ویرگول
ورودثبت نام
ائلیار محمدزاده
ائلیار محمدزادهیه دانشجوی دکترای شهرسازی که در مورد شهر هوشمند، واقعیت مجازی و افزوده و چند تا حوزه دیگه که تجربه اندکی داره میگه
ائلیار محمدزاده
ائلیار محمدزاده
خواندن ۵ دقیقه·۵ سال پیش

پر بازده ترین مسیر هر نوع آموزشی چطوریه؟

بیا برگردیم به بچگیمون. تو هم احتمالا یه بار در دوران جهالت و کودکی انگشت رو بی اختیار چسبوندی به بخاری و صدای گریه ت تا هفت تا کوچه اونور تر رفته. چرا این اتفاق میفته؟ آیا دلیلش اینه که والدینت یاد ندادن که دست به چیزای خطرناک نزنی؟! قطعا که اینطوری نیست. اون ها بارها بهت گفتن. اما کو گوش شنوا؟! و در نهایت رفتی خودت انگشتتو چسبوندی و دردش رو حس کردی تا فهمیدی که نباید از این کار ها بکنی.

فرآیند یادگیری، از آموزش شروع نمیشه!

خب حالا اون مقدمه ای که گفتم چه ربطی داشت به بحثمون؟ اینجا می خوام دو تا نکته رو بگم بهت:

1- یادگیری و آموزش با هم فرق دارن: یادگیری یعنی ما یه چیزی رو از جایی یا کسی یادبگیریم. ولی آموزش ینی یکی، یه چیزی رو به بقیه انتقال بده. در حالت دوم با اینکه آموزش صورت گرفته اما شاید تو یادش نگرفته باشی هنوز.

2- مغزت علیه ت کار میکنه!: ذات مغز تمام ما انسان ها اینه که می خواد از شرایط آسایشش یا همون Comfort Zone خارج نشه. در واقع مغز به بعضی اتفاق ها عادت میکنه و تغییر اون رو نمی خواد بپذیره.

به خاطر همینم وقتی نشستی، دلت نمی خواد پاشی واسه کسی یه لیوان آب بدی. دوست نداری بری به یه مهمونی خاصی؛ ولی وقتی رفتی دیگه دلت نمی خواد برگردی! وقتی تو سرمای خیابان قدم میزنی، زیاد سردت نیست؛ ولی به محض اینکه نشستی تو ماشین یخ میزنی! و حتی وقتی رفتی اینستا دیگه به این راحتی ها نمی خوای بیای بیرون.

این مثال ها کمابیش برای همه ما آدما اتفاق میفته و همشم کار مغزمونه. البته دم مغزمون گرم با این کار هاش. چون به این اتفاق میگن Survival Instinct یا همون غریضه بقا. اگر این احساس ها تو مغزمون نبودن، همون اول کاری به دیار باقی میشتافتیم.

خب حالا بریم سر اصل مطلب. دوران مدرسه تو به خاطرت بیار(احتمالا هنوزم خودت دانش آموزی). به جز ایمان، تقوا، عمل صالح چی یادت مونده؟ دوران دانشگاهت رو به یاد بیار. احتمالا بیشتر از مطالب استادت، تاریخ تولد دختر یا پسری که دوستش داشتی یادت مونده(چون میخواستی سورپرایزش کنی و نتونستی!) . کلاس های آموزشی دیگه ای که توش شرکت کردی. اگه برنامه نویسی؛ رفتی تو یه دوره ای شرکت کردی. اولش خیلی خوشحال بودی که همشو یادگرفتی. حتی کامل نوت هم برداشتی. اما الان هیچی یادت نیست. گاها به خاطر این اتفاقا حس احمق بودن میکنی.

یا شاید تو کلاس آموزشی نرم افزار خاصی شرکت کردی. ولی الان که یک سال ازش رد شده، با خودت میگی: "لعنتی تو که خداتومن پول دادی تا اینو یاد بگیری پس چرا نمیدونی فلان گزینه چیکار میکنه"

اینجاست که باید بگیم:

فرآیندی یادگیری برعکس اون چیزیه که فکرشو میکردی!

فرآیند یادگیری
فرآیند یادگیری

به نمودار بالا دقت کن. کاری که همیشه بهمون دیکته کردن. البته مختص ایران هم نمیشه و تو همه جای دنیا اینطوریه. اول میری کلاس؛ یه چیزی رو یادمیگیری؛ تستش میکنی تا تثبیت بشه تو ذهنت و ایرادات احتمالیت در بیاد و در نهایت هم در دنیای واقعی اجراش میکنی. روش جالبیه اما پربازده نیست. اگر بود که تو الان باید تمام شعرهایی که برای امتحان ادبیات فارسی حفظ کرده بودی رو یادت می بود دیگه.

حالا بیا برعکس رو در نظر بگیریم؛ بعضی موقع ها مجبور شدی کاری رو انجام بدی که هیچی ازش نمیدونی. خیلی استرس داشتی که گند بزنی بهش (و بار اول هم همینکارو کردی). بعدش تو گل گیر کردی که الان چیکار باید بکنم دیگه؟ و بخش کنجکاو ذهنت غلغلکت داده که هر طور شده باید جواب سوالتو پیدا کنی. اصلا نشد نداره.

و وقتی که بعد از زمان طولانی ای بالاخره جواب سوالتو پیدا کردی، چشمات بزرگ میشه و با خودت با صدای بلند میگی:" آهااااااان!". در ادامه هم تو رو نمیدونم، اما من یه چند تا فحش آب دار به خودم میدم که: احمق؛ چرا از اول به فکرت نرسیده بود! و وقتی جواب سوالتو پیدا کردی، تا آخر عمرت، حتی اگه بخوای هم یادت نمیره اون مطلب.

این کار خیلی سخت و زمان بره آخه!

بله که هست. هم زمان بره و هم خیلی سخت و چالش برانگیز. اما فکر کنم ارزششو داره. چون بازده یادگیریت رو به شکل تصاعدی بالا میبره. به هر حال به قول کوپر تو فیلم اینترستلار: قانون سوم نیوتون میگه برای به دست آوردن چیزی، باید از یه چیز دیگه دل بکنی.

در واقع تو به جای اینکه چندین بار مکررا بری سراغ آموزش یه چیزی، یه بار اینطوری خودت رو تو شرایط سختی قرار میدی و یادش میگیری تموم میشه میره.

اگه بخوام مثال خودمو بگم، چندین سال پیش وقتی داشتم تو خیابون عکاسی میکردم، یه نفر اومد گفت از منم عکس بگیر و فلان قدر پول میدم بهت. برای اون زمان و منِ عکاس آماتور مبلغ زیادی بود. منم قبول کردم و چند تا عکس گرفتم. بعدش گفت این ها رو ادیت کن و بفرست برام. منم اون موقع فتوشاپ رو حتی در سطح اینکه بدونم براش چیه بلد نبودم. یک هفته فرصت داشتم تا عکس ها رو تحویلش بدم. چون مجبور بودم، روند رو مثل نمودار بالا، از آخر شروع کردم. یعنی اول کار رو گرفتم. بعدش هی تلاش کردم و آزمایش کردم روش های مختلف رو تا اینکه یاد گرفتم فتوشاپ رو.

یا تو یه مثال دیگه برای پروژه ای که داشتم موقع خروجی گرفتن اپی که طراحی کرده بودیم، با مشکل ارور Gradle مواجه شدم که اصلا نمیدونستم این ارور از کجا میتونه باشه. من تمام موارد خطا رو چک کرده بودم. اما در نهایت پس از تست کردن بخش های مختلف یادگرفتم که ایراد کارم از کجاست و از اون به بعد، میدونم که تا آخر عمرم فراموش نمیکنم این ایرادم رو.

پس به عنوان حرف آخر، مسیر یادگیری ای رو که تا الان طی میکردی رو برعکس کن و از اجرای اون کار شروع کن. پروژه رو بگیر اول؛ بعدش خودت رو مجبور به حلش میدونی؛ راه های مختلف رو آزمایش میکنی تا در نهایت یاد میگیری. هر چند این روش میتونه زمان بر، پرهزینه تر و انرژی گیرتر باشه، اما پربازده تر هستش.

ذهنت خلاق و تنت سلامت:)






آموزشذهنیادگیریتقویت ذهن
۲
۰
ائلیار محمدزاده
ائلیار محمدزاده
یه دانشجوی دکترای شهرسازی که در مورد شهر هوشمند، واقعیت مجازی و افزوده و چند تا حوزه دیگه که تجربه اندکی داره میگه
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید