خیلی جالب است. الان 4 سال از وقتی که میخواستم هرروز بنویسم گذشته. واو! چهارسال عجیبی بود! واقعا عجیب. همینقدر بگویم که الان در خانه‌ی کوچکم در تورنتو دارم این را مینویسم.
در این 4 سال، کارشناسی را تمام کردم، سر کار رفتم، وارد رابطه و از آن خارج شدم و الان 9 ماه است که مهاجرت کرده‌ام. چه حسی دارم؟ خیلی خسته‌ام.
من واقعا خسته‌ام. جسمی نه. حس میکنم این چهارسال واقعا جانم را کشیده‌اند. انگار که مغزم زیر مشت و لگد مانده و الان کاملا فلج شده. نمیتوانم فکر کنم. نمیتوانم برای خودم آینده را متصور بشوم. از تلاشهای نصفه و نیمه خسته ام. میدانم که جایی که هستم احتمالا آرزوی خیلی‌هاست، اما من واقعا خیلی خیلی خسته‌ام. اما خب، خستگی دلیلی نیست که از کارهایم سر باز بزنم.
الان ساعت 11 و نیم شب است. قهوه‌ی فوری‌ام را باید بنوشم و مقاله‌ای که قول دادم را باید تا صبح درست کنم. اشکالی ندارد. فقط یک سال دیگر از ارشدم مانده. بعدش برمیگردم خانه.
دلم برای مامانم خیلی تنگ شده و دلم خانه‌مان را می‌خواهد. خانه کوچک تورنتوی من! کمکم کن تا این یک سال بتوانم کمی آرامش خاطر در تو پیدا کنم.
سوم ژون - 2025 - تورنتو
