کردم و هزارجور چیز دیگه شبیه این.
متوجه شدم دچار تنبلی ذهنی و جسمی عجیب و غریبی هستم. در محل کار از تمرکز فولادی هشت ساعته همکارانم بر کار متعجب می شدم. اوایل این تفاوت ها رو انکار می کردم. میگفتم خوب اینها مثل من هوش و استعداد ندارن، باید اینطوری بشینن پای کار. اما یقیناً به خودم دروغ می گفتم. کاری که اونها تحویل می دادن، با دقت و حوصله انجام شده بود. همه ی جوانب فکر شده بود. حاصل اندیشه بود. کم کاری و تنبلی جزیی از کار نبود. این تلنگر رو در بیست و چهار سالگی خوردن واقعاً دردناک است.
کنار گذاشتن عادت مرض است:
تصمیم گرفتم از بند تنبلی ذهنی و جسمی بیام بیرون. یک قانون ساده برای خودم تعریف کردم که نتیجه خیلی بزرگتری از توقعم داشت. برای هر کاری زمان مناسب بگذار.
مثال میزنم: