در طول سالهای شاغل بودنم با افراد (بهخصوص دختران) زیادی مواجه بودم که برای تحصیل از شهرهای مختلف به تهران آمده بودند و بعد از فارغالتحصیلی با تخصصهای خوب، هرگز حاضر به بازگشت به محل زندگی قبلی خود نبودند! به عینه شاهد مشقتهای فراوان دوری از خانه و خانواده در آنها بودم. اینکه یک دختر جوان (یا حتی پسر جوان) مجبور باشد گلیم خودش را به تنهایی از آب بیرون بکشد، هزینههای سرسام آور زندگی در پایتخت را تامین کند، امنیت خود را حفظ کند، با احساس تنهایی خود و غم دوری از خانواده کنار بیاید و هزار و یک دغدغه و مشکل دیگر! مهمترین دلیل یا بهانه این افراد برای عدم بازگشت به زادگاه خود نبود امکانات، فرصتهای شغلی و ... بود.
همیشه پیش خود فکر میکردم در شرایطی که با درصد بالایی، شاهد مهاجرت جوانها از شهرستانها به تهران هستیم شرایط کشور در چند سال آینده چطور خواهد بود؟! میشود اینطور تصور کرد که با تهرانی مواجه میشویم که از افراد متخصص اشباع شده و دیگر جایی برای پذیرش بسیاری از آنها وجود ندارد! و شهرهایی که هر روز خالیتر از نیروی کار میشود و در این شرایط هیچ وقت رشد خوبی از نظر علمی، موقعیتهای کاری و... نخواهند داشت!
در این بین چشم عدهای از جوانها فقط به دولت دوخته شده تا با کارآفرینی و بردن امکانات به سایر شهرها از مهاجرت بیشتر نیروی کار جوان به کلانشهر تهران جلوگیری کند! چیزی که از نظر نگارنده غیر از تامین زیرساختهای مورد نیاز، در ردههای پایینتر امکانپذیر نیست!
اما اتفاق خوب این روزها! امسال در دوازدهمین جشنواره وب و موبایل ایران بخش جدیدی اضافه شده بود که نظر من را به شدت جلب کرد. بخشی به نام هفت شهر که در آن هفت استارتاپ موفق که ریشه در شهرهایی به جز تهران داشتند، معرفی شدند. استارتاپهایی که با شنیدن نام هر کدام از آنها چشمانم از تعجب گرد میشد و در ابتدا باور اینکه این استارتاپ قوی در جایی به جز تهران چنین پیشرفتی داشته برایم سخت بود. به جرئت میگویم که از هفت کسب و کار معرفی شده، حداقل مشتری دائم پنج تا از آنها بودم. از اینکه میدیدم عدهای جوان متخصص و پای کار با همه سختیها و کاستیها در شهر خود ماندهاند و با افتخار اعلام میکنند که خواهند ماند، لذت میبردم.
مهمترین نکتهای که از سخنرانی این افراد میشد برداشت کرد این بود که اگر خواستن وجود داشته باشد توانستن هم به وجود خواهد آمد. میشود ماند، تسلیم نشد و ساخت. میتوان به جای چشم امید دوختن به اغیار، با اراده و همت خود تصمیم به رشد گرفت.
داستان زندگی و تجربیات هر کدام از این جوانها میتواند پایه یک کتاب انگیزشی و آموزنده برای نسلهای بعدی باشد. امیدوارم در سالهای آینده به جای هفت شهر شاهد هفتاد شهر در جشنواره باشیم و با رشد روزافزون کسب و کارهای نوآور و موفق در سایر شهرها، هر روز بر تعداد افراد تحصیلکرده و متخصصی که با مهاجرت معکوس به شهر و دیار خود باز میگردند، افزوده شود.
