اولین؟!

تمام عمرم با نوشتن مشکل داشتم، بر خلاف خواندن که همیشه برایم لذت بخش بوده و هست. نمیدانم که چرا امشب، یعنی 28 ام خرداد 1400 تصمیم به نوشتن گرفته ام. برایم اهمیتی هم ندارد که کسی آن را ببیند و بخواند. صرفا می خواهم جایی چند کلمه حتی به درد نخور هم از خود باقی بگذارم.

از بچگی از عکس گرفتن فراری بودم. در دوران نوجوانی هم این موضوع پررنگ تر شد. به نظرم زیبا نبودم و حتی عکس بقیه را هم خراب می کردم. حتی در آینه هم تا مدتها به خودم نگاه نمی کردم. الان هم عکس های زیادی از من نیست؛ حتی آواتار در شبکه های اجتماعی. نوشتن هم برای من همین است. همان طور که از دیدن انعکاس چهره و بدن خودم متنفرم، از دیدن افکار خودم بر کاغذ یا صفحه مانیتور هم نفرت دارم. این که من هم وجود دارم و بقیه من را میبینند اضطراب آور است. ولی حس میکنم که دیگر نمیتوانم خود را به تنهایی تحمل کنم؛ بنابراین به صفحه خالی پناه می آورم.

خیلی وقت است که از لحاظ روانی حس سلامت ندارم. روی خودم برچسب افسردگی یا هیچ چیز دیگری نمیزنم اما میدانم که مشکل دارم. حسادت، مقایسه، نداشتن اعتماد به نفس، اضطراب از مشکلاتی هستند که هرروزه با آن ها دست و پنجه نرم می کنم. نمیتوانم به والدینم هم بگویم. همین مسایل فشار زیادی را به من وارد میکنند. خیلی وقت ها خودم را محکم میزنم؛ چون نمیتوانم فشار و اضطرابم را کنترل کنم. مدام واگویه های منفی دارم. فشار درسی هم خیلی زیاد است. این که تا به حال رابطه ای نداشتم و تا به حال کسی از من خوشش نیامده است هم حس بازنده بودن را در من بیشتر میکند. حس ناکافی بودن و تنفر از خودم، واقعا عذابم میدهد و تمرکز و کیفیت کارم را تحت تاثیر قرار میدهد.

دیگر خودم را لایق هیچ چیز نمیدانم. لایق خوشبختی، زیبایی و محبت. چون من یک تکه زباله ام. باید بمیرم. خیلی خیلی زود.

حس میکنم این حرف ها از زبان هیولایی است که در من زندگی میکند. حتی زمان هایی که خوبم هم این حرف ها را به جای من به زبان می آورد و اذیتم میکند.

واقعا در نوشتن ضعیفم، اما سعیم را میکنم تا به جای بریدع بریده نوشتن و از این شاخه به شاخه دیگری پریدن، منسجم بنویسم؛ اما امشب باید بروم و ادامه تکالیفم را انجام دهم.

فعلا!^_^